Wyrok SN z 9 kwietnia 2015, sygn. IV KK 77/15
Data orzeczenia
9 kwietnia 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Józef Szewczyk
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 kwietnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Szewczyk (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Rafał Malarski
SSN Jarosław Matras
Protokolant Dorota Szczerbiak
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
w sprawie D. P.
skazanego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 kwietnia 2015 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego
od wyroku Sądu Rejonowego w S.
z dnia 19 sierpnia 2014 r.,
uchyla wyrok w zaskarżonej części dotyczącej pkt I, II, III i
sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w S. do
ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2014 r., Sąd Rejonowy w S. uznał D. P., w
ramach zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, za winnego tego, że w dniu 1
listopada 2012 r. w S., działając wspólnie i w porozumieniu z M. M. oraz T. N. w
podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, dokonał włamania do firmy T. oraz
2
do domu przy ul. […] dokonując zaboru mienia na szkodę L. K. oraz D. T. na łączną
kwotę 7.560 zł, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat od odbycia
kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu
Rejonowego w S. z dnia 28 września 2007 roku, co stanowi ciąg dwóch
przestępstw z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to
na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k.
wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 stawek
dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 15 złotych.
Na podstawie art. 46 § 1 k.k. zobowiązał oskarżonego D. P. do częściowego
naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz L. K. kwoty 30 zł, oraz na rzecz D. T.
kwoty 2.500 zł. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet kary
pozbawienia wolności okres zatrzymania w sprawie w dniach 2 i 3 listopada 2012r.
W ramach zarzuconego oskarżonemu D. P. w pkt 1 aktu oskarżenia czynu uznał go
za winnego tego, że w dniu 1 listopada 2012 r. w S. wspólnie i w porozumieniu z M.
M., dokonał kradzieży z paki samochodu Mercedes stojącego na terenie firmy T.
taczki i 2 łopat o wartości 91 zł na szkodę L. K., tj. wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. i
za to skazał go na karę grzywny w wymiarze 100 zł. Na podstawie art. 119 § 4 k.w.
zobowiązał oskarżonego do częściowego naprawienia szkody poprzez zapłatę na
rzecz L. K. kwoty 45,50 zł, tytułem połowy wartości skradzionego mienia i zwolnił
oskarżonego od kosztów sądowych.
Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 27
sierpnia 2014 r.
Od powyższego wyroku w zakresie pkt I, II, III, kasację na korzyść D. P.
wniósł Prokurator Generalny zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść
wyroku naruszenie przepisu prawa karnego procesowego w postaci art. 394 § 1
k.p.k. i art. 410 k.p.k., poprzez pominięcie i nieuznanie za ujawnionej w toku
rozprawy informacji z Krajowego Rejestru Karnego wskazującej na niekaralność
oskarżonego i nieuwzględnienie okoliczności wynikających z ujawnionego w toku
rozprawy głównej wyroku Sądu Rejonowego w S., sygn. akt II K …/07, co w
konsekwencji doprowadziło do rażącej i mającej istotny wpływ na treść wyroku
obrazy przepisu prawa karnego materialnego - art. 64 § 1 k.k., polegającej na
skazaniu oskarżonego D. P. za popełnienie przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. w
3
warunkach określonych w art. 64 § 1 k.k., pomimo braku ku temu przesłanek
wskazanych w tym przepisie.
Autor kasacji w konkluzji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i
przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w S. do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym,
uzasadniającym jej uwzględnienie w trybie art. 535 § 5 k.p.k. Trafnie bowiem
zauważa skarżący, że Sąd Rejonowy w S. w pkt I zaskarżonego wyroku skazał D.
P. za popełnienie przestępstw w warunkach określonych w art. 64 § 1 k.k. pomimo,
że nie zachodziły przesłanki wskazane w tym przepisie.
Recydywa w najogólniejszym znaczeniu oznacza powrót osoby ukaranej do
przestępstwa. W ujęciu art. 64 § 1 k.k. recydywa szczególna w typie podstawowym
zachodzi, gdy sprawca, skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia
wolności, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary, umyślnie popełnia
przestępstwo podobne do tego, za które był już skazany.
Warunek uprzedniego skazania nie został jednak w rozpoznawanej sprawie
spełniony. Jak bowiem jednoznacznie wynikało z informacji uzyskanej przez Sąd
Rejonowy w dniu 16 czerwca 2014 r., D. P. nie figurował w kartotece karnej
Krajowego Rejestru Karnego (k. 96).
Zauważyć zarazem należy, że wskazana informacja - jakkolwiek załączona
do akt sprawy - nie została przez Sąd, wbrew dyspozycji art. 394 § 1 i 2 k.p.k.,
zaliczona w poczet materiału dowodowego przed zamknięciem przewodu
sądowego. Uzasadnione jest zatem twierdzenie, że nie stanowiła ona również
podstawy ustaleń tego Sądu, a w konsekwencji, sprzecznie z art. 410 k.p.k., nie
została przezeń uwzględniona przy wyrokowaniu.
Nie mógł także stanowić podstawy przypisania skazanemu D. P. działania w
warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 1 k.k., załączony do
akt sprawy i ujawniony w toku rozprawy głównej, odpis wyroku Sądu Rejonowego w
S. z dnia 28 września 2007 r. wydany w sprawie o sygn. akt II K …/07. Wprawdzie
wyrok ten obejmował skazanie za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. na, odbytą w
całości, karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat i 4 miesięcy, jednakże
wydany został w stosunku do M. M. i C. M. (k. 127-133), nie zaś D. P.
4
Bezspornym jest, że przyjęcie działania w warunkach recydywy specjalnej w
istotnie odmienny sposób kształtuje sytuację prawną osoby skazanej, począwszy
od dyrektyw wymiaru kary i zasad jej wykonywania, po odmienne regulacje
dotyczące możliwości warunkowego przedterminowego zwolnienia (art. 78 § 2 k.k.).
Błędne przypisanie przez Sąd Rejonowy w pkt I zaskarżonego wyroku
skazanemu D. P. działania w warunkach określonych w art. 64 § 1 k.k. stanowiło
rażące naruszenie prawa materialnego i miało istotny wpływ na treść wyroku, w
rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k.
Z powyższych powodów Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok Sądu
Rejonowemu w części dotyczącej rozstrzygnięć zawartych w pkt. pkt I, II i III części
dyspozytywnej i sprawę w tym zakresie przekazał temu Sądowi do ponownego
rozpoznania.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy koniecznym będzie uniknięcie uchybień
będących podstawą uwzględnienia kasacji i rozpoznanie sprawy zgodnie z
obowiązującym prawem materialnym i procesowym.
Kierując się powyższą argumentacją Sąd Najwyższy orzekł, jak w części
dyspozytywnej wyroku.