Postanowienie SN z 10 września 2015, sygn. V KK 82/15
Data orzeczenia
10 września 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Henryk Gradzik
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
POSTANOWIENIE
Dnia 10 września 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Henryk Gradzik
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 10 września 2015 r.,
sprawy K. Ł.
skazanego z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1k.k.,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w P.
z dnia 4 września 2014 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w P.
z dnia 30 grudnia 2013 r.
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego, w tym nieuiszczoną opłatą od kasacji w kwocie 450
(czterysta pięćdziesiąt) zł.
UZASADNIENIE
W wyroku z dnia 30 grudnia 2013 r., Sąd Rejonowy w P. uznał oskarżonego
K. Ł. za winnego tego, że w dniu 30 marca 2008 r. w P., w warunkach powrotu do
przestępstwa określonych w art. 64 § 1 k.k., zabrał w celu przywłaszczenia złoty
zegarek o wartości 5.879 zł, złoty łańcuch ze splotem królewskim o wartości 8.725
zł oraz telefon komórkowy Nokia N - 95 wartości 1.132 zł na szkodę P.Ł., tj.
popełnienia przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. za to wymierzył
mu karę roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 46 § 1 k.k.
2
orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody
przez zapłatę kwoty 14.604 zł na rzecz P. Ł.
Po rozpoznaniu apelacji złożonych przez pełnomocnika oskarżyciela
posiłkowego oraz obrońcę oskarżonego i przeprowadzeniu w postępowaniu
odwoławczym dalszych dowodów Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 4 września
2014 r., zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że ustalił wartość przedmiotów
zaboru: zegarka na nie mniej niż 8.320 zł, złotego łańcucha na nie mniej niż 11.968
zł, a telefonu komórkowego Nokia na nie mniej niż 471,81 zł, a w następstwie tych
zmian podwyższył kwotę zasądzoną na rzecz pokrzywdzonego do 20.288 zł. W
pozostałym zakresie wyrok Sądu pierwszej instancji został utrzymany w mocy.
Od prawomocnego wyroku obrońca oskarżonego wywiódł kasację. Podniósł
w niej zarzuty rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego:
1. art. 437 § 2 k.p.k. przez podwyższenie w wyroku skazującym wartości
przedmiotów zaboru, pomimo tego, że nie pozwalały na to zebrane przed Sądem
pierwszej instancji dowody, co doprowadziło do naruszenia zasady instancyjności;
2. art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. polegającego na zaniechaniu uchylenia wyroku Sądu
Rejonowego, gdy co do zarzucanej kradzieży telefonu komórkowego nie było skargi
uprawnionego oskarżyciela;
3. art. 4 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k. w zw. z art.
452 § 2 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. przez uznanie za zasadne oddalenie przez
Sąd Rejonowy wniosków dowodowych obrońcy o wydanie uzupełniającej opinii
biegłego W. B. co do wartości telefonu komórkowego Nokia;
4. art. 433 § 1 i 2 k.p.k. przez bezzasadne utrzymanie w mocy wyroku Sądu
Rejonowego w zakresie przyjęcia, że oskarżony działał w warunkach recydywy,
mimo że karta karna nie potwierdza, by odbywał on karę pozbawienia wolności w
okresie od 6 lipca 2004 r. do 6 lipca 2005 r.
Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o skierowanie kasacji jako oczywiście
zasadnej na posiedzenie w trybie art. 535 § 5 k.p.k. i uchylenie zaskarżonego
wyroku z przekazaniem sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania
w postępowaniu odwoławczym, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania w pierwszej instancji.
3
W odpowiedzi na kasację Prokurator Prokuratury Okręgowej w P. wniósł o
oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Każdy z zarzutów kasacji okazał się bezzasadny w stopniu oczywistym.
Pierwszy z nich wskazuje na obrazę art. 437 § 2 k.p.k., a więc przepisu,
który uprawnia sąd odwoławczy do zmiany zaskarżonego orzeczenia, jeżeli
pozwalają na to zebrane dowody. Ta norma kompetencyjna wpisana jest w
powołany przepis. Przy spełnieniu tych właśnie warunków doszło do zmiany wyroku
przez Sąd Okręgowy w zakresie ustaleń co do wartości przedmiotów, których
kradzież przypisano K. Ł. Czyniąc nowe ustalenia w tym względzie Sąd ad quem
powołał dowody, na których bazował. Zmiana wyroku nie narusza więc przepisu
wskazanego w zarzucie. Podnosząc zarzut obrazy art. 437 § 2 k.p.k., skarżący w
istocie zmierzał do kwestionowania zmienionych częściowo ustaleń odnoszących
się do wartości przedmiotów zaboru. Należy w związku z tym zauważyć, że zarzut
błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia nie może być
podstawą zaskarżenia kasacyjnego, co wynika z art. 523 § 1 k.p.k.
Rażąco nietrafny jest zarzut wskazujący na bezwzględna przyczynę
odwoławczą wymienioną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., sprowadzający się do tego, że
ustalenie w wyroku, iż oskarżony zabrał pokrzywdzonemu nie tylko zegarek i
biżuterię ale także telefon oznaczało wyjście poza granice oskarżenia. To prawda,
że w akcie oskarżenia nie podano, że również telefon był przedmiotem zaboru na
szkodę P. Ł. Fakt ten ustalono jednak w toku postępowania sądowego, jako mający
miejsce w czasie inkryminowanego zdarzenia. Jego ustalenie i wprowadzenie do
opisu przypisanego przestępstwa nie stanowiło wyjścia poza granice oskarżenia.
Wszak sąd rozpoznający sprawę nie jest związany opisem czynu zarzuconego w
akcie oskarżenia. Nadaje mu taki kształt, jaki wynika z przeprowadzonych na
rozprawie dowodów, bacząc jednak by mieścił się on w granicach zdarzenia, które
było substratem oskarżenia. Zaboru telefonu dokonał oskarżony, jak ustalono, w
tym samym czasie i miejscu, co pozostałych przedmiotów i na szkodę tej samej
osoby. W tym stanie rzeczy nie było podstaw do formułowania zarzutu, jakoby
poszerzenie opisu czynu przypisanego nastąpiło poza granicami oskarżenia i przy
braku skargi uprawnionego oskarżyciela.
4
Odrzucając kolejny zarzut obrońcy, wskazujący na obrazę art. 170 § 1 pkt 5
k.p.k. na skutek oddalenia wniosku o uzupełnienie opinii biegłego w celu
precyzyjnego ustalenia wartości skradzionego telefonu, Sąd Najwyższy miał na
uwadze, że w kasacji można podnosić taki tylko zarzut uchybienia prawu, które
mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku (art. 523 § 1 k.p.k.). W sprawie ustalono
szacunkową wartość telefonu na 471 zł w oparciu o opinię biegłego. Gdyby nawet
założyć, że odbiega ona w jakimś stopniu od wartości rzeczywistej, którą
ustalonoby po dalszej precyzyjnej pracy eksperckiej, to przecież doprecyzowanie
tej okoliczności nie mogłoby mieć istotnego wpływu na końcowe orzeczenie co do
winy i kary. Tak sformułowany zarzut nie ma zatem rangi kasacyjnej.
Ostatni zarzut wytykający wyrokowi Sądu odwoławczego obrazę art. 433 § i
2 k.p.k. przez nierozpoznanie zarzutu apelacyjnego, w którym obrońca podnosił, że
nie było podstaw do przyjęcia, iż oskarżony popełnił kradzież w warunkach
recydywy – jest nieprawdziwy. Sąd Okręgowy odniósł się do tego zarzutu, o czym
świadczy treść uzasadnienia (s.15). Odparł zarzut wyjaśniając skarżącemu, że
zapisy w tzw. karcie karnej, a więc informacji o osobie z Krajowego Rejestru
Karnego nie są do końca miarodajne co do ustalenia w jakim okresie skazany odbył
wykazaną tam karę pozbawienia wolności. W tym względzie należy posłużyć się
innymi źródłami, w szczególności dokumentacją postępowania wykonawczego
zawartą w aktach poszczególnych spraw, a także informacjami pochodzącymi z
zakładów karnych, w których skazany odbywał karę. Bazując na tych właśnie
dokumentach Sąd meriti ustalił, że przypisany oskarżonemu czyn został popełniony
przed upływem 5 lat od odbycia przez niego kary pozbawienia wolności za
przestępstwo podobne. Tak więc, jak się okazuje, w kasacji skarżący ponownie
podniósł zarzut, który został trafnie odparty przez Sąd odwoławczy przy
rozpoznawaniu apelacji.
Wobec niesłuszności wszystkich przytoczonych wyżej zarzutów, należało
oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną na posiedzeniu bez udziału stron (art.
535 § 3 k.p.k.).
O obciążeniu skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego
orzeczono na podstawie art.637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.
5