Postanowienie SN z 28 listopada 2012, sygn. II CSK 344/12
Data orzeczenia
28 listopada 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Anna Owczarek
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 28 listopada 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Anna Owczarek
w sprawie z wniosku H. E.
przy uczestnictwie M. P., B. B. i A. K.
o stwierdzenie nabycia praw do spadku po A. E.,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 listopada 2012 r.,
na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania M. P.
od postanowienia Sądu Okręgowego
z dnia 29 listopada 2011 r.,
1) odrzuca skargę kasacyjną od postanowienia Sądu
Rejonowego z dnia 25 maja 2011 r. sygn. akt I Ns 53/10;
2) odrzuca skargę kasacyjną od postanowienia Sądu
Okręgowego z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. akt III Ca
1039/11.
Uzasadnienie
2
W związku ze skargą kasacyjną uczestniczki postępowania M. P.
od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 29 listopada 2011 r. oddalającego jej
apelację oraz od postanowienia Sądu Rejonowego, stwierdzającego nabycie
spadku po A. E. przez żonę H. E. na podstawie testamentu ustnego, Sąd
Najwyższy zważył:
Zgodnie z przepisem art. 3989
§ 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984
§ 2 k.p.c.
w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie poprzez powołanie
i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych
funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na wskazanych wyżej przesłankach Sąd Najwyższy
może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do
rozpoznania. Nie stanowi wystarczającej podstawy fakt, że rozstrzygnięcie oparte
zostało na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa.
Pełnomocnik uczestniczki postępowania M. P. wniósł pismo zatytułowane
„Kasacja” i powołał w uzasadnieniu jako podstawę uzasadniającą jej rozpoznanie
art. 393 § 1 pkt 3 k.p.c., uchylony ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. (Dz. U. z 2005 r.
Nr 13, poz. 98), która weszła w życie w dniu 6 lutego 2005 r. Jako przedmiot
zaskarżenia wskazał orzeczenia sądów obu instancji „w części dotyczącej
stwierdzenia, że spadek nabyła wnioskodawczyni w całości na podstawie
testamentu szczególnego oraz w całości dotyczącej oddalenia apelacji”, co narusza
przepis art. 5191
§ 1 k.p.c., zgodnie z którym skarga kasacyjna jest dopuszczalna
jedynie od prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy wydanego przez sąd
drugiej instancji. Skarga kasacyjna nie zawiera oznaczenia podstawy kasacyjnej
oraz jako samodzielnego konstrukcyjnego elementu skargi jej przytoczenia i
uzasadnienia (art. 3984
§ 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 3983
§ 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art.
13 § 2 k.p.c.), należycie sprecyzowanego wniosku o uchylenie ze wskazaniem
3
zakresu żądanego uchylenia (art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). W
skardze nie zamieszczono wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania przez Sąd
Najwyższy wraz odpowiednim uzasadnieniem (art. 3984
§ 2 k.p.c., art. 3989
§ 1
k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). Pełnomocnik wezwany w oparciu o art. 3986
§ 1 w
zw. z art. 13 § 2 k.p.c. do usunięcia tego ostatniego braku w piśmie z dnia 2 maja
2012 r. stwierdził, że „wnosi o przyjęcie skargi do rozpoznania (…) z przyczyn
wskazanych w tejże skardze zawartych w petitum skargi kasacyjnej wiersz od 17
do 26 od góry na stronie pierwszej oraz wiersz od 20 do 3 od dołu na stronie
drugiej, to jest z powodu rażącego naruszenia przez oba sądy wskazanych w
skardze przepisów k.p.c.”. W oczywisty sposób oznacza to, że wskazana wada nie
została w zakreślonym terminie właściwie usunięta. Nie czyni bowiem zadość
ustawowemu wymogowi uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania wybiórcze odwołanie się do fragmentów jej części wstępnej
i uzasadnienia dotyczącego podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym, sformalizowanym środkiem
zaskarżenia. W części dotyczącej orzeczenia Sądu pierwszej instancji skarga
kasacyjna złożona przez uczestniczkę postępowania jako niedopuszczalna podlega
odrzuceniu wprost. W części dotyczącej orzeczenia Sądu Okręgowego skarga
kasacyjna - wobec niespełnienia wymogów konstrukcyjnych zawartych w art. 3984
§ 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., oznaczających istnienie wad nieusuwalnych,
oraz nieusunięcia braku z art. 3984
§ 2 k.p.c., art. 3989
§ 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2
k.p.c. w zakreślonym terminie – również podlega odrzuceniu.
Wobec powyższego, na podstawie art. 3986
§ 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł
jak w postanowieniu.