sygn. V CZ 59/12 29 listopada 2012 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 29 listopada 2012, sygn. V CZ 59/12

Data orzeczenia 29 listopada 2012
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący SSN Marian Kocon
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt V CZ 59/12
POSTANOWIENIE
Dnia 29 listopada 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marian Kocon (przewodniczący)
SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca)
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie z wniosku W. K. i F. K.
przy uczestnictwie R. M.-M., i in.
o zniesienie współwłasności,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 29 listopada 2012 r.,
zażalenia wnioskodawców na postanowienie Sądu Okręgowego w Ś.
z dnia 24 stycznia 2012 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi
Okręgowemu w Ś. do ponownego rozpoznania pozostawiając
temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania
zażaleniowego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Ś. odrzucił apelację
wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 5 września 2011
2
r. oddalającego wniosek o zniesienie współwłasności zabudowanej nieruchomości
położonej w W. W ocenie Sądu odwoławczego sformułowany przez skarżących,
reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosek apelacyjny „o
zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy
poprzez oddalenie wniosku o zniesienie współwłasności” oznacza, w sytuacji gdy
wniosek o zniesienie współwłasności został oddalony, że brak jest przedmiotu
zaskarżenia, a to apelację czyni niedopuszczalną. Nadto Sąd Okręgowy zwrócił
uwagę, że apelacja tylko w części wstępnej prawidłowo przywołuje imiona i
nazwiska wnioskodawców, w dalszej natomiast części jako osoby wnoszące
apelację zostały wskazane imiona i nazwiska osób w sprawie w ogóle nie
występujących.
W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawcy domagając się jego
uchylenia zarzucili, że wadliwe sformułowanie wniosku apelacyjnego nie
upoważniało do odrzucenia apelacji, ale stanowiąc brak formalny apelacji
wymagało wezwania do jego usunięcia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest oczywiście uzasadnione.
Sąd Okręgowy wprawdzie ma rację, że wnioski apelacji zostały błędnie
sformułowane, pokrywały się bowiem z treścią orzeczenia wydanego przez Sąd
Rejonowy, niemniej zarzuty apelacji i ich uzasadnienie nie pozostawiały żadnych
wątpliwości, że apelujący kwestionowali w całości postanowienie Sądu Rejonowego
nie godząc się z oddaleniem wniosku o zniesienie współwłasności nieruchomości.
Przedmiot i zakres zaskarżenia był oczywisty dla większości uczestników
postępowania – złożyli wszak oni odpowiedź na apelację, wnosząc o jej oddalenie.
Zaznaczyć należy, że nawet w czasie obowiązywania art. 370¹ k.p.c., który
przewidywał, że braki formalne apelacji sporządzonej przez profesjonalnego
pełnomocnika skutkowały obligatoryjnym odrzuceniem apelacji bez uprzedniego
wzywania ich do usunięcia braków formalnych, w orzecznictwie Sądu Najwyższego
przyjęto, że nie było podstaw do odrzucenia apelacji wniesionej przez
profesjonalnego pełnomocnika jeśli bez potrzeby szczegółowego badania treści
apelacji, wynikał z niej w sposób dostateczny zakres zaskarżenia i wnioski apelacji
(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 16 listopada 2006 r., II CZ 80/06,
3
niepubl. oraz z dnia 20 listopada 2007 r., II PZ 57/07, OSNP 2009, nr 3-4, poz. 46).
W obecnym stanie prawnym, tj. po uchyleniu art. 370¹ k.p.c. na skutek wyroku
Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 maja 2008 r. (sygn. akt P 18/07) brak
podstawy prawnej do odrzucenia a limine apelacji zawierającej braki formalne.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, wątpliwości wynikające
z oczywiście błędnie sformułowanego wniosku apelacji, w którym wnioskodawcy
domagali się zmiany niekorzystnego dla nich postanowienia Sądu Rejonowego
„przez zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty
sprawy przez oddalenie wniosku”, należało cenić jako brak formalny apelacji
podlegający usunięciu w trybie i ze skutkami wynikającymi z art. 373 k.p.c.
Błąd w imionach i nazwiskach wnioskodawców przedstawia się natomiast jako
oczywista omyłka pisarska nie stanowiąca przeszkody do nadania apelacji biegu
i jej rozpoznania (art. 130 §1 zd. 2 k.p.c.), jednakże dostrzeżony, wymaga złożenia
przez pełnomocnika wnioskodawców oświadczenia prostującego.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 39815
§ 1 k.p.c. w związku z art.
3941
§ 3 k.p.c. oraz art. 108 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 2 k.p.c., art. 39821
k.p.c. i art. 3941
§ 3 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu.
db