Postanowienie SN z 25 lutego 2013, sygn. I CSK 430/12
Data orzeczenia
25 lutego 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Kazimierz Zawada
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 25 lutego 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Kazimierz Zawada
w sprawie z powództwa Gminy J.
przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki
Morskiej
z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej – S. Autostrada
Małopolska S.A. z siedzibą w M.
o udostępnienie informacji publicznej,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lutego 2013 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej
od wyroku Sądu Okręgowego
z dnia 29 grudnia 2011 r.,
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2) zasądza od strony powodowej na rzecz Skarbu Państwa -
Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 120
(sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego,
3) zasądza od strony powodowej na rzecz interwenienta
ubocznego kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu
kosztów postępowania kasacyjnego.
2
Uzasadnienie
Według art. 3989
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie
środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.
Strona powodowa uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej
do rozpoznania występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego
w postaci konieczności rozstrzygnięcia o sposobie dokonywania kontroli sądowej
odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na tajemnice
przedsiębiorcy, w szczególności o rodzaju dopuszczanych w tych sprawach
dowodów.
Wniosek strony powodowej o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
zasługuje na uwzględnienie.
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c. jest
objęte podstawami kasacyjnymi zagadnienie nierozwiązane dotąd w orzecznictwie,
doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, którego wyjaśnienie może się
przyczynić do rozwoju prawa. Wskazana przez stronę powodową kwestia nie jest
zagadnieniem tego rodzaju. Można ją odnieść tylko do tych podstaw kasacyjnych,
które zarzucają naruszenie przepisów o postępowaniu dowodowym, tj. do przepisu
art. 299 i do przepisu art. 233 § 1 k.p.c. Nie bardzo jednak wiadomo - ze skargi
kasacyjnej jasno to nie wynika - jakiego rodzaju ograniczenia w zakresie
dowodzenia w sprawach o dostęp do informacji publicznej - rozpoznawanych do
dnia 29 grudnia 2011 r. przez sądy powszechne - mogłyby wchodzić w grę na tle
tych przepisów. W każdym razie nie ma żadnych podstaw do pozbawienia w tych
sprawach doniosłości, co zdaje się sugerować skarżący, dowodów pośrednich na
fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 227 k.p.c.).
3
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach procesu na rzecz strony
pozwanej stanowiły przepisy art. 98 w związku z art. 108 § 1 i art. 39821
k.p.c. oraz
art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu
Państwa (Dz. U. nr 169, poz. 1417 ze zm.) i art. 99 k.p.c. oraz 13 ust. 4
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348
ze zm.), a o kosztach procesu na rzecz interwenienta ubocznego po stronie
pozwanej – przepisy art. 107 w związku z art. 98, 108 §1 i art. art. 39821
k.p.c. oraz
§ 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb
Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowione
z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).