Wyrok z 30 czerwca 2015, sygn. II AKa 77/15

Przepis art. 60§3 k.k. obliguje sąd do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary w stosunku do sprawcy współdziałającego z innymi osobami w popełnieniu przestępstwa, jeżeli ujawni on wobec organu powołanego do ścigania przestępstw informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności jego popełnienia. Przepis ten dotyczy więc sprawcy popełniającego przestępstwo w grupie osób. Sprawca bowiem, by skorzystać z tej instytucji, musi współdziałać z innymi osobami, tj. co najmniej dwiema i powinien przekazać informacje dotyczące tychże osób.

Na terminach 20.01.14 r., 27.01.14 r. i 30.06.14 r. prowadzono postępowanie dowodowe. Sąd Okręgowy zaś błędnie w stosunku do nieobecnych oskarżonych zastosował przepis art. 376§2 k.p.k., bowiem przepis ten pozwala na prowadzenie rozprawy pod nieobecność oskarżonego, który już złożył wyjaśnienia i nie stawił się na rozprawę odroczoną lub przerwaną bez usprawiedliwienia, ale w sytuacji, gdy oskarżony ten został zawiadomiony o terminie takiej rozprawy. Tymczasem oskarżone nie zostały zawiadomione o terminach rozprawy, mających miejsce 20.01.14 r., 27.01.14 r. i 30.06.14 r.

Przepis art. 117§2 k.p.k. wyraźnie stanowi, że czynności procesowej nie przeprowadza się m.in. wówczas, jeżeli osoba uprawniona nie stawiła się a brak dowodu, że została o niej powiadomiona. Skoro więc we wskazanych datach rozprawy brak było dowodu prawidłowego wezwania oskarżonych na te terminy rozprawy, to Sąd I instancji z obrazą art. 376§2 k.p.k. przeprowadził rozprawę pod ich nieobecność, która w tej sytuacji procesowej była obowiązkowa i nie pozwalała na odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 374§1 k.p.k.

Oczywistym w tej sytuacji procesowej jest, że Sąd I instancji podejmując decyzję na podstawie art. 376§2 k.p.k. bez dysponowania dowodem prawidłowego zawiadomienia obu oskarżonych o terminie rozprawy w dniach 20.01.14 r., 27.01.14 r. i 30.06.14 r. pozbawił oskarżone prawa do obrony na rozprawie głównej, na której ich udział był obowiązkowy.

Powyższe więc wskazuje na naruszenie przez Sąd I instancji obowiązku rozpoznania sprawy w obecności oskarżonego, o jakim mowa w art. 439§1 pkt 11 k.p.k., co doprowadziło do podjęcia z urzędu na mocy tego przepisu przez Sąd odwoławczy rozstrzygnięcia o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w tej części.., co doprowadziło do podjęcia z urzędu na mocy tego przepisu przez Sąd odwoławczy rozstrzygnięcia o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w tej części.