Postanowienie SN z 25 kwietnia 2013, sygn. V CSK 370/12
Data orzeczenia
25 kwietnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Marta Romańska
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 25 kwietnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marta Romańska
w sprawie z powództwa H. T.-C.
przeciwko K. W. S.A. w K.
o naprawienie szkody,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 kwietnia 2013 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powódki
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 5 marca 2012 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
2
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 3989
§ 1 k.p.c.), a obowiązkiem skarżącego jest
sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984
§ 2 k.p.c.). Cel wymagań
przewidzianych w art. 3984
§ 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty tylko wtedy,
gdy skarżący powoła i uzasadni istnienie przytoczonych wyżej przesłanek
o charakterze publicznoprawnym. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii
przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania musi być oparte
na ocenie, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym,
o których jest mowa w art. 3989
§ 1 k.p.c.
Powódka wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na
występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989
§ 1 pkt 1
k.p.c.), które zostało sformułowane w formie pytania: „czy strona, która w trybie art.
162 k.p.c. nie zgłosiła w postępowaniu przed sądem I instancji zastrzeżenia,
iż oddalenie jej wniosku dowodowego stanowi uchybienie procesowe może
skutecznie postawić w apelacji zarzut naruszenia prawa procesowego poprzez
błędne oddalenie wniosku; względnie czy może skutecznie wnosić w apelacji
w trybie art. 380 k.p.c. o rozpoznanie prawidłowości postanowienia dowodowego,
o ile pozostaje ono w związku z rozstrzygnięciem co do przedmiotu procesu?”
Powódka wskazała również na potrzebę wykładni przepisów art. 378 § 1
i art. 380 k.p.c. w zw. z art. 162 k.p.c., mających budzić poważne wątpliwości
(art. 3989
§ 1 pkt 2 k.p.c.), które przedstawiła w formie pytania, czy ciążąca na
sądzie II instancji powinność rozpoznania apelacji w jej granicach, nadto w zakresie
wniosków strony, obejmuje także niezaskarżalne postanowienie mające istotny
wpływ na treść orzeczenia kończącego, może być limitowana poprzez zawężenie
jej do tych tylko postanowień dowodowych sądu I instancji, w stosunku do których
3
strona dokonała uprzedniej sygnalizacji w trybie art. 162 k.p.c. w postępowaniu
przed tym sądem?
Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w związku
z występowaniem w niej istotnego zagadnienia prawnego wymaga przedstawienia
problemu o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygniętego w dotychczasowym
orzecznictwie i wymagającego pogłębionej wykładni (por. też np. postanowienie
Sądu Najwyższego z 2 października 2001 r., I PKN 129/01, OSNP 2003, nr 18,
poz. 436). Powołanie się na występowanie w sprawie takiego zagadnienia wymaga
jego sformułowania oraz zaprezentowania argumentacji jurydycznej uzasadniającej
tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem
przepisów, na tle których zagadnienie powstało. Zagadnienie to powinno być nadto
„istotne” z uwagi na wagę problemu interpretacyjnego dla systemu prawa.
Powyższych wymogów nie spełnia samo stwierdzenie powódki,
że w sprawie występuje zagadnienie prawne o sformułowanej przez nią treści.
Jego występowanie nie zostało zresztą samodzielnie uzasadnione, odrębnie
od uzasadnienia podstaw kasacyjnych, a ich zasadności Sąd Najwyższy nie może
badać w ramach przedsądu.
Trzeba zauważyć, że w wyroku z 8 kwietnia 2010 r., II PK 127/09, OSNP
2011, nr 19-20, poz. 248, Sąd Najwyższy wyjaśnił, że możliwość zgłoszenia
zastrzeżeń do czynności sądu na podstawie art. 162 k.p.c. obejmuje również
postanowienia, które mogą być zmienione lub uchylone stosownie do okoliczności,
w tym m.in. postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu. Przepis ten nie
ma zastosowania w sytuacji, gdy sąd pominie dowód bez wydawania
postanowienia oddalającego wniosek o dowodowy (wyrok Sądu Najwyższego
z 23 kwietnia 2010 r., II UK 315/09, Lex nr 604215). Wykładnię art. 162 k.p.c.
przeprowadzoną w zacytowanych orzeczeniach zaakceptowały sądy powszechne
i tę wykładnię stosują (por. np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z 12 września 2012 r., I ACa 299/12, Lex nr 1220620; wyrok Sądu Apelacyjnego
w Warszawie z 15 maja 2012 r., I ACa 1240/11, Lex nr 1220666; wyrok Sądu
Apelacyjnego w Krakowie z 3 października 2012 r., III APa 22/12, Lex nr 1223233).
4
Wywód skarżącej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnoszący się
do wykładni normy wywodzonej z art. 162 k.p.c., wskazuje na to, że interpretacja
tego przepisu jest utrwalona i jednolita. Skarżąca nie powołała poglądów doktryny
lub judykatury, które by uzasadniały potrzebę odstąpienia od niej.
Sposób sformułowania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
w związku z potrzebą wykładni art. 378 § 1 i art. 380 § 1 k.p.c. w zw. z art. 162
k.p.c. nie wskazuje na to, by przy wykładni tych przepisów powstawały takie
wątpliwości, które nie znajdują rozstrzygnięcia w uchwale składu siedmiu sędziów
Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC 2008, nr 6, poz. 55.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989
k.p.c., Sąd Najwyższy
orzekł, jak w sentencji.