Postanowienie SN z 10 maja 2013, sygn. IV CSK 38/13
Data orzeczenia
10 maja 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Mirosława Wysocka
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 10 maja 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie z powództwa T. R.
przeciwko A. S., Ł. S.,M. G. i P. S.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 10 maja 2013 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powoda
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 28 czerwca 2012 r.,
I. odrzuca skargę kasacyjną;
II. zasądza od powoda na rzecz pozwanego P. S. kwotę 3600 (trzy
tysiące sześćset) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego.
Uzasadnienie
2
Powód T. R. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia
28 czerwca 2012 r. wydanego w sprawie o zapłatę, opierając skargę na podstawie
naruszenia art. 233 k.p.c. „przez dowolną, wbrew jednoznacznym zapisom umów i
innych przepisów prawa, interpretacje tych umów i przepisów i bezzasadne
stwierdzenie, iż postanowienia umowy dzierżawy z 30 czerwca 2008 r. nie były
systematyczne naruszane przez wydzierżawiających członków rodziny S. w stopniu
uniemożliwiającym ich racjonalna realizację”. W uzupełnieniu skargi powód
wskazał, że art. 233 k.p.c. został przez Sądy obu instancji naruszony „podczas
zbierania materiału dowodowego i jego oceniania”.
W odpowiedzi na skargę P. S. wniósł o jej odrzucenie oraz o zasądzenie
kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:
Jak wyraźnie wynika z zakazu przewidzianego w art. 3983
§ 3 k.p.c.,
podstawy skargi kasacyjnej nie mogą stanowić zarzuty dotyczące ustaleń
faktycznych oraz oceny dowodów. Wprawdzie ustawodawca nie skonkretyzował
przepisów prawa procesowego, których naruszenie nie może być przedmiotem
zarzutów kasacyjnych, niemniej jednak nie budzi wątpliwości, że do przepisów
takich należy zaliczyć art. 233 § 1 k.p.c. jako bezpośrednio odnoszący się do
takiej oceny (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia
2008 r., II CSK 356/08, niepubl. i z dnia 15 maja 2009 r., III CSK 338/08, niepubl.
oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2010 r., II CSK 372/09, niepubl.).
Ponieważ jedyna postawa skargi kasacyjnej została przez powoda wypełniona
zarzutem naruszenia wyłącznie tego przepisu (choć skarżący nie wskazał
paragrafu pierwszego art. 233 k.p.c., na taką jego intencję wskazuje treść
uzasadnienia skargi), należało uznać, że skarga nie została oparta na ustawowej
podstawie (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r.,
III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76). Oznaczało to, że skarga jest dotknięta
nieusuwalnym brakiem jednego z zasadniczych elementów konstrukcyjnych, który
zgodnie z art. 3984
§ 1 pkt 2 k.p.c. powinna bezwzględnie zawierać. Wada ta czyni
skargę niedopuszczalną (art. 3986
§ 2 k.p.c.) i uzasadnia to jej odrzucenie
na podstawie art. 3986
§ 3 k.p.c.
3
O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art. 98 § 1
i 3 oraz art. 108 § 1 w zw. z art. 39821
i art. 391 § 1 k.p.c.
es