sygn. IV CZ 44/13 23 maja 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 23 maja 2013, sygn. IV CZ 44/13

Data orzeczenia 23 maja 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Iwona Koper
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt IV CZ 44/13
POSTANOWIENIE
Dnia 23 maja 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Iwona Koper (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Grzegorz Misiurek
SSN Krzysztof Pietrzykowski
w sprawie z powództwa M. C.
przeciwko Przedsiębiorstwu A. Spółce Akcyjnej w K.
o udzielenie zabezpieczenia roszczenia,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 23 maja 2013 r.,
zażalenia powoda
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 22 stycznia 2013 r.,
odrzuca zażalenie.
Uzasadnienie
2
Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2013 r. Sąd Apelacyjny uchylił
postanowienie Sądu Okręgowego w L. z dnia 31 lipca 2012 r i przekazał wniosek o
zabezpieczenie powództwa sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny wskazał, że niewystarczające uzasadnienie skarżonego
postanowienia uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej, a to uzasadnia
wniosek o nierozpoznaniu przez Sąd Okręgowy istoty wniosku.
W zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego, wnioskodawca M. C.
podniósł, że zgodnie z treścią art. 3941
§ 11
k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., w
postępowaniu zabezpieczającym dopuszczalne jest zażalenie na orzeczenie sądu
drugiej instancji uchylające orzeczenie sądu pierwszej instancji i przekazujące
sprawę do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. w zw.
z art. 397 § 2 k.p.c. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że sąd pierwszej instancji
nie rozpoznał istoty sprawy. Podniósł zarzut naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. w zw.
z art. 391 k.p.c. poprzez ich błędną wykładnię w następstwie uznania, że do
uzasadnienia postanowienia w postępowaniu zabezpieczającym stosować należy
w pełni rygory odnoszone do uzasadnień postanowień zapadłych w postępowaniu
rozpoznawczym. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie
sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów
postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm
przepisanych.
W odpowiedzi na zażalenie obowiązany zarzucił, że jest ono
niedopuszczalne, wniósł o odrzucenie zażalenia i orzeczenie o kosztach
postępowania zażaleniowego, a w przypadku przyjęcia zażalenie do rozpoznania,
wniósł o jego oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3941
§ 11
k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje
także w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji, na podstawie art. 386 § 2 lub
§ 4 k.p.c., wyroku sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania. Dopuszczalność zażalenia dotyczy tylko wyraźnie wskazanego w art.
3941
§ 11
k.p.c. rozstrzygnięcia, które zapada po rozpoznaniu apelacji. Zażalenie
3
przysługuje niezależnie od przedmiotu sprawy oraz wartości przedmiotu
zaskarżenia.
Na podstawie art. 13 § 2 przepis art. 3941
§ 11
k.p.c. ma zastosowanie
w postępowaniu nieprocesowym w odniesieniu do stosownych postanowień co do
istoty sprawy, będących odpowiednikiem wyroków w postępowaniu procesowym.
Postanowieniami co do istoty sprawy w postępowaniu nieprocesowym są
postanowienia rozstrzygające kwestie merytoryczne. Od postanowień tych, także
niekończących postępowania w sprawie, przysługuje apelacja chyba, że na takie
postanowienie ustawa dopuszcza zażalenie.
Na postanowienie sądu pierwszej instancji w przedmiocie zabezpieczenia
przysługuje na podstawie art. 741 k.p.c. zażalenie. Stosownie do art. 3941
§ 2 k.p.c.
postanowienie sądu drugiej instancji wydane na skutek zażalenia na postanowienie
sądu pierwszej instancji nie podlega zaskarżeniu do Sądu Najwyższego.
Z tych względów wniesione zażalenie podlegało odrzuceniu (art. 397 § 1
w zw. z art. 3941
§ 3 i art. 373 k.p.c.). Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania
zabezpieczającego, obejmujących koszty niniejszego postępowania
zażaleniowego, należy do orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie (art.
108 § 1 k.p.c.).
es