Postanowienie SN z 11 września 2013, sygn. III CZ 38/13
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono zaskarżone orzeczenie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania
Przedmiot
o nakazanie i zapłatę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
piractwo / prawa autorskie
Role w sprawie
powód
pozwany
biegły
Data orzeczenia
11 września 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Bogumiła Ustjanicz
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 11 września 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Bogumiła Ustjanicz (przewodniczący)
SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)
SSN Agnieszka Piotrowska
w sprawie z powództwa C. P. "[…]" sp.z o.o. w Z.
przeciwko T. S. i M. K.
o nakazanie i zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 11 września 2013 r.,
zażalenia pozwanych na pkt 2 wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 12 kwietnia 2013 r.,
uchyla rozstrzygnięcie objęte punktem 2 wyroku,
pozostawiając Sądowi Apelacyjnemu orzeczenie o
kosztach postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie
2
C. P. "[…]" spółka z o.o. wniosła o nakazanie T. S. i M. K. wspólnikom spółki
cywilnej usunięcia ze strony internetowej ich sklepu wskazanego w pozwie
regulaminu, zapłaty kwoty 3.690 zł za korzystanie z utworu powoda oraz
przeproszenia w Gazecie Wyborczej.
Sąd Okręgowy - Sąd Gospodarczy w K. wyrokiem z dnia 23 listopada 2012
r. oddalił powództwo i zasądził od powoda na rzecz pozwanych 1.900 zł tytułem
kosztów procesu. Ustalił, że powód na stronie swojego sklepu używał regulaminu
dołączonego do pozwu, a pozwani także używali tego regulaminu. Przyjął, że
umieszczenie regulaminu na stronie internetowej służącej do sprzedaży produktów
przez pozwanych jest rozpowszechnianiem tego regulaminu w ramach użytku
osobistego i nie wymaga zgody jego autora. Regulamin powoda nie może być
objęty ochroną na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i
prawach pokrewnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.; dalej: "pr.
aut."), gdyż zawiera procedury składania zamówień, płatności i reklamacji
obowiązujących w sklepie powoda. Powód nie wykazał istnienia takich fragmentów
regulaminu, które nie byłyby oczywiste dla opisu danej procedury, lecz opisywałyby
daną procedurę w literacki sposób, a jednocześnie zostałyby skopiowane przez
pozwanych.
Powód wniósł apelację od wyroku Sądu pierwszej instancji, zarzucając
naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 23 pr. aut. oraz art. 233 § 1 k.p.c. i sprzeczność
istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2013 r. oddalił apelację w
części obejmującej roszczenie o zaniechanie naruszeń, w pozostałej zaś części
uchylił zaskarżony wyrok i w tym zakresie sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu -
Sądowi Gospodarczemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach
postępowania apelacyjnego. Podkreślił w szczególności, że apelacja powoda jest
uzasadniona, o ile prowadzi do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania
sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Według Sądu
Apelacyjnego, w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził
postępowania dowodowego (art. 386 § 4 k.p.c.) i nie ustalił stanu faktycznego w
3
ramach podstawy faktycznej zakreślonej przez powoda w pozwie, poprzestając na
jednozdaniowej konstatacji, którą uznał za bezsporną. Spór koncentrował się
wokół uznania regulaminu za utwór w rozumieniu prawa autorskiego. Nie ma racji
Sąd pierwszej instancji stwierdzając, że powód wnosił o przeprowadzenie dowodu z
opinii biegłego na bliżej nieokreślone okoliczności. Wszak ustosunkowując się do
odpowiedzi na pozew, powód w piśmie z dnia 15 listopada 2012 r. złożył wniosek o
przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu własności intelektualnej na
okoliczność ustalenia, czy regulamin powoda ma indywidualny i twórczy charakter
oraz na prawdopodobieństwo stworzenia takiego samego regulaminu przez
powoda i pozwanych przy założeniu, że regulamin powoda powstał wcześniej.
Sąd Apelacyjny uwzględnił niezaprzeczoną przez powoda okoliczność
podniesioną przez pozwanych, że z dniem 20 kwietnia 2012 r. regulamin został
usunięty z ich strony internetowej w związku z zaniechaniem prowadzenia
sprzedaży przez Internet. W tej sytuacji powód utracił interes prawny w domaganiu
się orzeczenia nakazu usunięcia tego regulaminu.
Pozwani wnieśli zażalenie na rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego
zamieszczone w punkcie 2 wyroku. Wskazali, że zapadło ono z naruszeniem art.
386 § 4 k.p.c., a wynikało z rozstrzygania sprawy z przekroczeniem granic apelacji
(czym naruszono art. 378 § 1 k.p.c.) i przy błędnej wykładni art. 232 k.p.c. oraz
niezastosowaniu 217 § 2 i art. 162 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 386 § 4 k.p.c., poza wypadkami określonymi w § 2 i 3 sąd
drugiej instancji może uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego
rozpoznania tylko w razie nierozpoznania przez sąd pierwszej instancji istoty
sprawy albo gdy wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania
dowodowego w całości. W niniejszej sprawie przyczyną częściowego uchylenia
przez Sąd Apelacyjny wyroku Sądu pierwszej instancji było nieprzeprowadzenie
przez ten Sąd postępowania dowodowego.
Sąd Najwyższy przyjął w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 31 stycznia
2008 r., III CZP 49/07 (OSNC 2008, nr 6, poz. 55), że sąd drugiej instancji
rozpoznający sprawę na skutek apelacji nie jest związany przedstawionymi w niej
4
zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego, wiążą go natomiast zarzuty
dotyczące naruszenia prawa procesowego; w granicach zaskarżenia bierze jednak
z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Powód w apelacji od wyroku Sądu
pierwszej instancji zarzucił naruszenie m.in. art. 233 § 1 k.p.c. i sprzeczność
istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Zarzuty te implicite świadczą o tym, że w przekonaniu powoda postępowanie
dowodowe zostało przeprowadzone. W istocie zresztą tak było, choć ustalenia
faktyczne Sądu pierwszej instancji są dość lakoniczne, co wszakże wynika
z przyjętej przezeń kwalifikacji materialnoprawnej sporu. Oznacza to jednak, po
pierwsze, że Sąd Apelacyjny rzeczywiście, jak twierdzi się w zażaleniu, przekroczył
granice apelacji (art. 378 § 1 k.p.c.). Po drugie zaś, Sąd Apelacyjny w konsekwencji
nie wykazał, aby zostały spełnione przesłanki uchylenia wyroku Sądu pierwszej
instancji i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Nie można się natomiast zgodzić z pozwanymi, że wniosek dowodowy
"z opinii biegłego sądowego z zakresu własności intelektualnej" zgłoszony w piśmie
powoda z dnia 15 listopada 2012 r. jest spóźniony (art. 217 § 2 k.p.c.), podobnie jak
i inne wnioski zamieszczone w tym piśmie. Wspomniane pismo jest bowiem
konsekwencją wniesienia przez pozwanych odpowiedzi na pozew i mieści się
w formule uprawnień dowodowych strony określonych w art. 217 § 1 k.p.c.
Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji (art. 39815
§ 1
w związku z art. 3941
§ 11
i 3 k.p.c.).
jw.
Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji (art. 39815
§ 1
w związku z art. 3941
§ 11
i 3 k.p.c.).
jw