sygn. V CZ 66/13 5 grudnia 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 5 grudnia 2013, sygn. V CZ 66/13

Data orzeczenia 5 grudnia 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący SSN Krzysztof Strzelczyk
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt V CZ 66/13
POSTANOWIENIE
Dnia 5 grudnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Barbara Myszka
SSN Anna Owczarek
w sprawie z wniosku I. S.
przy uczestnictwie K. S.
o podział majątku wspólnego,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 5 grudnia 2013 r.,
zażalenia uczestnika postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego
w B.
z dnia 25 lipca 2013 r.,
oddala zażalenie.
2
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 25 lipca 2013 r. Sąd Okręgowy w B. w punkcie
pierwszym sentencji oddalił wniosek uczestnika postępowania K. S. o
przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie
uzasadnienia postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 21 maja 2013 r., zaś w
punkcie drugim sentencji odrzucił wniosek uczestnika o sporządzenie
uzasadnienia w/w postanowienia.
Sąd Okręgowy w motywach swojego orzeczenia podkreślił, że wniosek
o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia został złożony przez uczestnika
po terminie, przy czym niezachowanie terminu Sąd ocenił jako zawinione przez
uczestnika i powstałe na skutek braku należytej dbałości o własne interesy.
W ocenie Sądu Okręgowego przedłożone zaświadczenie lekarskie datowane na
30 stycznia 2013 r., a więc wystawione około 4 miesięcy przed postanowieniem
Sądu Rejonowego w C. oraz blisko 6 miesięcy przed wnioskiem o przywrócenie
terminu nie stanowiło uprawdopodobnienia braku winy w niedochowaniu terminu.
Uczestnik postępowania złożył do Sądu Najwyższego zażalenie na
rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 sentencji zaskarżonego postanowienia, tj. na
odrzucenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z dnia 21 maja
2013 r., domagając się objęcia kontrolą na podstawie art. 380 k.p.c. również
rozstrzygnięcia o oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu. Skarżący
w konsekwencji wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i sporządzenie
uzasadnienia oraz doręczenie odpisu postanowienia wraz z uzasadnieniem,
a także przyznanie na rzecz uczestnika postępowania kosztów postępowania
zażaleniowego według norm przepisanych. W zażaleniu skarżący zarzucił Sądowi
Okręgowemu naruszenie:
- art. 328 § 1 k.p.c. w zw. z art. 361 k.p.c. oraz art. 357 § 1 k.p.c. przez ich
niewłaściwe zastosowanie,
- art. 169 k.p.c. przez jego nieuwzględnienie,
- art. 233 k.p.c. przez przeprowadzenie dowolnej oceny zaświadczenia
lekarskiego złożonego przez uczestnika.
3
W uzasadnieniu zażalenia skarżący podkreślał brak winy w niedochowaniu
terminu powołując się na pogorszenie stanu zdrowia, a uprawdopodobnienie tej
okoliczności upatrywał w załączonym już przed Sądem Okręgowym zaświadczeniu
o leczeniu z powodu depresji. Skarżący wywodził, że zaświadczenie to zostało
niewłaściwie ocenione przez Sąd Okręgowy w B., który pominął fakt, iż z treści
zaświadczenia wynika nawracający charakter zaburzeń depresyjnych uczestnika.
Zdaniem skarżącego, skoro cierpi on na zaburzenia depresyjne od ponad
dziesięciu lat, to jednostronne przyjęcie przez Sąd ich ustąpienia w okresie kilku
miesięcy budzi sprzeciw.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie mogło odnieść zamierzonego skutku i podlegało oddaleniu.
Na podstawie art. 3941
§ 2 k.p.c. w sprawach, w których przysługuje skarga
kasacyjna, zażalenie przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji
kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa
w art. 3981
, a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na
postanowienie sądu pierwszej instancji. Należy wskazać, że postanowienie sądu II
instancji o odrzucenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia stanowi
postanowienie kończące postępowanie w sprawie (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 28 lutego 2013 r., III CZ 6/13, niepubl., postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 6 czerwca 2013 r., II UZ 23/13, niepubl., postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 7 marca 2013 r., II CZ 194/12, niepubl.), bowiem ewentualne
złożenie skargi kasacyjnej wszczyna nowe postępowanie, nie stanowi natomiast
kontynuacji postępowania przed sądem II instancji (por. uchwałę składu siedmiu
sędziów Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07, publ.
W OSNC 2008/11/122, Prok. i Pr. - wkł. 2009/1/56, Biul.SN 2008/6/7, M. Prawn.
2009/8/446-451).
Argumentacja skarżącego nie była trafna. Po pierwsze, należy wskazać, że
zasadnie Sąd Okręgowy przyjął, iż złożona kopia zaświadczenia lekarskiego
nie uprawdopodabnia pogorszenia stanu zdrowia uczestnika w okresie, w którym
został złożony wniosek o przywrócenie terminu. Sąd Okręgowy na podstawie
złożonego zaświadczenia lekarskiego oceniał ewentualność pogorszenia stanu
zdrowia w okresie od wydania postanowienia z dnia 21 maja 2013 r. do chwili
4
złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Z wypowiedzi Sądu Okręgowego wcale
nie wynika, jak to sugeruje skarżący, by Sąd ten uznał, że dolegliwości uczestnika
całkowicie minęły.
Przedstawione zaświadczenie lekarskie z dnia 30 stycznia 2013 r. stanowi
co prawda o przewlekłym i nawracającym schorzeniu uczestnika postępowania, ale
nie uprawdopodabnia wcale pogorszenia stanu jego zdrowia w okresie od 21 maja
2013 r. do 3 lipca 2013 r. Jak wskazał Sąd Okręgowy, co potwierdził potem
w zażaleniu i sam skarżący, uczestnik mimo występującej u niego od lat choroby
bez przeszkód brał czynny udział w postępowaniu sądowym, w tym sporządzał
składne i logiczne pisma procesowe oraz brał udział w rozprawach. Innymi słowy
złożone zaświadczenie nie przemawia za zmianą - pogorszeniem, stanu zdrowia K.
S. po dniu 21 maja 2013 r., tym samym zarzut przekroczenia swobodnej oceny
dowodów przez Sąd Okręgowy był chybiony.
Po drugie, odnosząc się do argumentów, że już pismo K. S. z dnia 24 maja
2013 r. stanowiło prawidłowy i złożony w terminie wniosek o sporządzenie
uzasadnienia postanowienia z dnia 21 maja 2013 r., należy zwrócić uwagę na to, iż
wbrew nieściśle przytoczonej przez pełnomocnika w zażaleniu treści tego wniosku
jako żądania „doręczenia kserokopii postanowienia wraz z uzasadnieniem”, K. S.
złożył do Sądu Okręgowego wniosek zgoła inaczej brzmiący - wniosek o
„przesłanie kserokopii uzasadnienia wyroku z dnia 7.05.2013 r.” (k. 467 akt sprawy
II Ca 201/13).
Nie ulega wątpliwości, że tak sformułowany wniosek poza okolicznością, iż
nieprawidłowo określa zarówno datę wydania jak i formę zapadłego orzeczenia,
dotyczy jedynie wydania kopii już sporządzonego uzasadnienia. Praktyka tego typu
nie jest odosobniona - wręcz przeciwnie strony bądź uczestnicy postępowań
sądowych, którzy nie wnosili o sporządzenie uzasadnienia w trybie art. 328 § 1
k.p.c. (w postępowaniu nieprocesowym w związku z art. 13 § 2 k.p.c.), często
w celu zapoznania się z treścią uzasadnienia, o sporządzenie którego wnosiła inna
osoba, składają właśnie wnioski o wydanie kserokopii takiego uzasadnienia.
W tej sytuacji brak analogii do stanu faktycznego, na kanwie którego Sąd
Najwyższy wskazał, że „wniosek o doręczenie wyroku sądu pierwszej instancji
z uzasadnieniem, wniesiony w terminie określonym w art. 328 § 1 zdanie pierwsze
5
k.p.c., z reguły stanowi równocześnie żądanie sporządzenia tego uzasadnienia”
(por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 18 sierpnia 2010 r., II PZP 7/10, OSNP
2011/7-8/98, Biul.SN 2010/8/16, M.P.Pr. 2011/3/152-156, z glosą K. Markiewicza,
Przegląd Sądowy 2011/10/126-136).
Wypowiedź fachowego pełnomocnika skarżącego jakoby Sąd Okręgowy
wprowadził uczestnika w błąd, a „postępowanie Sądu z całą pewnością mogło
przyczynić się do pogłębienia dolegliwości zdrowotnych uczestnika”, nie znajduje
żadnego potwierdzenia w aktach sprawy.
W konkluzji należy uznać, że Sąd Okręgowy trafnie i bez dopuszczenia się
naruszenia art. 169 k.p.c., art. 328 § 1 k.p.c. w zw. z art. 361 k.p.c. oraz art. 357 § 1
k.p.c. przyjął, iż skarżący przekroczył termin do złożenia wniosku o sporządzenie
uzasadnienia postanowienia na piśmie, uznając przy tym przyczyny tego stanu
rzeczy za zawinione przez uczestnika.
Mając wszystko powyższe na uwadze, na podstawie art. 39814
k.p.c. w zw.
z art. 3941
§ 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia