Postanowienie SN z 16 stycznia 2014, sygn. IV CZ 103/13
Data orzeczenia
16 stycznia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Irena Gromska-Szuster
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 16 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)
SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca)
SSN Agnieszka Piotrowska
w sprawie z powództwa L. B.
przeciwko W. Spółce Akcyjnej w G.
o ochronę praw autorskich, dóbr osobistych oraz o zakazanie czynów
nieuczciwej konkurencji,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 16 stycznia 2014 r.,
zażalenia powoda
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 20 lutego 2013 r.,
1) oddala zażalenie;
2) oddala wniosek pozwanej o zasądzenie od powoda zwrotu
kosztów postępowania zażaleniowego.
2
UZASADNIENIE
Postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 20 lutego 2013 r. odrzucono
apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 17 lipca 2012 r. w
zakresie rozstrzygnięcia o żądaniach z tytułu ochrony dóbr osobistych oraz w
zakresie rozstrzygnięcia o żądaniach z tytułu czynów nieuczciwej konkurencji.
Sąd drugiej instancji ustalił, że wyrokiem z dnia 17 lipca 2012 r.
Sąd Okręgowy w G. w sprawie z powództwa L. B. przeciwko „W.” Spółce Akcyjnej
o ochronę praw autorskich, dóbr osobistych oraz o zakazanie czynów nieuczciwej
konkurencji oddalił powództwo i orzekł o kosztach procesu. W dniu 26 listopada
2012 r. w imieniu powoda apelację od wyżej wymienionego wyroku wniósł
reprezentujący go pełnomocnik – radca prawny R. K., zaskarżając wyrok w całości
i domagając się jego zmiany poprzez uwzględnienie powództwa, ewentualnie
wnosząc o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
Sądowi pierwszej instancji. Od apelacji uiszczono opłatę stałą w wysokości 600 zł
ze wskazaniem, że opłata ta dotyczy „wpisu z tytułu pozwu o ochronę praw
osobistych autorskich”. W tym stanie rzeczy, Sąd drugiej instancji uznał, iż apelacja
powoda w części odnoszącej się do rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w zakresie
roszczeń z tytułu ochrony dóbr osobistych oraz z tytułu zakazania czynów
nieuczciwej konkurencji, jako wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika
powoda i nieopłacona opłatą stałą w kwocie 600 zł i opłatą stosunkową w kwocie
38.600 zł, w sprawie wniesionej w dniu 29 grudnia 2006 r., a więc w czasie
obowiązywania art. 1302
§ 3 k.p.c., podlegała odrzuceniu na podstawie art. 373
w zw. z art. 1302
§ 3 k.p.c. i art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie
ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.
Nr 234, poz. 1571). Pełnomocnik powoda w apelacji określił, że opłata 600 zł, którą
uiścił przy wniesieniu apelacji dotyczyła „wpisu stałego 600 zł z tytułu pozwu
o ochronę praw osobistych autorskich”. Tym samym Sąd przyjął, że sprecyzowany
został zakres przedmiotowy apelacji, od której strona powodowa uiściła należną
opłatę. Z tej przyczyny Sąd uznał za zbędne zobowiązywanie strony powodowej do
wskazania, od której części roszczenia uiszczono opłatę od apelacji.
3
W zażaleniu na powyższe postanowienie powód, zarzucając naruszenie art.
373 w zw. z art. 1302
§ 3 k.p.c. i art. 26 ust. 1 pkt 3, 4 i 6 ustawy z dnia 28 lipca
2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2010 r.
Nr 90, poz. 594 ze zm., dalej: „u.k.s.c.”), wniósł o uchylenie zaskarżonego
postanowienia w całości.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Apelacyjny trafnie przyjął, że powód powinien był uiścić opłatę
stosunkową w wysokości 5% od swej apelacji w zakresie odnoszącym się do
rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji o roszczeniach opartych o przepisy ustawy
z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (jedn. tekst: Dz. U.
z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.), jak również, iż miał obowiązek uiścić dwie
opłaty stałe w wysokości 600 zł od apelacji w zakresie kwestionującym
rozstrzygnięcia dotyczące żądania ochrony dóbr osobistych oraz ochrony praw
osobistych autorskich. Roszczenie o zakazanie niedozwolonych działań,
przewidziane w art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji
i roszczenie o złożenie stosownego oświadczenia, przewidziane w art. 18 ust. 1 pkt
3 tej ustawy, są roszczeniami majątkowymi (por. postanowienia Sądu Najwyższego:
z dnia 8 marca 2007 r., III CZ 12/07, OSNC 2008, nr 2, poz. 26 i z dnia
17 października 2008 r., I CSK 128/08, niepubl. oraz wyrok Sądu Najwyższego
z dnia 24 listopada 2009 r., V CSK 71/09, niepubl.), wobec czego należy się od
apelacji kwestionującej rozstrzygnięcie dotyczące tych roszczeń opłata stosunkowa
obliczona na podstawie art. 13 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 2 i 1 u.k.s.c. Obowiązek
uiszczenia odrębnych stałych opłat od apelacji w części dotyczącej rozstrzygnięć
dotyczących żądań niemajątkowych obejmujących ochronę dóbr osobistych
i osobistych praw autorskich wynikał odpowiednio z art. 26 ust. 1 pkt 3 i 4 w zw.
z art. 18 ust. 2 i 1 u.k.s.c. Każde z wymienionych wyżej żądań o charakterze
majątkowym i niemajątkowym oparte było na różnej podstawie prawnej
i uzasadniało uiszczenie odrębnej opłaty. Kumulacja różnych żądań w jednym
pozwie nie eliminowała konieczności uiszczenia odrębnych opłat od każdego z nich
zarówno na etapie inicjowania postępowania sądowego, jak również od apelacji
wniesionej od wyroku rozstrzygającego o tych żądaniach Odmienna zasada nie
wynika z powołanych w zażaleniu przepisów zawartych w art. 26 ust. 1 pkt 3, 4 i 6
4
u.k.s.c. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia o zasadności wniesionego zażalenia
pozostaje podniesiona w zażaleniu okoliczność, że na etapie postępowania przed
Sądem pierwszej instancji zostały uiszczone niższe niż należne, według wyżej
wskazanych przepisów, opłaty. Z tych względów Sąd Apelacyjny zasadnie odrzucił
apelację w części, od której nie zostały uiszczone należne opłaty w chwili
wniesienia apelacji przez zawodowego pełnomocnika reprezentującego powoda.
Należy mieć bowiem na uwadze, że ustawodawca uchylając art. 1302
§ 3 k.p.c. –
przewidujący odrzucenie nienależycie opłaconych środków odwoławczych
wniesionych przez zawodowego pełnomocnika strony bez wezwania do
uzupełnienia opłaty – przyjął w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r.
o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw,
że znowelizowane tą ustawą przepisy mają zastosowanie do postępowań
wszczętych po dniu jej wejścia w życie (1 lipca 2009 r.). Oznacza to, że do
postępowań wszczętych wcześniej ma nadal zastosowanie uchylony art. 1302
§ 3
k.p.c. W konsekwencji środki odwoławcze wnoszone przez zawodowych
pełnomocników stron od orzeczeń sądów pierwszej instancji podlegają odrzuceniu
bez wzywania do uzupełnienia braków (por. postanowienia Sądu Najwyższego:
z dnia 2 sierpnia 2011 r., II UZ 30/11, niepubl., z dnia 28 października 2009 r., II PZ
16/09, niepubl. oraz z dnia 18 kwietnia 2011 r., III UZ 4/11, niepubl.).
Z tych przyczyn zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu na
podstawie art. 39814
k.p.c. w zw. z art. 3941
§ 3 k.p.c. Wobec tego, że odpowiedź
pozwanej na zażalenie została zwrócona, a ponowne złożenie pisma procesowego
tak zatytułowanego nastąpiło już po terminie przewidzianym w art. 372 w zw. z art.
397 § 2, art. 39821
i art. 3941
§ 3 k.p.c., oddalono zawarty w nim wniosek o zwrot
kosztów postępowania zażaleniowego.
db