sygn. I CZ 115/13 20 lutego 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 20 lutego 2014, sygn. I CZ 115/13

Data orzeczenia 20 lutego 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący SSN Barbara Myszka
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt I CZ 115/13
POSTANOWIENIE
Dnia 20 lutego 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Myszka (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
SSN Hubert Wrzeszcz
w sprawie ze skargi H. S.-B. o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 25 listopada
2010 r., wydanym w sprawie
z powództwa H. S.-B.
przeciwko Gminie M.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 20 lutego 2014 r.,
zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 3 lipca 2013 r.,
1. uchyla zaskarżone postanowienie,
2. pozostawia rozstrzygnięcie o kosztach postępowania
zażaleniowego w orzeczeniu kończącym postępowanie
w sprawie.
2
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 3 lipca 2013 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę
powódki H. S. – B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym
wyrokiem tego Sądu z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie przeciwko Gminie M. o
zapłatę kwoty 49 626,72 zł z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z
nieruchomości oraz kwoty 56 919,98 zł z tytułu skapitalizowanych odsetek.
Sąd Apelacyjny stwierdził, że w skardze o wznowienie postępowania,
wniesionej w dniu 24 kwietnia 2013 r., skarżąca powołała się na art. 4241
i art. 4244
k.p.c., zarzuciła Sądowi Apelacyjnemu powielenie kwestionowanych przez nią
ustaleń Sądu pierwszej instancji oraz obrazę art. 328 § 2 k.p.c., wywodziła,
że z powodu naruszenia przepisów postępowania wyrok z dnia 25 listopada 2010 r.
jest niezgodny z prawem i wniosła o jego uchylenie. Skarga ta podlega odrzuceniu
jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia (art. 410 k.p.c.), zgodnie
bowiem z art. 399 § 1 k.p.c., skargę o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem można oprzeć tylko na podstawach wymienionych w art.
401 - 403 k.p.c. Okoliczności przytoczone przez skarżącą wykraczają poza
określony w tych przepisach katalog podstaw wznowienia postępowania. Instytucja
wznowienia postępowania nie może natomiast prowadzić do ponownego
merytorycznego rozpoznania zarzutów, które były już przedmiotem rozpoznania
w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem.
W zażaleniu na to postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła, że zaskarżone
postanowienie zostało wydane w postępowaniu dotkniętym nieważnością,
ponieważ w przedmiocie skargi orzekała sędzia, która brała udział w wydaniu
orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania (art. 48 § 3 w związku
z art. 379 pkt 4 k.p.c.). Poza tym, zdaniem skarżącej, Sąd Apelacyjny nie rozpoznał
istoty sprawy przez to, że zakwalifikował wniesioną skargę jako skargę
o wznowienie postępowania, podczas gdy z jej treści wynikało, że chodzi o skargę
o stwierdzenie niezgodności prawomocnego wyroku z prawem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
3
Skarżąca trafnie zauważa, że sędzia K. S.– F., która brała udział w wydaniu
zaskarżonego postanowienia, zasiadała w składzie Sądu Apelacyjnego w dniu 25
listopada 2010 r. i uczestniczyła w wydaniu wyroku objętego skargą o wznowienie
postępowania.
Zgodnie z art. 48 § 3 k.p.c., sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia
objętego skargą o wznowienie, nie może orzekać co do tej skargi. Przewidziane
w tym przepisie wyłączenie sędziego obejmuje przy tym wszystkie czynności
wchodzące w zakres badania dopuszczalności wznowienia oraz rozpoznania
skargi (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK
536/06, nie publ. i z dnia 8 sierpnia 2007 r., I CZ 87/07, nie publ.). Trzeba zatem
zgodzić się z zarzutem, że w wydaniu zaskarżonego postanowienia brał udział
sędzia wyłączony z mocy ustawy. Oznacza to, że wspomniane postanowienie
zapadło w postępowaniu dotkniętym nieważnością (art. 379 pkt 4 w związku z art.
48 § 3 k.p.c.).
W tym stanie rzeczy, skoro Sąd Apelacyjny potraktował wniesioną skargę -
zgodnie z zawartym w niej wnioskiem – jako skargę o wznowienie postępowania
i orzekł o jej odrzuceniu w składzie, w którym brał udział sędzia wyłączony z mocy
ustawy, konieczne stało się uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Dlatego też Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941
§ 3 w związku z art. 39815
§ 1 zd. pierwsze k.p.c. oraz art. 108 § 2 w związku z art. 39821
i art. 3941
§ 3 k.p.c.
postanowił, jak w sentencji.