Postanowienie SN z 6 marca 2014, sygn. V CSK 287/13
Data orzeczenia
6 marca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Wojciech Katner
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 6 marca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Wojciech Katner
w sprawie z powództwa A. W.-K.
przeciwko Centrum Kultury w B.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 marca 2014 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 7 lutego 2013 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i
zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 1 800,- (
jeden tysiąc osiemset ) złotych tytułem kosztów postępowania
kasacyjnego.
2
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w O., wyrokiem z dnia 7 listopada 2012 r. zasądził od
pozwanego Centrum Kultury w B. na rzecz powódki A. W.-K., prowadzącej
działalność gospodarczą pod nazwą (a nie firmą, jak błędnie jest podane w
uzasadnieniu) - Agencja Koncertowo-Impresaryjna „W.” w K., kwotę 75 665 złotych
z odsetkami i kosztami procesu, jako niezapłacone przez pozwanego
wynagrodzenie za umówione i wykonane usługi przez powódkę. W wyniku
rozpoznania apelacji pozwanego, Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 7 lutego 2013 r.
zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji w ten sposób, ze oddalił powództwo ponad
kwotę 56 349,72 złotych, rozstrzygnął o odsetkach i kosztach, oddalając apelację w
pozostałym zakresie. Zmieniając wyrok Sąd drugiej instancji uznał umowę zawartą
między stronami za nieważną, ze względu na naruszenie przepisów o
zamówieniach publicznych, oparł rozstrzygnięcie na przepisach o bezpodstawnym
wzbogaceniu, a zmniejszenie zasądzonej kwoty wynikało z nieuznania za
udowodnione lub należne powódce, niektóre składniki świadczenia, od pozwanego.
W skardze kasacyjnej pozwane Centrum zarzuciło zaskarżonemu wyrokowi
Sądu Apelacyjnego naruszenie prawa materialnego, tj. art. 410 § 1 i 2 w związku
z art. 405 k.c. poprzez błędną wykładnię oraz art. 481 § 1 w związku z art. 455 k.c.
poprzez niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie prawa procesowego dotyczy art.
378 § 1 w związku z art. 328 § 2 k.p.c. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy
i nierozważenie części zarzutów apelacji, a w związku jeszcze z art. 6 k.c. poprzez
braki w ustaleniach i prowadzących do nich dowodach. Skarżący wniósł o zmianę
zaskarżonego wyroku w części oddalającej apelację, ewentualnie o jego uchylenie
w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie
kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o odmowę jej przyjęcia
do rozpoznania, ewentualne jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania
kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
3
Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na
brak przesłanek określonych w art. 3989
§ 1 k.p.c.
We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący powołuje się na
występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, dotyczącego przedmiotu
wzbogacenia, podlegającego zwrotowi na podstawie art. 415 i art. 410 k.c.
Zgodnie z utrwalonym i znanym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa, istotne
zagadnienie przedstawiane Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia musi
uwzględniać dotychczasowy dorobek teorii i praktyki prawa w podnoszonej kwestii
i w szczególności wykazywać, że kwestia ta nie spotkała się dotąd z wyjaśnieniem,
a ma istotne znaczenie, tak dla rozpoznania danej sprawy, jak i ogólniej - dla
rozwoju prawa.
W niniejszej sprawie tak się nie stało. Problem przedstawiony przez
skarżącego jest od dawna wyjaśniony, gdyż należy do podstawowych kwestii
związanych z przesłankami bezpodstawnego wzbogacenia i nienależnego
świadczenia. Z okoliczności udowodnionych w sprawie wynika, że wzbogacenie
pozwanego polega na zaoszczędzeniu wydatków, jakie powinien on ponieść
w postaci zwrotu kosztów i innych świadczeń należnych powódce, która
zrealizowała swoje świadczenia niepieniężne. Wprawdzie umowa, którą strony
zawarły została uznana za nieważną, przy czym to na pozwanym spoczywało
dbanie o spełnienie warunków prawnych, wynikających z ustawy Prawo
zamówień publicznych, a nie na powódce, będącej indywidualnym przedsiębiorcą
prywatnym, jednakże świadczenia powódki zostały wykonane i to jest bezsporne.
Nie jest zrozumiałe, dlaczego wśród różnych twierdzeń skarżący powołuje się
w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi na orzecznictwo dotyczące robót
budowlanych, przyznając następnie, że rozpoznawana sprawa w ogóle dotyczy
czego innego, a dalej w uzasadnieniu przyznając również, poprzez obszernie
powoływane orzecznictwo i piśmiennictwo, że zaoszczędzenie wydatków stanowi
wzbogacenie. Prowadzone wywody są raczej obok istoty rozpoznawanego sporu,
a liczne cytaty nie uwiarygodniają wniosku, raczej zaciemniając problem, który
skarżący usiłuje wykazać.
4
Skarżący chyba zdaje sobie sprawę z wątpliwości wywodu, gdyż w ostatnim
zdaniu w tej części uzasadnienia wniosku przenosi argumentację na oczywiste
uzasadnienie skargi, oczywiste jest bowiem, według niego naruszenie art. 405
i art. 410 k.c. przez zaskarżony wyrok. To twierdzenie nie zawiera już
uzasadnienia, mimo takiego obowiązku nałożonego przez art. 3984
§ 2 k.p.c.
wobec każdej z przesłanek, na których opiera się wniosek. Należy natomiast
zwrócić uwagę, czego skarżący nie dostrzegł, że według ustalonego orzecznictwa
i poglądów doktryny, co do zasady nie można jednocześnie twierdzić, iż w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, wymagające koniecznego zajęcia
stanowiska przez Sąd Najwyższy, ale tak właściwie, to rozpatrzenie zagadnienia
jest zbędne, bo przecież skarga jest oczywista. W niniejszej sprawie, zdaniem
skarżącego jest tak dalece oczywista, że nie ma potrzeby nawet tego dowodzić.
Jak wynika z przytoczonych przyczyn nie zostało wykazane przez
skarżącego spełnienie przesłanek dla przyjęcia skargi do rozpoznania, określonych
w art. 3989
§ 1 pkt 1 i 4 k.p.c. i z tego względu na podstawie art. 3989
§ 2 k.p.c.
należało orzec jak w postanowieniu, rozstrzygając o kosztach postępowania
na podstawie art. 98 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821
k.p.c.