sygn. II CZ 53/14 8 października 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 8 października 2014, sygn. II CZ 53/14

Data orzeczenia 8 października 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący SSN Henryk Pietrzkowski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt II CZ 53/14
POSTANOWIENIE
Dnia 8 października 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Agnieszka Piotrowska
SSA Barbara Trębska
w sprawie ze skargi D. B. i J. B.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty
w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w K.
z dnia 26 października 2004r., sygn. akt … 530/04, wydanego
w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej "N." w G.
przeciwko D. B. i J. B.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 8 października 2014 r.,
zażalenia pozwanych
na postanowienie Sądu Rejonowego w Ś.
z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt … 530/04,
odrzuca zażalenie.
2
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 17 października 2013 r. Sąd Rejonowy w Ś. odrzucił
skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia złożoną
osobiście przez pozwanych D. B. i J. B., wskazując że skarga została wniesiona z
naruszeniem art. 871
§ 1 k.p.c.
Postanowienie Sądu Rejonowego zostało zaskarżone przez pozwanych
zażaleniem, które sporządzili osobiście.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 871
§ 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym
obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, i dotyczy ono
także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem
Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Ustanowiony w tym
przepisie przymus adwokacko-radcowski dotyczy każdego postępowania przed
Sądem Najwyższym, a więc także zainicjowanego skargą o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowego oraz toczącego się
w jego ramach postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia
(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2013 r., I CZ 19/13, nie publ.
i z dnia 25 lipca 2013 r., II CZ 46/13, nie publ.). Zażalenie złożone z naruszeniem
art. 871
§ 1 k.p.c. należy kwalifikować jako niedopuszczalne, a istniejące w tym
zakresie uchybienie ma charakter nieusuwalny, w związku z czym zażalenie
dotknięte takim brakiem podlega odrzuceniu bez wzywania skarżącego do jego
uzupełnienia (por. art. 130 § 5 k.p.c., art. 3986
§ 2 i 3 k.p.c., art. 39821
k.p.c., art.
391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941
§ 3 k.p.c.).
Z tych względów na podstawie art. 3986
§ 2 k.p.c. w zw. z art. 3941
§ 3 k.p.c.
zażalenie należało odrzucić.