Uzasadnienie z 1 czerwca 2026, sygn. II K 985/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 985/25

Uzasadnienie dotyczy całości wyroku

1.USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1

2

F. F.

V. T. (1)

Czyn opisany w pkt 1 wyroku.

Czyn opisany w pkt 2 wyroku

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Czyn opisany w pkt 1 wyroku.

1. Oskarżony F. F. zgodził się na propozycję nieustalonego mężczyzny o imieniu H., którego znał wcześniej tylko z imienia, na to aby za kwotę 5.000 – 6.000 zł przewieść do G.skutery wodne z miejsca, którego lokalizację dostał na aplikację zainstalowaną w telefonie przekazanym przez H.. Do rozliczenia miało dojść po wykonaniu zlecenia. W tym celu w dniu 26.09.2025 r. oskarżony wypożyczył samochód dostawczy marki P. (...) o nr rej. (...) na czas od 26.09.2025 r. godz. 18:15 do 27.09.2025 r. godz. 19:00, płacąc jednocześnie kaucję zwrotną w wysokości 1.000 zł. Następnie w/w samochodem pojechał zgodnie ze wskazówkami z nawigacji w okolice S. gdzie zatrzymał się na poboczu przy lesie i oczekiwał na dalsze instrukcje. Po kilku godzinach, w nocy, do oskarżonego przyszedł mężczyzna w kominiarce na głowie i sam odjechał P. (...), a F. F. kazał zostać na miejscu i czekać.

2. W tym czasie co najmniej dwóch nieustalonych mężczyzn po przybyciu na teren (...), położonego w miejscowościZ.przy ul. (...), dokonało kradzieży zacumowanych w porcie dwóch skuterów wodnych. Oba skutery były przymocowane łańcuchem z kłódką do metalowego pręta wbitego w dno akwenu. Skuter wodnego marki (...) model (...) o nr rej. (...), nr ser. (...) o wartości nie mniejszej niż 100.000 zł był własnością D. Z., zaś skutera wodnego marki F. (...) model (...) o nr rej. (...), nr ser. (...) o wartości 92.000 zł należał do firmy (...).

3. Po około godzinie prawdopodobnie ten sam mężczyzna wrócił do oskarżonego, przewożąc w samochodzie oba w/w skutery i nakazał aby F. F. przewiózł je dalej do N., pozostawił pojazd w wybranym przez siebie miejscu i czekał na dalsze instrukcje.

Czyn opisany w pkt 2 wyroku.

4. W dniu 29.09.2025 r. na telefon, który F. F. wcześniej otrzymał, mężczyzna o imieniu H. przekazał mu, że ma przewiesić skutery do garaży przy ul. (...) w N., wskazując także konkretną godzinę. Z kolei do rozliczenia miało dość około godz. 18-19:00. Po dotarciu na miejsce okazało się, że na F. F. czekał oskarżony V. T. (1), który pomógł mu w rozładunku.

5. Gdy F. F. wyjechał z garażu, już bez skuterów, to o godz. 13:40 został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji z KMP w G.W tym czasie o godz. 13:50 zatrzymany został także V. T. (1), który został obezwładniony po próbie ucieczki z miejsca zdarzenia.

częściowo wyjaśnienia oskarżonych:

-F. F.

- oświadczenie

-V. T. (2)

zeznania świadków:

-A. R. (2)

-D. Z.

-V. F.

-D. F.

- notatki urzędowe

- dokumentacja fotograficzna

- umowa ubezpieczenia

- protokół oględzin

- protokół przeszukania

- umowa wypożyczenia

- protokół zatrzymania rzeczy

- dokumentacja fotograficzna

- umowa leasingowa z załącznikami

- opinia

k.126-127, 264-265, 437, 439v., 174

k.437v., 439

k.438, 15-16

k.438v, 4

k.68

k.538v., 177-178

k.1, 2, 22, 25, 28, 39-40, 80-81, 87-89, 149, 173, 175, 194, 195, 206, 207, 242, 245, 247-251

k.9-14, 74

k.20-21

k.31-33, 45-47, 96-100

k.48-65

k.70-71

k.198-201

k.211-217

k.449-458

k.526-533

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1

2

F. F.

V. T. (1)

Czyn opisany w pkt 1 wyroku.

Czyn opisany w pkt 2 wyroku

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

Czyn opisany w pkt 1 wyroku.

1. Oskarżony F. F. nie brał udziału w kradzieży w/w skuterów wodnych, jedynie przewiózł je busem do N..

Czyn opisany w pkt 2 wyroku

2. Oskarżony V. T. (1) nie wiedział, że oba skutery wodne były wcześnie skradzione. Przyjechał na prośbę F. F., któremu miał pomóc w ich rozładunku i sprawdzeniu stanu technicznego.

wyjaśnienia oskarżonego

F. F.

wyjaśnienia oskarżonego

V. T.

k.437, 126-127

k.437v.

1.OCena DOWOdów

1.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1 - 5

zeznania świadków:

A. R.

D. Z.

V. F.

D. F.

dowody rzeczowe wymienione w tabeli 1.1

Sąd w całości dał wiarę zeznaniom A. R. (1), D. Z., D. F. oraz V. F., albowiem są one spójne i co istotne, każdy ze świadków zeznawał zgodnie z tym, jak zaobserwował i zapamiętał opisywane przez siebie zdarzenia i co za tym idzie nie obciążali żadnego z oskarżonych ponad ich rzeczywiste działanie. Istotne jest również i to, że żadna że stron nie podważała treści zeznań w/w świadków. A. R. (1) zeznał, że podstawą wyceny skutera o nr rej. (...) na kotwę 92.000 zł, była faktura wystawiona do umowy leasingu. Z kolei D. Z. ostatecznie wycenił należący do niego skuter wodny na kotwę nie mniejsza niż 100.000 zł. Jeśli chodzi o V. F. to opisał on okoliczności wynajmu przez F. F. busa marki P. (...). Żadnej informacji na temat sprawców nie miał D. F., który odebrał oba w/w skutery, po ich zabezpieczeniu przez Policję.

Prawdziwość, autentyczność i rzetelność sporządzenia ujawnionych w sprawie dowodów nieosobowych, również nie była przedmiotem zarzutów stron oraz nie wzbudziła wątpliwości sądu. Zostały one sporządzone poprawnie, kompleksowo i w sposób zgodny ze standardami rzetelnego postępowania, z tych też względów sąd nie odmówił im wiarygodności.

1.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1 - 2

wyjaśnienia oskarżonego

- F. F.

- V. T.

Zdaniem sądu, obaj oskarżeni poprzez wyjaśnienia w tym zakresie, chcieli umniejszyć swoją rolę w przebiegu przedmiotowych wydarzeń, przedstawiając je w co najmniej niepełnym obrazie i niejako z wyeliminowanie swojego sprawstwa. Tym samym, wyjaśnienia te miały jedynie na celu uprawdopodobnienie przedstawionej przez nich wersji zdarzeń. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na to, że gdyby tym wyjaśnieniom w całości dać wiarę, to wówczas wyłoniłby się z nich zupełnie niewiarygodny opis stanu faktycznego. Czyli z jednej strony F. F. wykonywał jedynie polecenia mężczyzny o imieniu H. i nie wiedział, że skutery zostały skradzione, ale z drugiej strony nie zdziwiło go choćby to, gdy w nocy zamaskowany mężczyzna w wulgarnych słowach wyprosił go z busa i jakiś czas później wrócił z dwoma skuterami wodnymi. Natomiast V. T. (1) zgodził się tylko pomóc koledze, ale jednocześnie w ogóle nie interesował się tym skąd F. F. miał te skutery wodne (choćby ze zwykłe ciekawości), w jakim celu je posiadał, zwłaszcza że to było dwa skutery, więc oba nie mogły być na własny użytek.

F. F. przekonywał, że nie brał udziału w kradzieży, a mimo to przyjął zlecenie od mężczyzny znanego mu tylko z imienia, zainwestował własne pieniądze w wynajem busa, pojechał w nieznane miejsce, wskazane na aplikacji zainstalowanej na telefonie przekazanej mu przez H.. Następnie przewiózł skradzione skutery wodne do N. i wypakował je w miejscu również wskazanym przez H.. Do tego oskarżony nie potrafił wytłumaczyć po co miał przy sobie aż cztery telefony i odmówił podania kodu blokady.

Z kolei V. T. (1) stwierdził, że to F. F. poprosił go aby przyjechał na ul. (...) i sprawdził stan techniczny przedmiotowych skuterów, na miejscu poprosił go także o pomoc w ich rozładunku. Jak wyjaśnił to „nie ukradłem tych skuterów, nie wiedziałem, że są kradzione, chciałem tylko pomóc koledze” (k.437v.). Z tym, że F. F. stwierdził, że przywiózł skutery w miejsce wskazane mu przez H. i jak „ja wjechałem do garażu, w garażu był ten drugi kolega” (k.127), czyli współoskarżony. Potwierdził to także w sporządzonym przez siebie oświadczeniu (k.174). Później już w trakcie rozprawy F. F. wyjaśnił, że V. T. (1) nie wiedział, że skutery był kradzione ale niczym nie poparł swojego przekonania. Zwłaszcza, że V. T. (1) twierdził, że miał sprawdzić stan techniczny skuterów właśnie na prośbę F. F., w sytuacji gdy F. F. przekonywał, że jego rola miała ograniczać się tylko do przewiezienia obu skuterów. W ocenie sądy było całkowicie odwrotnie, już zastawienie tych wyjaśnień dowodzi, że V. T. (1) miał pełną świadomość, że bierze udział w ukryciu rzeczy pochodzących z kradzieży. Potwierdza to także jego zachowanie w trakcie zatrzymania przez funkcjonariuszy Policji, kiedy widząc Policjantów próbował uciec i został zatrzymany dopiero w bloku na ul. (...), gdzie próbował schować się na klatce schodowej znajdującej się na ostatnim piętrze. Takiego zachowania nie tłumaczy, jak stwierdził to, że „zobaczyłem trzech mężczyzn w kominiarkach” (k.439), ponieważ słyszał okrzyki „stój Policja” a do samego zatrzymania doszło po dłuższym pościgu.

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

1.3.  ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

-----------

-------------------

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

--------------------------------------------

1.4.  ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

1, 2

F. F.

V. T. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Czyn opisany w pkt 1 wyroku.

Sąd uznał, że F. F. swoim działaniem nie dopuścił się dwóch odrębnych czynów, którymi zrealizował znamiona występku z art. 279 § 1 kk, jak przyjął prokurator w zarzucie. W ocenie sądu nie ma żadnych wątpliwości, że kradzież obu skuterów była realizacją jednego zamiaru i stanowi jeden czyn, co też w sposób oczywisty wynika z wyjaśnień oskarżonego.

Następną kwestią jest oceną kwalifikacji prawnej przyjętej przez prokuratora, z którą sąd się nie zgadza. Sąd w całości podziela pogląd reprezentowany w orzecznictwie, w którym uznaje się, że kradzież z włamaniem to zabór mienia dokonywany wtedy, gdy sprawca wydobywał je z zamkniętego pomieszczenia po jego destrukcji bądź - usunięciu zamknięcia. Tak samo określano kradzież z włamaniem w nauce prawa karnego i to już od czasu wprowadzenia tego typu przestępstwa w pozakodeksowym ustawodawstwie z 1953 r., dotyczącym prawnokarnej ochrony mienia społecznego. Po wejściu w życie Kodeksu karnego z 1969 r. stanowisko doktryny nie uległo zmianie (zob. M. Szerer: O kradzieży z włamaniem, Nowe Prawo 1956, nr 11-12; E. Wojnar: Uwagi na tle przestępstwa z włamaniem, NP 1966, nr 7-8; Z. Bożyczko: Kradzież z włamaniem i jej sprawca, Warszawa 1970, s. 22-37; A. Marek, E. Pływaczewski, A. Peczeniuk: Kradzież i paserstwo mienia prywatnego, Warszawa 1985, s. 128-131). Z tego też powodu włamanie nigdy nie było utożsamiane z samym pokonaniem przez sprawcę zabezpieczenia mienia przed zaborem, jeśli mienie to nie znajdowało się w zamkniętym pomieszczeniu i jeśli działanie sprawcy nie polegało na przeniknięciu do tego pomieszczenia. W doktrynie podkreślano natomiast, że nie ma kradzieży z włamaniem w wypadkach, gdy przedmiot wykonawczy jest położony wśród wolnej nieograniczonej przestrzeni, a zarazem nie tworzy sobą zamkniętego, zabezpieczonego przed zaborem pomieszczenia. Stosowanie mechanicznych zabezpieczeń przedmiotu przed kradzieżą niczego w tym względzie nie zmieniało, przykład zaś kradzieży roweru połączonego kłódką lub obejmą z jakimś trwałym urządzeniem wskazywano jako bez wątpienia niewypełniający znamion typu kradzieży z włamaniem (patrz Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2004 r. V KK 144/04).

Te same rozważania dotyczą również zaboru w/w skuterów wodnych zabezpieczonych przed kradzieżą łańcuchem zamkniętym na kłódkę i przymocowanym do metalowego pręta wbitego w dno akwenu. Skutery nie znajdowały się w zamkniętym pomieszczeniu, jak chociażby hangar, garaż, a przełamanie zabezpieczenia polegało na przecięciu łańcucha, dlatego w tym przypadku nie doszło do kradzieży z włamaniem tylko do kradzieży.

W ocenie sądu, nie ma także wątpliwości, że F. F. wraz z pozostałymi nieustalonymi sprawcami działał wspólnie i w porozumieniu. Jedną z postaci współsprawstwa, jest tzw. współsprawstwo właściwe. Jego cechą jest to, że każdy ze współdziałających wypełnia tylko część znamion czynu zabronionego, jednak łącznie ich zachowania stanowią na tyle pełne wyczerpanie ustawowego opisu czynu określonego typu przestępstwa, że pozwala to na postawienie wszystkim współdziałającym zarzutu co najmniej usiłowania albo dokonania przestępstwa. Przy współsprawstwie właściwym udział poszczególnych współsprawców w realizacji znamion wspólnie popełnionego przestępstwa nie musi być równy. Może być również tak, że jeden ze współsprawców zrealizuje całość znamion cechujących dany typ przestępstwa, a drugi tylko część z nich. Jak wynika z poczynionych ustaleń to każdy ze sprawców w tym i oskarżony miał swoją rolę w przebiegu zdarzeń w nocy 26/27.09.2025 r., jak i później. Wprawdzie F. F. wyjaśnił, że nie brał udziału w kradzieży, a jedynie przewiózł w/w skutery wodne do G. jednakże z taką oceną nie można się zgodzić. Oskarżony nie musiał znać wszystkich szczegółów planowanej kradzieży, jak również nie musiał znać wszystkich sprawców, dla przypisania mu współsprawstwa. Wystarczy że zrealizował czynności, które był zaplanowane dla niego, czyli zorganizował środek transportu, a później nadal wykonując polecenia H. przewiózł skutery do garażu gdzie miały być ukryte. Czyli uczestniczył w przedmiotowym przestępstwie od samego początku do końca.

F. F. dopuścił się zarzuconego mu czynu w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyśle przestępstwo podobne. W okresie od 10.08.2029 r. do 30.01.2020 r. i od 23.06.2020 r. do 31.12.2020 r. oskarżony odbywał łączną karę roku pozbawienia wolności m.in. za przestępstwo z art. 279 § 1 kk, będąc skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Gryficach w sprawie sygn. akt II K 871/19.

Czyn opisany w pkt 1 wyroku.

Prokurator nie przestawił żadnego dowodu potwierdzającego zarzut, ze V. T. (1) współdziałał w popełnieniami dwóch występków kradzieży z włamaniem. Pomijając w tym miejsc ocenę sądu co do przyjętej kwalifikacji, co też zostało już wyżej opisane, to nie zmienia to nic w ustaleniach co do braku dowodów także w zakresie współsprawstwa oskarżonego w kradzieży w/w skuterów. To, że V. T. (1) przyjechał do garaży na ul. (...) nie oznacza automatycznie, że uczestniczył w kradzieży. Wprawdzie zachowanie oskarżonego sprowadzające się do współsprawstwa w ukryciu przedmiotowych skuterów, miało miejsce bezpośrednio po kradzieży i stanowi uzupełnienie całego przebiegu zdarzeń, z uwzględnienie ich chronologii. Jednakże w ocenie sądu w takiej sytuacji V. T. (1) możliwe jest przypisanie jedynie paserstwa. Należy w tym miejscu także wskazać, że zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą SN, taka zmiana kwalifikacji nie jest wyjściem poza zakresy stawianego oskarżonemu zarzutu.

Przestępstwo z art. 291 § 1 kk jest przestępstwem powszechnym, a zatem jego sprawcą może być każdy człowiek niezależnie od właściwości osobistych. Jest to przestępstwo przeciwko mieniu i zazwyczaj łączy się z osiągnięciem korzyści majątkowej dla siebie, ale także i dla innej osoby, choć nie jest to objęte zespołem znamion tego występku. W tej sprawie kwestia osiągnięcia korzyści majątkowej jest o tyle istna, że nie udało się ustalić wszystkich sprawców kradzieży w/w skuterów, co powoduje, że z punku widzenia przyjętej kwalifikacji nie ma zasadniczego znaczenia kto konkretnie tę korzyść uzyskał, czy oskarżeni czy pozostali sprawcy kradzieży. Na tle powyższych ustaleń istotne jest to, że nie budzi żadnych wątpliwości, że oskarżony wiedział, że oba skutery pochodził z kradzieży.

1.5.  ☐Warunkowe umorzenie postępowania

--------

---------------------

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

---------------------------------------

1.6.  ☐Umorzenie postępowania

----------

-------------------------

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

------------------------------------------------------------

1.7.  ☐Uniewinnienie

-------------

---------------------------

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

----------------------------------------------------

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1. F. F.

2. V. T. (1)

1, 2

1

2

4

W ocenie sądu, odnosząc się do dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 kk, należało wymierzyć obu oskarżonym kary pozbawienia wolności. Jest to kara adekwatna do stopnia ich winy i stopnia społecznej szkodliwości w/w czynów. Kary te uwzględniają cele wychowawcze w stosunku do oskarżonych i potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, mimo że zostały orzeczone bliżej dolnych granic ustawowego zagrożenia. Wybór rodzaju kary podyktowany był także tym, że oskarżeni byli już karani.

Z kolei na wymiar kary decydując wpływ miał fakt, że ostatecznie oskarżeni zaprzeczyli aby brali jakikolwiek udział w popełnieniu zarzucanych im czynów, nie wyrazili żadnej skruchy, przeprowadzony proces nie odniósł żadnego pozytywnego efektu w postawie oskarżonych. Sąd nie mógł także pominąć podstawowej okoliczności obciążającej wysokość kary, tj. stopień ich zawinienia, za czym przemawia sposób działania oskarżonych, co zostało już wyżej opisane, jak i wysokość szkody, jaką ponieśli pokrzywdzeni, która była na granicy mienia znacznej wartości. Wprawdzie w realiach niniejszej sprawy był to pojedynczy czyn, jednakże działanie oskarżonych zostało przerwane nie na skutek ich odstąpienia, ale w wyniku akcji Policji i zatrzymania obu oskarżonych.

Wyrokując, sąd doszedł do przekonania, że tylko kary orzeczone w niniejszej sprawie spełnią swe cele zarówno w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej, tj. uświadomią oskarżonym, że nie ma przyzwolenia i społecznej akceptacji na wyżej opisane zachowanie. Sąd miał na uwadze także względy prewencji ogólnej, czyli kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa. Nie można także pominąć faktu, że z samej definicji kary wynika, że musi ona stanowić pewną dolegliwość dla sprawcy przestępstwa.

F. F. nie tylko działał w ramach recydywy, ale także był skazywany za kradzieże na terenie Niemiec, ostatni wyrok został wydany w dniu 29.02.2024 r.

Jako okoliczność łagodzącą sąd uwzględnił rolę jaką oskarżony miał przypisaną w popełnieniu kradzieży obu skuterów, która sprawdzała się do wykonywania poleceń mężczyzny o imieniu H..

V. T. (1) dotychczas był raz prawomocnie skazany wyrokiem wydanym w Niemczech w dniu 05.03.2019 r., co zdecydowało o zróżnicowaniu wymiaru kary w porównaniu do drugiego oskarżonego.

Sąd orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych, ponieważ służyły one do popełnienia zarówno przestępstwa paserstwa, jak i kradzieży.

1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1. F. F.

2. V. T. (1)

3a)

5

3b)

1

2

Na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczono okres tymczasowego aresztowania oskarżonego od 29.09.2025 r. godz. 13:40 do 27.01.2026 r. godz. 12:35.

Jako zbędne dla dalszego postąpienia, zwrócono oskarżonemu dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych (...)-5.Ds.(...)-2025 (k.300) pod pozycją (...) 1575/25, (...)25, (...)25, (...)15, czyli elementy jego odzieży.

Na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczono okres tymczasowego aresztowania oskarżonego od 29.09.2025 r. godz. 13:50 do 27.01.2026 r. godz. 12:30.

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

----------------------------------------------

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6 a, b

Zasądzono na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów sadowych, po ich sumowaniu, od F. F. 1170 zł, w tym 300 zł tytułem opłaty, zaś od V. T. (1) 1050 zł, w tym 180 zł tytułem opłaty. Obaj oskarżeni mają dochody umożliwiające uregulowanie w/w należności, zwłaszcza że nie są to kwoty znaczne obciążające ich budżet. F. F. deklaruje odchody na poziomie 4.000-5.000 zł miesięcznie, zaś V. T. w wysokości 5.000 zł.

1.1Podpis