Uzasadnienie z 27 lipca 2026, sygn. VIII Pa 30/26

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30.01.2026 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi po rozpoznaniu sprawy X P upr 819/25 z powództwa B. R. przeciwko Skarbowi Państwa – (...) w Z. o odsetki od wypłaconego z opóźnieniem ekwiwalentu pieniężnego za urlop, zasądził od Skarbu Państwa – (...) w Z. na rzecz B. R. 3.584,25 zł tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie ekwiwalentu pieniężnego za urlop z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 25.09.2025 r. do dnia zapłaty, oddalił powództwo w pozostałym zakresie, zasądził od Skarbu Państwa – (...) w Z. na rzecz B. R. kwotę 675 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego powoda z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, nadał wyrokowi w punkcie pierwszym rygor natychmiastowej wykonalności.

Apelację do powyższego wyroku złożył pozwany , zastępowany profesjonalnie, zaskarżając przedmiotowe rozstrzygnięcie w części obejmującej pkt 1,3,4. Zaskarżonemu wyrokowi apelant zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:

1.  art. 481 §1 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż funkcjonariusz w stanie spoczynku posiada prawo do odsetek za opóźnienie od wypłaconej po zakończonej sprawie sądowo-administracyjnej należności jaką jest wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe ( art. 115 a w związku z art. 114 ust. 1 ustawy o Policji),

2.  art. 481 §1 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że w dniu wypłaty powodowi wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy, tj. 9.04.2025r., pozwany od dnia 5.07.2016r. pozostawał w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia z art. 115a w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym w dniu zwolnienia, podczas gdy pozwany nie pozostawał w opóźnieniu z wypłatą pełnej kwoty tego świadczenia aż do dnia wypłaty wyrównania ekwiwalentu, a co najmniej aż do dnia następnego po opublikowaniu wyroku TK z 30.10.2018r., K 7/15, tj. 7.11.2018r.,

3.  art. 417 § 1 w zw. z art. 417 ¹ § 1 k.c. poprzez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, że powód poniósł szkodę w związku z działaniem pozwanego, podczas gdy do przypisania odpowiedzialności za szkodę pozwanemu niezbędne jest przede wszystkim istnienie związku przyczynowego pomiędzy działaniem/zaniechaniem pozwanego, a powstałą szkodą, którego to znamienia w zachowaniu pozwanego brak. W dniu zwolnienia powoda ze służby nie istniał przepis prawa, na podstawie którego pozwany mógłby spełnić świadczenie w postaci wypłaty ekwiwalentu za urlopy przy uwzględnieniu metodologii wyliczenia kwoty tego świadczenia wynikającej z wyroku TK z 30.10.2018r., K 7/15;

4.  art. 118 zdanie pierwsze k.c. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skutecznie podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia, co doprowadziło do uznania powództwa za zasadne w zakresie kwoty 3584,25 zł, podczas gdy w stanie faktycznym sprawy doszło do przedawnienia roszczenia powoda w postaci skapitalizowanych odsetek od wypłaconego wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowe obejmujących okres od dnia zwolnienia powoda ze służby do dnia wypłaty mu wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, co najmniej zaś za okres przed 25.09.2022r., zaś z daleko posuniętej ostrożności procesowej za okres przed 7.11.2018r.,

5.  art. 124 § 2 k.c. w zw. z art. 123 §1 pkt 1 k.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że złożenie przez powoda w dniu 21.11.2018 r. wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, jako wniosku o podjęcie czynności o charakterze materialno-technicznym w postępowaniu administracyjnym, przerwało bieg przedawnienia roszczenia o charakterze cywilno-prawnym, jakim jest roszczenie o odsetki ustawowe za opóźnienie w wypłacie wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, a wypłata tego świadczenia w dniu 9.04.2025 r. skutkowała rozpoczęciem na nowo tego terminu, podczas gdy roszczenie o wypłatę odsetek w okresie biegnącego terminu przedawnienia nie zostało skierowane do sądu powszechnego przed upływem terminu przedawnienia, a to z kolei doprowadziło do przedawnienia roszczenia z tego tytułu.

W konkluzji do ww. zarzutów apelant wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm prawem przepisanych za obie instancje.

Ewentualnie zaś, w razie uwzględnienia jedynie zarzutu z pkt 2-5, co do przedawnienia roszczenia powoda w części (przed 25.09.2022r.), skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa ponad kwotę 1683,10 zł obejmującą kwotę odsetek za opóźnienie wyliczoną za okres trzech lat wstecz od wniesienia powództwa (25.09.2022r.- 25.09.2025r.) oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych za obie instancje z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku w sprawie do dnia zapłaty ( wyliczenie kwoty odsetek z kalkulatora odsetkowego załączam).

Z daleko posuniętej ostrożności procesowej, w razie uwzględnienia jedynie zarzutu z pkt 2-5 i uznania przez Sąd II instancji, iż pozwany pozostawał w opóźnieniu od dnia następnego po opublikowaniu wyroku TK z 30.10.2018r., K 7/15 , tj. 7.11.2018r. do dnia zapłaty, apelant wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa ponad kwotę 3025,52 zł obejmującą kwotę netto odsetek za opóźnienie, wyliczoną od kwoty netto wypłaconego świadczenia tj. 4885,91 zł, za okres od 7.11.2018r. (tj. dnia następnego po opublikowaniu wyroku TK z 30.10.2018r., K 7/15), do dnia zapłaty (wyliczenie z kalkulatora odsetkowego załączył).

Nadto skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz od powoda kwoty 3711,42 zł z ustawowymi odsetkami od 5.02.2026 r. do dnia zapłaty, tytułem zwrotu świadczenia spełnionego w wykonaniu pkt 1 wyroku Sądu I Instancji zaopatrzonego w rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 4 wyroku).

W odpowiedzi na apelację strona powodowa, zastępowana profesjonalnie, wniosła o oddalenie apelacji w całości oraz o zasądzenie na rzecz powoda od strony pozwanej kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm prawem przepisanych.

Na rozprawie apelacyjnej z dnia 11.06.2026 r. pełnomocnik pozwanego poparł apelację i zawarte w niej zarzuty oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania w II instancji wg norm przepisanych, natomiast pełnomocnik powoda wniósł o oddalenie apelacji oraz o zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego wg norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że nn. sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym, w związku z czym zgodnie z art. 505 ⁹ § 1 ¹ k.p.c. apelację można oprzeć tylko na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast stosownie do art. 505 ¹³ § 2 k.p.c., jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Podkreślić także należy, iż w postępowaniu uproszczonym apelacja ma charakter ograniczony, a celem postępowania apelacyjnego nie jest tu ponowne rozpoznanie sprawy, ale wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez Sąd I instancji w ramach zarzutów podniesionych przez skarżącego. Innymi słowy - apelacja ograniczona wiąże Sąd odwoławczy, a zakres jego kompetencji kontrolnych jest zredukowany do tego, co zarzuci w apelacji skarżący (tak też Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów z dn. 31.01.2008 r., OSNC Nr 6 z 2008 r. poz. 55).

Sąd II instancji podziela wszelkie ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego oraz dokonaną ocenę prawną wyrażoną w pisemnych motywach rozstrzygnięcia i przyjmuje je za własne, co skutkuje równocześnie ograniczeniem uzasadnienia do rozpoznania przedstawionych w apelacji zarzutów dotyczących prawa materialnego (art. 387§2 ¹ pkt 1 k.p.c.).

Podkreślić przy tym należy, iż Sąd II instancji, zgodnie z normą art. 378 §1 k.p.c., o ile nie jest związany zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego, to wiążą go zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego, poza ewentualną nieważnością postępowania braną pod uwagę z urzędu. Oznacza to, iż w przypadku braku w wywiedzionym środku zaskarżenia jakichkolwiek zarzutów dotyczących prawa procesowego, bądź ich nieprawidłowego ujęcia obejmującego faktycznie zastrzeżenia co do zastosowanego prawa materialnego, nie ma podstaw do ingerencji w tym zakresie przede wszystkim w ustalenia faktyczne czy ocenę dowodów przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku (tak: Sąd Najwyższy w wyroku z 25.11.2021 r., V CSKP 168/21 niepubl., Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z 12.08.2021 r., I ACa 832/20 niepubl., Sąd Najwyższy w postanowieniu z 12.01.2021 r. IV CSK 399/20 niepubl., Sąd Najwyższy w postanowieniu z 23.06.2020 r., I CZ 8/20 niepubl. i Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z 11.02.2020 r., I ACa 182/19).

Skarżący w ramach rozpoznawanego środka zaskarżenia nie sformułował zarzutów natury procesowej, co oznacza obowiązek rozpoznania zgłoszonych zarzutów naruszenia prawa materialnego na tle ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia.

W świetle prawidłowo zebranego materiału dowodowego sprawy i bezbłędnych ustaleń faktycznych Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego jest prawidłowy również pod względem materialnoprawnym, niemniej jednak częściowo z innych przyczyn niż te, na które powołał się Sąd I instancji w jego uzasadnieniu, o czym będzie mowa dalej w rozważaniach.

Przechodząc do motywów rozstrzygnięcia Sądu, wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzenia wymaga na wstępie, że Sąd ten słusznie uznał, że właściwym do rozpoznania przedmiotowej sprawy jest sąd powszechny. Odnosząc się bowiem do żądania przez powoda zasądzenia ustawowych odsetek podnieść należy, że zarówno przepisy ustawy o Policji, jak i wydane na jej podstawie akty wykonawcze nie zawierają regulacji, która przyznaje organowi Policji kompetencje do rozstrzygania w drodze decyzji administracyjnej sprawy odsetek ustawowych od niewypłaconego w terminie uposażenia i innych należności pieniężnych. Analiza różnorodnych uregulowań stosunków służbowych i zapadłego na ich tle orzecznictwa sądowego - sądów powszechnych i administracyjnych - prowadzi do wniosku, że droga administracyjna w przedmiocie dochodzenia odsetek przysługuje tam, gdzie przepis określonej pragmatyki służbowej przewiduje prawo do odsetek, a jednocześnie nie przewiduje dla ich dochodzenia drogi przed sądem powszechnym. Mając zatem na uwadze, że ustawa o Policji nie przewiduje prawa funkcjonariusza do odsetek, a niewypłacenie w terminie uposażenia funkcjonariuszowi Policji stanowi opóźnienie się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, uzasadniające na podstawie art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego żądanie odsetek przed sądem powszechnym, w sprawie właściwy pozostaje ten sąd. (tak np. wyrok NSA z 3.02.2015 r., I OSK 1467/13, LEX nr 1956414, wyrok WSA w Warszawie z 29.01.2025 r., II SA/Wa 531/24, LEX nr 3864002). Powyższe znajduje potwierdzenie w jednolitej, ugruntowanej już linii orzeczniczej sądów administracyjnych (tak też m.in. wyrok WSA w Krakowie z 17.06.2021 r., III SA/Kr 43/21, LEX nr 3188687, wyrok WSA w Krakowie z 25.04.2023 r., III SA/Kr 1864/22, LEX nr 3539184, wyrok WSA w Rzeszowie z 13.05.2021 r., II SA/Rz 366/21, LEX nr 3182572, wyrok WSA w Warszawie z 13.11.2024 r., II SA/Wa 777/24, LEX nr 3844023).

Sąd II instancji w pełni podziela przy tym przytoczone przez Sąd Rejonowy stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale 7 sędziów z dnia 26.01.2006 r., zgodnie z którym sprawa o odsetki z tytułu opóźnienia w wypłacie przysługującego funkcjonariuszowi Policji ekwiwalentu za urlop, zgodnie z art. 1 k.p.c., jest sprawą cywilną w znaczeniu procesowym, a nie materialnym. Zgodnie z art. 2 § 1 k.p.c. tego rodzaju sprawę rozpoznaje sąd powszechny. Nie jest to jednak sprawa ze stosunku pracy, lecz ze względu na bliskość merytoryczną z tego rodzaju sprawami przyjąć należy, że rozpoznaje ją sąd pracy (zob. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 26.01.2006 r., III PZP 1/05, OSNP 2006/15-16/227).

Przed dalszymi rozważaniami dla porządku wywodu przypomnienia wymaga, że w badanej sprawie powód domagał się zasądzenia od pozwanego skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie wyrównania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy za okres od 5.07.2016 r. czyli od dnia następnego po dacie ustania służby, do dnia 9.04.2025 r. czyli do dnia wypłaty, w kwocie 3584,25 zł.

Poza sporem są okoliczności dotyczące długotrwałego postępowania prowadzonego przez strony przed sądami administracyjnymi co do wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Bezsporne są także okoliczności ostatecznej wypłaty powodowi należności głównej z tego tytułu jednakże bez odsetek za opóźnienie w zapłacie w/w wyrównania, liczonych za żądany okres czasu, tj. od dnia następnego po dniu zwolnienia ze służby (tj. od 5.07.2016 r.) do dnia zapłaty wyrównania (tj. do 9.04.2025 r.).

W tym miejscu przede wszystkim podkreślić zatem należy, że Sąd rozpoznający apelację w pełni podziela wykładnię prawa, w myśl której powodowi przysługiwało prawo do wyrównania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy mimo tego, że odszedł ze służby przed wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny wyroku w sprawie K 7/15, co nastąpiło w dniu 30.10.2018r., jak również przed nowelizacją art. 115a ustawy o Policji wprowadzoną ustawą zmieniającą, a także mimo treści art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zagadnienia te zostały w sposób kompleksowy i klarowany przedstawione w znanym stronom wyroku NSA z dnia 26.01.2024 r., III OSK 7210/21, LEX nr 3745580.

W myśl art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji policjant zwalniany ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe. Z regulacji tej wynika zatem, że ewentualne prawo do odsetek z tytułu opóźnienia w wypłacie ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy powstaje od następnego po ustaniu stosunku służby (podobnie jak na gruncie stosunku pracy).

W zakresie przywołanego zagadnienia istotne są dwie kwestie. Po pierwsze, zbadać należało czy powodowi co do zasady przysługuje prawo do odsetek z tytułu opóźnienia w wypłacie przysługującego mu świadczenia pieniężnego, a po drugie, analizy wymagało, czy zgłoszone przez powoda roszczenie odsetkowe jest zasadne, skoro wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie K 7/15 został wydany w dniu 30.10.2018 r., przepis art. 115a ustawy o Policji w dotychczasowym brzmieniu utracił moc z dniem 6.11.2018 r., zaś do zmiany art. 115a ustawy o Policji w kierunku postulowanym w tym wyroku doszło dopiero w dacie wejścia w życie ustawy zmieniającej, tj. w dniu 1.10.2020 r.

Wskazana kwestia została już zbadana w orzecznictwie sądowym i aktualnie nie budzi żadnych wątpliwości. Przyznać należy, że ustawa o Policji nie zawiera przepisu, który uprawniałby funkcjonariusza Policji do domagania się odsetek z tytułu opóźnienia w wypłacie uposażenia lub ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Nie oznacza to jednak, że de lege lata funkcjonariusz Policji w przypadku opóźnienia w wypłacie świadczeń nie ma prawa do odsetek, co czyni bezzasadnym zarzut naruszenia art. 481§1 k.c.

Przyjąć bowiem należy, że to właśnie ten przepis słusznie został uznany za materialnoprawną podstawę roszczeń powoda. Dla przypomnienia wskazać należy, iż zgodnie z brzmieniem wskazanej normy - jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Na potwierdzenie tego stanowiska przywołać należy orzecznictwo sądowe, tj. uchwałę 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26.01.2006 r., III PZP 1/05, OSNP 2006/15-16/227, która mimo zmian ustawodawczych nie straciła na aktualności, wyrok Sądu Najwyższego z 2 lipca 2008 r., II PK 10/08, LEX nr 442828, uchwałę Sądu Najwyższego z 18 listopada 2009 r., II PZP 7/09, OSNP 2010/7-8/82, uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2006 r., I OPS 3/06, (...) 2006, nr 3, poz. 69, uchwałę Sądu Najwyższego z 29 listopada 2007 r., III CZP 106/07, OSNC 2008, nr 12, poz. 134, wyrok Sądu Najwyższego z 25 listopada 2008 r., II PK 99/08, LEX nr 519974, wyrok Sądu Najwyższego z 4 czerwca 2013 r., II PK 294/12, LEX nr 1363451, a także obszerne orzecznictwo sądów administracyjnych. Z uwagi na utrwaloną linię orzeczniczą w tym przedmiocie Sąd uznaje za zbędne rozwijanie tez, które legły u jej podstaw.

W ocenie Sądu II instancji zgodzić należy się w całości z Sądem Rejonowym, że w przedmiotowej sprawie w stosunku do okresu od 5.07.2016 r. do 5.11.2018 r. zastosowanie – jako podstawy wydanego rozstrzygnięcia dotyczącego tego okresu - znajdują normy art. 417 oraz 417 ¹ § 1 k.c., które dotyczą odpowiedzialności odszkodowawczej władzy publicznej oraz źródeł odpowiedzialności władzy publicznej zw. z art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. W pozostałym okresie żądania pozwu podstawą prawną roszczeń powoda była norma art. 481 k.c., co słusznie zauważył i bezbłędnie ocenił Sąd I instancji w sporządzonym przez siebie uzasadnieniu.

Stosownie do treści art. 417 § 1 k.c. za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Zgodnie zaś z § 2 w/w przepisu jeżeli wykonywanie zadań z zakresu władzy publicznej zlecono, na podstawie porozumienia, jednostce samorządu terytorialnego albo innej osobie prawnej, solidarną odpowiedzialność za wyrządzoną szkodę ponosi ich wykonawca oraz zlecająca je jednostka samorządu terytorialnego albo Skarb Państwa. Jak zaś stanowi art. 417 ¹ § 1 k.c., jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie aktu normatywnego, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu niezgodności tego aktu z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą.

W realiach niniejszej sprawy nie powinno budzić wątpliwości, że brak wypłaty pełnego ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy na rzecz powoda w okresie od 5.07.2016 r. do 9.04.2025 r. a więc przez okres ponad 8 lat spowodowało po jego stronie szkodę związaną z niemożnością korzystania ze wskazanych środków finansowych. Nie ulega również wątpliwości, że szkoda ta była związana z wydaniem aktu prawnego niezgodnego z Konstytucją RP, zaś drogę do jej naprawienia otworzył dopiero wyrok TK z dnia 30.10.2018 r. w sprawie K 7/15. Wiąże to zatem pozwanego z odpowiedzialnością przewidzianą w normie art. 417§1 k.c., która polega na konieczności pokrycia szkody związanej z niemożnością korzystania ze świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby w pełnej wysokości (korzystania z kapitału), które mogło być naprawione m.in. poprzez zapłatę odsetek z tym związanych. Zarzuty naruszenia norm art. 417 k.c. w zw. z art. 417 ¹ k.c. odnoszące się do okresu skapitalizowanych odsetek od 5.07.2016 r. do 5.11.2018 r. nie okazał się zatem trafny.

W tym miejscu Sąd Okręgowy pragnie zauważyć, że na gruncie art. 481 § 1 k.c. przesłanką żądania odsetek nie jest ani powstanie szkody w majątku dłużnika, ani też uchybienie terminowi świadczenia pieniężnego wskutek okoliczności obciążających dłużnika, ponieważ już samo opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego daje wierzycielowi prawo domagania się odsetek. Jest to bowiem odpowiedzialność za skutek.

Przepis art. 481 § 1 k.c. nie przewiduje okoliczności egzoneracyjnych pozwalających dłużnikowi uwolnić się od obowiązku zapłaty odsetek za opóźnienie, co oznacza, że kształtuje jego odpowiedzialność jako odpowiedzialność absolutną. Przesłanką powstania po stronie wierzyciela roszczenia o odsetki za opóźnienie jest sam fakt opóźnienia dłużnika ze spełnieniem świadczenia pieniężnego. Przesłanka, o której mowa powyżej została w przedmiotowej sprawie niewątpliwie spełniona.

Reasumując, podkreślenia wymaga, że przy zasądzaniu odsetek ustawowych od wynagrodzenia za okres od 6.11.2018 r. do 9.04.2025 r. nie ma znaczenia, czy powód poniósł jakakolwiek szkodę, ani czy opóźnienie było następstwem okoliczności, za które pozwany ponosi odpowiedzialność, choć bezspornie szkodą po stronie powoda był już sam brak możliwości korzystania z kapitału w postaci uzyskania pełnego ekwiwalentu urlopowego związanego ze zwolnieniem ze służby.

Podkreślić także należy, że rozstrzygnięcia sądów administracyjnych wydane w indywidualnej sprawie powoda, szczegółowo opisane i poddane analizie przez Sąd I instancji, jednoznacznie wskazywały na konieczność wypłaty na jego rzecz ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy i dodatkowy z zaznaczeniem, iż przyjęta koncepcja strony pozwanej co do braku podstaw do jego naliczenia była błędna. Ostatecznie wszak należności z powyższego tytułu zostały powodowi wypłacone. Powyższe okoliczności jednoznacznie pozwalają na przyjęcie, iż po stronie pozwanej powstało opóźnienie w wypłacie ekwiwalentu, zaś prawo do odsetek nie jest zależne od jej zawinienia a wyłącznie od obiektywnego stanu opóźnienia w spełnieniu świadczenia (art. 481§1 k.c.).

Nie mogły odnieść zamierzonego skutku instancyjnego również zarzuty dotyczące naruszenia art. 118 k.c. odnoszącej się do przedawnienia roszczenia powoda za okres do dnia 25.09.2022 r., a także wskazany z ostrożności procesowej za okres przed 7.11.2018 r., jak i naruszenia art. art. 124 §2 kc w zw. z art. 123§1 pkt 1 kc dotyczący braku przerwania biegu przedawnienia wniesieniem przez powoda 15.11.2018 r. wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy z uwzględnieniem należnych odsetek. Wstępnie wskazać należy, że odsetki ustawowe za opóźnienie jako świadczenie okresowe przedawniają się po upływie 3 lat (art. 118 k.c.), wobec czego należy się oczywiście zgodzić z apelantem, iż co do zasady odsetki należne za wskazany okres były już przedawnione na datę wniesienia powództwa w nn. sprawie w dniu 25.09.2025 r. z mocy wskazanych przepisów, albowiem powód biegu przedawnienia nie przerwał, skoro droga sądowa o odsetki przed sądem administracyjnym była dla niego zamknięta. Wydaje się przy tym, że również Sąd I instancji miał tego świadomość, skoro w pisemnych motywach słusznie odparł podniesiony zarzut przedawnienia uznając jego zgłoszenie za nadużycie prawa podmiotowego ze strony pozwanej z uwagi na art. 5 kc, art. 8 kp - przedstawiając argumentację prawną na poparcie przyjętego stanowiska (str. 15 i 16 uzasadnienia – k. 79- 79 v.), trafnie wskazując, że skorzystanie z zarzutu przedawnienia w okolicznościach nn. sprawy przez pozwanego narusza zasady współżycia społecznego i skutkowałoby nadmiernym pokrzywdzeniem powoda /k. 79 verte/. Podkreślić należy, że skarżący nie sformułował w rozpoznawanym środku zaskarżenia żadnych zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego w zakresie przywołanych powyżej przepisów art. 5 kc. i art. 8 kp i poczynionych przez sąd meriti rozważań prawnych w tym zakresie, zaś rozpoznawanie apelacji w postępowaniu uproszczonym obliguje Sąd II instancji do rozpoznania środka zaskarżenia nie zaś ponownie sprawy. Oznacza to, jak już wskazano na początku rozważań prawnych, związanie Sądu odwoławczego nie tylko zarzutami natury procesowej, ale również materialnoprawnej. Tym samym brak zarzutów potencjalnego naruszenia art. 5 kc, art. 8 kp uniemożliwia ocenę prawidłowości postępowania Sądu I instancji co do nieuwzględnienia podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia części roszczenia powoda, a w konsekwencji uniemożliwia też jakiejkolwiek ingerencję w wydane rozstrzygnięcie. W efekcie, mimo że co do zasady zarzuty naruszenia art. 118 k.c. i art. 124 §2 k.c. w zw. z art. 123§1 pkt 1 k.c. zawierały uzasadnione podstawy, to nie wpływały jednak na ocenę prawidłowości zaskarżonego orzeczenia, bo zakwestionowany przez pozwanego wyrok Sąd I instancji w zakresie oceny jurydycznej skuteczności zarzutu przedawnienia, nie został w apelacji zaskarżony z uwagi na naruszenie ww. przepisów art. 5 k.c., art. 8 k.p., co do których nie zgłoszono żadnych zarzutów apelacyjnych. Reasumując Sąd odwoławczy uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu i pomimo stwierdzonego naruszenia przepisów prawa materialnego musi się ostać.

W tym stanie rzeczy apelacja strony pozwanej zgodnie z art. 385 k.p.c. podlegała oddaleniu w całości, jako bezzasadna, o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 98§1 i 1 ¹ k.p.c. w zw. z art. 391§1 k.p.c. oraz §2 pkt 3 w zw. z §9 ust. 1 pkt 2 w zw. z §10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, zasądzając na rzecz powoda kwotę 337,50 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie.