Wyrok z 29 kwietnia 2026, sygn. II K 173/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 173/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

F. H.

opisany w pkt I wyroku

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Pokrzywdzony I. K. zamieszkiwał w m. J., gm. O.. Wymieniony żył od 20 lat w związku nieformalnym z R. H., matką oskarżonego F. H.. Oskarżony w 2019 r. opuścił zakład karny i przez kilka lat przebywał w Wielkiej Brytanii, skąd powrócił do Polski w maju 2025 r. i przejściowo zamieszkał z matką. Relacje pomiędzy nim a I. K. układały się od dłuższego już czasu źle. Oskarżony zarzucał mu złe traktowanie jego matki i dochodziło między nimi do słownych kłótni, oskarżony odgrażał mu się a I. K. mówił mu, że skończy w więzieniu. Pokrzywdzony I. K. był ogólnie człowiekiem spokojnym, ale nadużywał alkoholu. Pomiędzy nim a R. H. dochodziło min. na tym tle do awantur.

W dniu 25 lipca 2025 r. miała miejsce taka awantura zakończona interwencją Policji. Na miejsce ok. 21.30 przyjechał patrol Policji z KP Ł.. Na miejscu zastano zgłaszającą R. H., która w sposób niejasny i niespójny przedstawiała okoliczności zajścia, twierdząc, że partner ją bił, ale powoływała się na sytuacje sprzed lat, nie mające związku. I. K. znajdował się wówczas w pomieszczeniu garażu, gdzie spał na materacu leżącym na podłodze. Po obudzeniu go przez policjantów był spokojny. Znajdował się pod wyraźnym wpływem alkoholu, ale był komunikatywny i zaprzeczał, aby dopuścił się jakichś nagannych zachowań wobec partnerki i zapewniał, że zamierza iść spać. Możliwe było jego zatrzymanie z uwagi na stan nietrzeźwości, ale sama R. H. oświadczyła, że to nie ma sensu, gdyż ona i tak wyjeżdża na wesele z obecnymi z nią wówczas córkami. Interwencję zakończono przez pouczenie zgłaszającej o możliwości kontaktu z dzielnicowym. R. H. wyjechała następnie do córki N. H. do m. S.. Następnego dnia miał się odbyć ślub jej drugiej córki C. H. (obecnie A.).

W tym czasie w S. przebywał oskarżony F. H. oraz nieletni N. X. - syn jego kolejnej siostry tj. X. X. (obecnie R.), którzy siedzieli w towarzystwie innych jeszcze osób i spożywali alkohol.

Oskarżony F. H. po uzyskaniu informacji o zdarzeniu, wraz z nieletnim N. X. udali się na posesję w J., gdzie w garażu, w którym spał pokrzywdzony dokonali pobicia I. K. poprzez wielokrotne kopanie go po całym ciele z dużą siłą. Spowodowali u wymienionego obrażenia ciała w postaci złamania licznych żeber po obu stronach, odmy opłucnowej i pęknięcia śledzony z krwawieniem do jamy opłucnowej. Powyższe obrażenia stanowiły ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, choć w początkowym okresie pokrzywdzony nie uświadamiał sobie należycie swojego staniu, uskarżał się jedynie na dolegliwości bólowe. Na miejsce została wezwana karetka pogotowia i Policja. Interwencja miała miejsce ok. 23.50. Na posesji zastano pokrzywdzonego I. K., który posiadał widoczne obrażenia ciała w postaci sińca na twarzy i krwawienia z ucha, jednak poruszał się samodzielnie. Policjantom pokrzywdzony relacjonował, że przyszli do niego N. X. i F. H., którzy go pobili, tj. kopali po całym ciele. Mówił, że nie wie, dlaczego go pobili. Pokrzywdzonemu proponowano udanie się do szpitala na badania, jednak w obecności policjantów odmówił twierdząc, że sprawcy mogą powrócić i spalić mu dom. Twierdził, że w razie gdyby poczuł się gorzej, to jego kolega zawiezie go na SOR. Wówczas pokrzywdzony znajdował się w stanie umożliwiającym całkowicie logiczny kontakt z nim.

Sąsiad pokrzywdzonego F. X. odwiedził pokrzywdzonego po południu następnego dnia. Zastał go już w złym stanie, I. K. nie mógł chodzić samodzielnie, skarżył się na silny ból. Opowiadał, że został pobity i zrobili to (...), czyli syn R. F. i "(...), czyli jeden z braci X. z R., których F. X. bliżej nie znał. Mówił, że kopali go z 10 minut. F. X. udał się do sklepu a po powrocie zdecydował jednak o wezwaniu pogotowia, gdyż stan pokrzywdzonego widocznie pogorszył się. Nastąpiło to o godzinie 17.40.

Po raz kolejny doszło do przyjazdu karetki pogotowia i pokrzywdzony został zabrany do szpitala, gdzie zdiagnozowano odmę lewostronną, złamanie trzech lewych żeber, silną duszność i cechy krwawienia do jamy brzusznej. W trybie pilnym operacyjnie otwarto jamę brzuszną. W trakcie znieczulania do zabiegu doszło do zatrzymania krążenia i po 9 minutach resuscytacji przywrócono czynność serca. W brzuchu stwierdzono dużą ilość krwi i skrzepów w ilości ok. 1 litra oraz uszkodzenie śledziony, którą operacyjnie usunięto. Od tego momentu stan pokrzywdzonego był ciężki. W badaniu kontrolnym stwierdzono również odmę w drugim płucu - prawostronną oraz złamanie większej ilości żeber. Pokrzywdzony był już niewydolny krążeniowo i oddechowo, przebywał w warunkach oddziału intensywnej terapii a następnie centrum chorób płuc. Nie zdołano uzyskać poprawy stanu zdrowia i w dniu 23 października 2025 r. przekazany został do zakładu opiekuńczo - leczniczego w R., gdzie pokrzywdzony zmarł w dniu 03 listopada 2025 r.

wyjaśnienia F. H.

123 o. - 124, 130, 548, 811 - 811 o.

zeznania I. J.

817 o. - 818 o., k. 76o. - 77

notatka z interwencji

55

zeznania F. R.

819 - 819 o., 501 o.,

zeznania P. R.

819 o. - 820

zeznania A. J.

820, k. 562 o.

zeznania R. H.

813 o. - 814 o., k. 4

zeznania F. X.

814 o. - 815, 15 - 16

zeznania Ż. R.

815 o.

protokół oględzin - zapis rozmowy z dyspozytorem

508 - 510

dane ze zgłoszeń na nr alarmowy

516 - 517

protokół oględzin

9-11, 530 - 534, 535 - 537, 540 - 544

opinia biegłego z zakresu medycyny

488 - 494, 678 - 682, 811 o. - 812 - 813

dokumentacja medyczna

647, 654, 655,

zeznania H. K.

818 o. - 819

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.OCena DOWOdów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

wyjaśnienia F. H.

Nie dano im wiary w zakresie, w jakim zaprzeczył dopuszczeniu się zarzuconego mu czynu. Oskarżony podał przed sądem, że nie jeździł wraz z nieletnim N. X. do pokrzywdzonego i nie dokonał jego pobicia. Zarówno on, jak i siostry nie mieszali się w sprawy matki i I. K., choć była ona notorycznie bita a Policja na to nie reagowała. Kilka razy sam się wtrącał w awantury między nimi, zwracał mu uwagę i I. K. wygrażał mu, że skończy w więzieniu. Dwa tygodnie przed zdarzeniem też pobił matkę, po czym oskarżony wtrącił się, następnie opuścił ich dom i zamieszkał u siostry. Jak jednak podał, nie miał motywu aby pobić I. K.. Potwierdził, że widział się w dniu 25 lipca 2025 r. z N. X., ale podał, że nie rozmawiał z nim o tym, że I. K. bije matkę, gdyż wszyscy o tym wiedzieli. Podobnie wyjaśnił w postępowaniu przygotowawczym, z tym że w toku ostatniego przesłuchania wskazał, że od zawsze "miał na pieńku" z I. K., który wiele razy pobił jego matkę, jednak jakiś czas temu przestał się tym interesować i nie ingerował w to. Jak podał, oskarżenie to jedynie "słowo przeciwko słowu".

W ocenie sądu wyjaśnienia powyższe zdecydowanie nie zasługują na wiarę i stanowią jedynie przyjętą linię obrony. Przede wszystkim nie budzi żadnych wątpliwości, że sam pokrzywdzony I. K. przekazał kilkukrotnie różnym osobom, że jego pobicia dokonał oskarżony i nieletni J. Miściur i nie ma zrozumiałych powodów, aby miał pomawiać ich o to bezpodstawnie. Pokrzywdzony relacjonował to w obecności policjantów, ratowników medycznych i następnie sąsiada F. X. i swojego brata H. K., każdorazowo spójnie. Podkreślić należy, że kiedy doszło do przyjazdu służb ratunkowych i Policji (ok. 23.50) pokrzywdzony był jeszcze w dobrym stanie, ale miał wyraźne ślady pobicia, które musiało nastąpić po pierwszej interwencji Policji w dniu 25 lipca 2025 r. (ok. 21.30), zatem w krótkim czasie. Twierdzenia pokrzywdzonego, że został pobity przez oskarżonego i N. X. są zatem osadzone w określonym kontekście faktycznym, gdyż miało to wyraźny związek z powzięciem przez oskarżonego informacji o zdarzeniach w domu jego matki. Jak sam oskarżony podał, faktycznie przebywał wówczas min. w towarzystwie N. X. i spożywali alkohol. Jest w pełni uprawnionym przyjęcie, że zareagował na te informacje impulsywnie, zdecydował się wówczas pobić I. K. i w tym celu udali się wraz z nieletnim do J.. Wyjaśnienia oskarżonego, że nie mieszał się w sprawy matki i nie miał motywu do pobicia pokrzywdzonego są zupełnie niespójne, skoro równocześnie twierdził, że z miał z pokrzywdzonym od dawna "na pieńku", wielokrotnie interweniował i odgrażał mu się, w tym dwa tygodnie przed zdarzeniem, kiedy wyprowadził się z domu matki i przeniósł do siostry.

zeznania I. J.

W pełni dano im wiarę, jako konsekwentnym. Należy podkreślić, że świadek oceniał relacje pokrzywdzonego jako wiarygodne i miał z nim kontakt logiczny. Wprawdzie pokrzywdzony wypowiadał się chaotycznie, powtarzał się i uskarżał na ból, to jednak wskazywał konkretnie nazwiska sprawców i przedstawił sposób ich działania (działali razem, wielokrotnie go kopali) oraz wskazywał motyw, tj, że "napuściły" ich dziewczyny, które były w czasie pierwszej interwencji. Świadek jest osobą postronną, nie znającą realiów rodzinnych, zatem jego późniejsze stwierdzenia, że to mieli być jacyś partnerzy tych dziewczyn (k. 818) są w ocenie sądu wynikiem nieporozumienia, zresztą świadek we wcześniejszych zeznaniach tak nie podawał. Istotnym jest, że pokrzywdzony jednoznacznie wskazywał mu personalia sprawców, które świadek przekazał w zeznaniach i były to faktycznie osoby związane z kobietami obecnymi w czasie pierwszej interwencji (tj. córkami R. H.), jednak nie ich partnerzy a brat i siostrzeniec. Należy zauważyć, że świadek był także obecny w czasie pierwszej interwencji i wówczas I. K. zastano śpiącego w garażu, był nietrzeźwy, ale spokojny a relacje R. H. były pokrętne i ostatecznie nie wskazywały rzeczowo na to, że I. K. dokonał jej pobicia. Nie chciała również jego osadzenia do wytrzeźwienia, przez co interwencję zakończono pouczeniem o możliwości zgłoszenia sprawy dzielnicowemu.

zeznania R. H.

Nie dano im wiary w zakresie, w jakim stwierdziła, że to nie oskarżony, ani nie jej wnuk pobili I. K., gdyż pozostaje to w sprzeczności z ustaleniami postępowania i jest wyrazem postawy świadka obliczonej na ochronę oskarżonego. Jak podała w postępowaniu przygotowawczym, o pobiciu swojego konkubenta dowiedziała się na weselu od A. K. (2). Wymieniony wiedział zaś o tym od F. X., który mu przekazał, że pokrzywdzony mówił, że pobili go F. H. i N. X.. Wskazuje to zatem na konsekwentną relację F. X., zaś ocena tych informacji przez R. H. ma charakter stronniczy. W ocenie sądu, nie negując nadużywania przez I. K. alkoholu, co jest potwierdzone min. również zeznaniami F. X., to jednak kwestia zachowań (...) K. wobec R. H. wydaje się być przez nią przedstawiana w sposób przejaskrawiony, choć niewątpliwie dochodziło między nimi do awantur, o których zeznał również H. K.. Wymieniona żyła jednak z pokrzywdzonym wiele lat i nie składała zawiadomień o przestępstwie, będących podstawą do twierdzeń, że Policja nie podejmowała czynności. Również przebieg interwencji w dniu 25 lipca ostatecznie nie dał nawet podstaw do wiarygodnego ustalenia, że I. K. ją uderzył czy pobił. Na pewno zaś doszło między nimi do awantury związanej z planowanym wyjazdem R. H. na wesele. Pokrzywdzony I. K. w czasie interwencji był spokojny i spał w garażu i nie zachowywał się w sposób opisywany przez R. H..

zeznania A. J.

W pełni dano wiarę nie stwierdzając podstaw do kwestionowania.

zeznania Ż. Ł. R.

W pełni dano wiarę. Świadek miała możliwość zetknąć się służbowo z nieletnim N. X., który jednoznacznie przekazał jej, że został umieszczony w placówce, gdyż wraz z wujkiem pobił partnera jego babci.

zeznania F. R.

W pełni dano wiarę nie stwierdzając podstaw do kwestionowania.

zeznania F. X.

W pełni należało dać wiarę. Świadek jest osobą postronną, w żaden sposób nie ma interesu, aby bezpodstawnie obciążyć oskarżonego. Jego zeznania były spójne i konsekwentne. Kiedy rozmawiał z pokrzywdzonym przed wezwaniem pogotowia (...). K. nie był już nietrzeźwy. Przedstawiona świadkowi relacja była również spójna z tym, co wcześniej mówił policjantom i ratownikom medycznym. Na jej podstawie F. X. zdecydował się wezwać pogotowie i faktem pozostaje, że dyspozytor zgodził się na przysłanie karetki dopiero po staraniach świadka, gdyż tak wynika zapisu rozmowy. Świadek F. X. przekazał informacje uzyskane od pokrzywdzonego również innym osobom, co wynika z zeznań R. H..

zeznania H. K.

Dano im wiarę. Świadek zeznawał w sposób obiektywny. Podał, że w rozmowie z bratem uzyskał informacje co do sprawców pobicia i byli nimi oskarżony F. H. i N. X.. Świadek przedstawił również konfliktowe relacje, jakie panowały między I. K. i jego konkubiną, jak i oskarżonym, od czasu kiedy wrócił z zagranicy i zamieszkał w ich domu.

zeznania P. R.

w pełni należało podzielić, brak podstaw do kwestionowania.

dane ze zgłoszeń na nr alarmowy

dokument niekwestionowany

dokumentacja medyczna

dokumenty niekwestionowane

notatka z interwencji

dokument niekwestionowany

protokół oględzin

dokumenty niekwestionowane

protokół oględzin - zapis rozmowy z dyspozytorem

dokument niekwestionowany

opinia biegłego z zakresu medycyny

Dano w całości wiarę. Biegły w sposób rzeczowy i konsekwentny wskazał obrażenia ciała pokrzywdzonego, sposób ich spowodowania i określił następnie uzupełniająco przyczynę jego śmierci. Opinie te nie były kwestionowane. Podkreślenia wymaga, że w ocenie biegłego obrażenia ciała zaistniałe już w chwili pobicia pokrzywdzonego stanowiły ciężki uszczerbek na zdrowiu, nie było to dalsze następstwo. Chodzi o uszkodzenie (pęknięcie) śledziony z krwawieniem do jamy brzusznej i uszkodzenie płuca z odmą (początkowo rozpoznano tylko jedną odmę). Stanowiło to już ciężki uszczerbek na zdrowiu pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu, niezależnie od tego, że w początkowym okresie objawy nie były mocno nasilone, jednak już występowało zagrożenie życia. Zdaniem biegłego zaistniała zwłoka w zoperowaniu pokrzywdzonego miała istotne znaczenie dla jego późniejszej śmierci, gdyż gdyby operacja nastąpiła od razu, kiedy pokrzywdzony był jeszcze oddechowo i krążeniowo wydolny, powrót do zdrowia był możliwy i prawdopodobny, niemniej usunięcie śledziony i tak stanowi ciężki uszczerbek na zdrowiu pod postacią trwałego kalectwa. Natomiast w okresie, kiedy przystępowano do operacji występowała już silna duszność i niska saturacja krwi tlenem. Biegły jednoznacznie wskazał, że istnieje związek przyczynowo skutkowy między pobiciem pokrzywdzonego a jego późniejszą śmiercią. Wskazał również, że w razie niepodjęcia leczenia nastąpiłaby nieuchronnie śmierć pokrzywdzonego w odstępie kilku godzin.

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

W ocenie sądu oskarżony F. H. zachowaniem swoim polegającym na zadaniu, wraz z ustalonym nieletnim, wielokrotnych kopnięć z dużą siłą w głowę i klatkę piersiową pokrzywdzonego spowodował ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci obrażeń stwierdzonych szczegółowo przez biegłego, tj. min. odmy opłucnowej prawostronnej i lewostronnej, złamania żeber, uszkodzenia (pęknięcia) śledziony z krwawieniem do jamy brzusznej. Stanowiło to chorobę realnie zagrażającą życiu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.k., przy czym następstwem spowodowanego uszczerbku na zdrowiu stała się śmierć pokrzywdzonego w dniu 3 listopada 2025 r. Z opinii z zakresu medycyny wynika jednoznacznie, że istnieje związek przyczynowo - skutkowy między spowodowaniem obrażeń a następstwem w postaci śmierci i jest to w ocenie sądu związek przyczynowy o przebiegu zwykłym, nienadzwyczajnym, objęty zawinieniem. Zachowanie sprawców polegające na brutalnym, wielokrotnym kopaniu leżącego pokrzywdzonego ze znaczną siłą (której dowodzą spowodowane obrażenia), po czym pozostawieniu go bez pomocy, wskazuje na zamiar ewentualny spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, to znaczy, że obejmowali swoją świadomością możliwość jego wystąpienia i godzili się z tym, nawet jeśli nie chcieli jego spowodowania bezpośrednio. Z kolei komplikacje w leczeniu pokrzywdzonego, brak możliwości uzyskania poprawy stanu zdrowia, prowadzące do wystąpienia niewydolności wielonarządowej i śmierci są zaś następstwem przewidywalnym, mogącym każdorazowo wystąpić w sytuacji spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, którego istotą jest właśnie choroba realnie zagrażająca życiu. Podzielić należy stanowisko, że nie jest wymagane obejmowanie świadomością wszystkich możliwych powiązań kauzalnych i wynikających z nich niebezpieczeństw, które mogą się urzeczywistnić na skutek zachowania sprawcy. W takim bowiem wypadku należałoby wymagać od sprawców przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu wysokiego poziomu wiedzy medycznej, co byłoby rozwiązaniem prowadzącym do rozstrzygnięć absurdalnych. Dlatego wystarczające jest, że sprawca uświadamia sobie sam niebezpieczny względem danego dobra prawnego charakter podejmowanego czynu (Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2020 r., III KK 377/19). Sprawca mógł i powinien w przedmiotowym przypadku przewidzieć takie konsekwencje w rozumieniu ostrożności wymaganej w danych okolicznościach (art. 9 § 2 k.k.). Jak wskazano w orzecznictwie, w przypadku zbrodni z art. 156 § 3 k.k. mamy do czynienia ze złożoną postacią strony podmiotowej, określanej jako tzw. wina kombinowana (mieszana). Oznacza to, że spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu objęte jest umyślnością (zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym), natomiast pozostająca z nim w związku przyczynowym śmierć ofiary – nieumyślnością, vide art. 9 § 3 k.k. (postanowienie Sądu Najwyższego z 24 lipca 2024 r., III KK 213/24).

Zachowaniem swoim oskarżony F. H. wyczerpał zatem znamiona przestępstwa określonego w art. 156 § 3 k.k., nie zaś art. 158 § 3 k.k. którego istotą jest narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu lub śmierci a śmierć pokrzywdzonego jest następstwem czynu. W przedmiotowym przypadku natomiast faktycznie spowodowano już w chwili czynu ciężki uszczerbek na zdrowiu (co było objęte winą umyślną) a śmierć stała się jego (zawinionym nieumyślnie) następstwem, co stanowi zbrodnię z art. 156 § 3 k.k.

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

F. H.

Wymierzając karę sąd miał na uwadze bardzo znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, który stanowi zbrodnię, jak i wysoki stopień umyślnej winy oskarżonego. Zachowania oskarżonego w żaden sposób nie może usprawiedliwiać postępowanie I. K.; oskarżony w szczególności nie był upoważniony do "wymierzania sprawiedliwości" na własną rękę, ani podejmowania działań odwetowych. W tym zakresie istniały środki prawne, z których partnerka pokrzywdzonego, czy inni członkowie rodziny mogli korzystać. Należało uwzględnić zwłaszcza współdziałanie z nieletnim, stanowiące ustawową okoliczność obciążającą, jak i wielokrotną uprzednią karalność oskarżonego, w tym za poważne przestępstwa, która świadczy o utrwalonej postawie lekceważenia porządku prawnego. Uwzględniono również pozostałe okoliczności wyszczególnione w art. 53 k.k.

Mając to na uwadze wymierzono oskarżonemu karę 8 lat pozbawienia wolności, która jest adekwatna do przypisanego mu przestępstwa i wywrze skutek zapobiegawczy i w zakresie społecznego oddziaływania.

Na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego środek kompensacyjny, zobowiązując go do zapłaty na rzecz pokrzywdzonego H. K., który złożył stosowny wniosek, zadośćuczynienia w żądanej kwocie 50.000 zł., która w ocenie sądu pozostaje współmierna do zakresu wyrządzonej krzywdy, sprowadzającej się do spowodowania śmierci brata, z którym pokrzywdzony utrzymywał bliskie relacje.

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

III - V

Zaliczono na poczet kary okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 01 sierpnia 2025 r., g. 21.40 (art. 63 § 1 k.k.).

Na podstawie art. 29 ust. 1 Ustawy z dnia 26.05.1982r. Prawo o adwokaturze oraz § 4 ust. 1 i 3, § 17 ust. 2 pkt 5 oraz § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14.05.2024r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokat K. R. kwotę 1920 zł. (tysiąc dziewięćset dwadzieścia), powiększoną o należną stawkę podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego z urzędu w postępowaniu sądowym.

Na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. orzeczono o dowodach rzeczowych w ten sposób, że dowody rzeczowe w postaci: telefonu Redmi koloru szarego w etui nakazano zwrócić oskarżonemu; koszuli na krótki rękaw i pary butów New Balance oraz telefonu Huawei i białej koszulki T-shirt zwrócić X. X.; swetra koloru siwego i spodni dresowych zwrócić R. H..

1.inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolniono oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym opłaty.

1.Podpis