Wyrok z 5 maja 2026, sygn. III RC 587/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 maja 2026 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu III Wydział Rodzinny i Nieletnich w składzie:

Przewodniczący Sędzia Kamilla Piórkowska

Protokolant sekr. sądowy Cezary Howis

po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2026 r. w Toruniu

sprawy z powództwa: małol. K. L. (2) działającej przez matkę

F. M.

przeciwko: K. L. (1)

o: podwyższenie alimentów

I.  podwyższa rentę alimentacyjną od pozwanego K. L. (1) na rzecz małol. powódki K. L. (2) ur. (...), z kwoty po 1000 zł (tysiąc złotych) złotych miesięcznie, ustalonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 6.10.2020r. w sprawie X C 446/20, do kwoty po 1300 zł (tysiąc trzysta złotych) miesięcznie, płatne do rąk matki małol. powódki F. M., poczynając od dnia 31.07.2025r., do dnia 10-ego każdego miesiąca z góry, z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat,

II.  oddala powództwo w pozostałej części,

III.  nie obciąża małol. powódki kosztami sądowymi w części oddalonego powództwa,

IV.  nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Toruniu kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem kosztów sądowych,

V.  znosi między stronami koszty procesu,

VI.  wyrokowi w pkt I. nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 5 maja 2026 r.

F. M. działając w imieniu małoletniej córki K. L. (2) w dniu 31 lipca 2025 r. wniosła pozew przeciwko K. L. (1) domagając się podwyższenia alimentów na rzecz małoletniej powódki z kwoty po 1.000 zł miesięcznie, zasądzonych w pkt. 3 wyroku z dnia 6 października 2020 r. Sądu Okręgowego w Bydgoszczy wydanego w sprawie X C 446/20, do kwoty po 2.500 zł miesięcznie, płatnych z góry do rąk matki małoletniej F. M., do dnia 10-tego każdego miesiąca z góry, wraz z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat.

W pozwie zawarto także wniosek o udzielenie zabezpieczenia roszczenia na czas trwania postępowania poprzez zasądzenie od pozwanego K. L. (1) na rzecz małoletniej K. L. (2) alimentów po 2.500 zł miesięcznie, płatnych z góry do rąk matki małoletniej F. M., do dnia 10-tego każdego miesiąca z góry, wraz z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat.

W uzasadnieniu pozwu wskazano, iż małoletnia K. L. (2) jest dzieckiem pochodzącym ze związku małżeńskiego F. M. i K. L. (1). W sprawie X C 446/20 Sąd Okręgowy w Bydgoszczy rozwiązał związek małżeński rodziców małoletniej powódki przez rozwód i zasądził od pozwanego K. L. (1) alimenty na rzecz małoletniej córki K. L. (2) w kwocie 1.000 zł miesięcznie. Małoletnia powódka K. L. (2) miała wówczas 2 lata. F. M. wskazała, że obecnie zasądzona kwota alimentów jest niewystarczająca i zaledwie w niewielkim stopniu pokrywa usprawiedliwione wydatki powódki, której potrzeby, wraz z upływem lat uległy zwiększeniu. W ubiegłym roku szkolnym małoletnia K. L. (2) ukończyła naukę w klasie „0” w Szkole Podstawowej w W., zaś od września 2025 r. małoletnia K. L. (2) rozpocznie edukację w pierwszej klasie Szkoły Podstawowej w W.. W związku z uczęszczaniem przez małoletnią do placówki edukacyjnej związane są wydatki na obiady w szkole oraz składki na komitet rodzicielski. Małoletnia interesuje się tańcem i śpiewem, a w rozwijaniu tych zainteresowań wspiera ją matka, która m.in. finansuje zajęcia z tym związane. Matka małoletniej podkreśliła, że małoletnia nie otrzymuje w tym zakresie żadnego wsparcia ze strony ojca, wręcz przeciwnie – wskutek zachowania i decyzji pozwanego, małoletnia nie mogła uczestniczyć w bieżącym roku szkolnym w zajęciach (...) prowadzonych w W.. F. M. podkreśliła także, iż małoletnia powódka czyniła starania żeby uczestniczyć w tych zajęciach – pozytywnie przeszła proces rekrutacji przygotowując swój występ, ale niestety zajęcia odbywają się w soboty w W., i pozwany uznał, że nie będzie dojeżdżał na nie z córką w czasie, w którym dziecko przebywa pod jego pieczą. Koszt uczestnictwa małoletniej w takich zajęciach wynosiłby ok. 450 zł miesięcznie. W chwili obecnej, małoletnia powódka korzysta także z płatnych zajęć dodatkowych w postaci lekcji nauki języka angielskiego (2 razy w tygodniu), na które zawozi ją matka. Na zapewnienie małoletniej wyprawki szkolnej jej matka przeznaczyła kwotę ok. 1.300 zł. Małoletnia uczęszcza w ramach prywatnych wizyt do dentysty – koszt jednej wizyty wynosi ok. 600 zł. Łączny miesięczny koszt utrzymania małoletniej powódki jej matka oceniła na kwotę ok. 5.000 zł. Na kwotę tę składają się następujące wydatki:

1)  wyżywienie – ok. 1.150 zł,

2)  udział w opłatach związanych z utrzymaniem domu – ok. 400 zł,

3)  internet i tv – ok. 30 zł,

4)  odzież i obuwie – ok. 1.000 zł,

5)  środki czystości i higieny osobistej, kosmetyki – 100 zł,

6)  zajęcia dodatkowe, korepetycje: język angielski – ok. 300 zł, zajęcia (...) – ok. 450 zł,

7)  rozrywka – ok. 100 zł

8)  tzw. nocowanki – 50 zł (3 razy w roku po 200 zł),

9)  półkolonie – ok. 50 zł (jednorazowo 800-900 zł),

10)  obchody urodzin małoletniej w sali zabaw – 100 zł (jednorazowo 1.200 zł),

11)  opłaty na komitet rodzicielski, w tym koszty wycieczek szkolnych – 55 zł,

12)  wyprawka szkolna – ok. 1.300 zł jednorazowo,

13)  wydatki związane z opieką medyczną: stomatolog (wizyty co 2-3 miesiące – borowanie, lakierowanie, lakowanie) – 150 zł, szczepienia – ok. 50 zł (3 razy w roku po 200 zł każda dawka),

14)  leki, witaminy, odżywki – ok. 100 zł,

15)  wyjazdy wakacyjne i ferie – ok. 1.200 zł (ok. 14.000 zł w skali roku).

F. M. wskazała, że to na niej spoczywa główny ciężar opieki na córką. Pozwany realizuje z córką kontakty w minimalnym zakresie.

Odnosząc się do sytuacji pozwanego – matka małoletniej powódki wskazała, iż pozwany pracuje jako kierownik zmiany w firmie (...) Sp. z o.o., która jest częścią globalnego koncernu U., prowadzącej działalność operacyjną w zakresie (...). Z tego tytułu otrzymuje wynagrodzenie w wysokości przekraczającej 7.000 zł netto miesięcznie.

Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2025 r. Sąd oddalił wniosek strony powodowej o udzielenie zabezpieczenia.

W dniu 29 sierpnia 2025 r. do tut. Sądu wpłynęła odpowiedź na pozew pozwanego K. L. (1), który wniósł o oddalenie powództwa w części przekraczającej kwotę 1.250,00 zł.

W uzasadnieniu stanowiska pozwanego wskazano, że żądanie powódki jest oderwane od możliwości zarobkowych i majątkowych pozwanego oraz nie ma uzasadnienia w stałych i niezbędnych kosztach utrzymania dziecka.

Wyjaśniono, że pozwany jest aktywnym ojcem i w sposób systematyczny partycypuje w kosztach utrzymania córki poza zasądzonymi alimentami, które również regularnie uiszcza. Utrzymuje kontakty z dzieckiem w weekendy oraz odbierając córkę raz w tygodniu ze szkoły, spędzając z nią wtedy czas, spożywając posiłki, często odwożąc na zajęcia dodatkowe z języka angielskiego i odwożąc do domu. Pozwany kontaktuje się z córką również w przypadku pobytu dziecka u babci w G. oraz wyjeżdża z dzieckiem na wakacje, ferie, kupuje jej odzież, zabawki, pościel, ponosi wydatki za korzystanie z basenu i bawialni. Poczynione na córkę wydatki obejmują również zakup roweru, rolek, kasku, telefonu.

Odnośnie swoich możliwości zarobkowych, pozwany podał, że zarabia ok. 6.700-6.800 zł netto miesięcznie. Zaprzeczono, jakoby dysponował samochodem służbowym. Awans na inne stanowisko wiązał się ze spadkiem zarobków, ponieważ nie wykonuje on już pracy na zmiany i w godzinach nocnych. Z otrzymywanego wynagrodzenia reguluje on następujące wydatki:

1)  opłaty za mieszkanie – 800 zł,

2)  opłata za energię elektryczną – 150 zł,

3)  ubezpieczenie samochodu – 225 zł,

4)  leki – 100 zł,

5)  zabiegi rehabilitacyjne – 200 zł,

6)  stomatolog – 150 zł,

7)  okulista – 100 zł,

8)  C. dla córki – 67 zł,

9)  związane z wyżywieniem, zakupem odzieży i butów,

10)  paliwo – 1200-1300 zł.

Pozwany zakwestionował również część wydatków wskazywanych przez stronę powodową jako nieuzasadnione lub nieudowodnione. Wskazano, że z niektórych dokumentów załączonych do pozwu nie wynika, aby koszty w nich wykazane związane były z utrzymaniem małoletniej powódki. Poddano pod wątpliwość jednorazowy zakup 3 piżam i 19 par skarpet czy też zakup 10 koszulek w krótkim odstępie czasu w sklepie, który oferuje produkty przeznaczone także dla osób dorosłych. Jako niezasadny określono wydatek związany z drogą rezerwacją hotelową, ponieważ nie jest on niezbędny, a nadto również ojciec organizuje dziecku czas w ferie i wakacje, zabierając ją w podróże zagraniczne.

Na rozprawie w dniu 5 maja 2026 r. strona powodowa podtrzymała pozew, natomiast pozwany wniósł o oddalenie powództwa.

Sąd ustalił, co następuje:

Małoletnia K. L. (2) urodziła się (...) w G. i pochodzi ze związku małżeńskiego K. L. (1) z F. M..

/dowód: odpis zupełny aktu urodzenia – k. 10 w aktach X C 446/20 Sądu Okręgowego

w Bydgoszczy/

Wyrokiem z dnia 6 października 2020 r. w sprawie X C 446/20 Sądu Okręgowego w Bydgoszczy rozwiązano małżeństwo K. L. (1) i F. M. przez rozwód bez orzekania o winie. W pkt. 2 sentencji rzeczonego wyroku powierzono wykonywanie władzy rodzicielskiej nad K. L. (2) obojgu rodzicom z tym ustaleniem, że miejscem zamieszkania dziecka będzie miejsce zamieszkania jego matki. W pkt. 3 nałożono na obie strony obowiązek utrzymania i wychowania małoletniej K. L. (2) w ten sposób, że zasądzono od K. L. (1) alimenty na rzecz córki w kwocie 1.000,00 zł miesięcznie, płatnych z góry, do dnia 15-tego każdego miesiąca, z ustawowymi odsetkami w przypadku zwłoki w płatności którejkolwiek z rat, do rąk F. M., natomiast pozostałymi kosztami obciążono powódkę. W pkt. 4 odstąpiono od orzekania o kontaktach.

/dowód: wyrok – k. 81 w aktach X C 446/20 Sądu Okręgowego w Bydgoszczy/

Postanowieniem z dnia 27 marca 2026 r. w sprawie III Nsm 1119/25 Sądu Rejonowego w Toruniu zatwierdzono ugodę zawartą przed mediatorem w dniu 18 marca 2026 r. W rzeczonej ugodzie ustalono, że K. L. (1) będzie sprawował opiekę nad małoletnią K. L. (2) w następujących terminach:

1)  w co drugi weekend, od piątku, po odebraniu córki ze szkoły, do niedzieli, do godz. 18:30; w tych tygodniach dodatkowo będzie odbierał ją ze szkoły we wtorki po lekcjach i odwoził do jej miejsca zamieszkania o godz. 18:30

2)  w pozostałych tygodniach we wtorki i czwartki, po odebraniu jej ze szkoły do godz. 18:30, odwożąc ją do miejsca jej zamieszkania;

3)  w drugim tygodniu ferii zimowych, od piątku od godz. 18:30 do piątku do godz. 18:30; po zakończeniu ferii K. L. (1) będzie sprawował opiekę w drugi weekend po rozpoczęciu okresu edukacyjnego, wracając do schematu kontaktów regularnych;

4)  podczas Świąt Bożego Narodzenia, w latach nieparzystych od 24 grudnia o godz. 12:00 do 25 grudnia do godz. 17:00, a w latach parzystych od 25 grudnia od godz. 17:00 do 26 grudnia do godz. 18:30

5)  podczas długiego weekendu majowego, w latach parzystych, od 30 kwietnia od godz. 18:30 do 3 maja do godz. 18:30

6)  w święto Bożego Ciała, w latach nieparzystych od czwartku od godz. 10:00 do niedzieli do godz. 18:30

7)  w czasie świąt wielkanocnych w latach nieparzystych od soboty od godz. 10:00 do niedzieli do godz. 17:00, a w latach parzystych od niedzieli od godz. 17:00 do poniedziałku do godz. 18:30;

8)  w czasie wakacji w sumie przez dwa tygodnie wskazane matce do dnia 30 kwietnia drogą SMS – przy czym kontakty regularne ojca z córką podczas wakacji będą realizowane zgodnie z harmonogramem, z wyłączeniem dni, kiedy córka będzie pod opieką matki podczas jej urlopu (w sumie 2 tygodnie), a po zakończeniu wakacji ojciec będzie sprawował opiekę nad córką K. od drugiego weekendu we wrześniu, wracając do kontaktów regularnych.

/dowód: ugoda mediacyjna – k. 87-88 w aktach III Nsm 1119/25 Sądu Rejonowego w

Toruniu

postanowienie – k. 90 w aktach III Nsm 1119/25 Sądu Rejonowego w Toruniu/

Małoletnia K. L. (2) ma obecnie 8 lat. W chwili obecnej małoletnia mieszka wraz z matką, jej partnerem O. T. w W.. Uczęszcza do szkoły podstawowej, gdzie spożywa obiady (w cenie 7 zł za 1 obiad), a nadto na szereg zajęć dodatkowych: basen (200 zł miesięcznie), język angielski (340 zł miesięcznie) oraz taniec (155 zł miesięcznie). Małoletnia jest dzieckiem zdrowym, nie przyjmuje na stałe żadnych leków oprócz witaminy D, korzysta z opieki stomatologicznej.

Matka małoletniej, F. M., pracuje w firmie (...) jako (...). W okresie od (...) do (...)prowadziła działalność gospodarczą pod firmą (...) jako agent zajmujący się sprzedażą towarów różnego rodzaju. W 2025 r. według zeznania PIT-37 jej dochód po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne wyniósł 105.922,75 zł. Uzyskała także według zeznania PIT-28 przychód w wysokości 23.400,00 zł z tzw. najmu prywatnego. W 2024 r. według zeznania PIT-37 jej dochód po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne wyniósł 84.691,63 zł. Uzyskała także według zeznania PIT-28 przychód w wysokości 202.964,14 zł z działalności gospodarczej prowadzonej na własne nazwisko oraz 22.200,00 zł z tzw. najmu prywatnego. Otrzymuje na córkę świadczenie wychowawcze 800 plus oraz alimenty od pozwanego K. L. (1) w kwocie 1.000,00 zł miesięcznie, które są uiszczanie regularnie. Dysponuje samochodem służbowym. Zamieszkuje w domu, będącym własnością jej partnera. Jest właścicielką mieszkania, na zakup którego zaciągnęła kredyt, którego rata wynosi 1.300 zł miesięcznie. Rzeczone mieszkanie jest wynajmowane za 1.950 zł miesięcznie.

Ojciec małoletniej, K. L. (1), pracuje jako(...). Jego wynagrodzenia za pracę wraz z wszystkimi dodatkami i nagrodami w okresie od kwietnia do września 2025 r. wahało się w granicach od 6.421,21 zł do 8.179,13 zł. Otrzymuje tzw. trzynaste wynagrodzenie. W 2025 r. według zeznania PIT-37 jego dochód po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne wyniósł 127.102,41 zł, natomiast w 2024 r. dochód po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne wyniósł 126,775,28 zł. W listopadzie 2025 r. kupił nieruchomość w V. za kwotę 790.000 zł, na teren której przeprowadził się niedawno z G. wraz z partnerką A. G., która nie posiada swoich dzieci. Na zakup rzeczonej nieruchomości zaciągnął kredyt w wysokości 473.000 zł na 25 lat oraz wziął pożyczki od braci na kwotę 110.000 zł i 30.000 zł. Otrzymał także darowiznę od ojca w wysokości 100.000 zł. Pozostałą kwotę uiścił ze swoich oszczędności. W nowym domu jest przeznaczony pokój dla małoletniej K.. Pozwany posiada także dom w W., który zamierza sprzedać w celu spłaty pożyczki zaciągniętej u brata, oraz samochód marki J. (...) z 2013 r. o wartości 21.000,00 zł.

Ojciec realizuje kontakty z małoletnią K. w szerokim zakresie, ustalonym niedawno zawartą ugodą mediacyjną zawartą w toku sprawy III Nsm 1119/25 Sądu Rejonowego w Toruniu. Oboje rodziców organizują córce wypoczynek w czasie wakacji letnich i ferii zimowych, m.in. przez zagraniczne wyjazdy.

Rodzice małoletniej pozostawali w sporze, przez co nie mogli dojść do porozumienia co do wysokości alimentów na drodze pozasądowej.

/dowód: zestawienia operacji bankowych – k. 22-47v, 293-319v, 343-401, 412-423

korespondencja SMS matki małoletniej powódki z pozwanym – k. 48-76

faktury – 77-79v, 86-87, 98, 154, 194, 208, 241-242, 244, 406-407

zrzuty ekranu – k. 88-89

rachunki – k. 100-105 (T.), 245, 253-258 (T.)

certyfikat ubezpieczeniowy – k. 108

potwierdzenia wykonania przelewów – k. 109-114, 116-118, 201-207, 260-263

umowy – k. 119-121, 124-128v

potwierdzenia rezerwacji – k. 122-123, 264-268

lista operacji – k. 147

pokwitowanie – k. 186

potwierdzenia zakupu – k. 197-200

zaświadczenia – k. 209, 240

paragon imienny – k. 243

zeznania świadka A. G. – k. 269-270

zeznania świadka O. T. – k. 270v-271

zeznania świadka L. M. – k. 271-271v

zeznania podatkowe – k. 277-292, 324-341

wydruk z CEIDG – k. 342-342v

zeznania F. M. – k. 408-409, 424

zeznania K. L. (1) – k. 409-410, 424-425/

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy dołączonych przez strony, dokumentów z akt sprawy X C 446/20 Sądu Okręgowego w Bydgoszczy, dokumentów z akt sprawy III Nsm 1119/25 Sądu Rejonowego w Toruniu, jak również dowodów z zeznań świadków A. G., O. T. i L. M. oraz przesłuchania matki małoletniej powódki F. M. i pozwanego K. L. (1).

Sąd uznał za wiarygodne dowody z dokumentów ze sprawy X C 446/20 Sądu Okręgowego w Bydgoszczy oraz III Nsm 1119/25 Sądu Rejonowego w Toruniu, gdyż są to dokumenty urzędowe, a ich autentyczność nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania.

Sąd uznał za wiarygodne większość dokumentów zgromadzonych w aktach niniejszej sprawy, albowiem nie było podstaw do ich podważenia. Sąd nie mógł jednak przyjąć za podstawę swoich ustaleń niektórych dokumentów przedłożonych do akt sprawy z uwagi na brak określenia w nich nabywcy lub niemożność ustalenia, czy nabyte dobra służyły do zaspokojenia potrzeb małoletniej powódki, czy też innych osób. Dokumenty te Sąd pominął.

W myśl art. 138 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego.

W przypadku powództwa o podwyższenie alimentów przez „zmianę stosunków” rozumieć należy zmianę przesłanek wymienionych w art. 133 § 1 i art. 135 kro określających wysokość alimentów, tj. istotne zwiększenie się usprawiedliwionych potrzeb osoby uprawnionej do alimentów lub istotne zwiększenie się możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego do alimentacji.

Zgodnie z powołanymi przepisami art. 133 § 1 i art. 135 kro kwota alimentów należnych dziecku, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie a nie posiada majątku przynoszącego dochód, zależy od usprawiedliwionych potrzeb dziecka oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości każdego z ich rodziców, albowiem obowiązek alimentacyjny spoczywa w odpowiednich częściach na obojgu rodzicach, stosownie do ich aktualnych możliwości finansowych.

Oznacza to, że również pozwany powinien ponosić odpowiednią część wszystkich wydatków związanych z utrzymaniem córki w postaci: zakupu wyżywienia, ubioru, leków, części opłat mieszkaniowych za mieszkanie w którym przebywa oraz innych wydatków niezbędnych do jej prawidłowego rozwoju i wychowania.

Ponadto jak wyjaśnił to Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 1 czerwca 1965r. (I CZ 135/64, niepublikowanym, zawartym w bazie orzeczeń SIP LEX pod numerem 5811) dłuższy upływ czasu, a przez to i wzrost potrzeb dziecka wynikający z jego starszego wieku, stwarza podstawę do podwyższenia alimentów.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, analiza zgromadzonego materiału procesowego wskazuje, że powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, Sąd zasądził od pozwanego alimenty na rzecz małoletniej córki w kwocie po 1.300,00 zł miesięcznie poczynając od dnia 31 lipca 2025 r., tj. od daty wniesienia pozwu.

Sąd wziął pod uwagę, iż małoletnia powódka ma obecnie 8 lat i zakres jej usprawiedliwionych potrzeb niewątpliwie wzrósł od czasu zasądzenia poprzednich alimentów, kiedy miała ona 2 lata. Aktualnie powódka uczęszcza do szkoły podstawowej, co wiąże się z koniecznością poniesienia dodatkowych wydatków na zaspokojenie wszelkich związanych z tym potrzeb, które nie istniały w momencie wydawania wyroku rozwodowego.

Matka małoletniej oszacowała w pozwie miesięczny koszt zaspokojenia usprawiedliwionych potrzeb K. na kwotę ok. 5.000 zł. Niewątpliwym jest, że miejsce zamieszkania małoletniej K. jej ustalone przy jej matce i to ona w większym od pozwanego zakresie ponosi koszty utrzymania dziecka. F. M. oceniła, że wzrost uzasadnionych wydatków czynionych na rzecz małoletniej wskazuje na potrzebę podniesienia alimentów o kwotę 1.500 złotych do kwoty 2.500 zł. Sąd uznał, że przedstawione w zestawieniu kosztów kwoty są częściowo nieuzasadnione. Jako zawyżony należy wskazać wydatek w wysokości aż 1.000 zł miesięcznie na odzież i obuwie. Z zasad doświadczenia życiowego wynika także, że koszt wyżywienia 8-letniego dziecka jest niższy niż 1.150 zł miesięcznie, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że małoletnia spożywa obiady w szkole, których koszt wynosi 7 zł za sztukę. Trudno uznać za usprawiedliwione także koszty wakacji letnich i ferii w wysokości 14.000 zł rocznie. Odnośnie kosztów związanych z utrzymaniem domu wskazać natomiast należy, że do kosztów utrzymania dziecka można zaliczyć jedynie te wydatki, które ulegają wzrostowi w związku z zamieszkiwaniem dziecka w danym miejscu (np. zwiększone zużycie prądu, wody), nie zaś kwotę wynikającą z podziału całości ponoszonych kosztów przez liczbę zamieszkujących w danym miejscu osób.

Niemniej, przy ustalaniu kwoty alimentów należy uwzględnić także, że na przestrzeni ostatnich lat wzrosły koszty żywności i innych produktów, co jest związane zwłaszcza ze zjawiskiem wysokiej w ostatnich latach inflacji, a ponadto pojawił się dodatkowy koszt m.in. opłaty związane z uczęszczaniem do szkoły i na dodatkowe zajęcia. Nadto należy zwrócić uwagę, że ostatnie alimenty były zasądzone niespełna 6 lat temu, kiedy zakres usprawiedliwionych potrzeb dziecka był odmienny. Mniejsze były potrzeby małoletniej związane z wypoczynkiem i rozrywką, nie uczęszczała na zajęcia dodatkowe, nie chodziła do szkoły.

Należy jednak wskazać, że wysokość alimentów nie zależy wyłącznie od wysokości usprawiedliwionych potrzeb dziecka, ale też od możliwości zarobkowych i majątkowych obojga rodziców. Pozwany pracuje na etacie jako (...), otrzymując wynagrodzenie ok. 7.000 zł miesięcznie. Podwyższenie alimentów na małoletnią powódkę o łączną kwotę 300 złotych nie jest więc kwotą wygórowaną i zdaniem sądu leży w granicach możliwości zarobkowych pozwanego. Sąd wziął pod uwagę, że pozwany także w szerokim zakresie opiekuje się córką, co zostało ustalone w ramach niedawno zawartej ugody mediacyjnej. W czasie gdy córka jest u niego ponosi on koszt jej wyżywienia, zakupu środków czystości i ewentualnej rozrywki czy wypoczynku, zabiera też córkę na wycieczki.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w granicach możliwości zarobkowych i majątkowych pozwanego leży płacenie alimentów na rzecz małoletniej córki w kwocie po 1.300,00 zł miesięcznie i alimenty należy podwyższyć o kwotę 300 złotych miesięcznie.

Należy dodać, że kwota 1.300,00 złotych miesięcznie nie ma wystarczyć na zaspokojenie wszystkich potrzeb małoletniej, albowiem obowiązek alimentacyjny spoczywa na obojgu rodzicach, co oznacza, że również matka małoletniej ma obowiązek współfinansowania wydatków na utrzymanie dziecka.

Zdaniem Sądu sytuacja majątkowa matki małoletniej nie jawi się jako trudna. Pracuje jako przedstawiciel medyczny, osiągając roczny dochód ok. 106.000 zł. Jest także właścicielką mieszkania w G., które wynajmuje za kwotę 1.950 zł miesięcznie. Otrzymuje świadczenie wychowawcze 800+ , ma także możliwość pobierania świadczenia „Dobry Start” w wysokości 300 zł na wyprawkę szkolną. Co należy dodać, podręczniki dla uczniów szkół podstawowych są bezpłatne. W ocenie Sądu aktualnie nie ma przeszkód, żeby dodatkowe potrzeby małoletniej takie jak m.in. nauka tańca, czy inne zajęcia, a także zakup sprzętów takich jak rower, czy hulajnoga nie były zaspokojone, bowiem matka małoletnich otrzymuje na utrzymanie małoletniej właśnie świadczenie wychowawcze 800+.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych.

W świetle przepisu art. 135 § 3 pkt. 3 k.r.o. świadczenie wychowawcze z programu 800+ nie ma wpływu na zakres świadczeń alimentacyjnych. Przy czym w ocenie Sądu przepis ten należy interpretować w ten sposób, że świadczenie wychowawcze dla dziecka na jego wychowanie i zaspokojenie jego potrzeb, nie wpływa na zakres obowiązku alimentacyjnego żadnego z rodziców, ani ich możliwości zarobkowe i majątkowe, co oznacza, że fakt otrzymywania na dziecko 800 złotych z pomocy społecznej nie zwalnia żadnego z rodziców od swojej części uczestniczenia w kosztach utrzymania dziecka. Ponadto nie wlicza się tej kwoty do dochodów rodziny (bowiem ma ono tylko jeden cel, to jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych). A zatem wypłacanego świadczenia wychowawczego rodzicowi, pod którego opieką pozostaje dziecko nie zalicza się jako dochodu tego rodzica, mającego wpływ na jego (tego rodzica) zakres świadczenia alimentacyjnego wobec dziecka.

Wskazać przy tym trzeba, że zarówno w ustawie jak i w kodeksie rodzinnym i opiekuńczym użyto tego samego pojęcia „zaspokojenie potrzeb dziecka”, a zatem zdaniem Sądu oznacza to, że ustalając obowiązek alimentacyjny Sąd nie może pominąć faktu otrzymywania przez rodzica na dziecko 800 zł na potrzeby dziecka, bowiem potrzeby dziecka są ograniczone. Gdyby więc finansować wszystkie potrzeby dziecka tylko obowiązkiem alimentacyjnym każdego z rodziców to świadczenie 800+, nie miałoby być na co przeznaczone tzn. w zakresie potrzeb dziecka, bo potrzeby dziecka byłyby w całości zaspokojone przez obowiązek alimentacyjny rodziców (i wówczas 800+ byłoby „czystym zyskiem” rodzica je otrzymującego).

Dlatego Sąd orzekając w sprawie wziął pod uwagę, że F. M. otrzymuje kwotę 800 zł na częściowe pokrycie dodatkowych wydatków związanych z wychowywaniem córki, w tym zaspokojeniem jej potrzeb życiowych (ponad te usprawiedliwione), ale nie uwzględniał tej kwoty jako dochodu matki małoletnich podczas ustalania jej zakresu świadczenia alimentacyjnego na rzecz córki.

Wobec powyższego dodatkowe potrzeby w zakresie rozrywki, zainteresowań, czy dodatkowych zajęć, a także ubrań ponad usprawiedliwione, powinny być zdaniem Sądu zaspokojone ze świadczenia wychowawczego, którego celem jest właśnie zaspokajanie potrzeb dziecka.

Biorąc pod uwagę uzasadnione koszty utrzymania małoletniej, możliwości zarobkowe i sytuację majątkową pozwanego, a także matki małoletniej, Sąd w punkcie I podwyższył alimenty od pozwanego do kwoty po 1.300 zł miesięcznie na rzecz małoletniej powódki, poczynając od dnia 31 lipca 2025 r., płatnej do rąk matki małoletniej powódki, do dnia 10-ego każdego miesiąca z góry, z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat.

W pozostałej części powództwo oddalono jako niezasadne, orzekając jak w punkcie II sentencji.

W związku z ustawowym zwolnieniem strony powodowej od ponoszenia kosztów sądowych na mocy art. 96 ust. 1 pkt 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nie obciążono jej kosztami sądowymi w zakresie oddalonego powództwa, o czym orzeczono w punkcie III sentencji wyroku.

W punkcie IV sentencji wyroku sąd obciążył pozwanego kosztami sądowymi na mocy art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, w zakresie przegranego powództwa. Wysokość zasądzonej opłaty Sąd ustalił na kwotę 200 zł w myśl art. 13 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy.

O kosztach procesu orzeczono w myśl art. 100 k.p.c., z uwagi na to, iż powództwo zostało uwzględnione tylko częściowo. Wzajemne zniesienie kosztów oznacza, że strony pozostają przy kosztach poniesionych w związku ze swym udziałem w sprawie. Stosunkowe rozdzielenie kosztów polega na wyważonym rozłożeniu kosztów między stronami, odpowiednio do wysokości, w jakiej zostały poniesione, oraz stosownie do wyniku sprawy, tj. stopnia uwzględnienia i nieuwzględnienia żądań [por. J. Gudowski, w: T. Ereciński (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. I, s. 504].

O rygorze natychmiastowej wykonalności orzeczono w pkt. VI sentencji, nadając go wyrokowi w pkt. I z urzędu w trybie art. 333 § 1 pkt 1 kpc.