Wyrok z 6 lipca 2026, sygn. III K 323/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

III K 323/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

A. N.

Czyny przypisane w pkt. I-IV. części dyspozytywnej wyroku

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 13 maja 2023 r. oskarżony A. N. wraz z partnerką L. I., jej synem O. I. i jego żoną F. I. (poprzednio I.) oraz dziećmi – (...) W., (...) E. i (...) I. oraz psem spędzali czas grillując i odpoczywając nad E. przy ul. (...) we B..

W tym samym czasie nad jeziorem czas spędzała również grupa obywateli (...): J. D. wraz z córką N. D., wnukiem N. oraz znajomymi L. L. (3), H. Z. (1) i U. Z..

W pobliżu, grillując i odpoczywając, przebywały również inne osoby niepowiązane z wymienionymi wyżej grupami, a w tym S. Ł. i L. X..

L. i F. I., chcąc deeskalować sytuację, odciągnęły oskarżonego – któremu cały czas towarzyszyła wnuczka L. I. - w stronę swojego koca. A. N. odprowadził dziecko do pozostałych członków rodziny, po czym po upływie około 20 minut ponownie podszedł do grupy obywateli (...). Oskarżony był przy tym agresywny, zaczepiał pokrzywdzonych i prowokował ich do starcia, krzyczał że „V. dobrze zrobił” oraz nazywał pokrzywdzonych banderowcami.

Następnie A. N. sprowokował szarpaninę z L. L. (3) oraz H. Z. (1). W toku szamotaniny pokrzywdzeni uszkodzili okulary O. I., który próbował rozdzielić mężczyzn.

W trakcie starcia oskarżony uderzył L. L. (1) pięścią w twarz oraz popchnął go. Oskarżony pchnął również J. D., która prosiła aby się uspokoił, odszedł i nic im nie robił, w taki sposób, że kobieta przewróciła się i całym ciężarem ciała upadła na swoją rękę. Oskarżony uderzył także pięścią w twarz U. Z.. W trakcie szarpaniny pokrzywdzeni, broniąc się przed A. N., zadali mu cios w głowę oraz w twarz, skutkujący rozcięciem wargi oskarżonego.

Po zakończeniu ataku na pokrzywdzonych, A. N. stwierdził, że na skutek otrzymanego ciosu kręci mu się w głowie i odczuwa ból. L., O. i F. I. poradzili mu, aby wrócił do domu. Oskarżony, nie czekając na przyjazd patrolu policji ani ratowników medycznych, zabrał psa i wraz z nim oddalił się z miejsca zdarzenia.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. N.

k. 273

k. 328v-329v

Zeznania świadka J. D.

k. 1-2

k. 24-25

k. 64-65

Zeznania świadka N. D.

k. 17-18

k. 377v-379

Protokół oględzin nagrania z telefonu N. D.

k. 34-35

Płyta CD z zapisem nagrania z telefonu N. D.

k. 36

Zeznania świadka H. Z. (1)

k. 37-38

k. 380-380v

Zeznania świadka U. Z.

k. 41-42

k. 203-206

Zeznania świadka F. I.

k. 70-71

k. 329v-330v

Zeznania świadka O. I.

k. 73-74

k. 330v-331v

Protokół oględzin nagrania z telefonu F. I. (poprzednio I.)

k. 95-98

Płyta CD z zapisem nagrania z telefonu F. I. (poprzednio I.)

k. 101

Zeznania świadka S. Ł.

k. 117-118

k. 383-383v

Zeznania świadka L. X.

k. 121-122

k. 187-188

k. 382-382v

Zeznania świadka L. I.

k. 125-126

k. 332-333

Zeznania świadka L. L. (1)

k. 134-135

k. 381-381v

Zeznania świadka N. O.

k. 152

Zeznania świadka O. O. (1)

k. 156-157

Płyta CD z zapisem nagrania z Centrum Powiadamiania Ratunkowego we B.

k. 165

Protokół oględzin nagrania z Centrum Powiadamiania Ratunkowego we B.

k. 183-185

Z powodu ciosu zadanego przez A. N., skutkującego upadkiem pokrzywdzonej, J. D. odniosła obrażenia w postaci stłuczenia i obrzęku nasady dalszej przedramienia prawego, złamania kości przedramienia prawego oraz stłuczenia okolicy lędźwiowej kręgosłupa. Obrażenia te naruszyły czynność narządu ciała pokrzywdzonej na czas przekraczający 7 dni i stanowiły średni uszczerbek na zdrowiu w rozumieniu art. 157 §1 k.k.

Opinia sądowo-lekarska dot. J. D.

k. 55-59

Dokumentacja medyczna J. D.

Załącznik do akt sprawy

Na skutek uderzenia przez A. N. pokrzywdzony L. L. (2) odniósł obrażenie w postaci podbiegnięcia krwawego na głowie, skutkującego naruszeniem czynności narządu ciała pokrzywdzonej na czas poniżej 7 dni, stanowiące lekki uszczerbek na zdrowiu w rozumieniu art. 157 §2 k.k.

Opinia sądowo-lekarska dot. L. L. (1)

k. 144-145

A. N. nie był uprzednio karany sądownie.

Dane o karalności

k. 258

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.OCena DOWOdów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. N.

Sąd odrzucił jednak jako zasadniczo niewiarygodną tę część wyjaśnień A. N., w których oskarżony opisywał szczegółowy przebieg zajścia, treści wypowiadane w kierunku pokrzywdzonych oraz wskazywał na motywy swojego zachowania.

Zeznania pokrzywdzonych: J. D.,

N. D.,

H. Z. (1),

U. Z.,

L. L. (1)

Zeznania pokrzywdzonych oceniono jako wiarygodne, albowiem były one spójne zarówno wewnętrznie jak i ze sobą nawzajem, logiczne i szczegółowe, a nadto znajdowały oparcie w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Sąd zważył, że były one w szczególności zbieżne z relacją przedstawioną przez naocznych świadków – S. Ł. i L. X. oraz z przebiegiem tych fragmentów zdarzenia, które zostały nagrane za pomocą telefonów komórkowych.

Sąd wziął przy tym pod uwagę, że wymienione osoby były bezpośrednimi uczestnikami zdarzenia – pokrzywdzonymi, wobec których A. N. skierował swoje przestępne działania, zatem dowód z ich zeznań pełnił szczególnie istotną rolę w niniejszym postępowaniu. W szczególności, zważywszy na charakter zarzutów ciążących na oskarżonym, zeznania pokrzywdzonych posłużyły Sądowi do poczynienia ustaleń co do zachowania A. N. jeszcze przed eskalacją konfliktu, a także odtworzenia treści wypowiedzi, które oskarżony kierował w stronę poszczególnych osób, a które to wypowiedzi miały charakter dyskryminacyjny z uwagi na narodowość pokrzywdzonych.

Jednocześnie, pomimo emocjonalnego stosunku do oskarżonego oraz sytuacji objętej przedmiotem postępowania, w ocenie Sądu złożone przez pokrzywdzonych depozycje należy uznać za wiarygodne, albowiem znalazły one potwierdzenie przy pomocy innych zgromadzonych w sprawie dowodów, a ponadto Sąd nie dopatrzył się przyczyn, dla których pokrzywdzeni mieliby bezpodstawnie obciążać A. N..

Protokół oględzin nagrania z telefonu N. D.

Płyta CD z zapisem nagrania z telefonu N. D.

Protokół oględzin nagrania z telefonu F. I. (poprzednio I.)

Płyta CD z zapisem nagrania z telefonu F. I. (poprzednio I.)

Sąd miał przy tym rzecz jasna na uwadze, iż żadne z przedmiotowych nagrań nie odzwierciedlało całego przebiegu zdarzenia – zostały one wykonanie przez jego uczestniczki, które dopiero na skutek eskalacji konfliktu zaczęły go rejestrować. Stąd, odtwarzając przebieg zdarzenia, Sąd opierał się na przedmiotowych nagraniach, niemniej jednak dla poczynienia pełnych ustaleń faktycznych ustalenia te uzupełniono również o okoliczności wynikające z relacji oskarżonego, pokrzywdzonych i świadków.

Nagranie wykonane przez N. D. utrwaliło moment, w którym A. N. (w protokole oględzin nagrania opisany jako mężczyzna nr 1) uderza pokrzywdzonego L. L. (1) (mężczyzna nr 3) prawym ciosem sierpowym, a po chwili trzyma go oburącz za głowę. Na fotografiach wykonanych przez pokrzywdzoną utrwalono ponadto, iż wskutek zdarzenia doszło do złamania ręki J. D., aczkolwiek sam moment pchnięcia pokrzywdzonej przez A. N. i jej upadku nie został utrwalony ani na wykonanym przez N. D. nagraniu, ani na fotografiach. Z kolei nagrania wykonane przez F. I. w ogóle nie utrwalały przebiegu fizycznego starcia między oskarżonym i pokrzywdzonymi, a jedynie przebieg trwającej między nimi kłótni.

Częściowo zeznania świadków:

F. I.,

O. I.,

L. I.

Zeznania świadków: S. Ł.,

L. X.

Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań wymienionych świadków, albowiem były one logiczne, konsekwentne i spójne zarówno zewnętrznie jak i ze sobą nawzajem, a nadto ich treść była zasadniczo zgodna z przebiegiem zdarzenia utrwalonym na nagraniach wykonanych przez F. I. i N. D.. Wskazać przy tym należało, że S. Ł. i L. X. byli naocznymi świadkami zdarzenia – wobec czego przedstawione przez nich relacje były z perspektywy Sądu szczególnie istotne procesowo i charakteryzowały się wysokim walorem dowodowym. Pomimo dysponowania przez Sąd dowodami obiektywnymi w postaci wymienionych wyżej nagrań, z uwagi na ich fragmentaryczność nie pozwoliły one jednoznacznie rozstrzygnąć dokładnego przebiegu fizycznego starcia między A. N. a pokrzywdzonymi. Z tej przyczyny to relacja naocznych świadków zdarzenia, niepowiązanych zarazem towarzysko z żadną ze skonfliktowanych grup (a przez to obiektywnych), stanowiła dla Sądu szczególnie cenne źródło wiedzy odnośnie szczegółów jego przebiegu.

Czyniąc ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze w szczególności to, że zgodnie z relacją świadków to oskarżony zachowywał się agresywnie i zaatakował fizycznie pokrzywdzonych. Jak ponadto zeznał S. Ł., A. N. wcześniej krzyczał w stronę obywateli (...), że „to dobrze, że V. zaczął wojnę”.

Zeznania świadków: N. O.,

O. O. (1)

Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań wskazanych świadków, albowiem były one spójne, logiczne oraz znajdowały oparcie w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Sąd miał przy tym na uwadze, że N. O. i O. O. (1) – funkcjonariusze policji dokonujący interwencji na miejscu zdarzenia – nie byli jego bezpośrednimi uczestnikami, zaś całą posiadaną wiedzę o jego przebiegu czerpali od innych osób. Stąd też wartość dowodowa przedstawionej przez nich relacji była w sposób oczywisty mniejsza, niżeli relacji naocznych świadków zdarzenia.

Opinia sądowo-lekarska dot. J. D.

Dokumentacja medyczna J. D.

Opinia sądowo-lekarska dot. L. L. (1)

Nie znajdując podstaw do kwestionowania konkluzji przedstawionych w opracowanych przez specjalistę z zakresu medycyny sądowej, a w swej treści szczegółowych, kompletnych i jasnych opinii, Sąd przyjął je za wiarygodne dowody w sprawie.

Z treści obu opinii sądowo-lekarskich jednoznacznie wynikało, jakich obrażeń na skutek przedmiotowego zdarzenia doznali pokrzywdzeni J. D. i L. L. (2), jaki był mechanizm ich powstania, a nadto biegły potwierdził, że obrażenia te mogły powstać w czasie i okolicznościach podawanych przez pokrzywdzonych.

Dane o karalności

Brak wątpliwości co do wiarygodności dowodu.

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.1.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. N.

Jak już uprzednio wskazano, Sąd ocenił wyjaśnienia oskarżonego A. N. jako zasadniczo niewiarygodne, albowiem przedstawiona przez niego wersja wydarzeń była w przeważającej mierze sprzeczna z zeznaniami pokrzywdzonych, naocznych świadków zdarzenia (poza członkami jego grupy rodzinnej), nagraniem wykonanym telefonem przez N. D. oraz wnioskami z opinii sądowo-lekarskich na okoliczność obrażeń odniesionych przez L. L. (1) i J. D.. Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd stwierdził, że wyjaśnienia A. N. stanowiły jedynie przyjętą linię obrony, ukierunkowaną na zminimalizowanie grożącej mu odpowiedzialności karnej. Sąd zauważył bowiem występującą zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak i na etapie jurysdykcyjnym, tendencję oskarżonego do bagatelizowania swoich zachowań oraz przedstawiania przebiegu zdarzenia w taki sposób, aby w organach ścigania wzbudzić przeświadczenie, że to obywatele (...) zaatakowali oskarżonego i jego bliskich. W szczególności za niewiarygodne, albowiem były one sprzeczne nie tylko z poczynionymi ustaleniami ale również względami logiki i doświadczenia życiowego, Sąd przyjął te wyjaśnienia A. N., w których twierdził on, że K. natarczywie obserwowali jego oraz członków rodziny I., a także z ukrycia nagrywali telefonami towarzyszące im dzieci. Oskarżony wskazuje, że właśnie to zachowanie pokrzywdzonych miało sprowokować jego reakcję, przy czym miała ona w mniemaniu oskarżonego charakter obronny. Przedstawionej przez A. N. wersji wydarzeń nie potwierdzają jednak żadne dowody o charakterze obiektywnym, sam oskarżony również w żaden racjonalny sposób nie uzasadnia, dlaczego pokrzywdzeni mieliby się zachowywać we wskazany sposób. Również dalsza część wyjaśnień A. N., w której opisuje on szczegółowo przebieg konfrontacji i fizycznego starcia z pokrzywdzonymi, nie koresponduje z opisem sytuacji przedstawionym nie tylko przez samych pokrzywdzonych, ale również naocznych świadków zdarzenia (niepowiązanych z żadną ze skonfliktowanych grup) S. Ł. i L. X.. Sąd miał również na względzie, że wersja wydarzeń przedstawiona przez oskarżonego w żaden sposób nie tłumaczy, jak doszło do powstania obrażeń u pokrzywdzonych J. D. i L. L. (1), podczas gdy jednocześnie w oparciu o inne dowody jednoznacznie ustalono, że powstały one w trakcie zdarzenia stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania.

Częściowo zeznania świadków:

F. I.,

O. I.,

L. I.

Sąd miał na uwadze, że zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i w trakcie rozprawy wymienieni świadkowie złożyli zeznania, które korespondowały ze sobą wzajemnie i zarazem były korzystne dla oskarżonego. Niemniej jednak zważyć należało, że nie są oni dla A. N. osobami obcymi – a wręcz przeciwnie, z uwagi na związek oskarżonego z L. I., relacja łącząca go z wymienionymi świadkami była zasadniczo podobna do bliskiej relacji rodzinnej. Z tej przyczyny zdaniem Sądu ocena wiarygodności zeznań wymienionych świadków powinna zostać dokonana ostrożnie, albowiem posiadali oni realny i konkretny interes w relacjonowaniu przebiegu zdarzenia w sposób korzystny dla oskarżonego.

Zestawiając zatem treść zeznań F., O. i L. I. z ustaleniami poczynionymi w oparciu o inne zgromadzone w sprawie dowody (zeznania pokrzywdzonych, zeznania świadków S. Ł. i L. X., nagrania z telefonów komórkowych, opinie sądowo-lekarskie) Sąd doszedł do przekonania, że przedstawiony przez nich opis wydarzeń nie stanowił w pełni szczerej i spontanicznej relacji o zaistniałym zdarzeniu.

Płyta CD z zapisem nagrania z Centrum Powiadamiania Ratunkowego we B.

Protokół oględzin nagrania z Centrum Powiadamiania Ratunkowego we B.

Sąd nie kwestionuje wiarygodności wskazanego dowodu w tym znaczeniu, iż nie było podstaw do przypuszczenia, aby w nieuprawniony sposób ingerowano w zapis treści rozmowy (treść nagrania w sposób autentyczny odzwierciedla przebieg rozmowy zgłaszającego z operatorem numeru alarmowego). Dokonując jednak oceny wiarygodności treści zgłoszenia, w rozumieniu wersji wydarzeń przedstawionej przez zgłaszającego (O. I.) – Sąd stwierdził, że nie odpowiada ona przebiegowi zdarzenia ustalonemu w oparciu o inne zgromadzone w sprawie dowody. Z tej przyczyny wskazany dowód Sąd ocenił jako nieprzydatny do czynienia ustaleń w niniejszej sprawie z powodów analogicznych jak w przypadku oceny wiarygodności zeznań świadka O. I. – stwierdzając, że przedstawiona przez mężczyznę relacja nie odzwierciedla w sposób obiektywny przebiegu zdarzenia, jest bowiem ukierunkowana na zminimalizowanie odpowiedzialności karnej grożącej oskarżonemu A. N..

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I.-IV.

A. N.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

W ocenie Sądu wina i sprawstwo oskarżonego A. N. w zakresie wszystkich przypisanych mu przestępstw nie budziła wątpliwości.

Zgodnie z art. 119 §1 k.k. przestępstwo popełnia ten, kto stosuje przemoc lub groźbę bezprawną wobec grupy osób lub poszczególnej osoby z powodu jej przynależności narodowej, etnicznej, rasowej, politycznej, wyznaniowej lub z powodu jej bezwyznaniowości (dyskryminacja). Art. 257 k.k. typizuje zachowanie polegające na publicznym znieważeniu grupy ludności albo poszczególnej osoby z powodu jej przynależności narodowej, etnicznej, rasowej, wyznaniowej albo z powodu jej bezwyznaniowości lub z takich powodów naruszenia nietykalności cielesną innej osoby (napaść z powodu ksenofobii, rasizmu lub nietolerancji religijnej). Natomiast art. 157 k.k. penalizuje spowodowanie u innej osoby naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia na okres przekraczający 7 dni (§1 – średni uszczerbek na zdrowiu) lub na czas poniżej 7 dni (§2 – lekki uszczerbek na zdrowiu).

Przemocą w kontekście art. 119 k.k. jest fizyczne oddziaływanie (stosowanie siły fizycznej) na drugiego człowieka, z tym że w grę wchodzi jedynie przemoc bezpośrednia (oddziaływanie fizyczne wprost na ciało pokrzywdzonego – np. bicie po ciele), ustawodawca stanowi bowiem w znamionach „kto stosuje przemoc... wobec grupy osób lub poszczególnej osoby...”. Trafnie stwierdził SA w T., że „istotą przestępstwa z art. 119 § 1 k.k. jest stosowanie przemocy (lub groźby bezprawnej) wobec grupy osób lub poszczególnej osoby z powodów w tym przepisie określonych. Nie budzi przy tym wątpliwości, że przemocą w rozumieniu przedmiotowego przepisu jest oddziaływanie fizyczne na drugą osobę nasilone do takiego stopnia, że wykracza już poza ramy przestępstwa naruszenia nietykalności cielesnej.

Przepis art. 119 § 1 k.k. może pozostawać w kumulatywnej kwalifikacji z przepisami typizującymi przestępstwa przeciwko zdrowiu – ostatecznie kwalifikacja prawna przestępstwa przypisanego sprawcy uzależniona jest od skutków jego działania, tj. ustalenia, że zastosowanie przez niego przemocy było przyczyną wystąpienia u pokrzywdzonego określonych obrażeń, a w skrajnych przypadkach nawet nieumyślnego lub umyślnego spowodowania jego śmierci.

W przypadku przestępstwa z art. 257 k.k., zachowanie sprawcy polegać ma na publicznym znieważeniu pokrzywdzonego lub naruszeniu jego nietykalności cielesnej. Sprawca realizuje ustawowe znamiona przestępstwa z art. 257 wtedy, gdy powodem jego czynu jest przynależność pokrzywdzonego do kategorii określonych przepisem. Jak zauważył SA w Z. w wyroku z 9.09.2021 r. (II AKa 95/21, LEX nr 3228434): „Działania «publicznie» nie należy utożsamiać z działaniem «w miejscu publicznym». Sprawca wtedy działa publicznie, gdy ze względu na miejsce działania, bądź okoliczności i sposób działania, jego zachowanie jest lub może być dostępne (dostrzegalne) dla nieokreślonej liczby osób, przy czym sprawca, mając świadomość tej możliwości, co najmniej na to się godzi”. Aby można było mówić o zachowaniach na tle rasistowskim, o jakich mowa w przepisie art. 257 k.k., należy wykazać, że zachowania te miały bezpośredni związek z «innością» osób pokrzywdzonych, wynikającą z ich przynależności narodowej, etnicznej, rasowej, politycznej, wyznaniowej lub z powodu jej bezwyznaniowości, bez konieczności wykazania, że oskarżeni mieli świadomość konkretnej, określonej narodowości pokrzywdzonych” (wyrok SA w Gdańsku, z 19.07.2018 r., II AKa 192/18, KSAG 2018/4, s. 118–129). (M. Mozgawa [w:] M. Budyn-Kulik, P. Kozłowska-Kalisz, M. Kulik, M. Mozgawa, Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, Gdańsk 2026, art. 257.)

Sąd nie dał przy tym wiary oskarżonemu oraz powiązanym z nim świadkom w zakresie depozycji, w których całkowicie odmiennie przedstawili przebieg wydarzeń. Żadna ze wskazanych osób nie kwestionowała wprawdzie, że do sporu między dwiema grupami doszło, jednak A. N. oraz członkowie rodziny I. opisali swoje zachowanie odmiennie aniżeli wynikało to z ustalonego stanu faktycznego.

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

A. N.

I., II., III., IV.

V.

I., II., III., IV.

Sąd uznał, iż oskarżony w zakresie przypisanych mu czynów działał umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Brak było przesłanek wyłączających winę i bezprawność przypisanych oskarżonemu czynów.

W opinii Sądu wymierzone A. N. kary jednostkowe:

- 4 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 257 k.k.,

- 8 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 119 §1 k.k. w zw. z art. 157 §1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. na szkodę J. D.,

- 6 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 119 §1 k.k. na szkodę U. Z.

- 6 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 119 §1 k.k. w zw. z art. 157 §2 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. na szkodę L. L. (1)

czynią zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także spełniają swoje zadania w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa.

Kształtując wymiar kar jednostkowych Sąd wziął pod uwagę dyrektywy wskazane w art. 53 k.k., bacząc na to, aby orzeczone kary odzwierciedlały zarówno społeczną szkodliwość przestępstw przypisanych oskarżonemu, jak i jego stopień winy, na który niewątpliwie wpływała tez postać zamiaru, z jakim A. N. działał. W ocenie Sądu kary jednostkowe ukształtowane w sposób opisany powyżej czynią zadość względom prewencji indywidualnej i generalnej.

Jako okoliczności obciążające w niniejszej sprawie Sąd wziął pod uwagę:

- średni stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów,

- użycie przemocy wobec kobiet,

- działanie przez oskarżonego z błahego powodu,

- godzenie w tak istotne dobro chronione prawem jak zdrowie innych osób.

Okoliczności łagodzących Sąd nie dopatrzył się.

V.

I., II., III., IV.

Uznając, że zachodzą warunki do orzeczenia wobec A. N. kary łącznej, na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 §1 k.k. wymierzone kary jednostkowe Sąd połączył i wymierzył oskarżonemu karę łączną roku pozbawienia wolności.

Kształtując wymiar kary Sąd zastosował zasadę asperacji, mając na uwadze ścisły związek podmiotowy – przejawiający się w podobieństwie rodzaju winy i zamiaru oraz przedmiotowy – oceniany według tożsamości pokrzywdzonych poszczególnymi przestępstwami oraz podobieństwa dóbr nimi naruszonych, a także zwartości czasowej i miejscowej popełnienia tych przestępstw. W ocenie Sądu kara łączna roku pozbawienia wolności stanowi trafną reakcję na popełnione przez oskarżonego przestępstwa.

Przy wyborze modelu łączenia kar Sąd uznał, że nie zachodzą przesłanki do ich pełnej kumulacji, albowiem ukształtowana w ten sposób kara łączna byłaby nadmiernie surowa. Z drugiej zaś strony, biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, w ocenie Sądu wobec A. N. nie zachodzą przesłanki do pełnej absorpcji kar. Przy wymiarze kary łącznej, zgodnie z art. 85a k.k. Sąd miał na względzie przede wszystkim cele zapobiegawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Analiza elementów strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstw przypisanych A. N., prowadzi do przekonania, iż kara ta będzie współmierna do winy i stopnia szkodliwości społecznej popełnionych przez oskarżonego czynów, a także uczyni zadość wymaganiom prewencji indywidualnej i ogólnej.

VI.

VIII.

I., II., III., IV.

Na podstawie art. 69 §1 i §2 k.k. w zw. z art. 70 §1 pkt. 1 k.k. Sąd podjął decyzję o warunkowym zawieszeniu kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec A. N. na okres próby 2 lat, a nadto na podstawie art. 72 §1 pkt 1 k.k. zobowiązał oskarżonego do pisemnego informowania Sądu o przebiegu okresu próby nie rzadziej niż co 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku. Sąd stwierdził bowiem, że z uwagi na dotychczasowy tryb życia oskarżonego zarówno represyjne jak i prewencyjne cele kary zostaną zrealizowane również przy warunkowym zawieszeniu jej wykonania.

VII.

I., II., III., IV.

W związku z decyzją o warunkowym zawieszeniu wykonania kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec A. N., Sąd na podstawie art. 71 §1 k.k. orzekł wobec oskarżonego grzywnę w liczbie 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę po 50zł (pięćdziesiąt). Grzywna orzeczona wobec oskarżonego ma charakter akcesoryjny i związana jest ściśle z zawieszeniem wykonania orzeczonej wobec niego kary łącznej pozbawienia wolności. Orzeczenie grzywny na tej podstawie stanowi integralny element decyzji co do formy reakcji na przestępstwo, a równocześnie wpływa istotnie na stopień dolegliwości z nią związanej, nadto ma zapobiegać powstawaniu w świadomości społecznej przekonania, że sprawca właściwie uniknął kary (zob. SN (połączone izby) z 28.04.1978 r., VII KZP 15/76, OSNKW 1978/4–5, poz. 41, teza 9).

Wymiar kary grzywny ukształtowano na podstawie art. 33 §1 i 3 k.k., uwzględniając zarówno stopień zawinienia i społecznej szkodliwości przypisanych A. N. przestępstw (w kontekście liczby stawek dziennych) jak i jego dochody, stosunki majątkowe, możliwości zarobkowe i warunki osobiste (w kontekście wysokości pojedynczej stawki).

IX.

I., II., III., IV.

Stosownie do art. 46 §1 k.k. w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Stosownie zaś do przepisu art. 445 §1 k.c., w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym (w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia) sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, z uwagi na niewymierność krzywdy, określenie odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia każdorazowo dokonywane jest przez orzekający w sprawie sąd, który korzysta w tym zakresie z większej swobody, aniżeli przy ustalaniu szkody majątkowej i sumy potrzebnej do jej naprawienia. Nie oznacza to jednak, aby ocena Sądu nie poddawała się weryfikacji pod kątem jej zgodności z dyspozycją art. 445 §1 k.c. Kryteria istotne przy ustalaniu „odpowiedniej” sumy zadośćuczynienia to przykładowo: rodzaj naruszonego dobra, zakres i rodzaj rozstroju zdrowia, czas trwania cierpień, wiek pokrzywdzonego, intensywność ujemnych doznań fizycznych i psychicznych, rokowania na przyszłość, stopień winy sprawcy (vide: SN z wyroku z dn. 12.04.1972 r., II CR 57/72, wyrok Sądu Najwyższego z 20.04.2006 r., IV CSK 99/05, wyrok Sądu Najwyższego z 27.02.2004 r., V CK 282/03). W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że zadośćuczynienie z art. 445 k.c. ma charakter przede wszystkim kompensacyjny, musi być rozważane indywidualnie i tym samym jego wysokość musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość dla poszkodowanego, adekwatną do warunków gospodarki rynkowej (tak m.in. SN w wyroku z dn. z dnia 14 stycznia 2011 r., I PK 145/10 opubl. w M.P.Pr. 2011/9/479).

Jak wskazuje się również w orzecznictwie sądowym (wyrok SN z 28.09.2001 r., III CKN 427/00, Lex 52766) wysokość zadośćuczynienia nie może być nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy, ale musi być "odpowiednia" w tym znaczeniu, że powinna być - przy uwzględnieniu krzywdy poszkodowanego - utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa.

Kierując się wyżej wskazanymi przesłankami, Sąd – uwzględniając charakter obrażeń, jakie na skutek działania A. N. odnieśli poszczególni pokrzywdzeni i związany z tym stopień uszczerbku na zdrowiu - na podstawie art. 46§1 kk orzekł od oskarżonego tytułem zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonych: L. L. (1) 500zł, U. Z. 1000zł, J. D. 2500zł.

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie zasądzenia adw. O. O. (2) kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu A. N. z urzędu znajdowało swoje oparcie w przepisach art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k., art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze i § 17 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 5 i § 20 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 maja 2024 r. (Dz.U.2024.763) w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

V.

Rozstrzygnięcie o kosztach procesu znajdowało swoje oparcie w przepisie art. 626 § 1 k.p.k. oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych. Analiza sytuacji materialnej i osobistej oskarżonego doprowadziła Sąd do przekonania, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zwolnienia go z obowiązku poniesienia kosztów i opłaty.

1.Podpis