Wyrok z 7 grudnia 2023, sygn. III Ca 255/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 grudnia 2023 r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący – Sędzia Sądu Okręgowego Barbara Braziewicz

po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2023 r. w Gliwicach

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki Komandytowej w G.

przeciwko Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej w W.

o zapłatę

na skutek apelacji pozwanej

od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu

z dnia 27 stycznia 2023 r., sygn. akt I C 71/22

1.  oddala apelację;

2.  zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 900 zł (dziewięćset złotych) z odsetkami z ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia, tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.

SSO Barbara Braziewicz

Sygn. akt III Ca 255/23

UZASADNIENIE

Niniejsza sprawa była rozstrzygana w postępowaniu uproszczonym, czego konsekwencją jest możliwość zastosowania regulacji art. 505 ¹³§ 2 k.p.c., która stanowi, że jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, to uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. W sprawie Sąd Okręgowy nie przeprowadził postępowania dowodowego.

Trzeba mieć także na uwadze, że w postępowaniu uproszczonym apelacja ma charakter ograniczony, a celem postępowania apelacyjnego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy, ale wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez Sąd pierwszej instancji w ramach zarzutów podniesionych przez skarżącego.

Apelacja pozwanego skierowana co do punktów 1,3 i 4 wyroku nie odniosła skutku,

a zaskarżony wyrok należało uznać za trafny.

Pozwany w apelacji podniósł zarzuty dotyczące:

- naruszenia prawa materialnego, a to art. 361 k.c. poprzez ustalenie, iż odszkodowanie winno odpowiadać hipotetycznym kosztom naprawy pojazdu, podczas gdy pojazd został sprzedany w stanie nieuszkodzonym, co wyklucza nawet hipotetyczną możliwość naprawy pojazdu. Pozwany zwraca uwagę, iż skoro poszkodowany miał pojazd nieuszkodzony, doszło do uszkodzenia pojazdu i go sprzedał, to oczywistym jest, że jego szkodą nie jest koszt naprawy pojazdu, bowiem jego szkodą jest utrata tego, czego nie uzyskała powódka na skutek uszkodzenia samochodu, a w wyniku sprzedaży tego samochodu;

- naruszenia prawa materialnego, a to art. 361 k.c. w związku z art. 354 k.c. poprzez nieuwzględnienie rabatów na oryginalne części zamienne jakości O oraz materiały lakiernicze, podczas gdy pozwany oferował poszkodowanemu możliwość nabycia części zamiennych i materiałów lakierniczych w preferencyjnych cenach tj. z rabatem;

- naruszenie prawa materialnego, a to art. 354 k.c. w związku z art. 361 k.c. w związku z art. 6 k.c. poprzez ustalenie, że jedynie naprawa pojazdu przy użyciu oryginalnych części zamiennych sygnowanych logo producenta pojazdu (O) przywróci pojazd do stanu sprzed szkody, podczas gdy pojazd z powodzeniem mógł zostać naprawiony przy użyciu części o jakości O, Q.

Na tej podstawie apelujący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych.

W odpowiedzi na apelację powód wnosił o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy uznał, iż Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, wyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonał na jego podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych. Sąd Okręgowy podziela i uznaje za swoje tak ustalenia faktyczne, jak i rozważania prawne Sądu Rejonowego, przyjmując, iż nie ma potrzeby ich ponownego szczegółowego przytaczania, albowiem znajdują one oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, które to dowody Sąd ten ocenił, w granicach zakreślonych przepisem art. 233§1 k.p.c. Wnioski Sądu, co do faktów w sposób logiczny wynikają z treści dowodów zgromadzonych w sprawie, a zaoferowanych przez strony, równocześnie Sąd poddał należytej ocenie cały materiał dowodowy zebrany w niej.

Sąd Okręgowy, w szczególności w pełni podzielił dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne w zakresie ustalenia wielkości szkody w przedmiotowym pojeździe, uznając, że apelujący nie ma racji podnosząc, że Sąd Rejonowy w sposób nieprawidłowy dokonał ustalenia wielkości szkody.

Ponadto, Sąd Okręgowy w pełni podziela rozważania prawne Sądu pierwszej instancji opisujące zastosowanie w przedmiotowej sprawie norm prawa materialnego, w szczególności art. 822 § 1 k.c. oraz art. 361 k.c. Podkreślając jedynie, że zastosowanie powołanych przepisów uznać należało za prawidłowe. Równocześnie zawarte w uzasadnieniu apelacji próby wykazania, że poszkodowany nabywając części zamienne i materiały lakiernicze bez rabatów naruszył obowiązek współdziałania przy likwidacji szkody nie mogą odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku. Przywołany na tą okoliczność argument o uśrednionej formule kosztów naprawy, jednej dla wszystkich poszkodowanych, ma charakter jedynie polemiczny, a jego nieuwzględnienie prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia art. art. 354§ 2 k.c. Za nieudowodnione należało bowiem uznać twierdzenie, że poszkodowany w sposób niewłaściwy współpracował z pozwanym w procesie likwidacji szkody oraz dopełnieniu ciążących na nim obowiązków.

Dodatkowo w ocenie Sądu Okręgowego, pozwana nie wykazała proponowanej przez siebie wysokości szkody, skoro z przeprowadzonego przez Sąd pierwszej instancji dowodu z opinii biegłego wynika jednoznacznie, że tylko zastosowanie części zamiennych o jakości O zapewnia przywrócenie pojazdu do stanu sprzed wystąpienia szkody. Nie sposób jednocześnie uznać, że w ramach ciążącego na poszkodowanym obowiązku minimalizacji szkody i współdziałania z dłużnikiem (ubezpieczycielem) mieści się obowiązek poszukiwania podmiotu, który oferuje części zamienne czy materiał lakierniczy jak najtaniej i co równie istotne na akceptowalnych dla pozwanego warunkach. Ewentualna sprzedaż pojazdu przez poszkodowanego nie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z tym wypadkiem, a zatem nie może wpływać na wielkość odszkodowania, jak i nie skutkuje wzbogaceniem poszkodowanego kosztem ubezpieczyciela. Podkreślić bowiem należy, że szkoda powstała w chwili wypadku komunikacyjnego i podlega naprawieniu według zasad określonych w art. 363 § 2 k.c., na co prawidłowo zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji.

Sąd Okręgowy podkreśla, że zgodnie z ugruntowana linią orzecznictwa obowiązek naprawienia szkody przez wypłatę odpowiedniej sumy pieniężnej powstaje z chwilą wyrządzenia szkody i nie jest uzależniony od tego, czy poszkodowany dokonał naprawy rzeczy i czy w ogóle zamierza ją naprawić, odszkodowanie bowiem ma wyrównać uszczerbek majątkowy powstały w wyniku zdarzenia wyrządzającego szkodę, istniejący od chwili wyrządzenia szkody do czasu, gdy zobowiązany wypłaci poszkodowanemu sumę pieniężną odpowiadającą szkodzie ustalonej w sposób przewidziany prawem (uchwała z dnia 15 listopada 2001 r., III CZP 68/01, OSNC 2002/6/74; wyrok z 20 lutego 2002 r., V CKN 908/00, LEX nr 54365; wyrok z dnia 22 lutego 2007 r., I ACa 1179/06, LEX nr 298601; uchwała z dnia 17 maja 2007 r., III CZP 150/06, OSNC 2007/10/144, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2018 r., II CNP 32/17; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2018 r., II CNP 43/17).

W konsekwencji, w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy nie naruszył przepisów prawa materialnego pomijając przy ustalaniu wysokości odszkodowania oferowane przez rekomendowane przez pozwanego warsztaty rabaty na części zamienne i materiały lakiernicze.

Zatem zarzuty pozwanego dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 361 k.c., art. 354k.c. i art. 6 k.c. należało uznać za chybione.

Konkludując, zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a zarzuty pozwanego nie zasługiwały na uwzględnienie.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 505 ¹⁰ § 1 k.p.c. oddalił apelację pozwanego jako bezzasadną. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono zgodnie z zasada odpowiedzialności za wynik procesu, w oparciu o art. art. 98 § 1, 1 ¹ , 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 2 pkt 4 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz. U. 2023.1935 t.j. z dnia 2023.09.20 ).

SSO Barbara Braziewicz