Wyrok z 15 maja 2024, sygn. VIII K 195/22

Formularz UK 1

Sygnatura akt

VIII K 195/22

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

0.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

M. W.

W dniu 17 listopada 2021 r. około godz. 13:30 przed Pałacem Prezydenckim przy ul. (...) w W. publicznie znieważył Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej A. D., wykrzykując wielokrotnie pod adresem Prezydenta RP treści wulgarne i obraźliwe, tj. czyn z art. 135 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1.

W dniu 17 listopada 2021 r. M. W. przyjechał
z K. do W., aby następnie z (...)
na O.odbyć lot do B..

O godz. 11:27 osoba posługująca się kartą pokładową
na nazwisko M. W. weszła do strefy kontroli bezpieczeństwa w części CD Terminala A. Karta pokładowa była wystawiona na rejs do B. – linia W.,
nr rejsu (...). Osoba posługująca się powyższą kartą pokładową przeszła kontrolę bezpieczeństwa i udała się
do wyjścia do samolotu. Pasażerów linii W. obsługiwał (...) Sp. z o. o., którego przedstawiciele potwierdzili, że rygorystycznie sprawdzane były wymogi „covidowe” przed rejsem wskazaną linią w kierunku B..

M. W. nie został wpuszczony na pokład samolotu
z uwagi na niespełnienie wymagań „covidowych”.
Pod wpływem zdenerwowania powyższą sytuacją, M. W. wsiadł do autobusu linii (...)jadącego z lotniska
w kierunku ul. (...), w pobliżu której opuścił pojazd i skierował się w stronę Pałacu Prezydenckiego. Około godziny 13:30 M. W. stał
na chodniku bezpośrednio przy łańcuchach przed Pałacem Prezydenckim przy ul. (...)
w W., gdzie w obecności przechodniów i osób postronnych głośno i wielokrotnie wykrzykiwał słowa wulgarne i obraźliwe w stosunku do Prezydenta Rrzeczypospolitej Polskiej, tj. m.in. „(...)”. Na skutek zachowania M. W. podeszło do niego dwóch funkcjonariuszy Służby Ochrony Państwa, którzy wezwali go do zaprzestania wypowiadania powyższych słów. M. W. nie zastosował się do powyższego wezwania. Funkcjonariusze SOP wezwali na miejsce patrol Policji. M. W. nie chciał podejść z policjantami do radiowozu. Wobec tego, że w pobliżu znajdowało się dużo osób postronnych, zastosowano wobec M. W. środek przymusu bezpośredniego w postaci siły fizycznej, aby doprowadzić go do radiowozu. M. W. został wylegitymowany, na podstawie czego ustalono jego tożsamość.

częściowo wyjaśnienia oskarżonego M. W.

k. 36-38, 481-483, 535-537

zeznania P. H.

k. 6-9,
533-535

zeznania P. B.

k. 14-16, 532

zeznania A. K.

k. 10-13

pismo Przedsiębiorstwa Państwowego „Porty Lotnicze” z 11 stycznia 2022 r.

k. 76

2.

M. W. został zatrzymany 17 listopada 2021 r.
o godz. 13:30. Jako przyczynę zatrzymania wskazano podejrzenie o to, że w dniu 17 listopada 2021 r. przy
ul. (...) publicznie słowami wulgarnymi znieważył Prezydenta A. D. oraz obawę ucieczki.

protokół zatrzymania M. W.
z 17 listopada 2021 r.

k. 2-4

3.

W chwili zatrzymania oskarżony był pobudzony
i wypowiadał się nielogicznie, w związku z czym funkcjonariusze Policji wezwali na miejsce zdarzenia karetkę pogotowia ratunkowego (...), która w asyście policjantów przetransportowała zatrzymanego na konsultację psychiatryczną do szpitala przy ul. (...)
w W.. Lekarz psychiatra stwierdził wypowiadanie przez M. W. treści sugerujących urojenia prześladowcze i myślenie paralogiczne. W karcie informacyjnej Izby Przyjęć odnotowano, iż wskazane jest podjęcie diagnostyki i leczenia w warunkach ambulatoryjnych, na co pacjent nie wyraził zgody.

Wobec odmowy przyjęcia do szpitala wyrażonej przez M. W., został on następnie przetransportowany do KRP W.przy ul. (...) w W., gdzie sporządzono dokumentację i osadzono zatrzymanego
w PDOZ.

zeznania P. B.

k. 14-16, 532

karta informacyjna Izby Przyjęć nr (...)

k. 5

4.

Biegli psychiatrzy rozpoznali u M. W. chorobę psychiczną – schizofrenię paranoidalną – oraz skłonność
do używania substancji odurzających (marihuany) w stopniu co najmniej szkodliwym. Biegli stwierdzili, że oskarżony nie jest upośledzony umysłowo ani otępiały oraz wskazali,
że w czasie zarzucanego czynu M. W. z powodu choroby psychicznej miał zniesioną zdolność rozpoznawania znaczenia swojego czynu, jak również nie mógł pokierować swoim postępowaniem w myśl art. 31 § 1 k.k.

opinia sądowa psychiatryczno-psychologiczna
z 27 października
2023 r.;

ustna opinia uzupełniająca

k. 332-338

k. 484-490

5.

Oskarżony był uprzednio jedenastokrotnie karany sądownie, w tym siedmiokrotnie za przestępstwa popełnione za granicą związane z nielegalnym obrotem substancjami odurzającymi, substancjami psychotropowymi i prekursorami nieprzeznaczonymi wyłącznie na użytek własny.

Postanowieniem z 19 marca 2024 r., sygn. II K 1011/23, Sąd Rejonowy w Kłodzku umorzył postępowanie przeciwko M. W. i orzekł wobec niego środek zabezpieczający w postaci umieszczenia w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym. Dnia 15 kwietnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy utrzymał w mocy powyższe postanowienie (sygn. akt IV Kz 147/24).

dane o karalności

k. 25-31, 132-137, 145-151, 504-509

wydruki z systemu NOE-SAD

k. 127-128, 155-156

kopia wniosku Prokuratora
o umorzenie postępowania
i zastosowanie środka zabezpieczającego, sygn. akt II K 1011/23

k. 289-297

odpis postanowienia Sądu Rejonowego
w Kłodzku z 19 marca 2024 r., sygn. akt
II K 1011/23;

odpis postanowienia Sądu Okręgowego
w Świdnicy
z 15 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV Kz 147/24

k. 520-521

k. 522-524

0.1. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

M. W.

W dniu 17 listopada 2021 r. w W. przy ul. (...) publicznie znieważył Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej A. D. poprzez użycie wobec niego słów powszechnie uznawanych za obraźliwe, tj. czyn z art. 135 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

Niewypowiadanie przez M. W. słów „(...)”.

wyjaśnienia oskarżonego M. W.

k. 36-38, 481-483, 535-537

2.  OCena DOWOdów

2.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.

częściowo wyjaśnienia oskarżonego M. W.

Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego w zakresie,
w jakim opisał przebieg zdarzenia i przyznał, że stojąc przez Pałacem Prezydenckim mógł użyć słów „(...)
(...)”. Sąd dał wiarę oskarżonemu w odniesieniu do okoliczności poprzedzających bezpośrednio jego przybycie pod Pałac Prezydencki, związanych z niewpuszczeniem go na pokład samolotu. Wyjaśnienia oskarżonego co do przebiegu zdarzenia znajdują bowiem potwierdzenie w zeznaniach świadków – funkcjonariuszy SOP i funkcjonariusza Policji oraz w treści pisma Przedsiębiorstwa Państwowego „Porty Lotnicze”. Zauważyć należy, że oskarżony nie kwestionował zasadniczo faktu wypowiedzenia części zwrotów pod adresem Prezydenta RP wynikających z zeznań świadków, lecz utrzymywał, iż nie spełniają one znamion znieważenia Prezydenta RP A. D., mogą co najwyżej wypełniać znamiona zakłócania porządku publicznego.

1.

zeznania świadka P. H.

Świadek jest funkcjonariuszem Służby Ochrony Państwa, był bezpośrednim świadkiem wypowiadania przez oskarżonego słów wulgarnych i obraźliwych w stosunku do Prezydenta RP. Świadek opisał przebieg zdarzenia. Świadek nie miał interesu w zeznawaniu nieprawdy, wobec czego zdaniem Sądu zeznawał szczerze, zgodnie
z tym, jak pamiętał przebieg zdarzenia. O szczerości relacji świadczy to, że jeśli świadek nie pamiętał danej okoliczności to otwarcie mówił o tym przed Sądem. Relacja świadka z przebiegu zdarzenia
z 17 listopada 2021 r. uzupełnia się z zeznaniami pozostałych świadków i nieosobowym materiałem dowodowym. Wspomniane okoliczności przemówiły za obdarzeniem zeznań świadka atrybutem wiarygodności.

1., 3.

zeznania świadka P. B.

Świadek jest funkcjonariuszem Policji, brał udział w zatrzymaniu oskarżonego M. W. 17 listopada 2021 r. Świadek opisał przebieg zatrzymania. Świadek nie miał interesu w zeznawaniu nieprawdy, wobec czego zdaniem Sądu zeznawał szczerze, zgodnie
z tym, jak pamiętał przebieg zdarzenia. O szczerości relacji świadczy to, że świadek otwarcie przyznał przed Sądem, że nie przypomina sobie osoby oskarżonego, a w toku postępowania przygotowawczego – że w przeciwieństwie do P. H. nie był świadkiem znieważenia Prezydenta RP przez oskarżonego, ograniczając się
do opisu zdarzenia od momentu zatrzymania oskarżonego. Relacja świadka z przebiegu zdarzenia z 17 listopada 2021 r. uzupełnia się
z zeznaniami pozostałych świadków i nieosobowym materiałem dowodowym. Wspomniane okoliczności przemówiły za obdarzeniem zeznań świadka atrybutem wiarygodności.

1.

zeznania świadka A. K.

Świadek jest funkcjonariuszem Służby Ochrony Państwa, był bezpośrednim świadkiem wypowiadania przez oskarżonego słów wulgarnych i obraźliwych w stosunku do Prezydenta RP. Zeznania świadka A. K. znajdują potwierdzenie w pozostałych dowodach zgromadzonych w sprawie, w szczególności w zeznaniach P. H..

1., 2., 3., 4., 5.

Dowody nieosobowe (dokumenty) :

- protokół zatrzymania M. W.
z 17 listopada 2021 r. (k. 2-4),

- protokół oględzin osoby z 19 listopada 2021 r. wraz
z materiałem fotograficznym i metryką identyfikacyjną nośnika
(k. 50-60),

- odpis postanowienia Sądu Rejonowego
w Kłodzku
z 19 marca 2024 r., sygn. akt II K 1011/23
(k. 520-521),

- odpis postanowienia Sądu Okręgowego
w Świdnicy
z 15 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV Kz 147/24
(k. 522-524),

- kopia wniosku Prokuratora
o umorzenie postępowania
i zastosowanie środka zabezpieczającego, sygn. akt
II K 1011/23
(k. 289-297),

- karta informacyjna Izby Przyjęć
nr (...) (k. 5),

- pismo Przedsiębiorstwa Państwowego „Porty Lotnicze”
z 11 stycznia 2022 r. (k 76),

- wydruki z systemu NOE-SAD (k. 127-128, 155-156),

- dane
o karalności
(k. 25-31, 132-137, 145-151, 504-509).

Strony nie podważały mocy dowodowej zgromadzonych w sprawie dowodów nieosobowych. Sąd nie znalazł podstaw, aby czynić
to z urzędu. Dowody te pochodziły od podmiotów uprawionych. Dane o karalności, sporządzone w sprawie protokoły czy odpisy orzeczeń stanowią dokumenty urzędowe.

9.

opinia sądowa psychiatryczno-psychologiczna z 27 października 2023 r.;

ustna opinia uzupełniająca

Sąd uznał za wiarygodne wnioski sporządzonej w sprawie opinii sądowej psychiatryczno-psychologicznej. Opinia jest jasna, pełna
i wyczerpująca. W ocenie Sądu brak jest podstaw do jej zakwestionowania. Wnioski sformułowane przez wszystkich biegłych powołanych w sprawie zostały poprzedzone zapoznaniem się
z aktami sprawy i odebraniem wywiadu od oskarżonego. Biegli mieli zatem bezpośredni kontakt z oskarżonym, a ich wnioski odnoszą się ściśle do istoty sprawy.

Biegli podtrzymali przed Sądem wnioski zawarte w opinii pisemnej.

2.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.2.1.

częściowo wyjaśnienia oskarżonego M. W.

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim wskazał, że nie kierował w stosunku do Prezydenta RP słów wulgarnych ani obraźliwych oraz że słowa „(...)” zostały przypadkowo powiązane z osobą A. D., gdyż nie miał on na myśli Prezydenta. Wyjaśnienia na tę okoliczność nie wytrzymują konfrontacji ze spójnymi i konsekwentnymi zeznaniami świadków P. H., A. K. i P. B.. Sąd uznał za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego w zakresie, w jakim wypowiadane słowom o charakterze wulgarnym i obraźliwym wobec Prezydenta RP, tłumaczył jako swoisty happening służący wyrażeniu swojego niezadowolenia i przekonań. Wypowiedziane treści mają jasne znaczenie w ujęciu językowym, wobec czego wyjaśnienia oskarżonego należało rozważać jedynie w kategorii jego subiektywnej interpretacji.

1.2.3.

protokoły przesłuchania M. W.
w sprawie
o sygn. akt
II K 1011/23
(k. 257-266)

Brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności dokumentów, jednak nie dostarczyły one istotnych informacji dotyczących faktu znieważenia Prezydenta RP przez M. W. w dniu
17 listopada 2021 r.

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

3.1.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

1.1.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.2.  Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☒

3.3.  Umorzenie postępowania

I.

M. W.

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

Zgodnie z treścią art. 135 § 2 k.k., kto publicznie znieważa Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Stosownie do dyspozycji przepisu art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa.

Natomiast, zgodnie z art. 31 § 1 k.k., nie popełnia przestępstwa, kto, z powodu choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych, nie mógł w czasie czynu rozpoznać jego znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem.

W ocenie Sądu, wypełnienie przez oskarżonego znamion czynu określonego w art. 135 § 2 k.k. zostało udowodnione. Oskarżony pod wpływem emocji intencjonalnie udał się przed Pałac Prezydencki, w okolicy którego bywał już wcześniej, gdzie w obecności osób postronnych wielokrotnie wykrzykiwał słowa znieważające Prezydenta RP.

Na podstawie zeznań świadków oraz wyjaśnień oskarżonego, Sąd ustalił, że M. W. wypowiedział m.in. słowa „(...)
(...). Oskarżony nie zaprzeczał użycia słów o powyższym brzmieniu, jednocześnie negując ich wulgarny i obraźliwy charakter oraz zaadresowanie do Prezydenta A. D.. Oskarżony wskazał, że użyte przez niego słowa „(...)” to skrót myślowy i nie można było powiązać go z osobą Prezydenta A. D. – „Miało to wynikać ze zrozumienia kontekstu dla przechodniów” (k. 483).
We wniosku o zmianę kwalifikacji prawnej czynu na zakłócanie porządku publicznego (k. 397) oskarżony przyznał, że krzyczał przed Pałacem Prezydenckim „(...)”, które to słowa w jego odczuciu nie są obraźliwe.

Oceniając znieważający charakter słów wypowiadanych przez oskarżonego, Sąd oparł się
na stanowisku Trybunału Konstytucyjnego w wyroku o sygn. P 3/06, powielonym w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 6 lipca 2011 r., sygn. P 12/09: „(…) w literaturze przedmiotu nie ma
ani pełnej zgody, ani jednoznaczności co do tego jak rozumieć pojęcie zniewagi. Wydaje się jednak,
że jego znaczenie dobrze oddaje definicja zaprezentowana przez W. Kuleszę. Zgodnie z jej brzmieniem, istotą znieważenia jest okazanie pogardy, która głębiej wyraża ujemny stosunek
do wartości, jaką reprezentuje sobą człowiek, aniżeli lekceważenie (W. Kulesza, Zniesławienie
i zniewaga (ochrona czci i godności osobistej człowieka w polskim prawie karnym – zagadnienia podstawowe), W. 1984, s. 174). Wobec tego chodzi o naruszenia będące, według zdeterminowanych kulturowo i powszechnie przyjętych ocen, wyrazem pogardy dla człowieka niezależnie od odczuć samego pokrzywdzonego (zob. ibidem, s. 169)”. W świetle powyższych rozważań, w ocenie Sądu, wyrażenia kierowane przez oskarżonego pod adresem Prezydenta RP
w dniu 17 listopada 2021 r. miały charakter znieważający, tym samym wypełniając przesłankę
z art. 135 § 2 k.k.

W ocenie Sądu spełniona została również przesłanka publiczności działania. Podkreślić należy,
iż ul. (...) znajduje się samym centrum W. i stanowi jeden z głównych punktów ruchu pieszo-turystycznego w stolicy. W dniu zdarzenia, tj. 17 listopada 2021 r. (środa), około godz. 13:30 przed Pałacem Prezydenckim panował duży ruch pieszy. Świadek P. H. zeznał przed Sądem (k. 534), że „Mężczyzna wykrzykiwał, więc nie dało się nie słyszeć”, „Na pewno byli przechodnie z tym czasie, kiedy mężczyzna wykrzykiwał, bo tam zawsze są przechodnie”. Nadto, sam oskarżony wyjaśniał, że wyrażał swoje żale publicznie i otwarcie (k. 37) oraz wskazywał
na kontekst sytuacyjny (k. 483), co w sposób oczywisty podkreśla posiadanie przez oskarżonego publiczności podczas przedmiotowego zdarzenia.

Na marginesie wskazać należy, iż 31 grudnia 2021 r. KRP W.zwróciła się do Służby Ochrony Państwa o informację, czy SOP dysponuje nagraniami z kamer monitoringu znajdującymi się w Pałacu Prezydenckim, które zarejestrowały przedmiotowe zdarzenie, oraz o udostepnienie nagrań
w przypadku pozytywnych ustaleń (k. 72). Dnia 12 stycznia 2022 r. ustalono, że nagrania z kamer monitoringu miejskiego, obejmujące swoim zasięgiem okolicę Pałacu Prezydenckiego, jak również nagrania z kamer własnych Pałacu Prezydenckiego oraz nagrania z kamer zamieszczonych
w autobusie (...) linii (...), nie były już wówczas dostępne z uwagi na upływ czasu od zdarzenia (notatka urzędowa, k. 73). Nadto, z uwagi na fakt, iż minęło ponad 30 dni od wskazanej daty, nagrania z systemu bezpieczeństwa na Lotnisku (...)w W. zostały skasowane, wobec czego zarządzający lotniskiem nie był w stanie zweryfikować, co pasażer robił na terenie lotniska tuż przed startem ani czy wskazaną kartą pokładową posługiwała się osoba, której nazwisko widniało na karcie. Niemniej jednak, pozostały nieosobowy i osobowy materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwolił na dokonanie ustaleń w zakresie okoliczności, jakie miały zostać wykazane przy pomocy powyższych nagrań z kamer.

Sprawstwo M. W. zostało zatem udowodnione. W świetle opinii sądowo-psychiatrycznej, z uwagi na niepoczytalność oskarżonego, Sąd uznał, że brak jest możliwości przypisania mu winy. Z opinii wynika, że stan psychiczny oskarżonego w odniesieniu do zarzucanego mu czynu znosił rozpoznanie jego znaczenia i możliwość pokierowania swoim postępowaniem. Powyższe ustalenie obligowało Sąd do umorzenia postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k.

☐

3.4.  Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

M. W.

II.

II.

Zgodnie z art. 93a § 1 pkt 2 k.k., jednym
ze środków zabezpieczających jest terapia.

Stosownie do dyspozycji przepisu art. 93b § 1 k.k., sąd może orzec środek zabezpieczający, gdy jest to konieczne, aby zapobiec ponownemu popełnieniu przez sprawcę czynu zabronionego, a inne środki prawne określone w tym kodeksie lub orzeczone na podstawie innych ustaw nie są wystarczające.

Zgodnie z art. 93c pkt 1 k.k., środki zabezpieczające można orzec wobec sprawcy, co do którego umorzono postępowanie o czyn zabroniony popełniony w stanie niepoczytalności określonej w art. 31 § 1.

Stosownie zaś do dyspozycji przepisu art. 93f
§ 1 k.k., sprawca, wobec którego orzeczono terapię, ma obowiązek stawiennictwa
we wskazanej przez sąd placówce w terminach wyznaczonych przez lekarza psychiatrę, seksuologa lub terapeutę i poddania się terapii farmakologicznej zmierzającej do osłabienia popędu seksualnego, psychoterapii lub psychoedukacji w celu poprawy jego funkcjonowania w społeczeństwie.

Orzekając o zastosowaniu wobec M. W. środka zabezpieczającego w postaci terapii, Sąd opierał się przede wszystkim
na opinii sądowej psychiatryczno-psychologicznej z 27 października 2023 r. Opinia została sporządzona przez dwóch biegłych psychiatrów i psychologa w oparciu o jednorazowe badanie oskarżonego i akta sprawy. Opinia jest szczegółowa, została rzetelnie sporządzona. Biegli rzeczowo odpowiedzieli na pytania Sądu w trakcie ustnego opiniowania. Wobec kompletności i solidności opinii, Sąd zaakceptował konkluzje biegłych, jako należycie uzasadnione.

Wnioski powyższej opinii w sposób jednoznaczny wskazują, że u M. W. rozpoznano chorobę psychiczną – schizofrenię paranoidalną – oraz skłonność do używania substancji odurzających (marihuany) w stopniu co najmniej używania szkodliwego. Stwierdzili, że czyn zarzucany oskarżony nie miał związku z rozpoznaną skłonnością do zażywania środków odurzających. Podkreślić należy, że dostrzegając u oskarżonego skłonność do używania substancji odurzających, biegli nie rozpoznali u oskarżonego uzależnienia. Biegli skonstatowali, że oskarżony nie jest upośledzony umysłowo ani otępiały, a w czasie zarzucanego czynu z powodu choroby psychicznej miał zniesioną zdolność rozpoznawania znaczenia swojego czynu, jak również nie mógł pokierować swoim postępowaniem w myśl
art. 31 § 1 k.k.

Nadto, biegli złożyli w sprawie ustną opinię uzupełniającą, w której podtrzymali wnioski opinii pisemnej.

Biegli opiniowali, że wystarczająca na gruncie niniejszej sprawy będzie terapia psychiatryczna w warunkach ambulatoryjnych, gdyż oskarżony nie był agresywny i dawał sobą pokierować
(k. 487). Biegli zwrócili uwagę na fakt,
iż widoczne jest, że oskarżony nie leczył się, choć tego wymaga. Biegli nie stwierdzili u oskarżonego zachowań agresywnych,
w związku z czym wyrazili przekonanie, iż w odniesieniu do czynu z art. 135 § 2 k.k. konieczne jest wdrożenie wobec oskarżonego odpowiedniego leczenia neuroleptycznego, dającego efekt w postaci stabilizacji stanu psychicznego oraz psychoedukacji na temat jego choroby.

Podsumowując, z uwagi na fakt, że stan psychiczny oskarżonego M. W.
w odniesieniu do zarzucanego mu czynu znosił rozpoznanie jego znaczenia i możliwość pokierowania swoim postępowaniem, Sąd umorzył postępowanie karne i orzekł
o zastosowaniu wobec M. W. środka zabezpieczającego w postaci terapii, uznając go za wystarczający, aby zapobiec ponownemu popełnieniu przez sprawcę czynu zabronionego. W ocenie Sądu orzeczony środek zabezpieczający jest adekwatny do stopnia społecznej szkodliwości czynu zabronionego, który sprawca może popełnić oraz prawdopodobieństwa jego popełnienia. Biegli zgodni i jednoznacznie skonstatowali, że nie zaobserwowali u oskarżonego skłonności do zachowań agresywnych. Jako kategorię czynów zabronionych, do popełnienia których oskarżony może być predestynowany z uwagi na chorobę biegli wskazali takie czynu, jakie oskarżony popełnił – znieważenie Prezydenta RP oraz czyny w sprawie Sądu Rejonowego w Kłodzku o sygn. akt II K 1011/23, w której postanowieniem z 19 marca 2024 r. umorzono postępowanie i orzeczono środek zabezpieczający w postaci umieszczenia w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym. Były to czyny kwalifikowane z art. 190 § 1 k.k., 216 § 1 k.k. i 278 § 1 k.k.

Biegli nie podjęli się oceny, czy istnieje ryzyko popełnienia przez oskarżonego czynów z użyciem przemocy, przeciwko życiu i zdrowiu, uzasadniając to tym, że nie wiedzą, czy takich czynów do tej pory nie dokonywał. Z danych o karalności oskarżonego wynika, że oskarżony był jedenastokrotnie karany sądownie za przestępstwa popełnione za granicą, w tym siedmiokrotnie za przestępstwa popełnione związane z nielegalnym obrotem substancjami odurzającymi, substancjami psychotropowymi i prekursorami nieprzeznaczonymi wyłącznie na użytek własny, dwukrotnie za nielegalny wjazd lub pobyt na terenie kraju i raz za kradzież. W odniesieniu do pierwszego skazania z danych o karalności brak jest informacji i kwalifikacji prawnej czynu zabronionego. Z danych o karalności wynika zatem, że M. W. nie był skazywany za przestępstwa o znacznym stopniu społecznej szkodliwości w rozumieniu art. 93b § 1 k.k. Sąd uwzględnił również okoliczność, że oskarżony nie był dotychczas leczony psychiatrycznie.

Przytoczone okoliczności przemówiły w ocenie Sądu za orzeczeniem wobec oskarżonego środka zabezpieczającego w postaci terapii jako wystarczającego i odpowiedniego w rozumieniu przesłanek określonych w art. 93b § 1 i 2 k.k.

5.  Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz
adw. P. K. kwotę 2160 zł powiększoną o należny podatek VAT tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu. Obrońca z urzędu został wyznaczony na etapie postępowania sądowego z uwagi na uzasadnioną wątpliwość co do poczytalności oskarżonego oraz prowadzenia przez niego obrony
w sposób samodzielny i rozsądny (k. 168-169, 178). Podstawę przyznanego wynagrodzenia stanowi Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia
22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r.
poz. 1800). Zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 5 powyższego rozporządzenia stawki minimalne
za obronę przed sądem okręgowym jako pierwszą instancją wynoszą 1200 zł, natomiast stosownie do dyspozycji przepisu z § 17 pkt 1, w sprawach, w których rozprawa trwa dłużej niż jeden dzień, stawka minimalna ulega podwyższeniu za każdy następny dzień o 20%. W świetle wskazanych przepisów Sąd przyznał adw. P. K. kwotę 2160 zł, na którą składa się podstawa w kwocie 1200 zł oraz wynagrodzenie
za stawiennictwo na kolejnych 4 terminach rozprawy w wysokości 960 zł (240 x 4).
Na podstawie § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714) Sąd powiększył przyznaną obrońcy kwotę o stawkę podatku od towarów i usług tytułem pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.

IV.

Na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami procesu obciążono Skarb Państwa.

6.  Podpis