Wyrok z 16 czerwca 2026, sygn. VII U 484/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

16 czerwca 2026 r.

Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie

VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie: Przewodnicząca: sędzia (del.) Magdalena Pytel

Protokolant: sekr. sądowy Maria Nalewczyńska

po rozpoznaniu 2 czerwca 2026 r. w Warszawie na rozprawie

sprawy W. N.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w X.

o prawo do rekompensaty

na skutek odwołania W. N.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w X.

z 18 lutego 2025 r. nr (...)

1)  zmienia zaskarżoną decyzję i przyznaje W. N. prawo do emerytury wraz z rekompensatą, zaliczając do stażu pracy w szczególnych warunkach także okresy wykonywania pracy przypadające po 31 sierpnia 1999 r. a przed 18 września 2009 r.,

2)  zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w X. na rzecz W. N. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty.

VII U 484/25

UZASADNIENIE

Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w X. decyzją z 18 lutego 2025 r. nr (...) odmówił W. N. prawa do rekompensaty z tytułu pracy w szczególnych warunkach, wskazując że nie udokumentował on piętnastoletniego okresu pracy w szczególnych warunkach, a jedynie 14 lat, 8 miesięcy i 19 dni (k. 13 IV tom akt rentowych).

Pismem z 19 marca 2025 r. pełnomocnika W. N. odwołał się od powyższej decyzji, wnosząc o jej zmianę poprzez zaliczenie do stażu także okresu zatrudnienia od 30 lipca 1984 r. do 23 marca 2009 r. i w konsekwencji przyznanie wnioskodawcy prawa do rekompensaty. Domagał się także zasądzenia kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego od organu rentowego.

W uzasadnieniu strona odwołująca wskazała, że w sprawie VII U 1652/21 o emeryturę pomostową tutejszy Sąd badał staż pracy W. N. w warunkach szczególnych i ustalił go na 22 lata 8 miesięcy i 10 dni (k. 3).

W odpowiedzi na odwołanie z 8 kwietnia 2025 r., pełnomocnik organu rentowego wniósł o oddalenie odwołania, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Domagał się także zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, że wyrokiem z 31 stycznia 2022 r. w sprawie VII U 1652/21 tutejszy sąd oddalił odwołanie W. N. od decyzji odmawiającej mu prawa do emerytury pomostowej. Istotnie Sąd ustalił okres pracy w szczególnych warunkach na 22 lat, 8 miesięcy i 10 dni, jednakże w ocenie ZUS, wskazana okoliczność nie jest dla niego wiążąca. W tej kwestii Zakład powołał art. 365 § 1 KPC, zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jednocześnie Zakład zacytował postanowieni Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z 4 grudnia 2024 r., I CSK 1526/24, w którym SN wskazał, że przedmiotowy zasięg prawomocności materialnej w sensie pozytywnym odnosi się jedynie do samego rozstrzygnięcia, nie zaś do jego motywów (uzasadnienia) i zawartych w nim ustaleń faktycznych” (k. 17).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

W. N., urodzony (...), jest z zawodu stolarzem. Posiada świadectwo kwalifikacyjne uprawniające do zajmowania się eksploatacją urządzeń, instalacji i sieci na stanowisku eksploatacji w zakresie gospodarki energetycznej eksploatacji o instalacji energetycznych: kotłów parowych, instalacji cieplnych, parowych i wodnych, pomp, wentylatorów, urządzeń odpopielania i odżużlania, aparatury kontrolno - pomiarowej i urządzeń automatycznej regulacji do urządzeń i instalacji tych urządzeń (kwestionariusz osobowy k. 118 akt osobowych, świadectwo kwalifikacyjne z 10 grudnia 1997 r. - k. 99 akt osobowych).

W okresie od 30 lipca 1984 r. do 23 marca 2009 r. W. N. był zatrudniony w (...) S. A. (poprzednio Zakłady (...) w X.) w wymiarze pełnego etatu. Od 30 lipca 1984 r. powierzono mu obowiązki obsługi strugarki 4 - stronnej. 1 kwietnia 1986 r. powierzono obowiązki stolarza maszynowego. 7 stycznia 1993r. W. N. i Zakłady (...) S.A. zawarli kolejną umowę o pracę na podstawie której zatrudniono go w maszynowni, na czas nieokreślony od 1 listopada 1992 r. w wymiarze pełnego etatu na stanowisku stolarza maszynowego. 10 maja 1995 r. został przeniesiony z oddziału maszynowni na stanowisko prasowania wiórów - robotnik węglowy w oddziale gospodarki cieplnej i wodno - ściekowej. 1 lipca 1995 r. został przeniesiony z oddziału gospodarki cieplnej i wodno - ściekowej na stanowisko malarza w oddziale malowania i szklenia okien. 6 września 1995 r. został przeniesiony z oddziału malowania i szklenia okien do oddziału gospodarki cieplnej na stanowisko prasowania wiórów - robotnik węglowy. 1 września 1999 r. został przeniesiony do oddziału przyrzynali na stanowisko stolarza. Następnie pracował na stanowisku maszynisty strugarki 4 - str. do ramiaków drzwiowych, praca była wykonywana w słuchawkach z uwagi na hałas, a także w maskach z uwagi na zapylenie i brak wentylatorów, praca ta była przez niego wykonywana do końca zatrudnienia (umowa o pracę z 10 sierpnia 1984 r., k. 83 akt osobowych, angaż, k. 79 akt osobowych, umowa o pracę z 7 stycznia 1993 r., k. 60 akt osobowych, angaż, k. 51 akt osobowych, angaż, k. 46 akt osobowych, angaż, k. 40 akt osobowych, angaż, k. 35 akt osobowych, angaż, k. 31 akt osobowych, wniosek z 24 czerwca 2008 r., k. 24 a.o, świadectwo pracy z 23 marca 2009 r., k. 1 akt osobowych, zeznania świadka E. L. k. 30 - 30v., zeznania świadka X. A. k. 30v., zeznania świadka E. T. (1), k. 31, zeznania W. N., k. 31).

W okresie zatrudnienia w (...) S.A. W. N. przebywał na zwolnieniach lekarskich: 9 - 14 grudnia 1991 r., 3 - 7 stycznia 1992 r., 14 - 17 stycznia 1992 r., 22 - 25 kwietnia 1992 r., 7 - 9 maja 1992 r., 1 - 5 grudnia 1992 r., 24 - 28 lutego 1993 r., 24.03 - 5 kwietnia 1993 r., 1 - 5 czerwca 1993 r., 7 - 9 czerwca 1993 r., 23 - 31.1993 r., 17 - 21 października 1994 r., 6 października 1995 r., 16 - 19 sierpnia 1995 r., 22 - 28 sierpnia 1995 r., 24 - 30 listopada 1995 r., 17 - 21 kwietnia 1996 r., 16 - 21 września 1996 r., 21 - 31 marca 1997 r., 21 sierpnia - 2 września 1997 r., 15 - 30 czerwca 1998 r., 4 - 2 sierpnia 2000 r., 5 - 11 października 2000 r., 30 października - 20 listopada 2000 r., 3 - 18 stycznia 2002 r., 17 - 28 lutego 2002 r., 25 kwietnia - 18 maja 2002 r., 15 - 29 lipca 2002 r., 26 lutego - 10 marca 2003 r., 3 - 22 czerwca 2003 r., 17 - 26 września 2003 r., 30 października - 8 listopada 2003 r., 7 lipca - 18 sierpnia 2004 r., 23 - 31 grudnia 2004 r., 18 - 28 kwietnia 2006 r., 4 - 9 września 2006 r., 25 września - 4 października 2006 r., 24 - 29 września 2007 r., 4 - 11 kwietnia 2008 r., 28 - 30 kwietnia 2008 r., 20 - 23 maja 2008 r., 18 września 2008 - 18 marca 2009 r. (świadectwo pracy z 23 marca 2009 r., k. 1 akt osobowych, zeznania W. N., k. 31).

12 maja 2005 r. (...) S. A. wystawiła odwołującemu świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach, poświadczając, że w okresie od 30 lipca 1984 r. do 9 maja 1995 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał ciężkie prace załadunkowe i wyładunkowe oraz przeładunek materiałów sypkich, pylistych, toksycznych, żrących lub parzących w transporcie na stanowisku robotnika przeładunkowo - transportowego wymienionym w wykazie A, dziale VIII poz. 1 pkt 1,2 stanowiącym załącznik do zarządzenia nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 1 sierpnia 1983 r. w sprawie wykazu stanowisk pracy w zakładach pracy nadzorowanych przez Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, uprawniające do wcześniejszego przejścia na emeryturę oraz do wzrostu emerytury lub renty (k. 4 akt osobowych).

W tym samym dniu wystawiła odwołującemu świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach w okresie 10 maja 1995 r. do 31 sierpnia 1999 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał ciężkie prace załadunkowe i wyładunkowe oraz przeładunek materiałów sypkich, pylistych, toksycznych, żrących lub parzących w transporcie na stanowisku robotnika przeładunkowo - transportowego wymienionym w wykazie A, dziale VIII poz. 1 pkt 1,2 stanowiącym załącznik do zarządzenia nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 1 sierpnia 1983 r. w sprawie wykazu stanowisk pracy w zakładach pracy nadzorowanych przez Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, uprawniające do wcześniejszego przejścia na emeryturę oraz do wzrostu emerytury lub renty (k. 3 akt osobowych).

10 sierpnia 2021 r. W. N. złożył w Zakładzie Ubezpieczeń (...) w X. wniosek o emeryturę pomostową (k. 1 - 3 tom III akt rentowych).

Decyzją z 1 września 2021 r., znak (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w X. odmówił W. N. prawa do emerytury pomostowej w myśl art. 4 ustawy o emeryturach pomostowych wskazując, że wnioskodawca nie udowodnił okresu pracy w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze wynoszącego co najmniej 15 lat, po dniu 31 grudnia 2018 r. nie wykonywał prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i ust. 3 ustawy o emeryturach pomostowych (k. 5 tom III akt rentowych).

W. N. odwołał się od powyższej decyzji inicjując postepowanie sądowe VII U 1652/21 (k. 3 - 9).

Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie wyrokiem z 31 stycznia 2022 r. wydanym w sprawie VII U 1652/21 oddalił odwołanie W. N. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w X. z 1 września 2021 r., znak (...) odmawiającej mu prawa do emerytury. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że W. N., po wyłączeniu okresów przebywania na zwolnieniach lekarskich, legitymuje się okresem pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze wynoszącym 22 lata, 8 miesięcy i 10 dni, na który złożył się okres zatrudnienia od 30 lipca 1984 r. do 31 sierpnia 1999 r. (potwierdzony świadectwem wykonywania pracy w warunkach szczególnych na stanowisku robotnika przeładunkowo - transportowego, wymienionym w wykazie A, dziale VIII, poz. 1 pkt 1 i 2 zarządzenia nr 9 Ministra Budownictwa i (...) z 1 sierpnia 1983 r.) oraz okres od 1 września 1999 r. do 18 września 2008 r., który Sąd zakwalifikował jako pracę w szczególnych warunkach w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych, z uwagi na wykonywaną przez odwołującego się pracę przy obsłudze strugarki, w warunkach narażenia na hałas i zapylenie.

Sąd ustalił jednocześnie, że po 31 grudnia 2008 r. W. N. nie wykonywał już żadnej pracy u dotychczasowego pracodawcy, przebywając nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim aż do rozwiązania stosunku pracy 23 marca 2009 r., wobec czego nie spełnił przesłanki z art. 4 pkt 6 w związku z art. 49 ustawy o emeryturach pomostowych, tj. warunku wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze po dniu 31 grudnia 2008 r. Z tej przyczyny, pomimo wykazania wymaganego 15 - letniego stażu pracy w szczególnych warunkach, Sąd uznał, że W. N. nie spełnia łącznie wszystkich przesłanek nabycia prawa do emerytury pomostowej i oddalił odwołanie pomostowej (wyrok z 31 stycznia 2022 r., VII U 1652/21 - k. 32 akt VII U 1652/21, uzasadnienie wyroku w sprawie VII U 1652/21 - k. 39 - 47 akt VII U 1652/21).

Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach osobowych W. N., w szczególności pism dotyczących zmian stanowisk pracy, z których wynika, że w okresie od 30 lipca 1984 r. do 30 sierpnia 1999 r. odwołujący się zatrudniony był kolejno na stanowiskach: stolarza, stolarza maszynowego przy obsłudze strugarki czterostronnej, stolarza maszynowego przy kompletowaniu, a następnie przy prasowaniu wiórów, jako robotnik węglowy, malarz oraz pracownik węglowo - wiórowy, natomiast od 30 sierpnia 1999 r. - na stanowisku stolarza w oddziale przyrzynali, zaś dopiero od 24 czerwca 2008 r. do końca zatrudnienia - na stanowisku maszynisty strugarki.

Sąd oparł się również na wystawionych przez pracodawcę świadectwach wykonywania pracy w warunkach szczególnych z 12 maja 2005 r., obejmujących okresy 1984 - 1995 oraz 1995 - 1999, w których jako stanowisko pracy wskazano robotnika przeładunkowo - transportowego, jak też na świadectwie pracy z 23 marca 2009 r., z którego wynika, że stosunek pracy W. N. ustał 23 marca 2009 r., a ostatnio zajmowanym przez niego stanowiskiem było stanowisko maszynisty.

Ustalając stan faktyczny, Sąd miał na względzie treść prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z 31 stycznia 2022 r. wydanego w sprawie VII U 1652/21 z odwołania W. N. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmawiającej mu prawa do emerytury pomostowej, w którego uzasadnieniu ustalono, że odwołujący się legitymuje się okresem pracy w szczególnych warunkach wynoszącym 22 lata, 8 miesięcy i 10 dni, obejmującym cały sporny okres zatrudnienia od 30 lipca 1984 r. do 23 marca 2009 r., po wyłączeniu okresów przebywania na zwolnieniach lekarskich.

Ponadto, Sąd dopuścił i przeprowadził dowód z protokołu rozprawy z 31 stycznia 2022 r. sporządzonego w sprawie VII U 1652/21 obejmującego zeznania świadków E. L., X. A. oraz E. T. (1), złożone na okoliczność czynności faktycznie wykonywanych przez odwołującego się w toku zatrudnienia u pracodawcy Stolarka X.. Świadkowie ci, będący współpracownikami odwołującego się, zgodnie zeznali, że w okresie od 1984 r. do ok. 1995 - 1996 r. pracował on na dziale wiórowni, zajmując się kostkowaniem (prasowaniem) wiórów drzewnych w warunkach znacznego zapylenia i przy użyciu masek oraz ochronników słuchu, następnie - po przejęciu wiórowni przez kotłownię - pełnił funkcję palacza, obsługując piec opalany węglem i wiórami, a w końcowym okresie zatrudnienia pracował przy obsłudze strugarki, narażony na hałas i zapylenie związane z obróbką drewna.

Sąd pominął dowód z zeznań świadków E. L. i E. T. (1) na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 KPC, uznając, że sporna okoliczność - charakter i warunki pracy wykonywanej przez odwołującego się w toku zatrudnienia - została już dostatecznie wyjaśniona treścią protokołu rozprawy z 31 stycznia 2022 r. oraz pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w tym dokumentacją z akt osobowych. Ponowne, bezpośrednie przesłuchanie tych świadków na te same okoliczności, po upływie ponad trzech lat od ich wcześniejszych zeznań, prowadziłoby jedynie do nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu sprawy, nie wnosząc przy tym nowych, istotnych okoliczności ponad te już utrwalone w treści protokołu.

Podstawę ustaleń faktycznych stanowiły również zeznania odwołującego się W. N., które Sąd ocenił jako wiarygodne, uznając je za spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, w szczególności w dokumentacji z akt osobowych oraz w zeznaniach świadków utrwalonych w protokole rozprawy z 31 stycznia 2022 r. sporządzonym w sprawie VII U 1652/21, którzy w sposób niezależny od odwołującego się opisali analogiczny przebieg jego zatrudnienia i charakter wykonywanej pracy. Sąd nie znalazł podstaw, aby zeznaniom tym odmówić wiary.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było ustalenie czy W. N. posiada wymagany art. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych co najmniej 15 - letni okres pracy w szczególnych warunkach, uprawniający go do przyznania rekompensaty. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w X. zaliczył odwołującemu się z tego tytułu jedynie okres zatrudnienia od 30 lipca 1984 r. do 31 sierpnia 1999 r., wynoszący po wyłączeniu okresów niezdolności do pracy 14 lat, 8 miesięcy i 19 dni, uznając, że okres ten - jako jedyny potwierdzony świadectwem wykonywania pracy w warunkach szczególnych - nie jest wystarczający do spełnienia ustawowej przesłanki stażowej. Odwołujący się kwestionował powyższe stanowisko, wskazując, że do stażu pracy w szczególnych warunkach należało zaliczyć również dalszy okres jego zatrudnienia, tj. do 23 marca 2009 r., podnosząc, że przez cały okres zatrudnienia u tego samego pracodawcy stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace związane z obróbką drewna, narażony na te same czynniki szkodliwe, niezależnie od formalnych zmian nazewnictwa zajmowanego stanowiska.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1696). rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wynoszący co najmniej 15 lat, oraz nie nabył prawa do emerytury pomostowej. Stosownie do art. 32 i art. 33 tej ustawy oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r., za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się osoby wykonujące stale i w pełnym wymiarze czasu pracy prace wymienione w wykazie A stanowiącym załącznik do rozporządzenia. Dla oceny prawa do rekompensaty miarodajny jest wyłącznie ten stan prawny, obowiązujący przed 1 stycznia 2009 r., nie zaś definicja pracy w szczególnych warunkach zawarta w art. 3 ustawy o emeryturach pomostowych, właściwa dla oceny przesłanek emerytury pomostowej.

Sąd nie podzielił stanowiska organu rentowego, jakoby brak odrębnego świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych za okres po 31 sierpnia 1999 r. wykluczał zaliczenie tego okresu do wymaganego stażu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w postępowaniu odwoławczym przed sądem ubezpieczeń społecznych okoliczność wykonywania pracy w szczególnych warunkach może być dowodzona wszelkimi środkami dowodowymi przewidzianymi w Kodeksie postępowania cywilnego, nie zaś wyłącznie świadectwem pracy, które w postępowaniu sądowym nie ma waloru wyłącznego ani uprzywilejowanego środka dowodowego.

Odnosząc się do powołanego przez organ rentowy prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z 31 stycznia 2022 r. oraz stanowiska Zakładu co do braku jego wiążącego charakteru, Sąd w pełni podzielił pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z 4 grudnia 2024 r. (I CSK 1526/24), zgodnie z którym zakresem prawomocności materialnej w ujęciu pozytywnym objęta jest wyłącznie sentencja orzeczenia, nie zaś zawarte w jego uzasadnieniu ustalenia faktyczne i ocena prawna. Sąd miał również na uwadze, że ustalenie poczynione w tamtym postępowaniu co do kwalifikacji pracy odwołującego się w okresie po 1999 r. zostało dokonane na gruncie art. 3 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych, a więc definicji odmiennej od miarodajnej w niniejszej sprawie. Z tych względów Sąd nie przejął ustalonej tam kwalifikacji prawnej, lecz dokonał własnej, samodzielnej oceny materiału dowodowego, w tym dowodu z protokołu rozprawy z 31 stycznia 2022 r. obejmującego zeznania świadków, potraktowanego wyłącznie jako źródło ustaleń faktycznych co do rodzaju wykonywanych czynności, nie zaś jako wiążącą ocenę prawną.

Z zeznań świadków będących wieloletnimi współpracownikami odwołującego się, spójnie wynika, że przez cały okres zatrudnienia u pracodawcy odwołujący się nieprzerwanie wykonywał prace związane z przetwórstwem drewna: początkowo na dziale wiórowni (kostkowanie i prasowanie wiórów drzewnych), następnie przy obsłudze pieca opalanego wiórami i węglem, a ostatecznie przy obsłudze strugarki do drewna - przy czym na każdym z tych stanowisk był on stale narażony na hałas oraz znaczne zapylenie pyłem drzewnym, wymagające stosowania masek i ochronników słuchu. Okoliczność, że w dokumentacji pracowniczej stanowisko zajmowane przez odwołującego się od 30 sierpnia 1999 r. określono jako stolarz - oddział przyrzynani, nie stoi w sprzeczności z powyższymi ustaleniami - przynalnia stanowi bowiem etap przetwórstwa drewna związany z jego nasączaniem i suszeniem, co koresponduje z zeznaniami świadka E. T. (2), opisującego czynności polegające na polewaniu ramiaków ropą, i mieści się w tym samym, niezmiennym w istocie, charakterze pracy przy obróbce drewna, jakiemu odwołujący się podlegał przez cały sporny okres. Formalne zmiany nazewnictwa stanowisk miały charakter wewnątrzzakładowy i nie świadczyły o przejściu do prac o odmiennym, niezwiązanym z przemysłem drzewnym charakterze.

Mając na względzie powyższe, Sąd uznał za wykazane, że odwołujący się w okresie od 30 lipca 1984 r. do 23 marca 2009 r., z wyłączeniem okresów przebywania na zasiłkach chorobowych, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace wymienione w wykazie A, dział IV (w przemyśle drzewnym), stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r., zaliczając do stażu pracy w szczególnych warunkach także okresy wykonywania pracy przypadające po 31 sierpnia 1999 r. a przed 18 września 2008 r. Łączny udokumentowany w ten sposób okres pracy w szczególnych warunkach niewątpliwie znacznie przekroczył wymagane ustawowo 15 lat, co koresponduje również z ustaleniem poczynionym w tym zakresie w wyroku Sądu Okręgowego z 31 stycznia 2022 r.

Podsumowując, W. N. wykazał wymagany co najmniej 15 - letni okres pracy w szczególnych warunkach w rozumieniu przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2009 r., wobec czego spełnił przesłankę warunkującą przyznanie rekompensaty określoną w art. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych.

W tym stanie rzeczy Sąd w punkcie 1 sentencji wyroku na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 KPC zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał W. N. prawo do emerytury wraz z rekompensatą, zaliczając do stażu pracy w szczególnych warunkach także okresy wykonywania pracy przypadające po 31 sierpnia 1999 r. a przed 18 września 2009 r.

W punkcie 2 Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 98 § 1 i 3 KPC w związku z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, zasądzając od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w X. a rzecz W. N. kwotę 360 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według stawki minimalnej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, mając na uwadze, że odwołujący się w toku postępowania był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym.