Wyrok z 1 czerwca 2026, sygn. II C 737/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

15 maja 2026 r.

Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie II Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Krzysztof Zalewski

Protokolant: Monika Łaźniowska-Szymaszek

po rozpoznaniu 15 maja 2026 r. w A.

na rozprawie

sprawy z powództwa U..pl spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U.

przeciwko K. K.

o zapłatę

po wniesieniu przez pozwanego sprzeciwu od wyroku zaocznego

I.  uchyla w całości wyrok zaoczny Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie II Wydziału Cywilnego z 7 października 2025 r. (sygn. akt II C 737/25);

II.  zasądza od pozwanego K. K. na rzecz powoda U..pl spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. kwotę 10 727,96 zł (dziesięć tysięcy siedemset dwadzieścia siedem złotych dziewięćdziesiąt sześć groszy) wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od kwoty 9 425 zł od dnia 18 marca 2025 r. do dnia zapłaty;

III.  umarza postępowanie w pozostałym zakresie;

IV.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4 367 zł (cztery tysiące trzysta sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w przedmiocie kosztów do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Pozwem z 23 lipca 2025 r. (data nadania, k. 34) U..pl spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. wniosła o zasądzenie od pozwanego K. K. kwoty 10 827,96 zł na którą składają się następujące kwoty:

1.  kwota 6 500 zł tytułem kapitału wraz z maksymalnymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 18 marca 2025 r. do dnia zapłaty,

2.  kwota 2 925 zł tytułem prowizji wraz z maksymalnymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 18 marca 2025 r. do dnia zapłaty,

3.  kwota 620,60 zł tytułem odsetek karnych bez odsetek,

4.  kwota 782,36 zł tytułem odsetek umownych bez odsetek

oraz zwrotu kosztów procesu w postaci uiszczonej opłaty od pozwu, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej według norm przepisanych, a także zwrotu kosztu procesu w postaci uiszczonej opłaty od pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym oraz prowizji od uiszczonej od pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym opłaty sądowej.

W uzasadnieniu pozwu wskazano, że pozwany K. K. oraz powód zawarli w dniu 13 marca 2024 r. ramową umowę pożyczki nr (...), a w umowie powód zobowiązał się do udzielenia stronie pozwanej pożyczki na cele konsumpcyjne niezwiązane z działalnością gospodarczą na okres 42 miesięcy. Strona powodowa wypłaciła stronie pozwanej środki w wysokości 6 500 zł, a K. K. miał dokonać spłaty pożyczki do 19 grudnia 2027 r. Dalej wskazano, iż pozwany nie wywiązał się w terminie z zobowiązania umownego pozostając w zwłoce przez okres, który zgodnie z umową uzasadniał naliczenie odsetek karnych wynoszących dwukrotność sumy aktualnej stopie referencyjnej NBP i 5,5 punktów procentowych od kwoty kapitału i prowizji. W następstwie braku wywiązywania się przez stronę pozwaną z dokonywania spłat powód dokonał wypowiedzenia umowy z zachowaniem 30-dniowego terminu wypowiedzenia.

Odpis pozwu wraz z pouczeniami i wezwaniem do złożenia odpowiedzi na pozew, K. K. odebrał 9 września 2025 r. ((...), k. 39).

Wyrokiem zaocznym z 7 października 2025 r. zasadzono od pozwanego na rzecz powoda kwotę 10 827,96 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od kwoty 9 425 zł od 18 marca 2025 r. do dnia zapłaty (pkt I), zasądzono od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4 367 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w przedmiocie kosztów do dnia zapłaty (pkt II) oraz nadano wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności (pkt III).

Pozwany w sprzeciwie od wyroku zaocznego wniósł o:

1.  uchylenie wyroku zaocznego z 7 października 2025 r.;

2.  oddalenie powództwa w całości;

3.  zawieszenie rygoru natychmiastowej wykonalności;

4.  odstąpienie od obciążania jego osoby kosztami postępowania, w przypadku uwzględnienia powództwa tak w jakiejkolwiek części, jak i w całości;

5.  ewentualnie - zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w przypadku ustanowienia pełnomocnictwa procesowego.

W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany przyznał, że zawarł z powodem ramową umowę pożyczki numer (...) oraz że powód przelał na jego rachunek kwotę 6 500,00 zł, jednakże nie wie jak, dlaczego i na jakiej podstawie powód domaga się od niego kwoty dochodzonej pozwem. Dalej pozwany wskazał, iż wysokość prowizji ustalona na poziomie od 45% do 58% świadczy o tym, że jest ona rażąco zawyżona i nieekwiwalentna. Dodatkowo podniósł on szereg argumentów przemawiających za abuzywnością postanowień umownych w części dotyczącej prowizji.

Pismem z 22 grudnia 2025 r. (k. 59-67) powód cofnął częściowo pozew bez zrzeczenia się roszczenia w zakresie kwoty 100 zł, wnosząc tym samym o zasądzenie kwoty 10 727,96 zł, na którą złożyły się kwoty: 6 500,00 zł tytułem kapitału wraz z maksymalnymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 18 marca 2025 r. do dnia zapłaty, 2 925,00 zł tytułem prowizji wraz z maksymalnymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 18 marca 2025 r. do dnia zapłaty, kwota 620,60 zł tytułem odsetek karnych oraz 682,36 zł tytułem odsetek umownych. Jednocześnie powód wskazał, że wpłata przez pozwanego w dniu 17 listopada 2025 r. kwoty 100 zł została zaksięgowana na poczet odsetek umownych.

Zarządzeniem z 30 marca 2026 r. (k. 78) zobowiązano pełnomocnika powoda
i pozwanego do stawiennictwa na terminie rozprawy wyznaczonej na 15 maja 2026 r.
Na rozprawie pozwany nie stawił się, pomimo prawidłowego wezwania (adres nie budził wątpliwości, gdyż pozwany odbierał korespondencję pod adresem, na który zostało skierowane wezwanie), wobec czego na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 5 k.p.c. pominięto dowód
z przesłuchania stron z ograniczeniem do strony pozwanej, jako zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

13 marca 2024 r. pomiędzy (...).pl sp. z o.o. z siedzibą w U.
a K. K. doszło do zawarcia ramowej umowy pożyczki nr (...). Zgodnie z § 3 ust. 1 umowy pożyczki udzielane w ramach umowy obejmują: całkowitą kwotę pożyczki (tj. kwotę pożyczki bez kredytowanych kosztów) oraz kwotę, która jest przeznaczona na spłatę prowizji związanej z udzieleniem pożyczki, jeżeli prowizja jest kredytowana.

Zgodnie z § 8 ust. 1 umowy pożyczka bądź też jej poszczególne raty niespłacone w całości lub w części w terminie wskazanym w Potwierdzeniu Wypłaty stają się następnego dnia po upływie tych terminów zadłużeniem przeterminowanym i wymagalnym, a w ust. 2 wskazano, że od zadłużenia przeterminowanego U. nalicza odsetki karne według zmiennej stopu procentowej (odsetki karne), w wysokości równej dwukrotności sumy aktualnej stopy referencyjnej NBP i 5,5 punktów procentowych w stosunku rocznym. W § 13 ust. 2 wskazano natomiast, iż U. ma prawo wypowiedzieć umowę z zachowaniem 30-dniowego terminu wypowiedzenia przez złożenia klientowi oświadczenia, w którym U. poinformuje klienta o przyczynie wypowiedzenia umowy.

Bezsporne, a nadto dowód:

- ramowa umowa pożyczki numer (...) wraz z załącznikami (k. 15-20v).

17 czerwca 2024 r. U..pl sp. z o.o. z siedzibą w U. udzieliła K. K. pożyczki w kwocie 9 425 zł, na którą złożyły się:

1.  6 500 zł - kwota kapitału wypłacana klientowi na konto,

2.  2 925 zł - kwota przeznaczona na zapłatę prowizji.

W potwierdzeniu wypłaty pożyczki wskazano numer rachunku bankowego dedykowanego dla spłaty pożyczki, jak również numer rachunku bankowego klienta. Dodatkowo, w dokumencie tym wskazano, iż roczna stopa odsetek kapitałowych, według stanu na dzień wypłaty pożyczki wynosi 18,50%, a roczna stopa odsetek karnych, według stanu na dzień wypłaty pożyczki wynosi 22,50%. Całkowita kwota do zapłaty, jako suma całkowitego kosztu pożyczki i całkowitej kwoty pożyczki wynosiła 12 894,10 zł, a (...) 54,12%.

Bezsporne, a nadto dowód:

- formularz informacyjny dotyczący pożyczki konsumenckiej (k. 23-26);

- potwierdzenie wypłaty pożyczki (k. 27-29);

- potwierdzenie przelewu (k. 30).

Pozwany skontaktował się z powodem celem ustalenia sposobu uregulowania należności wynikających z tytułu niespłaconej umowy pożyczki. Pozwany rozmawiał z pracownikami powoda i uzyskał on kontakt do Kancelarii obsługującej powodową spółkę. Ostatecznie pozwany nie dokonał jednak spłaty zadłużenia ani nie uzgodnił innych warunków jego spłaty.

31 października 2024 r. U..pl sp. z o.o. wypowiedziała K. K. ramową umowę pożyczki nr (...). Jako przyczynę wypowiedzenia wskazano niedotrzymanie warunków spłaty zgodnie z terminami wskazanymi w potwierdzeniu wypłaty. Jednocześnie wskazano, że zadłużenie na 30 października 2024 r. wynosi 10 073,84 zł.

14 lutego 2025 r. powód skierował do pozwanego wezwanie do zapłaty kwoty
10 647,85 zł w terminie do 28 lutego 2025 r.

Dowód:

- wypowiedzenie ramowej umowy pożyczki wraz z potwierdzeniem nadania (k. 31-32);

- wezwanie do zapłaty (k. 33);

- nagrania na płycie CD (k. 66).

17 marca 2025 r. do Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie powód skierowała pozew o zapłatę kwoty 10 827,96 zł. Nakazem zapłaty z 14 kwietnia 2025 r. uwzględniono żądanie pozwu. Ostatecznie z uwagi na skuteczne wniesienie sprzeciwu postanowieniem z 8 maja 2025 r. umorzono postępowanie.

Dowód:

- wydruk z akt sprawy o sygn. VI Nc-(...) (k. 9-14v).

17 listopada 2025 r. pozwany zapłacił powodowi 100 zł tytułem spłaty zadłużenia na gruncie umowy pożyczki. Spłata dokonana przez pozwanego została zaliczona przez powoda na poczet zadłużenia z tytułu odsetek umownych.

Bezsporne.

Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, których autentyczność oraz wiarygodność, po wszechstronnym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, nie budziły wątpliwości. Dokumenty przedłożone przez powoda oraz przedstawione przez niego twierdzenia o faktach nie zostały w żaden sposób zakwestionowane przez pozwanego, który ograniczył się wyłącznie do zakwestionowania kwot przekraczających wartość udzielonej pożyczki wskazując, iż te mają charakter abuzywny i są niezgodne ze standardami ochrony konsumentów. Pozwany przyznał zarazem, iż zawarł z powodem umowę ramową pożyczki, a jego postawa w toku sprawy, w tym również dobrowolna, częściowa spłata zadłużenia dowodzi, iż do zawarcia umowy pomiędzy stronami niniejszego sporu rzeczywiście doszło. Z tych względów sąd na podstawie art. 229 i 230 k.p.c. uznał fakty przedstawione przez powoda za przyznane przez pozwanego (bezsporne).

Mimo zgłoszonego przez pozwanego wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania jego osoby w charakterze strony, a nadto prawidłowego wezwania na termin rozprawy pozwany nie stawił się na rozprawie w dniu 15 maja 2026 r., czym dobrowolnie pozbawił się możliwości czynnego udziału w postępowaniu i skutecznego kwestionowania twierdzeń strony powodowej. Konsekwencją takiej postawy pozwanego było wydanie na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 5 k.p.c. postanowienia o pominięciu dowodu
z przesłuchania stron z ograniczeniem do strony pozwanej, jako zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo - w swym ostatecznym kształcie - zasługiwało na uwzględnienie.

Na skutek wniesienia sprzeciwu od wyroku zaocznego, a także z uwagi na częściową modyfikację powództwa wywołaną spłatą części zadłużenia przez pozwanego w toku zawisłego sporu, po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd na podstawie art. 347 k.p.c. uchylił wyrok zaoczny z 7 października 2025 r., o czym orzekł w pkt I wyroku oraz orzekł w kolejnych punktach wyroku co do żądania pozwu, uwzględniając je w całości. Uchylenie wyroku zaoczonego w całości podyktowane było więc wyłącznie konieczności prawidłowej redakcji kwot zasądzonych ostatecznie na rzecz powoda w związku z ograniczeniem przez niego powództwa o kwotę 100 zł (w wyniku spłaty dokonanej przez pozwanego po wytoczeniu powództwa).

Na wstępie do niniejszych rozważań należy wskazać, iż z uwagi na fakt,
że wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku pochodzi od pełnomocnika strony powodowej to sąd, mając na uwadze postulat zwięzłości uzasadnienia wyrażony w art. 327 ¹
§ 2 k.p.c., ograniczy swoje rozważania tylko i wyłącznie do najistotniejszych kwestii z punktu widzenia zawisłego sporu i zaprezentowanego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie powód domagał się ostatecznie od pozwanego zapłaty kwoty 10 727,96 zł, obejmującej należność główną wraz z prowizją oraz skapitalizowanymi odsetkami za opóźnienie.

Łącząca strony umowa pożyczki uregulowana została w treści art. 720 § 1 k.c. Zgodnie z tym przepisem, przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,
a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Pożyczka udzielona pozwanemu przez powoda to jednocześnie kredyt konsumencki, o którym mowa w ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.k.k., przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty
w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. W myśl ust. 2 powołanego przepisu za umowę o kredyt konsumencki uważa się m.in. umowę pożyczki. Za konsumenta, zgodnie
z art. 22 ¹ k.c., uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową.

W § 2 ust. 1 umowy wskazano, iż niezwłocznie po zaakceptowaniu warunków pożyczki i uzyskaniu pozytywnej decyzji kredytowej klient otrzymuje na trwałym nośniku potwierdzenie wypłaty pożyczki stanowiące integralną część umowy, które zawiera szczegółowe informacje o pożyczce w tym harmonogram spłaty pożyczki. Umowa została zawarta w wyniku zgodnie złożonych przez strony oświadczeń w postaci elektronicznej za pośrednictwem platformy transakcyjnej powoda. Podkreślić należy, iż powód przedłożył zarówno formularz umowy jak i harmonogram spłaty. W treści umowy zawarte są dane osobowe pozwanego, w tym jego imię i nazwisko, J., serię oraz numer dowodu osobistego oraz adres zamieszkania. Tym samym, sąd wyszedł z założenia, że gdyby pozwany nie dokonał niezbędnych czynności rejestracyjnych i nie złożył wniosku o udzielenie pożyczki na platformie transakcyjnej, powód nie dysponowałaby tymi danymi. Ponadto, sąd wziął pod uwagę również to, że pozwany w sprzeciwie od wyroku zaocznego przyznał, iż zawarł ze stroną powodową ramową umowę pożyczki numer (...). Na marginesie należy wskazać, że niewątpliwym był również fakt, iż na mocy postanowień umowy pozwany otrzymał do dyspozycji kwotę 6 500 zł (k. 30). Nadto, pozwany w toku niniejszej sprawy dokonał dobrowolnej wpłaty w kwocie 100 zł, którą to powód zaliczył na poczet dochodzonej kwoty odsetek. Kolejno pozwany kontaktował się z powodem celem rozliczenia istniejącego zadłużenia (k. 66), do czego jednak nie doszło. W świetle ww. okoliczności fakt zawarcia umowy pożyczki i jej wykonania przez powoda nie budził jakichkolwiek wątpliwości sądu.

Ubocznie należy również wskazać, iż sąd wezwał pozwanego na rozprawę wyznaczoną na 15 maja 2026 r. celem przeprowadzenia dowodu z przesłuchania jego osoby
w charakterze strony m.in. na okoliczność faktu zawarcia ramowej umowy pożyczki z 13 marca 2024 r. a następnie udzielenie pozwanemu wypłaty środków tytułem pożyczki 17 czerwca 2024 r. Wezwanie zostało pozwanemu skutecznie doręczone, jednakże pozwany na wyznaczonym terminie rozprawy się nie stawił. Skoro natomiast pozwany odmówiła przedstawienia dowodu (własnych zeznań) na ww. okoliczności na wezwanie sądu, sąd dodatkowo uznał, iż do zawarcia ramowej umowy pożyczki nr (...) pomiędzy stronami doszło jak również przyjął,
że pozwany posiadał wymagalne zadłużenie na rzecz powoda w kwocie dochodzonej w toku postępowania.

W ocenie sądu, powód skutecznie wypowiedział pozwanemu umowę pożyczki. Zgodnie z § 13 ust. 2 ramowej umowy pożyczki nr (...) kredytodawca mógł wypowiedzieć umowę z zachowaniem 30-dniowego terminu wypowiedzenia przez złożenie klientowi oświadczenia, którym U. poinformuje o przyczynie wypowiedzenia umowy.
W ocenie sądu przedmiotowe wypowiedzenie nie pozostawiało natomiast wątpliwości co do jego interpretacji. W sposób jasny wskazywało, że stanowi ono wypowiedzenie z uwagi na niedotrzymanie warunków spłaty zgodnie z terminami w skazanymi w potwierdzeniu wypłaty. Jednocześnie pozwany nie zakwestionował faktu otrzymania wypowiedzenia oraz wezwania do zapłaty, a więc należało uznać, że roszczenie dochodzone przez powoda stało się wymagalne przed złożeniem pozwu w sprawie (w skutek wypowiedzenia pozostała kwota zadłużenia pozwanego na gruncie umowy pożyczki stała się natychmiast wymagalna) i mogło być skuteczne dochodzone na drodze procesu sądowego.

Zdaniem sądu, umowa pożyczki nie zawierała też postanowień niedozwolonych
w rozumieniu art. 385 ¹ i nast. k.c. Nie sposób uznać przewidzianej w umowie pożyczki prowizji (2 925,00 zł) za zawyżoną i stanowiącą niedozwolone postanowienie umowne. Prowizja na gruncie umowy wynosiła bowiem 45% całkowitej kwoty pożyczki, o czym pozwany został wprost poinformowany w formularzu informacyjnym dotyczącym pożyczki konsumenckiej (23-26) oraz w potwierdzeniu wypłaty pożyczki (k. 27-29) i na co się zgodził. Aktualnie w wyniku tzw. ustawy antylichwiarskiej (ustawa z dnia 6 października 2022 r. o zamianie ustaw w celu przeciwdziałanie lichwie) pułap maksymalnych pozaodsetkowych kosztów kredytu został zredukowany na stałe do 45% całkowitej kwoty pożyczki (wcześniej wynosił 100% całkowitej kwoty pożyczki). W tym stanie rzeczy na gruncie obecnych przepisów nie sposób podzielić twierdzeń pozwanego, iż prowizja na poziomie 45% była zawyżona w sytuacji gdy ustawodawca dopuszcza 45% prowizję. W ocenie sądu, bazując na wiedzy urzędowej z innych analogicznych spraw, pułap prowizji na gruncie ramowej umowy pożyczki z 13 marca 2024 r. w ramach której udzielono pozwanym pożyczki z 17 czerwca 2024 r. nie był rażąco wygórowany, gdyż był on równy maksymalnemu pułapowi określonego ustawą. Standardowo prowizje pobierane przez instytucje finansowe oscylują wokół maksymalnego pułapu wskazanego w art. 36a u.k.k.

Kolejno należy wskazać, że prowizja pełni rolę wynagrodzenia za zawarcie umowy kredytu, które to w świetle przepisów ustawy o kredycie konsumenckim jest jak najbardziej dopuszczalne (w granicach wyznaczonych przez art. 36a u.k.k., który to pułap nie został przekroczony w realiach sprawy). Pobieranie przez pożyczkodawcę prowizji ma swój ekonomiczny sens w szczególności w przypadkach umów na względnie niską kwotę i relatywnie długi okres spłaty, tak jak miało to miejsce w realiach sprawy (całkowita kwota kredytu 6 500 zł, okres kredytowania 42 miesiące). Pobieranie przez pożyczkodawcę wyłącznie odsetek od pożyczonej kwoty nie zrekompensowałoby ryzyka związanego z umową, a tym bardziej nie uczyniło tej umowy opłacalnej dla niego. Powód udziela bowiem kredytów konsumenckich w celach zarobkowych (jest to podstawowe źródło dochodów w sektorze instytucji finansowych pełniących rolę parabanków), a nie dobroczynnych, i nie ma podstaw by uniemożliwiać mu pobierania z tytułu umów kredytu godziwego wynagrodzenia. Ryzyko związane z zawarciem kontraktu kredytowego (które ma niwelować prowizja) ziściło się zresztą w realiach sprawy. Ostatecznie bowiem pozwany zaprzestała spłacać pożyczki, co zmusiło powoda do jej wypowiedzenia a następnie do zainicjowania postępowania sądowego. Z tych względów sąd nie stwierdził podstaw do uznania postanowień dotyczących prowizji za klauzule niedozwolone.

Podkreślenia wymaga, że w umowie, a ściślej rzecz ujmując w potwierdzeniu wypłaty pożyczki podana została kwota pożyczki bez kredytowanych kosztów pożyczki, kwota jaką wypłaci pożyczkodawca tytułem całkowitej kwoty pożyczki oraz przedstawione zostało oprocentowanie (w tym (...)). Przy uwzględnieniu podanego w umowie okresu kredytowania pożyczkobiorca miał możliwość ustalenia, że zostaną pobrane przez powoda odsetki umowne od skredytowanych pozaodsetkowych kosztów pożyczki (prowizji), co zwiększy zakres zobowiązania i skoro na taką umowę przystał, dlatego obecnie jest obowiązany do jej realizowania. W harmonogramie spłaty na gruncie umowy wprost zresztą wskazano, iż składową poszczególnych rat kapitałowo-odsetkowych jest również skredytowana prowizja.

Ponadto pobierania odsetek od kredytowanych kosztów kredytu nie zakazują przepisy ustawy o kredycie konsumenckim. Wynika to z treści art. 5 pkt 7 u.k.k., w którym mowa jest o „kredytowanych kosztach kredytu”. Ustawa nie zakazuje kredytowania takich kosztów, a jedynie wyłącza je z zakresu pojęcia całkowitej kwoty kredytu. W wyroku (...)
z 21 kwietnia 2016 r. (C-377/14) podkreślono, iż nie można prezentować tej samej kwoty
w całkowitych kosztach kredytu jak i w całkowitej kwocie kredytu. Powyższe stanowisko zostało podzielone również w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 15 lutego 2017 r., (VI ACa 560/16) oraz wyroku Sądu Najwyższego z 30 stycznia 2019 r. (I NSK 9/18).
W okolicznościach sprawy jako całkowita kwota pożyczki została wyłącznie wskazana kwota wypłacona pożyczkobiorcy, a zatem nie zostały w niej ujęte kredytowane koszty kredytu (por. wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z 5 marca 2024 r., VI C 1722/23).

Innymi słowy należy wskazać, że skoro obowiązujące obecnie przepisy nie wyłączają możliwości kredytowania przez pożyczkodawcę należnej mu prowizji i kosztów związanych
z ustanawianiem zabezpieczeń, to brak jest również regulacji zakazującej na obliczanie odsetek kapitałowych od skredytowanych kosztów. To, że pożyczkodawca daje taką możliwość jest korzystne dla konsumenta, a w sytuacji, gdy pożyczkodawca skredytuje takie koszty, stają się one częścią udzielonego kredytu i przedsiębiorca ma prawo pobierać oprocentowanie także od tej części (por. wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z 27 maja 2022 r., XIV C 210/22; tak też wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z 8 lipca 2024 r., I C 988/23 oraz wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z 20 listopada 2023 r., I C (...)/23). Podkreślić należy, że brak jest w polskim systemie prawa cywilnego i europejskim systemie prawa, zakazu kredytowania przez instytucje finansowe kosztów udzielania pożyczek, a także brak jest wyartykułowanego wprost zakazu uniemożliwiającego pobieranie odsetek od kredytowanych kosztów udzielenia kredytu konsumenckiego. Tego zakazu nie sposób zdaniem sądu wyprowadzać z definicji stopy oprocentowania kredytu, zawartej w art. 5 pkt 10 u.k.k., gdyż wynika z niej jedynie,
iż określenie stopy oprocentowania kredytu powinno nastąpić w relacji do „kwoty faktycznie wypłaconej”, co miało w okolicznościach badanej sprawy miejsce, skoro środki z kredytu powód wypłacił zgodnie z dyspozycją kredytobiorcy częściowo na jego rzecz oraz częściowo na pokrycie zobowiązania kredytobiorcy do uiszczenia prowizji. Jednocześnie z przepisu tego żadną miarą nie wynika zakaz naliczania odsetek od kredytowanych kosztów pożyczki. Pojęcie stopy oprocentowania - w świetle zarówno wykładni językowej jak i utrwalonej praktyki rynkowej - obejmuje również środki przeznaczone na pokrycie kosztów kredytu, jeśli są one finansowane w ramach umowy i prowadzą do zobowiązania kredytowego po stronie konsumenta.

Podsumowując żaden przepis ustawy (jak również dyrektywy 2008/48/WE) nie zabrania naliczania odsetek od kwoty kredytu obejmującej również kredytowane koszty. Warunkiem zgodności z prawem jest natomiast to, by całkowita kwota do zapłaty, RRSO oraz inne istotne parametry kredytu zostały konsumentowi jasno przedstawione jeszcze przed zawarciem umowy - co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Tym samym, sąd stoi na stanowisku, że dopuszczalne jest pobieranie przez kredytodawcę oprocentowania od kredytowanych kosztów kredytu. Kredytowaną prowizję należy w tym wypadku traktować jako kapitał, z którego korzysta konsument w tym sensie,
iż nie jest zobowiązany do zapłaty prowizji jednorazowo przed uruchomieniem środków
z umowy kredytu, ale może rozłożyć spłatę tych należności na raty. Z tego względu pobieranie oprocentowania od prowizji nie stoi w sprzeczności z istotą odsetek kapitałowych,
które zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego (art. 359 k.c.) stanowić mają wynagrodzenie za korzystanie z kapitału (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 15 lutego 2017 r.,
VI ACa 560/16 oraz wyrok Sądu Najwyższego z 30 stycznia 2019 r., I NSK 9/18). Możliwość oprocentowania kredytowanych kosztów kredytu potwierdził również następczo Sąd Najwyższy w postanowieniu z 15 czerwca 2024 r. (I CSK 4175/22), a także opowiada się za nią zdecydowaną większość sądów powszechnych (zamiast wielu por. wyroki Sądu Okręgowego w Warszawie z 24 lipca 2023 r., V Ca 1530/23 oraz z 8 lutego 2023 r., XXVII Ca 2196/21, wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z 20 czerwca 2024 r., II Ca 1103/23, wyrok Sądu Okręgowego w Kaliszu z 11 kwietnia 2024 r., II Ca 170/24 oraz wyrok Sądu Okręgowego
w Poznaniu z 31 stycznia 2023 r., XII C 2191/21).

W tym stanie rzeczy sąd uznał roszczenie dochodzone przez powoda w łącznej kwocie 10 727,96 zł wywodzone z ramowej umowy pożyczki (...) za zasadne. Pozwany przyznał, że zaciągnął zobowiązanie, a podniesione przez niego zarzuty nie mogły doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia w kierunku przez niego postulowanym. Należy również podkreślić,
iż pozwany z własnej woli pozbawił się jakiejkolwiek innej możliwości kwestionowania roszczenia powoda w skutek odmowy stawiennictwa na rozprawie 15 maja 2026 r., na którą został wezwany celem przesłuchania w charakterze strony.

W konsekwencji, sąd zasądził w pkt II wyroku od pozwanego K. K. na rzecz powoda U..pl sp. z o.o. z siedzibą U. kwotę 10 727,96 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od kwoty 9 425 zł od dnia 18 marca 2025 r. do dnia zapłaty. Podstawę prawną orzeczenia odsetek umownych za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie stanowił natomiast § 8 ust. 2 umowy.

Na zasądzoną kwotę złożyły się:



kwota 6 500,00 zł tytułem niespłaconego kapitału,



kwota 2 925,00 zł tytułem niespłaconej prowizji kredytowej,



kwota 620,60 zł tytułem skapitalizowanych odsetek umownych za opóźnienie (tzw. odsetek karnych),



kwota 682,36 zł tytułem skapitalizowanych odsetek kapitałowych.

W związku z częściowym cofnięciem powództwa przez powoda, a to z uwagi na dokonaną przez pozwanego w toku procesu częściową spłatę dochodzonego roszczenia (spłata w wysokości 100 zł), w pkt III wyroku sąd umorzył postępowanie w pozostałym zakresie.

O kosztach procesu sąd orzekł w pkt IV wyroku, na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
w zw. z art. 99 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu (tj. uwzględniając fakt, iż powód wygrał postępowanie w całości). Na koszty procesu po stronie powoda w łącznej wysokości 4 367 zł złożyły się opłata sądowa od pozwu w łącznej wysokości 750 zł (k. 6 oraz k. 9 - częściowo opłatę wniesiono w ramach (...)), opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł (k. 29v) oraz kwota 3 600 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych). Od zasądzonych kosztów procesu przyznano odsetki ustawowe za opóźnienie od daty uprawomocnienia się orzeczenia w przedmiocie kosztów do dnia zapłaty (art. 98 §1 ¹ k.p.c.).

Jednocześnie należy wskazać, iż ani stopień skomplikowania niniejszej sprawy,
ani nakład pracy pełnomocnika strony powodowej nie uzasadniał przyznania wynagrodzenia
w wysokości podwójnej stawki minimalnej. Za bezzasadne należało również uznać żądanie zwrotu kosztów poniesionych w elektronicznym postępowaniu upominawczym w świetle argumentacji przedstawionej przez Sąd Najwyższy w uchwale z 13 czerwca 2024 r. (III CZP 48/23), którą niniejszy sąd w całości podziela.