Wyrok - II SA/Gd 72/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 3 czerwca 2026
Teza
Uchylono decyzję II i I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Marek Kraus Asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki (sprawozdawca) Protokolant Specjalista Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi K. P. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 19 listopada 2025 r. nr WI-I.7843.1.92.2025.KW w przedmiocie sprzeciwu w sprawie budowy obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją dUchylono decyzję II i I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Marek Kraus Asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki (sprawozdawca) Protokolant Specjalista Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi K. P. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 19 listopada 2025 r. nr WI-I.7843.1.92.2025.KW w przedmiocie sprzeciwu w sprawie budowy obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją d
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
3 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Dariusz Kurkiewicz
Podstawa prawna
art. 42
kpa
art. 107
kpa
art. 8
kpa
art. 7
akpa
art. 80
kpa
art. 153
ppsa
art. 205
ppsa
art. 29
prawo budowlane
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję II i I instancji
UZASADNIENIE
Skarga Pani K. P. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Wojewody Pomorskiego z 19 listopada 2025 r. w przedmiocie sprzeciwu w sprawie budowy obiektu budowlanego, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:W dniu 7 lipca 2025 r. Skarżąca dokonała zgłoszenia zamiaru budowy budynku letniskowego o powierzchni zabudowy do 51,45 m2 na terenie działki nr [...], obręb ewid. [...], jedn. ewid. [...].Decyzją z 17 lipca 2025 r. Starosta Starogardzki wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia ww. robót budowlanych. W uzasadnieniu organ podał, że planowana inwestycja określona jako budowa budynku letniskowego o powierzchni zabudowy do 51,45 m2 nie wpisuje się w katalog robót budowlanych, określony w art. 29 Prawa budowlanego, których zamiar wykonania nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę.Zdaniem Starosty, w trybie zgłoszenia można zrealizować budynek przeznaczony dla odpoczynku jego właściciela i na zaspokojenie jego potrzeb, a nie wszystkich innych osób, dla których przeznaczone są w tym celu usługi. Dlatego też w trybie zgłoszenia jedna osoba fizyczna może zgłaszać na jednej działce budowlanej jeden budynek rekreacji indywidualnej. Inwestor w dniu 25 października 2021 r. zgłosił już na terenie przedmiotowej działki budowlanej budowę budynku rekreacji indywidualnej i organ, pierwszej instancji przyjął to zgłoszenie bez uwag. W ocenie organu, potencjalny zamiar realizacji dwóch budynków rekreacji indywidualnej przez jednego inwestora, na jednej działce budowlanej wykracza poza zakres definicji "budynku rekreacji indywidualnej", o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 16 ustawy Prawo budowlane i przez który należy rozumieć rekreację organizowaną samodzielnie przez zainteresowaną tą formą aktywności osobę, nie zaś zapewnienie zakwaterowania za pośrednictwem trudniącego się świadczeniem tego typu usług podmiotu.W wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Pomorski decyzją z 19 listopada 2025 r., utrzymał w mocy decyzję Starosty.W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez budynek rekreacji indywidualnej należy rozumieć budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku. Z kolei według internetowego Słownika języka polskiego PWN, "indywidualny" to: 1) właściwy tylko jednej, konkretnej osobie; 2) dotyczący pojedynczych osób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 21 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Go 252/22 orzekł, iż "z samego przymiotnika "indywidualnej" można wyinterpretować wymóg; że chodzi o budynek przeznaczony dla odpoczynku jego właściciela i na zaspokojenie jego potrzeb, a nie wszystkich innych osób, dla których przeznaczone są usługi hotelarskie. Obiekty rekreacji indywidualnej nie powinny więc pełnić funkcji usługowej, w tym w zakresie usług turystyki. Z pojęcia rekreacji indywidualnej nie sposób bowiem wywieść charakteru usługowego takich obiektów".W związku z powyższym Wojewoda Pomorski uznał, że skoro Skarżąca jest jedyną właścicielką działki nr [...] i ma na niej już wybudowany budynek rekreacji indywidualnej, to kolejny taki budynek wykorzystywany byłby przez inne osoby, co przeczy charakterowi tego obiektu jako "indywidualnemu". Nie ma przy tym znaczenia, że wielkość działki pozwalałaby na zgłoszenie 19 takich obiektów, bowiem celowo ustawodawca użył określenia "rekreacja indywidualna" w przywołanym wyżej przepisie art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy Prawo budowlane.Odnosząc się do argumentacji podnoszonej przez Skarżącą w toku postępowania Wojewoda podniósł, że zgłoszony budynek, jako kolejny na nieruchomości Skarżącej, może być wykorzystywany komercyjnie, niezależnie od deklaracji inwestorki, że będzie go nieodpłatnie udostępniać osobom z rodziny, co również nie wpisuje się w pojęcie rekreacji indywidualnej. Deklaracja inwestora co do sposobu wykorzystywania obiektu nie może mieć decydującego znaczenia dla jego kwalifikacji do konkretnej kategorii, ponieważ organy administracji architektoniczno-budowlanej kwalifikują dane zamierzenie na podstawie przedłożonych dokumentów.Skarżąca we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skardze, zarzuciła:naruszenie prawa materialnego - art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy - Prawo budowlane, w zw. z § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez błędną wykładnię pojęcia "budynek rekreacji indywidualnej" oraz wynikającego z niego pojęcia "rekreacji indywidualnej", polegającą na: nieuprawnionym przyjęciu, że na jednej działce, mimo spełnienia ograniczenia "jeden budynek na każde 500 m2 powierzchni działki", dopuszczalny jest faktycznie tylko jeden budynek rekreacji indywidualnej, oraz na utożsamieniu korzystania z więcej niż jednego budynku rekreacyjnego przez właścicielkę, jej rodzinę oraz zapraszanych przyjaciół z prowadzeniem działalności usługowej/ośrodka wypoczynkowego, podczas gdy przepisy prawa takiego ograniczenia ani takiej kwalifikacji nie przewidują;naruszenie przepisów postępowania tj. art. 42 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i doręczanie pism Skarżącej na jej adres zameldowania, a nie pod faktyczny adres miejsca zamieszkania, względnie adresu do doręczeń Skarżącej co miało istotny wpływ na wynik sprawy;naruszenie prawa materialnego - art. 29 ust. 1 pkt 16 w zw. z art. 30 ust. 1 i 5 Prawa budowlanego - poprzez przyjęcie, że planowany przez Skarżącą budynek nie może być realizowany w uproszczonym trybie zgłoszenia, pomimo spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek (parterowy, wolnostojący, o powierzchni zabudowy do 70 m2 i przy zachowaniu limitu jednego budynku na każde 500 m2 działki).naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez niewyjaśnienie zamierzonego sposobu korzystania z projektowanego budynku rekreacji indywidualnej, mimo że organy przypisały mu rzekomo usługowy charakter, oparcie rozstrzygnięcia na domysłach i przypuszczeniach co do rzekomego "komercyjnego" charakteru inwestycji, bez przeprowadzenia stosownych dowodów, pominięcie istotnych okoliczności korzystnych dla strony (m.in. dużej powierzchni działki, braku jakichkolwiek dowodów prowadzenia działalności usługowej, rodzinnego charakteru użytkowania), a także niewystarczające uzasadnienie decyzji, uniemożliwiające kontrolę prawidłowości dokonanej wykładni pojęcia "rekreacja indywidualna".naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.) oraz zasady proporcjonalności, poprzez przyjęcie skrajnie restrykcyjnej i nieznajdującej oparcia w ustawie interpretacji przepisów o budowie budynków rekreacji indywidualnej, skutkującej w praktyce całkowitym zakazem realizacji przewidzianej wprost w ustawie możliwości wzniesienia więcej niż jednego budynku rekreacyjnego na rozległej działce skarżącej.Mając na względzie powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Pomorskiego oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych, a także o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci załączonych oświadczeń Skarżącej, jej córki oraz przyjaciółki i córki męża - na okoliczność rzeczywistego, wyłącznie prywatnego, niekomercyjnego charakteru korzystania z istniejącego budynku rekreacji indywidualnej oraz planowanego drugiego budynku.W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowiskoWojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:Skarga zasługuje na uwzględnienie.Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły normy prawne określone w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.). Zdaniem organów obu instancji, w sprawie zachodziła okoliczność z art. 30 ust. 6 pkt 2 tej ustawy, to jest zgłoszenie dotyczyło budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, co powodowało konieczność wniesienia zaskarżonego do Sądu sprzeciwu. Organy uznały bowiem, że objęty zgłoszeniem obiekt budowlany nie jest wolnostojącym parterowym budynkiem rekreacji indywidualnej rozumianym, jako budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m², powyżej 35 m², ale nie więcej niż 70 m², przy rozpiętości elementów konstrukcyjnych do 6 m i wysięgu wsporników do 2 m i do jego posadowienia nie jest wystarczające zgłoszenie, o którym mowa w art. 30 w zw. art. 29 ust. 1 pkt 16 Prawa budowlanego. Organy powołały się przy tym na słownikową definicję budynku rekreacji indywidualnej, a także na definicję określoną w § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.) wywodząc, że skoro na terenie działki nr [...] Skarżąca zrealizowała w 2021 r. inny budynek rekreacji indywidualnej, to tym samym każdy kolejny budynek nie może być uznany za budynek rekreacji indywidualnej i tym samym nie może być zrealizowany na podstawie zgłoszenia. Wojewoda podzielił stanowisko Starosty, że w trybie zgłoszenia można zrealizować budynek przeznaczony dla odpoczynku jego właściciela i na zaspokojenie jego potrzeb a nie wszystkich innych osób, dla których przeznaczone są w tym celu usługi. Dlatego też w trybie zgłoszenia jedna osoba fizyczna może zgłaszać na jednej działce budowlanej jeden budynek rekreacji indywidualnej.W ocenie Sądu, o ile można zgodzić się z organem, że budynek rekreacji indywidualnej to budynek przeznaczony dla odpoczynku jego właściciela i na zaspokojenie jego potrzeb, to nie sposób uznać, że o usługowym charakterze budynku świadczy sam tylko fakt, iż Skarżąca zamierza wybudować drugi taki budynek na tej samej działce. Rację ma przy tym Skarżąca, że budynek rekreacji indywidualnej to budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku, bez wskazania liczby osób korzystających z obiektu. Pojęcie "indywidualna" służy odróżnieniu rekreacji organizowanej we własnym zakresie od rekreacji zorganizowanej/usługowej, a nie wykluczeniu korzystania z budynku przez np. rodzinę właściciela. Budynek rekreacji indywidualnej zaspokaja potrzeby wypoczynkowe właściciela i jego rodziny, przyjaciół, natomiast przeciwstawiany jest obiektom o charakterze usług turystycznych, przeznaczonym dla nieoznaczonego kręgu klientów. Zauważyć przy tym należy, że w Prawie budowlanym, jedynym ilościowym ograniczeniem budowy takich obiektów na określonej działce w trybie zgłoszenia, jest ich ilość w stosunku do powierzchni działki (1/500 m2). To zaś oznacza, że ustawodawca nie ograniczył możliwości realizacji takich obiektów w omawianym trybie do jednego obiektu dla jednego właściciela. Wyrażony przez organy administracji pogląd nie znajduje uzasadnienia w ustawie.Kwestia zaś ewentualnego użytkowania budynku w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem, powinna być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy okoliczność taka zaistnieje. Nie można w postępowaniu zgłoszeniowym antycypować takiego stanu rzeczy. Zgłoszenie dotyczyło w tej sprawie budynku rekreacji indywidulanej, czyli zabudowy zgodnej w zakresie funkcji z uzyskaną przez Skarżącą decyzją o warunkach zabudowy. Realizacja budynku zgodnie z dokonanym zgłoszeniem będzie uprawniała Skarżącą do realizacji inwestycji określonej w tym zgłoszeniu oraz do korzystania z nieruchomości, jednakże wyłącznie w celu określonym w decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie której zgłoszenia dokonano. Oczywiście nie można wykluczyć tego, że Skarżąca podejmie próbę wykorzystania domków w celach usługowych, jednakże na tym etapie postępowania jest to jedynie spekulacja organów administracji. Przedmiotowa inwestycja może być równie dobrze wykorzystana przez Skarżącą na cel zgodny z warunkami zabudowy, może też po jej zrealizowaniu być np. przedmiotem obrotu cywilnoprawnego w wyniku, którego wybudowane domki będą wykorzystywane zgodnie z warunkami zabudowy przez kolejnych właścicieli. Zdaniem Sądu, charakter planowanej inwestycji nie pozwala uznać, że może mieć ona charakter wyłączenie usługowy. A skoro tak, to wniesienie sprzeciwu jedynie z tego powodu godziłoby w konstytucyjnie chronione prawo własności Skarżącej (art. 64 Konstytucji RP).Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. W myśl art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Natomiast stosownie do art. 4 Prawa budowlanego, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Nie ulega wątpliwości, że określona prawem budowlanym forma reglamentacji procesu inwestycyjnego jest ustawowym ograniczeniem prawa własności. Reglamentacja ta nie jest jednolita i wyróżnia się zakresem wymagań, których spełnienie jest warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę albo zrealizowania inwestycji na podstawie zgłoszenia. Bez wątpienia zgłoszenie stanowi mniej dolegliwy stopień ingerencji w prawo własności, w tym prawo zabudowy, ponieważ rygory warunkujące możliwość zrealizowania określonych inwestycji w tym trybie są znacząco złagodzone w stosunku do rygorów warunkujących uzyskanie pozwolenia na budowę. Mając na względzie przywołane wcześniej normy konstytucyjne, stwierdzić trzeba, że organy administracji publicznej stosując normy prawa powszechnie obowiązującego, powinny czynić to w sposób umożliwiający realizację konstytucyjnych uprawnień właściciela. Oczywiście prawo własności nie jest prawem nieograniczonym, co oznacza, że organ administracji musi uwzględniać ograniczenia prawa własności wynikające z przepisów prawa, niemniej organ musi mieć pewność, że określone ograniczenia wynikają wprost z regulacji rangi ustawowej. Wykluczona jest natomiast rozszerzająca wykładnia określonych przez ustawodawcę ograniczeń, prowadząca do zawężenia uprawnień obywatela wynikających z norm prawa powszechnie obowiązującego. Twierdzenie to znajduje potwierdzenie nie tylko w omawianych normach Konstytucji RP, ale również w art. 7a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w myśl którego jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawach pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Zdaniem Sądu, w demokratycznym państwie prawa organy administracji nie mogą, z uwagi na dowolne domniemania przyszłego postępowania obywateli, ograniczać na tej podstawie możliwości realizacji przysługujących uprawnień bądź nakładać obowiązków w zakresie szerszym niż wynikający z obowiązujących przepisów prawa.Zauważyć również należy, że zgodnie z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W doktrynie uznaje się, że przepis art. 80 wymaga, aby ocena uznania danej okoliczności za udowodnioną była oparta na całokształcie materiału dowodowego. Trafnie wskazuje E. Iserzon, że "wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na dowodach zdobytych przez organ i sprawdzonych przezeń. Istotnym naruszeniem tej zasady byłoby orzekanie na podstawie danych znanych osobiście organowi, ale nie mających oparcia w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy" (Komentarz, 1970, s. 155 oraz powołane tam orzeczenia NTA, który np. w orzeczeniu z 1.04.1924 r., L. rej. 516/23, ZW 348, stwierdził, że niemożność stwierdzenia w aktach administracyjnych okoliczności decydujących dla oceny legalności orzeczenia stanowi wadliwość postępowania). Ocena dowodów jest "czynnością myślową" i jak każda czynność tego rodzaju powinna opierać się na zasadach logicznego myślenia (W. Berutowicz, Postępowanie cywilne..., s. 192), nie powinna uchybiać zasadom logiki (E. Iserzon [w:] Komentarz, 1970, s. 156). Organ administracji publicznej może zatem wysnuwać z zebranego materiału dowodowego tylko wnioski logicznie uzasadnione (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2026, art. 80). W realiach rozpoznawanej sprawy należy uznać, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem także tego przepisu prawa. Organ twierdząc, że zamiarem Skarżącej nie jest wybudowanie budynku rekreacji indywidualnej tylko budynku służącego usługom turystycznym, nie powołał się na żaden dowód. Jak już uprzednio wyjaśniono, twierdzenie to stanowi wyłącznie spekulację na temat przyszłego sposobu użytkowania budynku. Organy nie powołały się na żadne istniejące w sprawie okoliczności, mogące wskazywać, że zamiarem Skarżącej jest prowadzenie działalności usługowej. Z akt sprawy nie wynika np., aby Skarżąca prowadziła jakąkolwiek działalność gospodarczą, w szczególności turystyczno-usługową itp.Zauważyć również trzeba, że stosownie do art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno–budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje; 4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5. Ryzyko wykorzystania obiektu budowlanego w sposób niezgodny z warunkami zabudowy nie jest przesłanką określoną w tym przepisie, nakazującą wniesienie sprzeciwu. Wydaje się to oczywiste, ponieważ kwestia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego jest uregulowana w art. 71 i nast. Prawa budowlanego i dotyczy inwestycji legalnie zrealizowanych.Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") o uchyleniu zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji.Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji zastosuje się do oceny prawnej zawartej w niniejszym uzasadnieniu (art. 153 p.p.s.a.), co oznacza konieczność rozpatrzenia zgłoszenia Skarżącej z uwzględnieniem jej wyjaśnień, z których wynika, że budynek ma służyć wyłącznie jej potrzebom.O kosztach postępowania Sąd orzekł na postawie art. 200, art. 202 § 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz Skarżącej kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składał się wpis sądowy.. Sąd zasądził na rzecz Skarżącej kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składał się wpis sądowy.