sygn. II K 824/25 27 maja 2026 Sąd Rejonowy w Bełchatowie

Uzasadnienie z 27 maja 2026, sygn. II K 824/25

Data orzeczenia 27 maja 2026

Sąd Sąd Rejonowy w Bełchatowie

Wydział II Wydział Karny

Przewodniczący Sędzia Bartłomiej Niedzielski

Podstawa prawna

art. 46 kk art. 53 kk art. 69 kk art. 156 kk art. 157 kk art. 387 kpk art. 444 kc art. 445 kc

Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)

art. 616 kpk art. 627 kpk

UZASADNIENIE

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 824/25

I. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

I. B. (1)

w dniu 16 października 2025 roku, około godz. 16:30, na terenie posesji w miejscowości (...), gm. Z., woj. (...), dokonał naruszenia czynności narządów ciała B. F. w ten sposób, iż uderzył dwukrotnie pięścią w twarz pokrzywdzonego, który następnie podjął próbę ucieczki, podczas której podłożył nogę pokrzywdzonemu, co spowodowało jego upadek na ziemię po czym wskoczył kolanami na plecy pokrzywdzonego i zaczął go uderzać pięściami w okolice głowy i żeber, co spowodowało u B. F. uszkodzenia ciała w postaci obrzęku tkanek miękkich w obrębie barku prawego, otarcia naskórka w obrębie dłoni prawej, złamania guzka większego kości ramiennej prawej z uszkodzeniem ścięgna mięśnia podgrzbietowego i nadgrzbietowego barku prawego, które to obrażenia, skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres powyżej dni siedmiu,

tj. o czyn z art. 157 § 1 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 16 października 2025 roku I. B. (1) zadzwonił do B. F. i poprosił, aby ten przyjechał do jego miejsca zamieszkania (C. (...), gm. Z.) i oddał mu wcześniej pożyczony odkurzacz do basenu. B. F. przyjechał do oskarżonego około godz. 16:30 swoim samochodem marki F. (...). Gdy wjechał na teren posesji zaparkował pojazd i zaczął wypakowywać sprzęt. W tym czasie I. B. (1) zamknął bramę wjazdową. Mężczyźni znali się od wielu lat i przyjaźnili się. Kiedy B. F. wypakował sprzęt oskarżony podszedł do niego. W ręku trzymał swój telefon komórkowy. Był zdenerwowany i zaczął zachowywać się agresywnie w stosunku do B. F.. Kazał pokrzywdzonemu spojrzeć na ekran telefonu i czytać wyświetlony na nim zrzut rozmów. Rozmowy te, miał pisać B. F. do jego małoletniej córki i partnerki. Oskarżony miał otrzymać powyższe wiadomości od innej osoby. Pokrzywdzony pierwszy raz widział te rozmowy i nie wiedział skąd one pochodzą. Zdążył przeczytać kilka słów po czym został dwukrotnie uderzony przez oskarżonego prawą pięścią w twarz. I. B. (1) na prawej ręce miał wówczas założoną opaskę uciskową, stabilizator.

zeznania B. F.

k. 12, 26-27, 169-173

Po uderzeniu w twarz B. F. podjął próbę ucieczki w kierunku znajdującej się nieopodal stodoły, w stronę pól. W tym czasie oskarżony uszkodził lewe lusterko w samochodzie pokrzywdzonego uderzając je z pięści, po czym zaczął go gonić. Dobiegając do niego podłożył mu nogę, przez co B. F. upadł na ziemie na prawą stronę. Pokrzywdzony poczuł silny ból w okolicach prawego barku. Następnie I. B. (1) skoczył kolanami na plecy pokrzywdzonego i zaczął uderzać go pięściami po plecach, głowie, żebrach. Gdy przestał bić pokrzywdzonego mężczyźni podnieśli się z ziemi. Pokrzywdzony uskarżał się na ból prawej ręki, barku, ale oskarżonego to nie interesowało. Chciał, aby pokrzywdzony poszedł z nim do kotłowni, ale ten nie zgodził się obawiając się o swoje życie i zdrowie. Pokrzywdzony zaczął znowu uciekać tym razem w stronę bramy wjazdowej i stojącego opodal basenu. Brama była jednak zamknięta. B. F. zaczął dopytywał o co chodzi, gdyż nie rozumiał, dlaczego oskarżony tak się zachowuje. I. B. (1) był cały czas pobudzony i agresywny. Odpowiadał, że pokrzywdzony wie o co chodzi, przecież to on pisał na komunikatorze. Pokrzywdzony i oskarżony stali po obu stronach basenu. Obawiając się oskarżonego B. F. podjął kolejną próbę ucieczki. Tym razem postanowił przeskoczyć przez ogrodzenie posesji, składające się z metalowych pionowych kątowników. Podczas przeskoku został jednak popchnięty przez I. B. (1), wskutek czego upadł, a przęsło ogrodzenia przewróciło się. Oskarżony wpadł razem z przęsłem do przydrożnego rowu. Tam złapał go I. B. (1) i zaczął podduszać poprzez dociśnięcie przedramienia do jego gardła. B. F., gdy poczuł, że zaczyna tracić przytomność spróbował jeszcze włożyć swoje dłonie pomiędzy szyję a rękę oskarżonego. Udało mu się uwolnić po czym zaczął biec w kierunku drogi wojewódzkiej (...). W czasie ucieczki przewrócił się na środku drogi. Jadące tą drogą samochody z obu stron zatrzymały się, jednak nikt nie udzielił mu pomocy. I. B. (1) dogonił pokrzywdzonego i zaczął go szarpać. B. F. próbował się bronić zasłaniając ręką. Oskarżony widząc, że na drodze zaczął się tworzyć korek z obu stron puścił pokrzywdzonego. Gdy mężczyźni się podnieśli oskarżony ponownie wciągnął pokrzywdzonego na teren swojej posesji.

zeznania B. F.

k. 1-2, 26-27, 169-173

zeznania H. H.

k. 47-48, 173-174

zeznania I. H.

k. 50-51, 174-175

częściowe zeznania P. M.

k. 56-57,176

protokół oględzin płyty DVD-R z zapisem monitoringu

k. 29-30

płyta DVD z zapisem nagrania z monitoringu

k. 22

Wchodząc na posesję B. F. spostrzegł znajdujących się na niej znajome osoby, tzn. G. L., L. W. i E. M. (1). Mężczyźni Ci przez cały czas przebywali na terenie posesji należącej do I. B. (1), gdyż pomagają mu w gospodarstwie. L. W. podszedł do nich i podniósł urwane lusterko, jednak oskarżony kazał mu je wyrzucić w to samo miejsce. Natomiast E. M. (2) i G. L. powiedział, aby zamontowali wyrwane przęsło ogrodzenia. I. B. (1) nakazał pokrzywdzonemu napisać na komunikatorze W. wiadomość tekstową do osoby o nazwie profilu (...)-k o treści „(...)”. Pokrzywdzony nie wiedział, kim jest ta kobieta ani dlaczego miał napisać wiadomość o takiej treści. Nigdy wcześniej nie pisał do osoby posługującej się nazwą (...). Po napisaniu powyższej wiadomości oskarżony w sposób dosady kazał pokrzywdzonemu opuścić teren jego posesji. Powiedział mu jeszcze, że w późniejszym czasie rozliczy się z nim za pisanie do jego córki. Pokrzywdzony wsiadając do samochodu zabrał urwane w jego samochodzie lewe lusterko i odjechał.

zeznania B. F.

k. 1-2, 26-27, 169-173

częściowe zeznania E. M. (1)

k. 53-54, 175

częściowe zeznania G. L.

k. 59-60, 177

częściowe zeznania L. W.

k. 62-63, 177-178

Będąc w swoim domu pokrzywdzony umył się i przebrał, gdyż jego ubrania były całe obłocone, widniały na nich ślady krwi, a także były miejscami podarte. Następnie skontaktował się z oskarżonym, gdyż chciał poinformować go, że najprawdopodobniej złamał mu rękę i wyjaśnić sytuację. Mężczyźni nie doszli jednak do porozumienia. Ponieważ B. F. był obolały udał się do Szpitala (...) w E., gdzie został przyjęty na oddział chirurgii urazowo - ortopedycznej. Podczas pobytu w szpitalu przeszedł operacje prawego barku. Skutki pobicia pokrzywdzony odczuwa do dziś.

zeznania B. F.

k. 1-2, 26-27, 169-173

karta informacyjna Szpitala (...) w E.

k. 8-10

protokół oględzin rzeczy-ubrania pokrzywdzonego

k. 31-32

płyta CD -oględziny odzieży

k. 35

dokumentacja fotograficzna

k. 36-46

W wyniku zdarzenia z dnia 16.10.2025 r. pokrzywdzony B. F. doznał obrażeń ciała w postaci:

- obrzęku tkanek miękkich w obrębie barku prawego,

- otarcia naskórka w obrębie dłoni prawej,

- złamania guzka większego kości ramiennej prawej z uszkodzeniem ścięgna mięśnia podgrzebieniowego i nadgrzebieniowego barku prawego.

Mając na uwadze charakter powyższych obrażeń należy stwierdzić, iż ich następstwa spowodowały naruszenie czynności narządu ciała na czas przekraczający siedem dni w rozumieniu art. 157 § 1 kk.

Do powstania stwierdzonych obrażeń ciała mogło dojść w okolicznościach podanych przez pokrzywdzonego. Brak jest podstaw do przyjęcia aby przedmiotowe obrażenia powstały wcześniej niż zdarzenie objęte aktem oskarżenia.

opinia medyczno- sądowa Centrum (...)

k. 13-16

opinia uzupełniająca

k. 197-206

I. B. (1) był już karany sądownie - wyrokiem Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 17 sierpnia 2023 r. w sprawie sygn. akt II K 896/22 został skazany za czyn z art. 157 § 1 kk na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 20 zł każda stawka. Ponadto zobowiązano go do przeproszenia pokrzywdzonego, orzeczono nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego i obciążono go kosztami postępowania. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 24 stycznia 2024 r., sygn. akt IV Ka 777/23 zmieniono zaskarżony wyrok poprzez podwyższenie kwoty nawiązki oraz orzeczenie środka karnego zakazu kontaktowania się i zbliżania do pokrzywdzonego.

karta karna

k. 69

odpis wyroku SR w Bełchatowie, sygn. akt II K 896/22

k. 78

odpis wyroku SO w Piotrkowie Trybunalskim, sygn. akt IV Ka 777/23

k. 79

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

I. B. (1)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

I. B. (1) nie pobił pokrzywdzonego. Chciał się jedynie z nim spotkać i wyjaśnić dlaczego ten mimo, iż się przyjaźnili zaczął pisać wiadomości do innych osób i go stalkować. Uderzył go tylko jeden raz otwartą ręką w policzek. Pokrzywdzony z niewiadomych mu przyczyn zaczął uciekać. Uciekając przewracał się. Oskarżony tylko go podnosił. Nie krzyczał na pokrzywdzonego, a ma jedynie donośny głos jak mówi.

G. L., L. W. i E. M. (1) nie byli świadkami zdarzenia z dnia 16.10.2025 r. Zajmowali się pracami na gospodarstwie i nie widzieli aby oskarżony bił pokrzywdzonego. Nie słyszeli żadnych krzyków. Widzieli jedynie jak oskarżony rozmawia z pokrzywdzonym, który miał siedzieć wówczas na pace swojego samochodu.

wyjaśnienia oskarżonego I. B. (1)

k. 71-72, 169, 178-179

częściowe zeznania E. M. (1)

k. 53-54, 175

częściowe zeznania G. L.

k. 59-60, 177

częściowe zeznania L. W.

k. 62-63, 177-178

2. OCena DOWOdów

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

B. o powodach uznania dowodu

1.1.1

zeznania B. F.

Ustalając stan faktyczny sprawy Sąd oparł się w głównej mierze na zeznaniach pokrzywdzonego B. F., który w sposób jasny, spójny, obszerny i konsekwentny przedstawił przebieg całego zajścia z dnia 16 października 2025 r. mającego miejsce na posesji oskarżonego I. B. (1), a także konsekwencje pobicia, które odczuwa do dziś. Pokrzywdzony w wyniku przedmiotowego zdarzenia doznał uszczerbku ciała trwającego powyżej 7 dni. Jego zeznania korespondowały z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w tym przede wszystkim z zeznaniami H. H. i I. H., którzy byli naocznymi świadkami ataku oskarżonego na pokrzywdzonego, które miało miejsce na drodze, w pobliżu miejsca zamieszkania I. B. (1). Świadkowie Ci potwierdzili w szczególności to, że agresorem był I. B. (1), a ofiarą B. F.. Ponadto jego zeznania znalazły odzwierciedlenie w dokumentach w postaci sporządzonych protokołów oględzin należących do niego ubrań oraz nagrań z monitoringu i sporządzonej opinii sądowo- lekarskiej. Wiarygodności pokrzywdzonemu przydaje również fakt, że jak wynika z uprzedniej karalności oskarżonego jest on jak najbardziej skłonny do fizycznej agresji wobec innych osób. Poza tym, pokrzywdzony po tym jak został przewrócony, a oskarżony na niego naskoczył od razu poczuł, że doznał urazu barku i komunikował to oskarżonemu. Gdyby zaś nie czuł się zagrożony nie uciekałby z taką determinacją na ruchliwą drogę pod nadjeżdżające auta.

częściowe zeznania E. M. (1)

częściowe zeznania G. L.

częściowe zeznania L. W.

Sąd dał wiarę co do okoliczności, iż widzieli w dniu 16 października 2025 r. na posesji należącej do oskarżonego pokrzywdzonego B. F.. W pozostałym zakresie ich zeznania stanowią wyłącznie przyjętą linię obrony oskarżonego, o czym poniżej.

częściowe zeznania P. M.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka co do okoliczności, iż widział pokrzywdzonego i oskarżonego w czasie i miejscu wskazanym w akcie oskarżenia. Świadek nie widział jednak ani nie słyszał przebiegu przedmiotowego zajścia, gdyż jak sam zeznał był oddalony od miejsca zdarzenia, wystawiał tylko przez chwilę kosze na śmieci. Tym samym jego zeznania, nie posiadały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

zeznania I. H.

zeznania H. H.

Sąd pozytywnie ocenił zeznania świadków I. H. i H. H., gdyż były one jasne, spójne i rzeczowe. Ponadto korespondowały z zebranym w sprawie materiałem dowodowym w tym zeznaniami pokrzywdzonego B. F.. Świadkowie wracając z pracy samochodem zauważyli uciekającego drogą pokrzywdzonego, który następnie przewrócił się na ulicę i był szarpany/bity przez oskarżonego. Widzieli jego zaczerwienioną twarz, brudne ubrania. Znają oni dobrze obu mężczyzn, gdyż mieszkają w tej samej okolicy oraz rozpoznali ich. Cała sytuacja na drodze miała trwać około 30 sekund. Świadkowie zgodnie ocenili, iż było widać, że osobą atakującą w tym przypadku był I. B. (1), a ofiarą B. F.. I. H. natomiast wskazywał także na widoczne uszkodzenie obojczyka u oskarżyciela posiłkowego.

karta informacyjna Szpitala (...) w E.

protokół oględzin płyty DVD-R z zapisem monitoringu

płyta DVD z zapisem nagrania z monitoringu

płyta CD -oględziny odzieży

dokumentacja fotograficzna

Dokumenty, które nie budzą wątpliwości co do autentyczności, ani rzetelności, sporządzone przez uprawnione do tego podmioty.

opinia medyczno- sądowa Centrum (...)

opinia uzupełniająca

Sporządzona przez biegłą posiadającą wiedzę z zakresu medycy sądowej, zupełna, jasna, rzetelna, niezawierająca wewnętrznych sprzeczności, należycie uzasadniona. Opinia uzupełniająca potwierdziła wcześniejsze ustalenia, rozwiała wszelkie wątpliwości. Biegła w opinii uzupełniającej potwierdziła, że do powstania stwierdzonych obrażeń ciała mogło dojść w okolicznościach podanych przez pokrzywdzonego. Brak jest podstaw do przyjęcia aby przedmiotowe obrażenia powstały wcześniej niż zdarzenie objęte aktem oskarżenia.

karta karna

odpis wyroku SR w Bełchatowie, sygn.. akt II K 896/22

odpis wyroku SO w Piotrkowie Trybunalskim, sygn.. akt IV Ka 777/23

Niekwestionowane dokumenty urzędowe potwierdzający wcześniejszą karalność oskarżonego.

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.2.1

wyjaśnienia oskarżonego I. B. (1)

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, gdyż były one niejasne, niespójne i sprzeczne z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym albo gołosłowne. Oskarżony początkowo odmawiał składania wyjaśnień, a dopiero zdecydował się na to pod koniec przewodu sądowego. Wyjaśnił, iż faktycznie w dniu 16.10.2025 r. spotkał się na swojej posesji z pokrzywdzonym, zaprosił go do siebie, gdyż chciał z nim tylko omówić pewne kwestie. Dotarły bowiem do niego informacje, że B. F. go „stalkuje” - pisze o nim różne rzeczy. Nie chciał zrobić mu krzywdy, a uderzył go tylko jeden raz w prawą stronę jego twarzy tj. w prawy policzek otwartą dłonią. Nie rozumiał, dlaczego pokrzywdzony uciekał i był taki przerażony. B. F. będąc jakieś 5 metrów od niego sam się potknął i przewrócił. Oskarżony podbiegł do niego tylko po to, aby mu pomóc i nie uderzał go już więcej. Nie rozumiał również późniejszego zachowania pokrzywdzonego - prób jego ucieczek. Ze względu na ich dobrą znajomość chciał spokojnie wyjaśnić ww. kwestie. Przedstawiona przez niego wersja wydarzeń sprzeczna jest jednak z zeznaniami pokrzywdzonego B. F., który w sposób szczegółowy przedstawił przebieg całego zajścia. Sprzeczne są również z przedłożonymi do akt nagraniami z monitoringu, na których słychać pokrzywdzonego, a także z zeznaniami świadków I. H. i H. H., którym to zeznaniom Sąd dał wiarę w pełni. Wskazać również należy, że gdyby oskarżony nie czuł się zagrożony, to nie ratowałby się ucieczką na ruchliwą drogę, na której to został zauważony przez ww. świadków. Obrażenia ciała jakich doznał pokrzywdzony zostały natomiast stwierdzono podczas jego pobytu w Szpitalu (...) w E., do którego udał się jeszcze tego samego dnia oraz potwierdzone przez biegłego z zakresu medycyny sądowej. Co więcej - zauważył je także wspominany przed chwilą I. H., który stwierdził, że F. miał złamany obojczyk (por. k. 175). Wskazać również należy, iż oskarżony nie przestawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń dotyczących „stalkowania”. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że jego wyjaśnienia stanowią wyłącznie przyjętą przez niego linię obrony, a I. B. (1) ewidentnie próbuje umniejszać swoją rolę w całym zdarzeniu. Nie sposób jednak uwierzyć w to, że chciał on na spokojnie wyjaśnić sprawę w rozmowie i „nie wiadomo, dlaczego” pokrzywdzony tak usilnie uciekał przed nim. Z doświadczenia życiowego wynika przecież, że gdyby oskarżony nie był tak agresywny, a pokrzywdzony nie czuł się mocno zagrożony to nie uciekałby w tak desperacki sposób przed I. B. (1).

częściowe zeznania E. M. (1)

częściowe zeznania G. L.

częściowe zeznania L. W.

Jak wskazano powyżej Sąd dał wiarę zeznaniom świadków E. M. (1), G. L. i L. W. tylko w części, a to co do okoliczności, iż widzieli w dniu 16 października 2025 r. na posesji należącej do oskarżonego pokrzywdzonego B. F.. W pozostałym zakresie ich zeznania są niewiarygodne. Jak wskazali widzieli pokrzywdzonego jak spokojnie rozmawiał z oskarżonym. Nie wykazywał wówczas cech osoby zastraszonej, zaniepokojonej, nie widzieli na jego ciele żadnych śladów, obrażeń. Nie interesowali się ich sprawami, gdyż wówczas pracowali, jechali na pole. Trudno jest jednak uznać, że mimo iż znajdowali się na tej samej posesji, w pomieszczeniach gospodarczych nie widzieli i nie słyszeli krzyków pokrzywdzonego. Jak zeznał pokrzywdzony L. W. w pewnym momencie podszedł nawet do nich, zainteresował się urwanym i leżącym na ziemi lusterkiem, zaś pozostali świadkowie na polecenie oskarżonego mieli zająć się naprawą wyrwanego przęsła ogrodzenia. Widzieli zatem jak wyglądał pokrzywdzony, że miał zaczerwienioną twarz, zaś jego ubrania były podarte i ubłocone. Uznać zatem należało, iż swoimi zeznaniami nie chcieli oni zaszkodzić oskarżonemu, gdyż pracują na jego rzecz lub też obawiają się jego. Z tego zapewne powodu L. W. początkowo zataił nawet to, iż widział, że pokrzywdzony miał się przewrócił, gdyż nie wspominał o tym w dochodzeniu. Uczynił to dopiero na rozprawie, ale w nieprzekonujący sposób uzasadnił zmianę zeznań - przekonaniem o braku znaczenia dla sprawy ww. okoliczności. W ocenie Sądu w dalszym ciągu sprzyjał on jednak oskarżonemu wskazując, iż w jego ocenie oskarżony miał się potknąć.

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I. B. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Wina oskarżonego I. B. (1) nie budzi najmniejszych wątpliwości. Zgromadzone w sprawie dowody wykazały, że swoim zachowaniem w pełni wyczerpał znamiona przypisanego mu czynu z art. 157 § 1 kk.

W przepisach kodeksu karnego w treści art. 157 § 1-3 kk określone zostały typy spowodowania naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia, innego niż określony w art. 156 § 1 kk. Kodeks dzieli te "inne” naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia na dwie kategorie, przyjmując za kryterium podziału okres trwania naruszenia narządu ciała lub rozstroju zdrowia "dłużej niż 7 dni" i "nie dłużej niż 7 dni". Można więc na tej podstawie wyróżnić, obok ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, o którym jest mowa w art. 156, średni uszczerbek na zdrowiu, trwający dłużej niż 7 dni (art. 157 § 1) oraz lekki uszczerbek na zdrowiu, trwający nie dłużej niż 7 dni. Podział uszczerbków na zdrowiu w art. 157 na średnie i lekkie odgrywa rolę przy kwalifikacji typów popełnionych umyślnie. Podział ten odgrywać będzie rolę także w przypadku nieumyślnego spowodowania uszczerbku, przy określeniu trybu ścigania (art. 157 § 4 i 5 ). Sama czynność sprawcza polega na "powodowaniu" opisanych w art. 157 § 1 lub 2 skutków. Pojęcie to obejmuje wszystkie zachowania, pozostające w związku przyczynowym i normatywnym ze skutkiem (zob. wyrok SA w Warszawie z 19 września 1995 r., II Akr 308/95, Prok. i Pr. 1996, nr 78, poz. 14 dodatek). Zachowanie musi obiektywnie naruszać wynikającą z naszej wiedzy i doświadczenia regułę postępowania z dobrem prawnym, jakim jest zdrowie człowieka. Trafnie zwrócił na to uwagę SN w uzasadnieniu wyroku z 1 grudnia 2000 r. (IV KICN 509/98, OSNKW 2001, nr 5-6, poz. 45), stwierdzając: "Spowodowanie przez sprawcę skutku jako element strony przedmiotowej czynu zabronionego musi być następstwem naruszenia zasad ostrożności. Nie każde jednak naruszenie reguł ostrożności pozwala na przypisanie sprawcy tego naruszenia popełnienia przezeń czynu zabronionego, a zwłaszcza spowodowanie określonego w ustawie skutku. W takich wypadkach pomocne są kryteria koncepcji obiektywnego przypisania, która stanowi ważną kategorię, służącą do ustalenia i uzasadnienia (a jednocześnie racjonalnego ograniczenia) zakresu odpowiedzialności karnej sprawcy. Samo ustalenie związku przyczynowego między zachowaniem sprawcy a skutkiem przestępnym nie jest wystarczającym warunkiem obiektywnego przypisania tego skutku danemu sprawcy. Nauka o obiektywnym przypisaniu posługuje się różnymi, teleologicznie ujętymi regułami przypisania skutku, spośród których najważniejszą rolę odgrywa reguła urzeczywistnienia stworzonego przez sprawcę niedozwolonego niebezpieczeństwa. W myśl tej reguły - kauzalne spowodowanie skutku może być tylko wtedy przypisane sprawcy, jeżeli urzeczywistniało się w nim niebezpieczeństwo, któremu zapobiec miało zachowanie naruszonego obowiązku ostrożności”.

Nie ulega wątpliwości, że zachowanie, którego oskarżony dopuścił się wobec B. F. tj. uderzenie pięścią w twarz, a następnie podłożenie nogi i spowodowanie upadku na ziemię, a następnie wskoczenie kolanami na plecy i uderzanie go pięściami w okolice głowy i żeber spowodowało u niego obrażenia ciała w postaci obrzęku tkanek miękkich w obrębie barku prawego, otarcia naskórka w obrębie dłoni prawej, złamania guzka większego kości ramiennej prawej z uszkodzeniem ścięgna mięśnia podgrzbietowego i nadgrzbietowego barku prawego, które to obrażenia, skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres powyżej dni siedmiu, co znajduje uzasadnienie w świetle wykonanej dokumentacji medycznej. Daje to podstawy do oceny zdarzenia przez pryzmat art. 157 § 1 kk. Pomiędzy zachowaniem oskarżonego, a skutkami w postaci obrażeń jakich doznał B. F. istnieje związek przyczynowo skutkowy. I. B. (2) z pewnością działał również umyślnie, gdyż celowo sprowadził na swoją posesję pokrzywdzonego, a następnie zamknął bramę wjazdową, aby ten nie mógł jej opuścić. Jak wskazano powyżej w wyniku podłożenia nogi i przewrócenia pokrzywdzonego oraz naskoczenia na niego i wielokrotnego uderzania go pięściami, doszło do uszkodzenia ciała oskarżyciela posiłkowego, o czym ten go informował. Mówił, że boli go ręka jednak oskarżonego to nie interesowało. Po tej informacji jeszcze kilkukrotnie szarpał i uderzał pokrzywdzonego. Uderzając, a także podkładając nogę uciekającemu B. F. powinien i mógł przewidzieć wystąpienie skutków, które w związku ze swoim intencjonalnym zachowaniem spowodował. Oznacza to, że przypisanie oskarżonemu przy najmniej zamiaru bezpośredniego jest w pełni uprawnione.

I. B. (1) jest osobą zdatną do zawinienia, ze względu na wiek, jak i pełną poczytalność. Oskarżony jest zdolny do rozpoznania bezprawności swoich czynów, znajduje się w sytuacji, która nie wyklucza możliwości dania posłuchu normie prawnej. W realiach tej sprawy nie zachodzą okoliczności wyłączające bezprawność czynów oskarżonego lub jego winę.

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

I. B. (1)

Wymierzając oskarżonemu karę Sąd kierował się dyrektywami z art. 53 kk.

Przy wymiarze kary Sąd jako okoliczność obciążającą wziął pod uwagę uprzednią karalność oskarżonego. I. B. (1) był już bowiem karany za czyn z art. 157 § 1 kk. Z uprzedniego skazania nie wyciągnął on jednak żadnego wniosku. Wówczas Sąd uznał, iż wystarczającą będzie kara pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres próby 2 lat oraz kara grzywny. Kara ta nie odniosła jednak żadnego efektu wychowawczego. Oskarżony bowiem mimo, iż już raz był karany za naruszenie czynności narządu ciała ponownie dopuścił się tego samego czynu. Ponadto należy mieć na uwadze, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu na osobie, którą dobrze znał i z którą przyjaźnił się. Podstępem pod pretekstem oddania odkurzacza do basenu zwabił na swoją posesję B. F. i zaczął zarzucać mu czyny, o których pokrzywdzony nie miał żadnej wiedzy. Oskarżony mimo, iż B. F. kilkukrotnie starał się uciec przed nim, gonił go i nie zważał na okoliczność, iż ten uskarżał się na ból ręki którego doznał w skutego jego zachowania. Nadal próbował swoim działaniem wymusić na pokrzywdzonym odpowiednie zachowanie nie zważając na żadne argumenty, tłumaczenia. Powyższe wskazuje, iż nic nie jest w stanie go powstrzymać oraz, że działa impulsywnie. Sąd miał na względzie także powagę obrażeń poniesionych przez pokrzywdzonego. Nie były to zwykłe zasinienia, ale doszło do uszkodzenia ciała w postaci obrzęku tkanek miękkich w obrębie barku prawego, złamania guzka większego kości ramiennej prawej z uszkodzeniem ścięgna mięśnia podgrzbietowego i nadgrzbietowego barku prawego, a także licznych otarć, tak że pokrzywdzony przebywał w szpitalu, gdzie przeszedł operacje barku. Nadto nadal jego leczenie nie zostało zakończone, konieczna jest rehabilitacja, aby pokrzywdzony mógł w pełni dojść do sprawności fizycznej, a i to nie jest pewne. I. B. (1) wystąpił kolejny raz przeciwko jednemu z podstawowych dóbr chronionych prawem tj. przeciwko zdrowiu i życiu.

Na korzyść oskarżonego Sąd poczytał mu okoliczność, iż dążył do pojednania z pokrzywdzonym.

Mając na uwadze powyższe, uznając że stopień społecznej szkodliwości czynu był znaczny Sąd wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności. Tylko bezwzględna kara pozbawienia wolności będzie karą adekwatną do popełnionego czynu. Tak wymierzona kara spełni ponadto swoje zadania w sferze prewencji indywidualnej – a zatem, przyczyni się do tego, by oskarżony nie popełnił przestępstwa w przyszłości, jak też w dziedzinie prewencji ogólnej, w szczególności wpłynie na przeświadczenie o nieuchronnej i sprawiedliwej karze za popełnione przestępstwo.

Ponadto, z uwagi na to, że oskarżony był już uprzednio skazany na karę pozbawienia wolności możliwość warunkowego zawieszenia jej wykonania była wykluczona, gdyż sprzeciwia się temu obecna regulacja przepisu art. 69 § 1 kk;

I. B. (1)

Zgodnie z art. 46 § 1 kk w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

W myśl natomiast art. 444 § 1 kc oraz 445 § 1 kc w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty, a ponadto sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Jeżeli jednak orzeczenie obowiązku określonego w art. 46 § 1 kk jest znacznie utrudnione, sąd stosownie do treści art. 46 § 2 kk może orzec zamiast obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę nawiązkę w wysokości do 200 000 złotych na rzecz pokrzywdzonego.

Nawiązka przybiera więc w takim przypadku postać swoistego zryczałtowanego odszkodowania, choć przy określaniu jej wysokości sąd powinien oszacować ją w granicach przybliżonych do wysokości wyrządzonej szkody, tak aby spełniła swą kompensacyjną funkcję. Orzeczenie o nawiązce na podstawie art. 46 § 2 kk stanowi zatem swoisty jurydyczny „surogat” rozstrzygnięcia o odszkodowaniu lub zadośćuczynieniu (P. Kozłowska - Kalisz [w:] Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, red. M. Mozgawa, LEX/el. 2023, art. 46).

W niniejszej sprawie orzeczenie obowiązku naprawienia szkody i zadośćuczynienia jest znacznie utrudnione. Proces bowiem leczenia B. F. jeszcze trwa i w dalszym ciągu ponoszone są koszty z tym związane, zaś kompleksowe określenie krzywdy jakiej doznał pokrzywdzony przekracza ramy postępowania karnego i uniemożliwiłoby jego zakończenie w rozsądnym terminie. W związku z tym, orzeczenie nawiązki było jak najbardziej uprawnione.

Biorąc zatem pod uwagę koszty, które wyniknęły z uszkodzenia ciała i wywołania rozstroju zdrowia pokrzywdzonego oraz wysokość przysługującego mu zadośćuczynienia za krzywdę jakiej doznał, dojść należało do wniosku, że orzeczona nawiązka powinna sięgać kwoty 10 000 zł. Dlatego też, orzeczono ją w tej wysokości, co oczywiście nie stoi na przeszkodzie ewentualnego dochodzenia niezaspokojonej części roszczenia w drodze postępowania cywilnego (art. 46 § 3 kk).

5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Sąd uznał, iż nie jest celowe orzekanie wobec oskarżonego zakazu zbliżania się do pokrzywdzonego ani też zakazu kontaktowania się z nim. Mężczyźni nie zamieszkują razem. Sytuacja miała charakter incydentalny. Pokrzywdzony nie jest osobą nieporadną, ani zdaniem Sądu po zakończeniu postępowania nie będzie osobą szczególnie narażoną na niewłaściwe zachowania ze strony oskarżonego.

7. KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Na podstawie art. 627 kpk oraz § 11 ust 2 pkt 3, § 15 ust 3 pkt 1,3,4, § 16 i § 17 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego B. F. poniesione przez niego wydatki z tytułu ustanowienia pełnomocnika w kwocie 6.000 złotych stosownie do złożonego do akt sprawy zestawienia.

W oparciu o art. 627 kpk i art. 616 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r. Nr 49 poz. 223 z późn. zm.) Sąd wymierzył oskarżonemu opłatę w kwocie 180 zł oraz zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 961,54 zł tytułem zwrotu poniesionych w sprawie wydatków, na którą to sumę składają się zryczałtowane koszty doręczeń w postępowaniu przygotowawczym i sądowym, ryczałt za przechowywanie zajętych i zabezpieczonych przedmiotów w składnicy organu prowadzącego postępowanie (40 zł) oraz koszty opinii biegłego (łącznie 881,54 zł).

7. Podpis