Wyrok z 11 lutego 2026, sygn. I C 1549/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 lutego 2026 roku

Sąd Rejonowy w Radomiu I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Dariusz Wieński

Protokolant: sekretarz sądowy Arkadiusz Włoskowicz

po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2026 roku w H.

na rozprawie sprawy

z powództwa I. K.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę

I.

zasądza od (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz I. K. kwotę 7.516,96 zł (siedem tysięcy pięćset szesnaście złotych 96/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 23 lutego 2021 roku do dnia zapłaty;

II.

oddala powództwo w pozostałej części;

III.

zasądza od (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz I. K. kwotę 2.367,51 zł (dwa tysiące trzysta sześćdziesiąt siedem złotych 51/100) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od daty uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

IV.

nakazuje pobrać od I. K. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Radomiu kwotę 137,29 zł (sto trzydzieści siedem złotych 29/100) tytułem wydatków uiszczonych tymczasowo przez Skarb Państwa;

V.

nakazuje pobrać od (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 1.936,23 zł (jeden tysiąc dziewięćset trzydzieści sześć złotych 23/100) tytułem wydatków uiszczonych tymczasowo przez Skarb Państwa.

Sędzia Dariusz Wieński

Sygn. akt I C 1549/22 upr.

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 9 maja 2022 roku (data prezentaty – k. 3) H. O., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata (pełnomocnictwo – k. 5) wniosła o zasądzenie od (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w M. na swoją rzecz kwoty 8.329,55 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 23 lutego 2021 roku do dnia zapłaty. Jednocześnie wniosła o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zapłacie.

W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, iż w dniu 20 stycznia 2021 roku doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki G. (...) o nr rej. (...), będący jej własnością. Zaznaczyła, że fakt zaistnienia szkody zgłosiła do pozwanej, gdzie sprawca zdarzenia posiadał ubezpieczenie pojazdu, która to pozwana w toku postępowania likwidacyjnego sporządziła kalkulację naprawy pojazdu na kwotę 8.329,55 złotych. Powódka wskazała, że pozwana odmówiła wypłaty odszkodowania podnosząc, iż uszkodzenia pojazdu powódki powstały w innych okolicznościach, w związku z czym nie przyjęła odpowiedzialności za powstałą szkodę. Powódka podniosła, że do uszkodzenia pojazdu doszło w okolicznościach przedstawionych w zgłoszeniu szkody, a zatem dochodzi kwoty wynikającej z kosztorysu naprawy sporządzonego przez pozwaną. Wskazała, że wezwała pozwaną do zapłaty odszkodowania, jednak pozwana podtrzymała swoją decyzję w tym zakresie (pozew – k. 3-4).

W odpowiedzi na pozew, (...) Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w M., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata (pełnomocnictwo – k. 31) wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwana wskazała, iż kwestionuje odpowiedzialność za skutki przedmiotowego zdarzenia, przebieg rzekomego zdarzenia w okolicznościach deklarowanych przez uczestników zdarzenia, możliwość powstania wszystkich uszkodzeń pojazdu G. wskazywanych przez powódkę na skutek zdarzenia, a także wysokość dochodzonego roszczenia z uwagi na wcześniejsze uszkodzenia pojazdu G. oraz brak korelacji wszystkich uszkodzeń po przedmiotowym zdarzeniu. Zaznaczyła, że w toku likwidacji szkody postanowiła zweryfikować przebieg zdarzenia wraz z porównaniem zakresu uszkodzeń pojazdów, które to zadanie zleciła zewnętrznym podmiotom. Wskazała, że z uzyskanych opinii wynika, że do zdarzenia nie mogło dojść w deklarowanych przez strony okolicznościach, a jeżeli doszło, to nie przypadkowo. Wskazała, że na podstawie wyjaśnień kierowcy S., to albo użytkownik G. między dniem szkody a datą oględzin, tj. 21-27 stycznia 2021 roku uczestniczył w innej kolizji, o czym nie poinformował pozwanej i osoby prowadzącej oględziny albo pojazd na czas oględzin został specjalnie przygotowany, celem zatuszowanej prawdziwej wersji zdarzenia. Dodała, że między uszkodzeniami G. i S. i przyczepy nie zaistniało zjawisko korespondencji, częściowo deklaracje uczestników zdarzenia są wzajemnie sprzeczne, istnieją rozbieżności w stanowiskach obu uczestników zdarzenia, obaj kierowcy wzajemnie obarczają się winą za zdarzenie. Podniosła, iż należy ustalić, czy wcześniej powstała szkoda z dnia 28 września 2020 roku w pojeździe G. dotyczyła w całości albo w części tych samych elementów pojazdu, które rzekomo miały ulec uszkodzeniu po przedmiotowym zdarzeniu oraz okoliczności tego zdarzenia. Wskazała także, że powódka oparła wysokość swojego roszczenia na podstawie kalkulacji, która powstała w toku postępowania likwidacyjnego, gdzie pozwana nie miała wiedzy co do wcześniejszej szkodowości pojazdu G. oraz okoliczności zdarzenia i tego, że nie wszystkie zgłoszone uszkodzenia mogły powstać w wyniku przedmiotowego zdarzenia. Odnośnie odsetek pozwana podniosła, że powódka została pouczona pismem z dnia 19 lutego 2021 roku, że postępowanie nie zostanie zakończone w ustawowym terminie 30 dni, pismo zostało wysłane na adres mailowy wskazany w zgłoszeniu szkody, a zatem ewentualne odsetki winny zostać zasądzone od 91 dnia po zgłoszeniu szkody (odpowiedź na pozew – k. 21-30).

W dalszym toku postępowania stanowiska stron nie uległy zmianie.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 20 stycznia 2021 roku, na D. (...) Zbrojnych w D. doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki G. (...) o nr rej. (...), należący do H. O.. W dacie zdarzenia pojazd prowadzony był przez jej syna – N. O.. W tym dniu było słonecznie. N. O. jechał od strony M. wewnętrznym pasem, na rondzie prosto w kierunku ulicy (...). Przy zjeżdżaniu z ronda uderzył w niego pojazd marki S. (...) (1) o nr rej. (...), kierowany przez M. O., który jechał do D.. Wjechał on na rondo, chciał zjechać z ronda trzecim zjazdem i wjechał na pas prawy skrajny. M. O. nieprawidłowo wykonał manewr skrętu w lewo i nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu pojazdowi marki G.. Pojazd marki G. najpierw uderzył w lewy bok samochodu, a później w lewą krawędź przyczepy. W pojeździe marki S. (...) (1) nie było uszkodzeń, jedynie powierzchowne. Były również rysy ciemnego koloru, ponieważ G. (...) miało taki kolor. Został porysowany lewy tylni błotnik, w przyczepie nie było śladów uszkodzeń. M. O. przewoził motocykl przyczepą, która była obciążona w granicach 350 kilogramów. Po zdarzeniu uczestnicy zjechali na parking pod sklepem (...). M. O. zadzwonił na policję i został uznany za sprawcę zdarzenia. Samochód marki G. uczestniczył we wcześniejszej kolizji w dniu 28 września 2020 roku, jednak pojazd został naprawiony po poprzedniej szkodzie. Uszkodzone zostały wtedy przednie elementy – zderzak, błotnik i grill (zeznania świadka M. O. – k. 103v.-104, zeznania świadka N. O. – k. 140v.-141, opinia biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej i ruchu drogowego C. H. – k. 158-180v.).

M. O. poruszał się pojazdem posiadającym ważne ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zawarte z (...) Towarzystwem (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w M. (obecnie (...) Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w M.. Szkoda została zgłoszona przez N. O. ubezpieczycielowi i zarejestrowana pod numerem (...).01 (okoliczności bezsporne, akta szkody na płycie CD – k. 70).

W toku postępowania likwidacyjnego ubezpieczyciel sporządził kalkulację naprawy, na podstawie której ustalił wartość kosztów naprawy na kwotę 8.329,55 złotych brutto (kalkulacja kosztów naprawy – k. 6-9).

Ubezpieczyciel zlecił sporządzenie prywatnej opinii rzeczoznawcy na okoliczność ustalenia, jakie były przyczyny i przebieg kolizji pojazdu G. (...) o nr rej. (...) i S. (...) (2) o nr rej. (...) na skrzyżowaniu z ruchem okrężnym (...) w D., czy wszystkie zgłoszone uszkodzenia pojazdu marki G. powstały podczas wskazanego zdarzenia, czy między uszkodzeniami pojazdu poszkodowanego i sprawcy występuje zjawisko korelacji oraz, czy jeśli pojazd marki G. posiadał nienaprawione uszkodzenia powstałe w innych okolicznościach, kierujący nim mógł celowo doprowadzić do zderzenia samochodów. Rzeczoznawca samochodowy P. T. wskazał, że kolizja nie była zdarzeniem przypadkowym i losowym, ale zdarzeniem celowym, które zostało zaplanowane i było realizowane, zaś być może obecność i współudział w/w samochodu sprawczego była przypadkowa i wynikała jedynie z tego, ze znaki rejestracyjne wskazywały na potencjalną nieznajomość organizacji ruchu na rondzie (...) w D.. Ubezpieczyciel zlecił także przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie przedmiotowego zdarzenia drogowego przez X. N.. Wykonał on zlecenie dla ubezpieczyciela, robił oględziny i uzyskiwał oświadczenia od uczestników. X. N. w toku postępowania wyjaśniającego ustalił, że do zdarzenia prawdopodobnie doszło, gdyż doszło do kontaktu pojazdów, ale uszkodzenia przedstawione przez poszkodowanego nie odpowiadały uszkodzeniom powstałym na miejscu, nie pasowały do uszkodzeń stwierdzonych podczas oględzin przyczepki (opinia rzeczoznawcy P. T. – k. 37-50v., sprawozdanie z postępowania wyjaśniającego – k. 51-55, protokół z wywiadu przeprowadzonego z poszkodowanym – k. 56, oświadczenie uczestnika zdarzenia drogowego – k. 57-59, protokół z wywiadu przeprowadzonego z ubezpieczonym – k. 60-60v., oświadczenie uczestnika zdarzenia drogowego – k. 61-63v., zeznania świadka X. N. – k. 140-140v.).

Decyzją z dnia 7 kwietnia 2021 roku ubezpieczyciel odmówił wypłaty odszkodowania, wskazując, że nie znalazł podstaw do przyjęcia odpowiedzialności za skutki przedmiotowego zdarzenia. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że analiza zgromadzonych akt postępowania, w tym wykonanej przez niezależnego rzeczoznawcę opinii technicznej wykazała, że zgłaszane uszkodzenia pojazdu nie powstały w deklarowanych okolicznościach (decyzja – k. 10-10v.).

Pismem z dnia 4 listopada 2021 roku H. O., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata wezwała (...) spółkę akcyjną z siedzibą w B. do zapłaty na swoją rzecz kwoty 8.329,55 złotych tytułem odszkodowania za uszkodzony pojazd – w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego wezwania, pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego (wezwanie do zapłaty – reklamacja – k. 11-11v.).

Pismem z dnia 8 grudnia 2021 roku ubezpieczyciel poinformował, że dokonał ponownego zbadania sprawy, które potwierdziło prawidłowość dotychczasowego stanowiska w przedmiotowej sprawie (pismo – k. 12-12v.).

Wskutek przedmiotowego zdarzenia w pojeździe marki G. (...) doszło do uszkodzenia drzwi przednich z listwą i tylnych prawych, progu prawego, błotnika prawego, opony koła przedniego prawego oraz zderzaka przedniego jedynie po stronie bocznej prawej. Wysokość kosztów naprawy pojazdu ustalona przy pomocy programu DAT z zastosowaniem stawki 110 złotych za roboczogodzinę netto i użyciu części klasy O pozwalających na doprowadzenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia drogowego wynosi 7.516,96 złotych brutto (opinia biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej i ruchu drogowego C. H. – k. 158-180v., opinia uzupełniająca biegłego – k. 210-216, opinia uzupełniająca II biegłego – k. 230-234).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci powołanych wyżej dokumentów prywatnych, jak również częściowo na podstawie zeznań X. N., M. O. oraz N. O..

Sąd dał wiarę zeznaniom X. N. w zakresie ustaleń poczynionych w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego, co potwierdziły dokumenty sporządzone przez niego w trakcie trwania postępowania. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków M. O. oraz N. O. w zakresie okoliczności przedmiotowego zdarzenia. Sam M. O. – kierujący pojazdem marki S. (...) (1) w swych zeznaniach wskazał, że wjechał na pas prawy skrajny, a żeby zjechać z ronda powinien zająć lewy skrajny, a zatem nie kwestionował swojej odpowiedzialności za przedmiotowe zdarzenie drogowe. Zeznania świadków korelowały ze sobą i były spójne co do okoliczności zdarzenia.

Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2023 roku Sąd na podstawie art. 235 ²§1 pkt 2 i 5 kpc pominął wniosek dowodowy strony pozwanej o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej w pozostałej części, tj. w jaki sposób doszło do zdarzenia z dnia 20 stycznia 2021 roku, a także na podstawie art. 235 ²§1 pkt 3 kpc pominął dowód z przesłuchania stron z uwagi na fakt, iż H. O. – właścicielka przedmiotowego pojazdu nie miała wiedzy na temat okoliczności przedmiotowego zdarzenia, albowiem w momencie kolizji auto było prowadzone przez jej syna N. O., jak również N. O. zgłosił później szkodę do ubezpieczyciela i brał udział w postępowaniu likwidacyjnym.

W ocenie Sądu opinia sporządzona przez biegłego z zakresu techniki samochodowej C. H. jest jasna, rzetelna, logiczna i spójna i zawiera odpowiedzi na wszystkie postawione pytania. Biegły w swej opinii jednoznacznie wskazał, że przeprowadzona analiza okoliczności zaistnienia zdarzenia z dnia 20 stycznia 2021 roku pozwala na stwierdzenie, że do zderzenia się pojazdów mogło dojść w deklarowanych okolicznościach. Zaznaczył, że zakres uszkodzeń jest ograniczony w stosunku do ujawnionego podczas oględzin oraz, że analiza okoliczności i sposobu zaistnienia zdarzenia drogowego wykazała, że w deklarowanych okolicznościach mogło dojść do kontaktu pojazdu G. z zestawem pojazdu S. z przyczepką, a uszkodzone mogły zostać drzwi przednie z listwą i tylne prawe, próg prawy, błotnik prawy, opona koła przedniego prawego oraz zderzak przedni jedynie po stronie bocznej prawej. Wskazał, że naruszenie przepisów ruchu drogowego oraz odpowiedzialność za spowodowanie zdarzenia drogowego należy przypisać kierującemu pojazdem S. z przyczepą, który nieprawidłowo wykonywał manewr skrętu w lewo, poruszając się prawym pasem, który nie uprawniał do wykonania manewru skrętu w lewo i nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu prawidłowo poruszającemu się pojazdowi marki (...).. Odnośnie wysokości kosztów naprawy pojazdu wskazał, że ustalona przy pomocy programu DAT z zastosowaniem stawki 110 złotych za roboczogodzinę i użyciu części klasy O, pozwalających na doprowadzenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia drogowego wynosi 7.516,96 złotych brutto.

Zarzuty do przedmiotowej opinii złożyła strona pozwana, kwestionując możliwość powstania w deklarowanych okolicznościach uszkodzeń błotnika przedniego lewego pojazdu G. oraz drzwi pojazdu G.. Biegły sporządził opinię uzupełniającą, w której wskazał, że z przeprowadzonej analizy możliwości powstania uszkodzeń pojazdu marki G. wynika, że uznane przez niego uszkodzenia pojazdu G. są niezmienne, a zatem nie powstanie inny kosztorys, gdyż kwestionowanie uszkodzeń strony pozwanej jest bezpodstawne. W związku z tym podtrzymał opinię pierwotną w całości. Strona pozwana ponownie złożyła zarzuty do opinii, kwestionując opinię uzupełniającą biegłego, jednak biegły w drugiej opinii uzupełniającej odniósł się szczegółowo do zarzutów strony pozwanej i w dalszym ciągu podtrzymał opinię pierwotną i uzupełniającą pierwszą. Z tych też względów w ocenie Sądu opinie sporządzone przez biegłego dały podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo w niniejszej sprawie okazało się zasadne w części.

Stosownie do przepisu art. 415 k.c., kto z winy swej wyrządził drugiej osobie szkodę obowiązany jest do jej naprawienia. Z kolei zaś w myśl art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia (§2). Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela (§4).

Problematyka umów odpowiedzialności cywilnej uregulowana została również w przepisach szczególnych, tj. ustawie z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity – Dz. U. z 2013 r. poz. 392 ze zm.).

Zgodnie z art. 34 powołanej ustawy z ubezpieczenia OC posiadacza pojazdu mechanicznego przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. W myśl przytoczonego przepisu odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń ma charakter pochodny do odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub kierującego pojazdem. Powstaje wówczas, gdy istnieje odpowiedzialność posiadacza pojazdu lub kierującego na podstawie przepisów prawa cywilnego.

W sprawie niniejszej pozwana kwestionowała istnienie podstaw swojej odpowiedzialności, przebieg rzekomego zdarzenia w okolicznościach deklarowanych przez uczestników zdarzenia, możliwość powstania wszystkich uszkodzeń pojazdu G. wskazywanych przez powódkę na skutek zdarzenia, a także wysokość dochodzonego roszczenia z uwagi na wcześniejsze uszkodzenia pojazdu G. oraz brak korelacji wszystkich uszkodzeń po przedmiotowym zdarzeniu.

Postępowanie dowodowe wykazało, że do zdarzenia drogowego doszło w okolicznościach deklarowanych przez uczestników zdarzenia. Powyższe potwierdziły zeznania świadków – uczestników zdarzenia – N. O. oraz M. O.. Ostatecznie Sąd oparł się jednak na opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej C. H.. Biegły jednoznacznie w swej opinii wskazał, że w deklarowanych okolicznościach mogło dojść do zdarzenia oraz, że jego sprawcą był kierujący pojazdem S. z przyczepką, ponieważ wykonał manewr w lewo, do czego nie był uprawniony, będąc na prawym pasie. Z tych też względów Sąd uznał, że pozwana ponosi odpowiedzialność za przedmiotowe zdarzenie, albowiem sprawca zdarzenia posiadał ważne ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnego posiadaczy pojazdów mechanicznych zawarte w pozwanym towarzystwie.

Spór pomiędzy stronami dotyczył również określenia wysokości koniecznych, celowych i uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu, niezbędnych do przywrócenia takiego jego stanu, jaki istniał przed wypadkiem, a także zakresu uszkodzeń przedmiotowego pojazdu.

Strona pozwana w toku postępowania likwidacyjnego sporządziła kalkulację szkody, na podstawie której ustaliła wartość kosztów naprawy na kwotę 8.329,55 złotych. Z tych też względów strona powodowa żądała zasądzenia powyższej kwoty tytułem odszkodowania. Następnie, strona pozwana zakwestionowała jednak wysokość roszczenia, podnosząc, że w pojeździe istniały wcześniejsze uszkodzenia związane z uczestnictwem w innej kolizji oraz brak korelacji wszystkich uszkodzeń po przedmiotowym zdarzeniu.

W tym zakresie Sąd również oparł się na wnioskach wysnutych przez biegłego C. H.. Biegły w swej opinii wskazał, że wskutek przedmiotowego zdarzenia w pojeździe marki G. (...) doszło do uszkodzenia drzwi przednich z listwą i tylnych prawych, progu prawego, błotnika prawego, opony koła przedniego prawego oraz zderzaka przedniego jedynie po stronie bocznej prawej. Ustalił, że wysokość kosztów naprawy pojazdu ustalona przy pomocy programu DAT z zastosowaniem stawki 110 złotych za roboczogodzinę netto i użyciu części klasy O pozwalających na doprowadzenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia drogowego wynosi 7.516,96 złotych brutto.

Przedmiotowa szkoda pozostaje w adekwatnym związku przyczynowo skutkowym ze zdarzeniem ubezpieczeniowym, za którego następstwa odpowiedzialność ponosi pozwany z racji zawartej umowy ubezpieczenia pojazdu OC. Zaistniały, zatem, przesłanki określone w art. 822 § 1 k.c. i w art. 361 § 1 k.c. Szkoda w sprawie niniejszej to koszt, jaki musi ponieść powód ze swojego majątku (strata) w celu dokonania naprawy samochodu (przywrócenia stanu poprzedniego). Stosownie do art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili (§ 2). W istocie powszechnie przyjmuje się, że naprawienie szkody polegającej na uszkodzeniu pojazdu polega przede wszystkim na zapłaceniu kwoty koniecznej do przywrócenia samochodu do stanu poprzedniego.

Powszechne i utrwalone jest stanowisko doktryny i judykatury, że odszkodowanie przysługuje poszkodowanemu niezależnie od tego, czy pojazd został rzeczywiście naprawiony (wyrok SN z dnia 17 czerwca 1987r. sygn.. akt IV CR 158/87, wyrok SN z dnia 16 maja 2002r. sygn. akt V CKN 1273/00, wyrok SN sygn. akt I CR 151/88). Sąd w całości aprobuje wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2018 roku w sprawie II CNP 43/17, Lex 2490615 – „Z art. 822 § 1 k.c. wynika, że obowiązek ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej polega na zapłacie określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone przez ubezpieczonego osobom trzecim, a więc na spełnieniu świadczenia pieniężnego. Poszkodowany może, według swojego wyboru, żądać od ubezpieczyciela zapłaty kosztów hipotetycznej restytucji albo zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej ustalonej zgodnie z metodą różnicy. Przepis art. 822 § 1 k.c. modyfikuje normę wynikającą z art. 363 § 1 k.c. bowiem jedynie tylko w ten sposób, że roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego przekształca w roszczenie o zapłatę kosztów restytucji. Powstanie roszczenia w stosunku do ubezpieczyciela o zapłacenie odszkodowania, a tym samym jego zakres odszkodowania, nie zależą od tego, czy poszkodowany dokonał restytucji i czy w ogóle ma taki zamiar”.

Wskazać w tym miejscu należy, iż Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 13 czerwca 2003 r. w sprawie III CZP 32/03 (publ. LEX (...)) podkreślił, że iż poszkodowanemu przysługuje wybór odpowiedniego warsztatu naprawczego, któremu powierzy on dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu. Warsztaty te mogą posługiwać się różnymi cenami w zakresie tych samych lub podobnych prac naprawczych. Co więcej, ceny te mogą odbiegać w odpowiedniej skali od cen stosowanych przez warsztaty naprawcze działające na odpowiednim rynku lokalnym (np. na terenie określonego miasta lub gminy). Sąd Najwyższy wskazał też, iż „zgodnie z zasadą pełnej kompensaty poniesionej szkody (art. 361 § 2 k.c.), poszkodowany będzie mógł domagać się od ubezpieczyciela odszkodowania obejmującego poniesione koszty wspomnianych prac naprawczych. Za kategorię "niezbędnych" kosztów naprawy należałoby uznać takie koszty, które zostały poniesione w wyniku przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu jego technicznej używalności istniejącej przed wyrządzeniem szkody przy zastosowaniu technologicznej metody odpowiadającej rodzajowi uszkodzeń pojazdu mechanicznego. Kosztami "ekonomicznie uzasadnionymi" będą koszty ustalone według cen, którymi posługuje się wybrany przez poszkodowanego warsztat naprawczy dokonujący naprawy samochodu. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że ceny te odbiegają (są wyższe) od cen przeciętnych dla określonej kategorii usług naprawczych na rynku napraw samochodu. Jeżeli nie kwestionuje się bowiem uprawnienia do wyboru przez poszkodowanego warsztatu samochodowego mającego dokonać naprawy, miarodajne w tym zakresie powinny być ceny stosowane właśnie przez ten warsztat naprawczy w związku z naprawą indywidualnie oznaczonego pojazdu mechanicznego”. Przenosząc powyższe stanowisko Sądu Najwyższego na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że ubezpieczyciel nie ma prawa do stawek za prace naprawcze, czy rodzaju części zamiennych.

Z tych też względów Sąd uznał, iż uzasadnione koszty naprawy przedmiotowego pojazdu wynoszą 7.516,96 złotych. Mając na uwadze powyższe, Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powódki powyższą kwotę, o czym orzekł w punkcie I. (pierwszym) wyroku, oddalając powództwo w pozostałej części, tj. w zakresie pozostałego żądanego odszkodowania, o czym orzekł w punkcie II. (drugim) wyroku.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c.

Orzekając o odsetkach Sąd zważył, że orzeczenie zasądzające odszkodowanie ma charakter rozstrzygnięcia deklaratoryjnego, zaś zobowiązanie do zapłaty odszkodowania jest zobowiązaniem z natury rzeczy bezterminowym, dlatego też przekształcenie go w zobowiązanie terminowe następuje stosownie do treści art. 455 k.c. (niezwłocznie) – w wyniku wezwania wierzyciela (pokrzywdzonego) skierowanego wobec dłużnika (podmiotu zobowiązanego do naprawienia szkody) do spełnienia świadczenia. Reguła ta, w zakresie terminu spełnienia świadczenia, doznaje modyfikacji w przypadku, gdy podmiotem zobowiązanym do naprawienia szkody jest zakład ubezpieczeń. Wówczas termin do spełnienia świadczenia wyznacza regulacja art. 817 k.c. albo art. 14 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych. W art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych ustawodawca zobligował ubezpieczyciela do spełnienia świadczenia w terminie 30 dni od daty otrzymania przez niego zawiadomienia o szkodzie. Na wypadek, gdyby we wskazanym wyżej terminie nie było możliwe ustalanie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń lub wysokości odszkodowania, datę wypłaty świadczenia wyznacza termin 14 – dniowy, liczony od momentu, gdy przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe.

Ubezpieczyciel sporządził kalkulację naprawy już w dniu 9 lutego 2021 roku, a zatem do 23 lutego 2021 roku miał możliwość zebrania dokumentów potrzebnych do wydania decyzji. Z tych też względów Sąd uznał za zasadne zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 23 lutego 2021 roku do dnia zapłaty.

Rozstrzygnięcie o kosztach procesu w punkcie III. (trzecim) wyroku Sąd oparł na treści art. 100 kpc, stosunkowo je rozdzielając. Strona powodowa wygrała niniejszy proces w 90,3%, zaś strona pozwana w 9,7%.

Na koszty procesu poniesione przez stronę powodową złożyły się: opłata od pozwu
w kwocie 500 złotych, 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa profesjonalnemu pełnomocnikowi, 500 złotych tytułem wykorzystanej zaliczki oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 1.800 złotych, ustalone w oparciu o §2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie, tj. łącznie 2.817 złotych. Należny zwrot kosztów stronie powodowej wynosi zatem 2.543,76 złotych (2.817 zł x 90,3%).

Na koszty procesu poniesione przez stronę pozwaną złożyły się: wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 1.800 złotych, ustalone w oparciu o §2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa pełnomocnikowi profesjonalnemu, tj. łącznie 1.817 złotych. Należny zwrot kosztów stronie pozwanej wynosi zatem 176,25 złotych (1.817 zł x 9,7%).

Po wzajemnej kompensacji kosztów, Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 2.367,51 złotych (2.543,76 zł – 176,25 zł) tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sąd dodatkowo na podstawie art. 98 § 1 ¹ kpc orzekł o odsetkach ustawowych za opóźnienie od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu.

W sprawie niniejszej zostały poniesione wydatki tymczasowo przez Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Radomiu w łącznej kwocie 2.073,52 złotych, na które złożyły się: zwrot kosztów dla świadka (k. 127) oraz wynagrodzenie biegłego (k. 181, k. 220, k. 237). Część kosztów, tj. dotyczących zwrotu kosztów dla świadka w kwocie 361,10 złotych oraz wynagrodzenia biegłego za sporządzenie opinii pierwotnej w kwocie 1.054,24 złotych – łącznie 1.415,34 złotych Sąd rozdzielił stosunkowo, mając na względzie stopień, w jakim strony przegrały niniejszy proces [powódka – 137,29 zł (9,7% z 1.415,34 zł), pozwana – 1.278,05 zł (90,3% z 1.415,34 zł)]. Koszty związane z opiniami uzupełniającymi biegłego w łącznej kwocie 658,18 złotych zostały wywołane wnioskami strony pozwanej. Z tych też względów Sąd nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Radomiu tytułem wydatków uiszczonych tymczasowo przez Skarb Państwa:

- od H. O. kwotę 137,29 złotych,

- od (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w M. kwotę 1.936,23 złotych (1.278,05 zł + 658,18 zł),

o czym orzekł odpowiednio w punktach IV. (czwartym) i V. (piątym) wyroku.

Sędzia Dariusz Wieński

ZARZĄDZENIE

(…).

12.03.2026 r. Sędzia Dariusz Wieński