Wyrok z 4 marca 2026, sygn. IV P 2134/24
Pracodawca nie może skutecznie uznać, bez zgody pracownika, że okresy czasu, które już upłynęły, a w których pracownik nie wnioskował o udzielenie urlopu i nie został na ten urlop posłany przez pracodawcę, stanowiły w istocie urlop wypoczynkowy. Pracodawca może wysłać pracownika na zaległy urlop, nawet gdy pracownik nie wyraża na to zgody, jednakże w sposób oczywisty posłanie pracownika na urlop musi następować na przyszłość. Niedopuszczalne i bezskuteczne jest posłanie pracownika na urlop „w przeszłość”, retroaktywnie, po upływie miesięcy czy lat od okresu czasu, w którym urlop ten miałby mieć miejsce.
W świadectwie pracy pracodawca obowiązany jest podać jedynie informację o wymiarze urlopu wypoczynkowego przysługującego pracownikowi za rok kalendarzowy, w którym ustał stosunek pracy i wykorzystanego w tym roku – na co wskazuje wprost treść przepisu § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2016 roku. A zatem brak jest podstawy prawnej do ujawnienia w świadectwie pracy informacji o łącznym niewykorzystanym urlopie wypoczynkowym pracownika za wszystkie lata pracy.Samowolne podejmowanie czynności zawodowych przez pracownika w czasie urlopu wypoczynkowego nie prowadzi do uznania, że urlop nie został wykorzystany, jeżeli pracodawca nie odwołał pracownika z urlopu ani nie zlecał mu wykonywania pracy. Urlop wypoczynkowy stanowi bowiem czas zwolnienia pracownika z obowiązku świadczenia pracy. Nie sposób przyjąć, aby pracownik mógł w drodze własnych, nieuzgodnionych z pracodawcą działań unicestwić skutki udzielonego urlopu, a następnie po rozwiązaniu stosunku pracy wywodzić z tego faktu roszczenie o ekwiwalent pieniężny.
Pracodawca nie może skutecznie uznać, bez zgody pracownika, że okresy czasu, które już upłynęły, a w których pracownik nie wnioskował o udzielenie urlopu i nie został na ten urlop posłany przez pracodawcę, stanowiły w istocie urlop wypoczynkowy. Pracodawca może wysłać pracownika na zaległy urlop, nawet gdy pracownik nie wyraża na to zgody, jednakże w sposób oczywisty posłanie pracownika na urlop musi następować na przyszłość. Niedopuszczalne i bezskuteczne jest posłanie pracownika na urlop „w przeszłość”, retroaktywnie, po upływie miesięcy czy lat od okresu czasu, w którym urlop ten miałby mieć miejsce.
W świadectwie pracy pracodawca obowiązany jest podać jedynie informację o wymiarze urlopu wypoczynkowego przysługującego pracownikowi za rok kalendarzowy, w którym ustał stosunek pracy i wykorzystanego w tym roku – na co wskazuje wprost treść przepisu § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2016 roku. A zatem brak jest podstawy prawnej do ujawnienia w świadectwie pracy informacji o łącznym niewykorzystanym urlopie wypoczynkowym pracownika za wszystkie lata pracy.
W skrócie
Pokaż pozostałe podstawy prawne (9)
Sygnatura akt IV P 2134/24
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Wrocław, dnia 4 marca 2026 roku
Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:
Przewodniczący: Asesor Sądowy Krzysztof Trnka
Protokolant: Maciej Tomaszewski
po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2026 roku we Wrocławiu na rozprawie
sprawy z powództwa N. W. (1)
przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we U.
o zapłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop oraz o sprostowanie świadectwa pracy
I. zobowiązuje (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we U. do sprostowania wydanego powódce N. W. (1) świadectwa pracy z dnia 16 września 2024 roku, określając jednocześnie, że sprostowane świadectwo pracy ma zawierać w ust. 1 informację, że powódka N. W. (1) była zatrudniona w okresie od dnia 14 czerwca 2021 roku do dnia 16 września 2024 roku oraz ma zawierać w ust. 6 pkt 2 informację o tym, że powódka N. W. (1) z 20 (dwudziestu) dni urlopu wypoczynkowego przysługującego jej w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy, wykorzystała w tym roku 0 (zero) dni;
II. zasądza od pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we U. na rzecz powódki N. W. (1) kwotę 26.526,24 złotych (dwudziestu sześciu tysięcy pięciuset dwudziestu sześciu złotych i dwudziestu czterech groszy) brutto tytułem ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia 17 września 2024 roku do dnia zapłaty;
III. w pozostałym zakresie powództwo oddala;
IV. zasądza od pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we U. na rzecz powódki N. W. (1) kwotę 2.633,28 złotych (dwóch tysięcy sześciuset trzydziestu trzech złotych i dwudziestu ośmiu groszy) tytułem zwrotu wynagrodzenia adwokata reprezentującego stronę, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia prawomocności niniejszego postanowienia o kosztach procesu do dnia zapłaty;
V. nakazuje ściągnąć z pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we U. na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu kwotę 899,69 złotych (ośmiuset dziewięćdziesięciu dziewięciu złotych i sześćdziesięciu dziewięciu groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych w postaci części należnej opłaty stosunkowej od pozwu w zakresie żądania o zapłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, od uiszczenia której powódka jest zwolniona z mocy ustawy;
VI. nakazuje ściągnąć z pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we U. na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu kwotę 427,24 złotych (czterystu dwudziestu siedmiu złotych i dwudziestu czterech groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych w postaci części należnej opłaty stosunkowej od pisma procesowego pełnomocnika powódki z dnia 4 grudnia 2025 roku (data oddania pisma w placówce operatora pocztowego), od uiszczenia której powódka jest zwolniona z mocy ustawy;
VII. nakazuje ściągnąć z pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we U. na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu kwotę 30,00 złotych (trzydziestu złotych i zera groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych w postaci należnej opłaty stałej od pozwu w zakresie żądania o sprostowanie świadectwa pracy, od uiszczenia której powódka jest zwolniona z mocy ustawy;
VIII. w pozostałym zakresie nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu;
IX. nadaje niniejszemu wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie punktu II sentencji do kwoty 7.084,48 złotych (siedmiu tysięcy osiemdziesięciu czterech złotych i czterdziestu ośmiu groszy) brutto.
Sygnatura akt IV P 2134/24
UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 23 września 2024 r. (data nadania pozwu w placówce pocztowej, k. 12), wniesionym do Sądu Rejonowego w Legnicy IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, skierowanym przeciwko stronie pozwanej (...) sp. z o.o. we U., powódka N. W. (2) wniosła o:
1) sprostowanie świadectwa pracy wydanego przez stronę pozwaną w zakresie informacji o okresie zatrudnienia, wykorzystaniu urlopu wypoczynkowego za 2024 r., wskazując, że urlop nie został wykorzystany,
2) wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za okres zatrudnienia od dnia 14 czerwca 2021 r. do dnia 15 września 2024 r.
Nadto, powódka domagała się zasądzenia od strony pozwanej zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że była zatrudniona w (...) sp. z o.o. od dnia 14 czerwca 2021 r. do dnia 16 września 2024 r. na podstawie umowy o pracę, a rozwiązanie umowy nastąpiło z inicjatywy powódki, za porozumieniem stron z dniem 16 września 2024 r. Podniosła, że pracodawca błędnie wskazał w świadectwie pracy datę ustania stosunku pracy jako dzień 15 września 2024 r. Dalej powódka wskazała również, że pracodawca podał w świadectwie pracy nieprawdziwą informację, że wykorzystała urlop za rok 2024. Podniosła, że w okresie zatrudnienia nie wykorzystała przysługującego jej urlopu wypoczynkowego za lata 2021 - 2024. Wyjaśniła, że w roku 2024 przebywała na zwolnieniu lekarskim od dnia 22 marca 2024 r. do dnia 14 września 2024 r. z powodu mobbingu stosowanego przez pracodawcę, a w ciągu całego czasu pracy u strony pozwanej nie składała wniosków o urlop wypoczynkowy w latach 2021 - 2024, a urlop ten nie został jej udzielony, ani nie wypłacono jej ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Powódka dodała, że wielokrotnie zwracała się do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy, jednak bezskutecznie.
W piśmie procesowym z dnia 8 października 2024 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej – k. 19) powódka sprecyzowała żądanie pozwu, wskazując, że wnosi o wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w kwotach:
1) 3.047,68 zł za 2021 rok (16 dni urlopu),
2) 6.215,04 zł za 2022 rok (26 dni urlopu),
3) 6.242,08 zł za 2023 rok (26 dni urlopu),
4) 4.780,80 zł za 2024 rok (20 dni urlopu).
Nadto, powódka podała, że miejscem świadczenia jej pracy był U., ul. (...).
Postanowieniem z dnia 10 października 2024 r. Sąd Rejonowy w Legnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 200 k.p.c. w zw. z art. 461 § 1 k.p.c. stwierdził swą niewłaściwość miejscową i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydziałowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych jako właściwemu do jej rozpoznania.
W piśmie procesowym z dnia 10 lutego 2025 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej – k. 46) powódka sprecyzowała roszczenie o sprostowanie świadectwa pracy, wskazując, że w treści świadectwa pracy błędnie wskazano, że urlop wypoczynkowy został wykorzystany przez nią w pełni, podczas gdy faktycznie nie wykorzystała przysługującego jej urlopu łącznie w wymiarze 88 dni (704 godzin) z rozbiciem na poszczególne lata następująco:
16 dni (128 godzin) za rok 2021,
26 dnia (208 godzin) za rok 2022,
26 dni (208 godzin) za rok 2023,
20 dni (160 godzin) za rok 2024.
W konsekwencji powódka wniosła o sprostowanie świadectwa pracy poprzez wprowadzenie prawidłowego zapisu w części dotyczącej niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego następującej treści: „Pracownik nie wykorzystał w pełni przysługującego mu urlopu wypoczynkowego za okres zatrudnienia w spółce (...) sp. z o.o., w związku z czym przysługuje mu ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy”.
Jednocześnie powódka cofnęła żądanie o wydanie jej umowy o pracę wraz z aneksami , (czyniąc to jeszcze przed powstaniem stanu zawisłości sporu - przed doręczeniem odpisu pozwu stronie pozwanej).
W odpowiedzi na pozew z dnia 28 marca 2025 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej - k. 101) pozwana spółka wniosła o oddalenie powództwa w całości. W ocenie strony pozwanej roszczenia powódki były niezasadne. Świadectwo pracy zostało jej prawidłowo wystawione i wykorzystała urlop wypoczynkowy w przysługującym jej wymiarze.
W uzasadnieniu strona pozwana podniosła, że do rozwiązania umowy o pracę z powódką doszło w dniu 15 września 2024 r. wobec wniosku pracownicy z dnia 2 września 2024 r., w którym wniesiono o rozwiązanie umowy od dnia 16 września 2024 r. Wskazała także, że cały urlop został wykorzystany przez powódkę w okresach wskazanych w załączonych listach obecności, na których znajdowała się adnotacja (...), stanowiąca oznaczenie wykorzystania przez powódkę urlopu wypoczynkowego w poszczególnych dniach. Podniosła także, że pracodawca akceptuje urlopy według potrzeb pracowników i że funkcjonuje u niego Regulamin Pracy.
Repliką na odpowiedź na pozew z dnia 24 czerwca 2025 r. (data wpływu pisma do Sądu, k. 169) powódka podtrzymała dotychczas zgłoszone żądania, a także wniosła o zasądzenie na jej rzecz od strony pozwanej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty.
Powódka zaprzeczyła, aby przebywała na urlopie wypoczynkowym w okresach wskazanych przez stronę pozwaną, jak również, aby u pracodawcy obowiązywał Regulamin Pracy. Wskazała, że pracodawca nie przedstawił żadnych dokumentów, potwierdzających okoliczność, że powódka wnioskowała we wskazanych okresach o urlop bądź takie, które potwierdzają, że rzeczywiście na urlopie przebywała w okresach spornych. Zaprzeczyła także, aby rzekomy urlop był z nią konsultowany. Podniosła, że z dokumentów przedłożonych przez stronę pozwaną wynika, że powódka świadczyła pracę nie tylko w okresie rzekomego urlopu wypoczynkowego, ale także na wyraźne żądanie pracodawcy – w weekendy i podczas przebywania na zwolnieniu chorobowym.
Na terminie rozprawy w dniu 22 października 2025 roku prezes zarządu pozwanej spółki (...) doprecyzowała twierdzenia strony pozwanej co do faktów w następujący sposób:
- oświadczyła, że to ona (ze swojej inicjatywy, a nie na wniosek powódki) retroaktywnie uznała za urlop wypoczynkowy powódki dni, które już upłynęły, a w których w ocenie strony pozwanej powódka nie świadczyła pracy ;
- oświadczyła, że w czerwcu, lipcu, sierpniu, wrześniu, październiku, listopadzie i grudniu 2021 roku powódki nie było na urlopie ;
- oświadczyła, że w styczniu, lutym, marcu, kwietniu, maju, czerwcu, lipcu, sierpniu, wrześniu 2022 roku powódki nie było na urlopie ;
- oświadczyła, że 27, 28 i 31 października 2022 roku powódki nie było w pracy. Ponadto oświadczył, że pracodawca potraktował to jako urlop , bo wszyscy inni pracownicy wzięli urlop;
- oświadczyła, że w dniach od 2 do 10 listopada 2022 roku powódki nie było w pracy i za te dni pracodawca z własnej inicjatywy, retroaktywnie, bez wniosku powódki uznał te dni za urlop wypoczynkowy powódki . Ponadto oświadczyła, że uznała, że w pozostałej części miesiąca powódka pracowała zdalnie . Ponadto oświadczyła, że na 30 listopada i 1, 6, 29, 30 grudnia 2022 roku powódka sama zawnioskowała o urlop, natomiast dni 15 i 16 grudnia 2022 roku pracodawca z własnej inicjatywy, retroaktywnie, bez wniosku powódki uznał za urlop wypoczynkowy powódki , bo powódka była nieobecna w biurze. Ponadto oświadczyła, że 31 grudnia 2022 roku biuro nie działało;
- oświadczyła, że w dniach 2, 3, 4 i 5 stycznia 2023 roku powódka sama zawnioskowała o urlop. Ponadto oświadczyła, że pracodawca z własnej inicjatywy, retroaktywnie, bez wniosku powódki uznał za urlop wypoczynkowy powódki dzień 9 stycznia 2023 roku, gdyż powódka była nieobecna w pracy;
- oświadczyła, że w lutym, kwietniu 2023 roku powódka nie była na urlopie . Ponadto oświadczyła, że dni 28 do 31 marca 2023 roku pracodawca z własnej inicjatywy, retroaktywnie, bez wniosku powódki uznał za urlop wypoczynkowy powódki, ponieważ nie było jej w pracy. Ponadto oświadczyła, że od 13 kwietnia do 12 maja 2023 roku powódka była na zwolnieniu chorobowym . Ponadto oświadczyła, że w maju 2023 roku powódka nie była na urlopie . Ponadto oświadczyła, że od 23 maja do 31 sierpnia 2023 roku powódka była na zwolnieniu chorobowym . Ponadto oświadczyła, że pracodawca z własnej inicjatywy, retroaktywnie, bez wniosku powódki uznał cały wrzesień 2023 roku jako urlop wypoczynkowy powódki . Ponadto oświadczyła, że pracodawca z własnej inicjatywy, retroaktywnie, bez wniosku powódki uznał za urlop wypoczynkowy powódki dni: od 9 do 20 i od 26 do 27 oraz od 30 do 31 października 2023 roku. Ponadto oświadczyła, że powódka sama zawnioskowała o urlop w dniach 2 i 3 listopada 2023 roku. Ponadto oświadczyła, że powódka nie była na urlopie w grudniu 2023 roku;
- oświadczyła, że pracodawca z własnej inicjatywy, retroaktywnie, bez wniosku powódki uznał za urlop wypoczynkowy powódki dni: od 2 do 5, od 8 do 11, od 22 do 23 stycznia 2024 roku. Ponadto oświadczyła, że nie wie czy za dni 30 i 31 powódka złożyła wniosek urlopowy, czy pracodawca sam jej rozpisał urlop;
- oświadczyła, że dzień 12 stycznia 2024 roku, na który pierwotnie pracodawca z własnej inicjatywy, retroaktywnie, bez wniosku powódki rozpisał powódce urlop , po ponownym przeliczeniu pracodawca wykreślił z listy dni urlopowych powódki, uznając, że powódki nie było wtedy na urlopie . Ponadto oświadczyła, że tak samo pracodawca postąpił z dniami 15, 16, 17, 18 i 29 stycznia 2024 roku;
- oświadczyła, że dni 1, 2, od 5 do 9, 12, 15, od 19 do 22, od 28 do 29 lutego 2024 roku pracodawca z własnej inicjatywy, retroaktywnie, bez wniosku powódki uznał za urlop wypoczynkowy powódki . Ponadto oświadczyła, że dni 13, 14, 16 i 23 lutego 2024 roku, na które pierwotnie pracodawca z własnej inicjatywy, retroaktywnie, bez wniosku powódki rozpisał powódce urlop , po ponownym przeliczeniu pracodawca wykreślił z listy dni urlopowych powódki, uznając, że powódki nie było wtedy na urlopie;
- oświadczyła, że p racodawca z własnej inicjatywy, retroaktywnie, bez wniosku powódki uznał za urlop wypoczynkowy powódki dni: 4, 5, 7, 8, 11 marca 2024 roku. Ponadto oświadczyła, że po ponownym przeliczeniu pracodawca wykreślił z listy dni urlopowych powódki dzień 6 marca 2024 roku, na który pierwotnie pracodawca z własnej inicjatywy, retroaktywnie, bez wniosku powódki rozpisał powódce urlop , uznając, że powódki nie było wtedy na urlopie ;
- oświadczyła, że to ona (prezes zarządu M. W. (2)), nie powódka, jest autorem wpisów (...) (urlop wypoczynkowy) na listach obecności przy nazwisku powódki.
W piśmie procesowym z dnia 4 grudnia 2025 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej, k. 408) powódka rozszerzyła powództwo w ten sposób, że w miejsce pierwotnie żądanej kwoty wniosła o zasądzenie kwoty 29.927,04 zł brutto wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 16 września 2024 r. do dnia zapłaty.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
Powódka N. W. (2) pozostawała od dnia 14 czerwca 2021 r. zatrudniona u strony pozwanej (...) sp. z o.o. we U. na stanowisku „samodzielna księgowa” na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy.
Dowód: - umowa o pracę na czas nieokreślony z dn. 14.06.2021 r. w aktach osobowych powódki,
- zmiany warunków umowy o pracę w aktach osobowych powódki.
Nadzór nad pracą powódki sprawowała bezpośrednio prezes zarządu pozwanej spółki, M. W. (2). Powódka uzgodniła z pracodawcą możliwość pracy w formie zdalnej . Powódka motywowała wniosek o pracę zdalną tym, że mieszka w innej miejscowości (Z.) niż miejscowość, w której znajduje się zakład pracy (U.). Pracodawca znał miejsce zamieszkania powódki. Pracodawca zgodził się na świadczenie pracy przez powódkę w formie zdalnej i nigdy tej zgody nie cofnął. Powódka świadczyła pracę w przeważającej mierze w formie zdalnej, z domu. W zakładzie pracy powódka pojawiała się raz na jeden/dwa tygodnie, w celu wzięcia dokumentów, nad którymi potem pracowała w domu i zwrócenia dokumentów, nad którymi skończyła pracę oraz odbycia spotkań z klientami pozwanej spółki, których obsługiwała, a których nie mogła obsłużyć za pośrednictwem telefonu czy poczty elektronicznej (np. wymagany był podpis klienta na dokumencie zaprojektowanym przez powódkę). W okresie, w którym powódka była zatrudniona w pozwanej spółce, pracodawca nie kwestionował powyższego sposobu świadczenia pracy przez powódkę i nie wzywał jej do świadczenia pracy wyłącznie stacjonarnie.
Świadcząc pracę zdalnie, powódka kontaktowała się z klientami i urzędami telefonicznie i za pośrednictwem poczty elektronicznej. Kontakt z klientami i urzędami stanowił jedynie część, nie całość pracy powódki. Były takie dni, że praca powódki nie wymagała wykonywania połączeń telefonicznych i pisania e-maili. W te dni powódka dokonywała obliczeń, weryfikowała dokumenty księgowe i sporządzała projekty dokumentów.
Powódka miała zdalny dostęp do wszystkich narzędzi pracy , tj. komputerowego programu księgowego i programu komputerowego do skanowania dokumentów.
Dowód: - zeznania świadka B. W., e-protokół rozprawy z dn. 29.10.2025 r., protokół skrócony k. 371 - 372,
- przesłuchanie powódki, e-protokół rozprawy z dn. 31.10.2025 r., protokół skrócony k. 385 - 386,
- przesłuchanie za stronę pozwaną M. W. (1), e-protokół rozprawy z dn. 13.02.2026 r., protokół skrócony k. 415 – 416;
- oświadczenie strony pozwanej na rozprawie w dniu 22 października 2025 roku.
Zgodnie z obowiązującym u strony pozwanej Regulaminem Pracy, potwierdzanie obecności w pracy odbywało się na listach obecności. Nieobecność w pracy musiała być udokumentowana lub odbywać się za zgodą pracodawcy (§ 49).
Dowód: - Regulamin pracy, k. 132 – 154.
U strony pozwanej funkcjonowała lista obecności. Pracownicy samodzielnie odnotowywali swoją obecność za jej pośrednictwem.
Adnotacje (...) (urlop wypoczynkowy) na liście obecności dokonywała asystentka B. V. lub prezes zarządu M. W. (2) . Powódka nie wpisywała na listę adnotacji (...) przy swoim nazwisku.
Dowód: - zeznania świadka N. Y., e-protokół rozprawy z dn. 24.10.2025 r., protokół skrócony k. 364 - 365,
- zeznania świadka W. L., e-protokół rozprawy z dn. 29.10.2025 r., protokół skrócony k. 370 - 371,
- zeznania świadka B. V., e-protokół rozprawy z dn. 31.10.2025 r., protokół skrócony k. 384 - 385,
- przesłuchanie powódki, e-protokół rozprawy z dn. 31.10.2025 r., protokół skrócony k. 385 – 386.;
- oświadczenie strony pozwanej na rozprawie w dniu 22 października 2025 roku.
Każdy księgowy zatrudniony u strony pozwanej miał własnych przydzielonych klientów do obsługi. (...) księgową jednego klienta zajmowała się jedna księgowa. (...) kadrową wszystkich klientów biura zajmowała się N. Y..
Dowód: - zeznania świadka N. Y., e-protokół rozprawy z dn. 24.10.2025 r., protokół skrócony k. 364 – 365.
W pierwszych miesiącach zatrudnienia powódka pracowała przeważnie stacjonarnie w biurze strony pozwanej, a w późniejszym okresie zatrudnienia przeważnie zdalnie. Powódka zajmowała się obsługą spółek handlowych. Kontaktowała się z klientami i odpowiednimi urzędami telefonicznie i mailowo. Wykonywała także czynności księgowe. Zdarzało się, że powódka pracowała w weekendy.
Dowód: - zeznania świadka D. W., e-protokół rozprawy z dn. 22.10.2025 r., protokół skrócony k. 348 - 349,
- zeznania świadka W. L., e-protokół rozprawy z dn. 29.10.2025 r., protokół skrócony k. 370 - 371,
- zeznania świadka K., e-protokół rozprawy z dn. 31.10.2025 r., protokół skrócony k. 384,
- przesłuchanie powódki, e-protokół rozprawy z dn. 31.10.2025 r., protokół skrócony k. 385 - 386,
- przesłuchanie za stronę pozwaną M. W. (1), e-protokół rozprawy z dn. 13.02.2026 r., protokół skrócony k. 415 – 416.
Ze strony powódki nie było opóźnień w zakresie składania dokumentów związanych z obsługą klientów. Kontakt z powódką był dla klientów pozwanej spółki stały i bezproblemowy. Powódka nie zaniedbywała swoich obowiązków polegających na obsłudze księgowej klientów spółki. Nie było takich sytuacji, żeby powódka przestała obsługiwać klientów spółki albo czyniła to z opóźnieniem.
Dowód: - zeznania świadka X. X., e-protokół rozprawy z dn. 29.10.2025 r., protokół skrócony k. 371,
- zeznania świadka F. N., e-protokół rozprawy z dn. 29.10.2025 r., protokół skrócony k. 372,
- zeznania świadka Ł. Y., e-protokół rozprawy z dn. 29.10.2025 r., protokół skrócony k. 373;
- dokumenty dot. obsługi księgowej klientów pozwanej spółki przez powódkę, k. 276 – 283.
U strony pozwanej była możliwość pracowania w formie zdalnej i nie było wprowadzonego wymogu zachowania określonej proporcji między pracą w biurze i w formie zdalnej.
Dowód: - zeznania świadka W. L., e-protokół rozprawy z dn. 29.10.2025 r., protokół skrócony k. 370 – 371.
Powódka podpisywała listę obecności retroaktywnie z uwagi na pracę w formie zdalnej.
Dowód: - przesłuchanie powódki, e-protokół rozprawy z dn. 31.10.2025 r., protokół skrócony k. 385 – 386.
Były sytuacje, że B. V., na polecenie M. W. (1), przygotowywała retroaktywny projekt wniosku urlopowego na dni, które już upłynęły i dawała go do podpisu powódce. Powódka zawsze odmawiała podpisania takiego wniosku , informując, że we wskazanym we wniosku okresie nie była na urlopie i świadczyła faktycznie pracę .
Dowód: - zeznania świadka N. Y., e-protokół rozprawy z dn. 24.10.2025 r., protokół skrócony k. 364 - 365,
- zeznania świadka W. L., e-protokół rozprawy z dn. 29.10.2025 r., protokół skrócony k. 370 - 371,
- zeznania świadka B. V., e-protokół rozprawy z dn. 31.10.2025 r., protokół skrócony k. 384 - 385,
- przesłuchanie za stronę pozwaną M. W. (1), e-protokół rozprawy z dn. 13.02.2026 r., protokół skrócony k. 415 – 416.
W dniach zaznaczonych przez stronę pozwaną w listach obecności jako dni urlopu wypoczynkowego powódki (2 – 5 stycznia 2023 r., 1, 4 – 8, 11 – 15, 18 – 22, 25 – 29 września 2023 r., 26 – 27 oraz 30 – 31 października 2023 roku, 2 – 5, 8 – 12, 15 – 19, 29 – 31 stycznia 2024 r., 12 – 16 lutego 2024 r., 4 – 8 marca 2024 r.), powódka świadczyła faktycznie pracę .
W ww. okresach czasu pracodawca nie oświadczył powódce, że jednostronnie udziela jej urlopu wypoczynkowego. O tym, że pracodawca uważał powyższe okresy za urlop wypoczynkowy, powódka dowiedziała się dopiero z odpowiedzi na pozew złożonej w niniejszym procesie.
W dniach 4 stycznia 2023 r., 1, 4 – 5, 7 – 8, 11 – 12, 15, 19 – 20, 22, 25 września 2023 r., 26 i 30 października 2023 r., 3 – 5, 12, 15 – 16, 18, 29 stycznia 2024 r., 13 – 14, 16 lutego 2024 r. i 6 marca 2024 r. powódka wysłała do klientów pozwanej spółki e-maile w związku ze świadczonymi usługami księgowymi.
Dowód: - wydruki korespondencji mailowej prowadzonej przez powódkę, k. 179 – 253, 398 - 399,
- listy obecności powódki, k. 57 – 95, 109 – 130;
- przesłuchanie powódki, e-protokół rozprawy z dn. 31.10.2025 r., protokół skrócony k. 385 – 386.
Powódka nabyła prawo do urlopu wypoczynkowego w następującym wymiarze:
- w 2021 r. – 16 dni,
- w 2022 r. – 26 dni,
- w 2023 r. – 26 dni;
- w 2024 r. - 20 dni.
okoliczności bezsporne
Powódka nie wnioskowała o udzielenie jej urlopu w dniach : 1, 4 – 8, 11 – 15, 18 – 22, 25 – 29 września 2023 r., 2 – 5, 8 – 12, 15 – 19, 29 – 31 stycznia 2024 r., 12 – 16 lutego 2024 r. oraz 4 – 8 marca 2024 r.
Powódka nie wyraziła zgody, aby pracodawca retroaktywnie udzielił jej urlopu w powyższych okresach czasu.
W całym okresie zatrudnienia u strony pozwanej, powódka złożyła wniosek o udzielenie jej jedynie 10 dni urlopu - w dniach: od 2 do 5 stycznia 2023 r. (4 dni robocze), od 26 do 31 października 2023 r. (4 dni robocze) i od 1 do 3 listopada 2023 r.. Pracodawca wyraził zgodę na urlop wypoczynkowy powódki w powyższych okresach czasu. Pracodawca nie odwołał powódki z urlopu wypoczynkowego w powyższych okresach czasu. Pracodawca nie wydawał powódce poleceń, aby pracowała w powyższych okresach czasu. Powódka nie złożyła oświadczenia, że cofa powyższe wnioski urlopowe.
Dowód: - przesłuchanie powódki, e-protokół rozprawy z dn. 31.10.2025 r., protokół skrócony k. 385 – 386;
- wniosek o przyznanie urlopu z dn. 02.01.2023 r., k. 383,
- wniosek o przyznanie urlopu z dn. 05.10.2023 r., k. 381,
- wniosek o przyznanie urlopu z dn. 05.10.2023 r., k. 382;
- przesłuchanie za stronę pozwaną M. W. (1), e-protokół rozprawy z dn. 13.02.2026 r., protokół skrócony k. 415 – 416.
Stosunek pracy łączący strony uległ rozwązaniu w dniu 16 września 2024 r. na skutek porozumienia stron.
Dowód: - rozwiązanie umowy o pracę z dn. 02.09.2024 r., k. 4,
- wiadomość e-mail z dn. 03.09.2024 r., k. 5.
Z uwagi na to, że u strony pozwanej nie było zatrudnionych wielu pracowników, niemożliwa była sytuacja, kiedy to wszystkie księgowe przebywały jednocześnie na urlopie. Konieczne było wcześniejsze uzgodnienie terminów. Pracownicy strony pozwanej dokonywali tych uzgodnień ustnie . Powódka również brała udział w ustaleniach dotyczących terminów urlopów.
Dowód: - zeznania świadka N. Y., e-protokół rozprawy z dn. 24.10.2025 r., protokół skrócony k. 364 - 365,
- zeznania świadka B. W., e-protokół rozprawy z dn. 29.10.2025 r., protokół skrócony k. 371 – 372.
W okresie pracy u pozwanej powódka nabyła prawo do 88 dni urlopu wypoczynkowego.
Łączna wysokość ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w wymiarze 88 dni urlopu wynosiła 29.927,04 zł brutto ( 340,08 złotych za jeden dzień , 26.526,24 złotych za 78 dni).
Bezsporne, a nadto dowód:
- zaświadczenie, k. 392;
- listy płac powódki, k. 287;
- hipotetyczne wyliczenia pracodawcy, k. 368 – 369, 380.
W świadectwie pracy wystawionym przez stronę pozwaną w dniu 16 września 2024 r. wskazano, że powódka była zatrudniona w (...) sp. z o.o. w okresie od dnia 14 czerwca 2021 r. do dnia 15 września 2024 r.
W zakresie wykorzystania urlopu wypoczynkowego w ww. świadectwie pracy podano, że powódka w 2024 roku wykorzystała 20 dni urlopu wypoczynkowego (160 godzin).
Dowód: - świadectwo pracy z dn. 16.09.2024 r., k. 6.
Strona pozwana nie wypłaciła powódce żadnej kwoty tytułem ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.
Dowód: - zeznania świadka D. W., e-protokół rozprawy z dn. 22.10.2025 r., protokół skrócony k. 348 – 349;
- przesłuchanie za stronę pozwaną M. W. (1), e-protokół rozprawy z dn. 13.02.2026 r., protokół skrócony k. 415 – 416.
W dniu 18 września 2024 r. drogą mailową powódka wystąpiła z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy oraz wypłacenie jej należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.
Dowód: - wiadomość e-mail z dn. 18.09.2024 r., k. 7.
Średnie miesięczne wynagrodzenie powódki w ostatnich trzech miesiącach zatrudnienia wynosiło 7.084,48 zł brutto.
Dowód: - zaświadczenie, k. 155.
W 2024 roku powódka była przez kilka miesięcy nieobecna w pracy z uwagi na to, że była niezdolna do pracy z powodu choroby . Powódka przebywała na zwolnieniu lekarskim.
dowód:
- karty zasiłkowe, k. 99-100.
Córka powódki (...) A. była zatrudniona przez pozwaną spółkę na umowy zlecenia i pomagała powódce w obsłudze księgowej klientów spółki poprzez wykonywanie czynności biurowych, np. pakowanie dokumentów do wysyłki. W związku z tym K. A. widziała, jak powódka pracuje zdalnie z domu.
dowód:
- zestawienie umów zlecenia, k. 273-275.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Powództwo jako w przeważającym zakresie zasadne podlegało stosownemu uwzględnieniu.
W niniejszej sprawie powódka N. W. (2) domagała się ostatecznie sprostowania świadectwa pracy w zakresie okresu zatrudnienia oraz wykorzystania urlopu wypoczynkowego za rok 2024 oraz zasądzenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 88 dni w kwocie 29.927,04 zł brutto wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 16 września 2024 r. do dnia zapłaty.
Strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa. Strona pozwana twierdziła, że udzieliła powódce urlopu wypoczynkowego na wniosek w dniach: 30 listopada 2022 roku, 1, 6, 29, 30 grudnia 2022 roku, 2, 3, 4 i 5 stycznia 2023 roku oraz 2 i 3 listopada 2023 roku. Ponadto strona pozwana przyznała, że pracodawca z własnej inicjatywy, retroaktywnie, bez wniosku powódki, uznał za urlop wypoczynkowy następujące dni: 27, 28 i 31 października 2022 roku, 2 do 10 listopada 2022 roku, 15 i 16 grudnia 2022 roku, 9 stycznia 2023 roku, 28 do 31 marca 2023 roku, cały wrzesień 2023 roku, od 9 do 20 i od 26 do 27 oraz od 30 do 31 października 2023 roku, od 2 do 5, od 8 do 11, od 22 do 23 stycznia 2024 roku, 1, 2, od 5 do 9, 12, 15, od 19 do 22, od 28 do 29 lutego 2024 oraz 4, 5, 7, 8, 11 marca 2024 roku Ponadto strona pozwana oświadczyła, że w dniach 30 i 31 stycznia 2024 roku powódka również była na urlopie, ale nie wiadomo, czy o to wnioskowała . Co więcej, strona pozwana oświadczyła, że w prowadzonej ewidencji czasu pracy początkowo wykazała dni 15, 16, 17, 18 i 29 stycznia 2024 roku, 13, 14, 16 i 23 lutego 2024 roku oraz 6 marca 2024 roku jako dni, w których powódka była na urlopie wypoczynkowym, jednak po weryfikacji uznała, że powódka nie była w tych dniach na urlopie .
Odnosząc się do pierwszego z żądań powódki w zakresie sprostowania świadectwa pracy wskazać na wstępie należy, że żądanie sprostowania świadectwa pracy znajduje podstawę materialno - prawną w treści przepisu art. 97 § 2(1) k.p., zgodnie z którym pracownik może w ciągu 14 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa. W razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi przysługuje, w ciągu 14 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy. W przypadku niezawiadomienia przez pracodawcę o odmowie sprostowania świadectwa pracy, żądanie sprostowania świadectwa pracy wnosi się do sądu pracy.
Z treści powołanego przepisu wynika niewątpliwie, iż pierwszą czynnością jaką powinien podjąć pracownik, który nie zgadza się z treścią wydanego mu przez pracodawcę świadectwa pracy, powinno być wystąpienie do pracodawcy w terminie 14 dni od otrzymania świadectwa z wnioskiem o jego sprostowanie. Dopiero w przypadku odmowy sprostowania świadectwa pracy (odpowiednio: niezawiadomienia przez pracodawcę o odmowie sprostowania) pracownik może wystąpić na drogę sądową z żądaniem sprostowania. Należy przy tym podkreślić, że upływ terminu do wystąpienia z wnioskiem o sprostowanie świadectwa pracy do pracodawcy podobnie jak i upływ terminu do wystąpienia z powództwem przeciwko pracodawcy z żądaniem sprostowania ma ten skutek, że wygasa prawo pracownika do dochodzenia sprostowania świadectwa pracy na drodze sądowej, co wynika z treści art. 97§ 2(1) k.p. w zw. z art. 265 § 1 k.p. Upływ powyższych terminów sąd obowiązany jest przy tym wziąć pod uwagę z urzędu bez konieczności zgłoszenia w tym zakresie zarzutu ze strony pozwanego pracodawcy. W rezultacie powyższego w toku postępowania zainicjowanego powództwem o sprostowanie świadectwa pracy sąd obowiązany jest ustalić zarówno czy pracownik dochował terminu do wystąpienia z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy, jak również czy dochował terminu do wystąpienia przeciwko pracodawcy z powództwem o sprostowanie świadectwa pracy bowiem ustawodawca – co wynika z treści art. 265 § 1 k.p. nie różnicuje skutków nie dochowania przez pracownika w/w terminów.
Wobec tego, przede wszystkim, wskazać należy, iż powódka wyczerpała tryb reklamacyjny, do którego obligował ją ww. przepis i wystąpiła w terminie 14 dni od otrzymania świadectwa pracy z wnioskiem o sprostowanie świadectwa pracy. Świadectwo pracy zostało bowiem wręczone powódce w dniu 16 września 2024 r., a wnioskiem z dnia 18 września 2024 r. powódka zwróciła się do strony pozwanej o jego sprostowanie. Powódka w dniu 23 września 2024 r. wystąpiła z powództwem w niniejszej sprawie, a więc terminy ustawowe zostały przez nią dochowane i jej roszczenie nie jest przedawnione.
Zgodnie z treścią art. 97 § 2 k.p. w świadectwie pracy należy podać informacje dotyczące okresu i rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanych stanowisk, trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a także inne informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Ponadto w świadectwie pracy zamieszcza się wzmiankę o zajęciu wynagrodzenia za pracę w myśl przepisów o postępowaniu egzekucyjnym. Na żądanie pracownika w świadectwie pracy należy podać także informację o wysokości i składnikach wynagrodzenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach.
Co równie istotne jak wynika z treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2016 r. w sprawie świadectwa pracy (t.j. Dz. U.
z 2018 roku, poz. 1289), które określa szczegółową treść świadectwa pracy, w świadectwie pracy zamieszcza się informacje niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku pracy
i uprawnień z ubezpieczeń społecznych, dotyczące urlopu wypoczynkowego przysługującego pracownikowi
za rok kalendarzowy, w którym ustał stosunek pracy
i wykorzystanego w tym roku
(punkt 6).
Z treści powołanej regulacji jednoznacznie zatem wynika, iż na treść świadectwa pracy składają się dwa rodzaje informacji, tj. takie, które pracodawca ma zawsze obowiązek umieścić, w tym m.in. dotyczące zajmowanych stanowisk oraz okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy oraz takie, które ma obowiązek umieścić na żądanie pracownika, przy czym – wobec treści powołanego przepisu – żądanie to może dotyczyć jedynie informacji o wysokości i składnikach wynagrodzenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach.
Powszechnie przyjmuje się przy tym, że wyliczenie zawarte w art. 97 § 2 k.p. oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2016 r. w sprawie świadectwa pracy, ma charakter zamknięty, co oznacza, że innych informacji pracodawca w świadectwie pracy zamieszczać nie może i nie mus i.
W niniejszej sprawie powódka domagała się sprostowania świadectwa pracy w zakresie wskazania okresu trwania jej zatrudnienia oraz wykorzystania urlopu wypoczynkowego za rok 2024.
Ustalony w sprawie stan faktyczny pozwalał stwierdzić, że żądanie powódki w powyższym zakresie pozostawało zasadne.
Przede wszystkim ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało jednoznacznie, że stosunek pracy łączący strony ustał w dniu 16 września 2024 r. na mocy porozumienia stron. Powódka skierowała do pracodawcy oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę na mocy porozumienia stron z dniem 16 września 2024 r., a strona pozwana przystała na to, co skutkowało rozwiązaniem umowy o pracę łączącej strony z dniem 16 września 2024 r., a nie jak błędnie wskazała strona pozwana w wystawionym powódce świadectwie pracy, tj. z dniem 15 września 2024 r. Z uwagi na powyższe roszczenie powódki w tym zakresie zasługiwało na uwzględnienie.
Ponadto, przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że powódka w 2024 r. nie korzystała w ogóle z urlopu wypoczynkowego , a więc w świadectwie pracy winno zostać zaznaczone, że wykorzystała 0 dni.
Z brzmienia ww. regulacji jednoznacznie wynika, że w świadectwie pracy pracodawca obowiązany jest podać
jedynie informację o wymiarze urlopu wypoczynkowego przysługującego pracownikowi za rok kalendarzowy, w którym ustał stosunek pracy
i wykorzystanego w tym roku – na co wskazuje
wprost treść przepisu
§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2016 r. A zatem
brak jest podstawy prawnej do ujawnienia w świadectwie pracy informacji o łącznym niewykorzystanym urlopie wypoczynkowym pracownika za wszystkie lata pracy
.
W powyższym zakresie zatem świadectwo pracy powódki również wymagało sprostowania.
Drugie z roszczeń powódki dotyczyło zasądzenia na jej rzecz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w wymiarze 88 dni.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w myśl art. 171 § 1 k.p. w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny.
Wymiar urlopu wynosi 20 dni – jeżeli pracownik jest zatrudniony krócej niż 10 lat i 26 dni – jeżeli pracownik jest zatrudniony co najmniej 10 lat (art. 154 § 1 k.p.). Do okresu zatrudnienia, od którego zależy prawo do urlopu i wymiar urlopu, wlicza się okresy poprzedniego zatrudnienia, bez względu na przerwy w zatrudnieniu oraz sposób ustania stosunku pracy (art. 154(1) § 1 k.p.).
W niniejszej sprawie bezsporne było , że powódka w trakcie zatrudnienia nabyła prawo do 88 dni urlopu wypoczynkowego. Również kwota hipotetycznego ekwiwalentu nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Sporna pozostawała natomiast kwestia, czy i w jakim zakresie powódka wykorzystała przysługujący jej urlop wypoczynkowy. Strona pozwana stała na stanowisku, że powódka wykorzystała urlop wypoczynkowy, a powódka – że ani jednego dnia nie przebywała na urlopie wypoczynkowym.
Na podstawie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił, że powódka nie wykorzystała 78 dni z przysługującego jej w trakcie zatrudnienia u strony pozwanej 88 dni urlopu wypoczynkowego.
Na wstępie należy zaznaczyć, że strona pozwana początkowo twierdziła, że w dniach 15, 16, 17, 18 i 29 stycznia 2024 roku, 13, 14, 16 i 23 lutego 2024 roku oraz 6 marca 2024 roku powódka przebywała na urlopie wypoczynkowym, jednak potem wycofała się z tego twierdzenia i oświadczyła, że w powyższych okresach powódka nie przebywała na urlopie wypoczynkowym.
W związku z tym co do ww. dni nie było sporne, że powódka nie przebywała wówczas na urlopie wypoczynkowym .
Ponadto strona pozwana przyznała, że powódka nie wnioskowała o udzielenie urlopu w okresie: 27, 28 i 31 października 2022 roku, 2 do 10 listopada 2022 roku, 15 i 16 grudnia 2022 roku, 9 stycznia 2023 roku, 28 do 31 marca 2023 roku, cały wrzesień 2023 roku, od 9 do 20 i od 26 do 27 oraz od 30 do 31 października 2023 roku, od 2 do 5, od 8 do 11, od 22 do 23 stycznia 2024 roku, 1, 2, od 5 do 9, 12, 15, od 19 do 22, od 28 do 29 lutego 2024 oraz 4, 5, 7, 8, 11 marca 2024 roku. Strona pozwana twierdziła jedynie, że w ww. okresie powódka nie świadczyła pracy i w związku z tym pracodawca, bez wniosku powódki i bez jej zgody i wiedzy, retroaktywnie uznał te dni za urlop wypoczynkowy .
Odnośnie dni 30 i 31 stycznia 2024 roku strona pozwana nie była w stanie sprecyzować swoich twierdzeń i oświadczyła, że nie wie, czy powódka złożyła wniosek o udzielenie urlopu w tych dniach.
Po pierwsze, pracodawca nie może skutecznie uznać, bez zgody i wiedzy pracownika, że okresy czasu, które już upłynęły, a w których pracownik nie wnioskował o udzielenie urlopu i nie został na ten urlop posłany przez pracodawcę, stanowiły w istocie urlop wypoczynkowy . Jeżeli pracodawca uważa, że w ww. okresach czasu powódka nie świadczyła pracy, to powinien był wyciągnąć wobec powódki stosowne konsekwencje, takie jak nałożenie kar porządkowych czy rozwiązanie umowy o pracę. W żadnym wypadku nie uprawnia to pracodawcy do jednostronnego, retroaktywnego uznania tych okresów czasu za urlop wypoczynkowy . A zatem kwestia, czy powódka faktycznie świadczyła w tych dniach pracę, ma drugorzędne znaczenie, wobec tego, że za powyższe okresy nie udzielono jej skutecznie urlopu wypoczynkowego.
Należy podkreślić, że pracodawca może wysłać pracownika na zaległy urlop, nawet gdy pracownik nie wyraża na to zgody, jednakże w sposób oczywisty posłanie pracownika na urlop musi następować na przyszłość. Niedopuszczalne i bezskuteczne jest posłanie pracownika na urlop „w przeszłość”, retroaktywnie, po upływie miesięcy czy lat od okresu czasu, w którym urlop ten miałby mieć miejsce . Pracodawca nigdy nie oświadczył powódce, że jednostronnie posyła ją na urlop. Proponował jej jedynie złożenie wniosków urlopowych, czego powódka odmówiła.
Po drugie, w ocenie Sądu zostało wykazane, że powódka faktycznie świadczyła pracę w tych dniach. Sąd ustalił to na podstawie dowodów osobowych i dowodów z dokumentów. Powódka i wszyscy świadkowie konsekwentnie zeznawali, że w pracy powódki nie powstawały opóźnienia. Na bieżąco świadczyła ona usługi księgowe na rzecz klientów pracodawcy. Prezes zarządu strony pozwanej zeznała, że miała uwagi do pracy powódki, ale dotyczyły one głównie jakości pracy powódki (rzekome popełnianie błędów w dokumentach księgowych), przy czym Sąd nie dał wiary zeznaniom strony pozwanej w tym zakresie, jako sprzecznym z pozostałym materiałem dowodowym. Świadkowie będący klientami spółki zeznawali zgodnie, że powódka obsługiwała ich terminowo i poprawnie . Powódka przedstawiła też dokumenty w postaci wydruków wiadomości obejmujących większość spornych dni. Należy mieć na uwadze, że były takie dni, że praca powódki nie wymagała wykonywania połączeń telefonicznych i pisania e-maili. W te dni powódka dokonywała obliczeń, weryfikowała dokumenty księgowe i sporządzała projekty dokumentów. Całokształt materiału dowodowego (przedstawione przez powódkę dokumenty w połączeniu z dowodami osobowymi) pozwolił Sądowi na ustalenie, że powódka świadczyła pracę we wszystkie dni, na które pracodawca bezskutecznie usiłował retroaktywnie udzielić jej urlopu wypoczynkowego z uwagi na rzekomą bezczynność powódki.
Strona pozwana twierdziła też, że udzieliła powódce urlopu wypoczynkowego na wniosek w dniach: 30 listopada 2022 roku, 1, 6, 29, 30 grudnia 2022 roku, 2, 3, 4 i 5 stycznia 2023 roku oraz 2 i 3 listopada 2023 roku. Strona pozwana nie potrafiła jednak przedstawić jakiegokolwiek dowodu, że powódce udzielono urlopu w dniach 30 listopada 2022 roku, 1, 6, 29, 30 grudnia 2022 roku. W szczególności nie przedstawiła wniosków urlopowych dot. tamtych dni. W ocenie Sądu pozostaje niewykazane, że w dniach 30 listopada 2022 roku, 1, 6, 29, 30 grudnia 2022 roku pracodawca udzielił powódce urlopu . Co więcej, pozostaje wykazane, z przyczyn opisanych wyżej, że w dnach 30 listopada 2022 roku, 1, 6, 29, 30 grudnia 2022 roku powódka świadczyła pracę.
Zostało natomiast wykazane, że pracodawca udzielił powódce na jej wniosek urlopu wypoczynkowego w dniach od 2 do 5 stycznia 2023 r. (4 dni robocze), od 26 do 31 października 2023 r. (4 dni robocze) i od 1 do 3 listopada 2023 r. (dwa dni robocze). Strona pozwana przedstawiła podpisane przez powódkę wnioski urlopowe dot. tych dni. Powódka nie kwestionowała wiarygodności tych dokumentów. Co więcej, powódka oświadczyła, że to w istocie jej podpis znajduje się na tych dokumentach. Powódka usiłowała jedynie nieprzekonująco argumentować, że co prawda złożyła powyższe wnioski urlopowe, ale pracodawca nigdy na piśmie nie potwierdził jej pozytywnego rozpatrzenia tych wniosków. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że powódka skutecznie złożyła wnioski urlopowe za okres: od 2 do 5 stycznia 2023 r. (4 dni robocze), od 26 do 31 października 2023 r. (4 dni robocze) i od 1 do 3 listopada 2023 r. (dwa dni robocze). Jednocześnie brak pisemnego potwierdzenia udzielenia urlopu w tych dniach nie oznacza w żadnym wypadku, że pracodawca odmówił powódce urlopu w tych dniach, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że w zakładzie pracy strony pozwanej pracownicy czynili między sobą ustne ustalenia co do planu urlopów i powódka również brała w tym udział. Ustnie wyrażona zgoda pracodawcy na urlop wypoczynkowy była wystarczająca. A zatem w dniach wskazanych we wnioskach urlopowych powódki, skutecznie urlopu wypoczynkowego jej udzielono.
Nie jest przekonujący argument powódki, że świadczenie przez nią pracy w dniach, w których pracodawca skutecznie udzielił jej urlopu wypoczynkowego oznacza, że przysługuje jej prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop za tamte dni. Sam kontakt pracownika z zakładem pracy w trakcie urlopu nie prowadzi do wniosku o jego przerwaniu lub niewykorzystaniu, o ile pracodawca nie odwołał pracownika z urlopu ani nie polecił mu wykonywania obowiązków służbowych. Nawet gdyby przyjąć, że powódka wykonywała czynności służbowe podczas przebywania na urlopie, to w okresach objętych wnioskami strona pozwana nie odwołała powódki z urlopu, nie wydawała jej poleceń służbowych, nie wzywała jej do świadczenia pracy ani nie wymagała pozostawania w dyspozycji pracodawcy. Pozwana spółka nie korzystała więc z uprawnienia wynikającego z art. 167 § l k.p., tj. nie odwołała powódki z urlopu z powodu okoliczności nieprzewidzianych w chwili jego rozpoczęcia. W konsekwencji, jeżeli powódka w czasie formalnie udzielonego urlopu podejmowała jakiekolwiek czynności związane z działalnością strony pozwanej, to czyniła to z własnej inicjatywy , bez polecenia, wiedzy i zgody pracodawcy, a zatem samowolnie. W świetle utrwalonych poglądów judykatury oraz doktryny prawa pracy, samowolne podejmowanie czynności zawodowych przez pracownika w czasie urlopu wypoczynkowego nie prowadzi do uznania, że urlop nie został wykorzystany , jeżeli pracodawca nie odwołał pracownika z urlopu ani nie zlecał mu wykonywania pracy. Urlop wypoczynkowy stanowi bowiem czas zwolnienia pracownika z obowiązku świadczenia pracy. Nie sposób przyjąć, aby pracownik mógł w drodze własnych, nieuzgodnionych z pracodawcą działań unicestwić skutki udzielonego urlopu, a następnie po rozwiązaniu stosunku pracy wywodzić z tego faktu roszczenie o ekwiwalent pieniężny.
Strona pozwana przedłożyła do akt niniejszej sprawy listy obecności powódki zawierające adnotacje dotyczące wykorzystania urlopu wypoczynkowego przez powódkę w pełnym przysługującym jej wymiarze, jednakże wykorzystanie przez powódkę urlopu wypoczynkowego zostało wykazane jedynie w okresie od 2 do 5 stycznia 2023 r. (4 dni robocze), od 26 do 31 października 2023 r. (4 dni robocze) i od 1 do 3 listopada 2023 r. (2 dni robocze). Jak wynikało ze zgromadzonego materiału dowodowego, to nie powódka dokonała adnotacji w listach obecności o urlopie wypoczynkowym, tylko wpisów tych dokonywał retroaktywnie pracodawca. Wynikało to z tego, że strona pozwana próbowała retroaktywnie uznać za urlop wypoczynkowy powódki okresy czasu, w których powódka świadczyła na rzecz pracodawcy pracę w formie zdalnej (i w których, przed ich rozpoczęciem, powódce urlopu nie udzielono, czy to na wniosek, czy jednostronnie ). Powódka nie wyrażała zgody na retroaktywne udzielanie jej w tych okresach urlopów, jednakże pomimo tego ww. adnotacje na listach obecności były zamieszczane. Zatem działanie strony pozwanej było nieuprawnione i bezskuteczne.
Poza tym, strona pozwana w żaden sposób nie wykazała – poza ww. przypadkiem – że powódka wnioskowała o urlopy wypoczynkowe wskazane na listach obecności. Powódka złożyła wnioski urlopowe wyłącznie na 10 dni i na te okresy urlopy zostały jej skutecznie udzielone. Bez znaczenia pozostaje przy tym podnoszona przez powódkę kwestia, że świadczyła ona pracę w powyższych okresach. Powódka zawnioskowała o urlop, pracodawca skutecznie go jej udzielił i jednocześnie nie odwołał jej z urlopu. To, że powódka w tym czasie pracowała to było jej indywidualną decyzją i czyniła to na własną odpowiedzialność .
Zaznaczyć należy, że powoływane przez stronę pozwaną w pismach procesowych rzekome skargi na pracę powódki, nieprawidłowości rozliczeń, brak rozliczeń nie miały znaczenia dla urlopu wypoczynkowego powódki. Strona pozwana twierdziła, że powódka popełniała omyłki w świadczonych usługach księgowych i że dwóch byłych klientów pozwanej spółki, których obsługiwała powódka, pozwało pracodawcę o odszkodowanie za szkody wynikające z pomyłek powódki (dwa pozwy o odszkodowanie rzędu kilkunastu tysięcy złotych).
Po pierwsze, strona pozwana nie wykazała, aby powódka w swojej pracy czyniła pomyłki i szkodziła klientom biura rachunkowego. Przesłuchani w charakterze świadków byli klienci biura rachunkowego chwalili powódkę za szybka, sprawną i bezbłędną obsługę księgową. Natomiast przesłuchani w charakterze świadków pozostali pracownicy pozwanej spółki zeznali, że ponieważ każda księgowa obsługiwała odrębną grupę klientów, nie mają oni wiedzy na temat tego, czy klienci powódki byli zadowoleni z jej usług czy też nie, ale nie jest im wiadome nic na temat tego, aby powódka wyrządziła komuś szkodę swoimi błędami. Na poparcie swoich zarzutów strona pozwana zaoferowała jedynie dowód z przesłuchania strony pozwanej. Jako że wypowiedź M. W. (1) była w powyższym zakresie sprzeczna z pozostałym materiałem dowodowym, Sąd odmówił jej w tym zakresie przymiotu wiarygodności. Oczywistym jest, że w powyższym zakresie najbardziej miarodajne były zeznania byłych klientów biura rachunkowego, którzy najlepiej mogli ocenić jakość świadczonych przez powódkę usług. Klienci chwalili pracę powódki, natomiast potwierdzili, że czasami błędy popełniała zatrudniona przez pozwaną spółkę (...), która obsługiwała klientów biura rachunkowego w zakresie usług kadrowych. A zatem jedyne błędy w obsłudze klientów biura, które potwierdziło przeprowadzone postępowanie dowodowe, zostały popełnione przez inną osobę, w zakresie innych usług (powódka świadczyła wyłącznie usługi księgowe, nie kadrowe). W ocenie Sądu nie zostało zatem wykazane, aby powódka świadczyła pracę niskiej jakości czy wyrządziła pracodawcy lub jego klientom szkodę .
Po drugie, nawet gdyby zostało wykazane, że powódka wyrządziła pracodawcy szkodę, nie ma to wpływu na zasadność jej roszczenia o zapłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Strona pozwana wydaje się twierdzić, że skoro pozwana ma wierzytelność względem powódki (o naprawienie szkody), to nie ma obowiązku zapłaty ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Ale przecież wzajemne zniesienie roszczeń nie następuje automatycznie, lecz wymaga potrącenia . K.p.c. ściśle reguluje, w jakich sytuacjach dopuszczalne jest podniesienie zarzutu potrącenia.
Stosownie do art. 203(1) § 1 pkt 1 k.p.c. podstawą zarzutu potrącenia może być tylko wierzytelność pozwanego z tego samego stosunku prawnego co wierzytelność dochodzona przez powoda, chyba że wierzytelność ta jest niesporna, stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu, orzeczeniem sądu polubownego, ugodą zawartą przed Sądem albo sądem polubownym, zatwierdzoną przez Sąd ugodą zawartą przed mediatorem, lub uprawdopodobniona dokumentem potwierdzającym jej uznanie przez powoda.
Roszczenie wynikające z deliktu nie wynika z tego samego stosunku prawnego co roszczenie o zapłatę należności wynikających z umowy o pracę. Stosunek z deliktu i stosunek z umowy są całkowicie odrębne .
Co więcej, stosownie do art. 203(1) § 2 k.p.c. pozwany może podnieść zarzut potrącenia nie później niż przy wdaniu się w spór co do istoty sprawy albo w terminie dwóch tygodni od dnia, gdy jego wierzytelność stała się wymagalna .
Roszczenie odszkodowawcze jest wymagalne z chwilą powstania szkody.
A zatem pozwana nie tylko nie podniosła do chwili obecnej zarzutu potrącenia , lecz nawet gdyby zarzut ten został obecnie podniesiony, jawi się on jako niedopuszczalny (wierzytelności wynikają z odmiennych stosunków prawnych , wierzytelność pozwanej jest sporna , nie jest stwierdzona prawomocnym orzeczeniem Sądu, orzeczeniem sądu polubownego, ugodą zawartą przed Sądem albo sądem polubownym, zatwierdzoną przez Sąd ugodą zawartą przed mediatorem oraz nie jest uprawdopodobniona dokumentem potwierdzającym jej uznanie przez powoda) i spóźniony ( pozwana wdała się w spór co do istoty około jednego roku temu i już wtedy jej hipotetyczne roszczenie odszkodowawcze było wymagalne ).
Pozwana nigdy nie złożyła oświadczenia o potrąceniu i nie podniosła zarzutu potrącenia. Co więcej, nie zostało wykazane, aby powódka jakąkolwiek szkodę pozwanej wyrządziła.
Strona pozwana może pozwać powódkę o naprawienie rzekomej szkody w odrębnym procesie, czego jednak nie uczyniła.
Strona pozwana nie podniosła zarzutu przedawnienia, przy czym Sąd Rejonowy zauważa, że roszczenie powódki nie było nawet częściowo przedawnione .
W myśl art. 163 § 1 k.p. urlopy powinny być udzielane zgodnie z planem urlopów. Plan urlopów ustala pracodawca, biorąc pod uwagę wnioski pracowników i konieczność zapewnienia normalnego toku pracy. Planem urlopów nie obejmuje się części urlopu udzielanego pracownikowi zgodnie z art. 167(2) k.p.
Stosownie do art. 167(2) k.p. pracodawca jest obowiązany udzielić na żądanie pracownika i w terminie przez niego wskazanym nie więcej niż 4 dni urlopu w każdym roku kalendarzowym. Pracownik zgłasza żądanie udzielenia urlopu najpóźniej w dniu rozpoczęcia urlopu.
W myśl art. 168 k.p. urlopu niewykorzystanego w terminie ustalonym zgodnie z art. 163 k.p. należy pracownikowi udzielić najpóźniej do dnia 30 września następnego roku kalendarzowego; nie dotyczy to części urlopu udzielanego zgodnie z art. 167(2) k.p.
Zgodnie z art. 171 § 1 k.p. w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny.
Stosownie do art. 291 § 1 k.p. roszczenia ze stosunku pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
Prawo do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy powstaje w dacie rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy. W tym dniu roszczenie pracownika staje się wymagalne (postanowienie SN z 5.12.1996 r., I PKN 34/96, OSNAPiUS 1997/13, poz. 237).
A zatem, biorąc pod uwagę że termin do udzielenia powódce urlopu za rok 2021 upłynął z dniem 30 września 2022 roku i wtedy rozpoczął się trzyletni bieg przedawnienia roszczenia powódki o udzielenie urlopu za 2021 rok, na dzień rozwiązania umowy o pracę (16 września 2024 roku) żadna część jej roszczenia o udzielenie urlopu nie uległa jeszcze przedawnieniu . Zaś roszczenie o zapłatę ekwiwalentu powstało z dniem 16 września 2024 roku i jeszcze w tym samym miesiącu powódka złożyła pozew.
Sąd zauważa na marginesie, że art. 171 § 4 i 5 k.p. nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem przepisy te zostały dodane nowelizacją, która weszła w życie w dniu 27 stycznia 2026 roku. Przepisy te mają charakter materialno-prawny, w związku z czym, w braku stosownych przepisów intertemporalnych, nie mogą być stosowane do stanów faktycznych z września 2024 roku.
Resumując, stwierdzić należało, że powódce przysługiwał ekwiwalent za niewykorzystane 78 dni urlopu wypoczynkowego . Za jeden dzień urlopu przysługiwała powódce kwota 340,08 zł, co nie było między stronami sporne. Zatem, łączna kwota należnego powódce ekwiwalentu wynosiła 26.526,24 zł brutto.
Sąd odmówił obdarzenia przymiotem wiarygodności dowodu z dokumentów w postaci kart urlopowych przedstawionych przez pracodawcę (k. 96 – 98, 288 – 290). Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd ustalił, że powódka wykorzystała jedynie 10 dni urlopu, zaś informacje zawarte w kartach urlopowych nie były zgodne z prawdą i stanowiły próbę retroaktywnego rozpisania dni urlopowych powódki, bez jej wiedzy i zgody.
W pozostałym zakresie Sąd obdarzył dowody z dokumentów przymiotem wiarygodności. Sąd miał jednak na względzie, że zostało w toku postępowania dowodowego ujawnione, że autorem wpisów (...): na liście obecności nie była powódka.
Sąd uwzględnił również dowód z zeznań świadków w niniejszej sprawie. Przedmiotowe zeznania świadków w większości Sąd ocenił jako wiarygodne, albowiem były one spójne, logiczne oraz szczegółowe.
Na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r. tut. Sąd pominął dowód z zeznań świadka V. D. wobec cofnięcia wniosku dowodowego w tym przedmiocie przez wnioskodawcę. Na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. tut. Sąd pominął dowód z zeznań świadka X. A. wobec cofnięcia wniosku dowodowego w tym przedmiocie.
Wyjaśnienia powódki Sąd uwzględnił w przeważającej mierze, gdyż korespondowały one z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym. Sąd ocenił jednak, że powódka wykorzystała 10 dni urlopu wypoczynkowego, a nie jak powódka twierdziła - żadnego. Powódka przyznała, że wnioski urlopowe przedstawione przez stronę pozwaną zostały przez nią podpisane i złożone .
Sąd dał wiarę przesłuchaniu w charakterze strony pozwanej M. W. (1), w zakresie w jakim jej zeznania nie były sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym.
Mając powyższe na uwadze Sąd w punkcie I sentencji wyroku zobowiązał stronę pozwaną do sprostowania wydanego powódce świadectwa pracy z dnia 16 września 2024 roku, określając jednocześnie, że sprostowane świadectwo pracy ma zawierać w ust. 1 informację, że powódka N. W. (1) była zatrudniona w okresie od dnia 14 czerwca 2021 roku do dnia 16 września 2024 roku oraz ma zawierać w ust. 6 pkt 2 informację o tym, że powódka N. W. (1) z 20 dni urlopu wypoczynkowego przysługującego jej w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy, wykorzystała w tym roku 0 dni.
W myśl art. 477(1b) § 1 k.p.c. w wyroku uwzględniającym żądanie zobowiązania pracodawcy do wydania świadectwa pracy, o którym mowa w art. 97(1) § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, sąd określa treść świadectwa pracy zgodnie z art. 97 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy i przepisami wydanymi na podstawie art. 97 § 4 tej ustawy. Jeżeli określenie wszystkich faktów wymienionych w tych przepisach jest niemożliwe, w wyroku określa się co najmniej okres i rodzaj wykonywanej pracy, wymiar czasu pracy, zajmowane stanowiska oraz tryb rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a w sytuacji gdy określenie trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy również jest niemożliwe - wskazuje się, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę.
W myśl art. 477(1b) § 2 k.p.c. prawomocny wyrok zobowiązujący pracodawcę do wydania świadectwa pracy zastępuje to świadectwo.
W myśl art. 477(1b) § 3 k.p.c. przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do żądania sprostowania świadectwa pracy.
W punkcie II sentencji wyroku Sąd zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 26.526,24 złotych brutto tytułem ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia 17 września 2024 roku do dnia zapłaty.
Odsetki ustawowe od kwoty ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy zasądzone zostały od dnia następującego po dniu ustania stosunku pracy powódki, tj. od dnia 17 września 2024 r., gdyż ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy staje się wymagalny w ostatnim dniu trwania stosunku pracy, co w przypadku powódki miało miejsce w dniu 16 września 2024 r. A zatem strona pozwana pozostawała w zwłoce od dnia następnego, tj. od dnia 17 września 2024 roku. W dniu 16 września 2024 roku strona pozwana mogła i powinna była wypłacić powódce ekwiwalent zgodnie z przepisami prawa i gdyby uczyniła to wówczas, nie powstałoby roszczenie odsetkowe powódki. Od dnia 17 września 2024 roku strona pozwana była już w zwłoce co do zapłaty ekwiwalentu.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia co do odsetek stanowi art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 300 k.p.
Oddaleniu podlegało powództwo zakresie roszczenia powódki o zapłatę ekwiwalentu za 10 dni urlopu wypoczynkowego w kwocie 3.400,80 złotych brutto (jako że zostało wykazane, iż powódka wykorzystała 10 dni urlopu ) i roszczenia odsetkowego za dzień 16 września 2024 r. (gdyż powódka żądała odsetek za dzień, w którym strona pozwana nie pozostawała jeszcze w zwłoce ).
W punkcie III sentencji wyroku Sąd oddalił powództwo w zakresie opisanym szczegółowo wyżej.
W punkcie IV sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c. zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 2.633,28 złotych tytułem zwrotu wynagrodzenia adwokata reprezentującego stronę, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia prawomocności niniejszego postanowienia o kosztach procesu do dnia zapłaty.
Na powyższą kwotę składało się 2.393,28 złotych w zakresie roszczenia o zasądzenie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy ustalone na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (roszczenie to zostało uwzględnione w 88,64%; 2.700,00 x 0,8864 = 2.393,28, w związku z czym powódce przysługiwał częściowy zwrot kosztów procesu, proporcjonalnie do zakresu, w jakim wygrała) oraz 240,00 zł w zakresie roszczenia o sprostowanie świadectwa pracy, ustalone na podstawie § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
O odsetkach od kosztów zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 98 § 1(1) k.p.c.
W punkcie V, VI i VII sentencji wyroku Sąd orzekł o kosztach sądowych na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 100 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 97 u.k.s.c. w zw. z art. 35 ust. 1 u.k.s.c. w zw. z art. 25a u.k.s.c. w zw. z art. 21 u.k.s.c. w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 1a u.k.s.c.
W toku postępowania powódka była zwolniona od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej od pozwu oraz od ponoszenia wydatków.
Żądanie pozwu w zakresie zasądzenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy podlegało uwzględnieniu w 88,64%. W związku z powyższym Sąd nakazał w punkcie V sentencji wyroku ściągnąć ze strony pozwanej kwotę 899,69 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych w postaci części należnej opłaty stosunkowej od pozwu w zakresie żądania o zapłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, od uiszczenia której powódka jest zwolniona z mocy ustawy, ustaloną na podstawie art. 13 ust. 2 u.k.s.c. w zw. z art. 21 u.k.s.c. (20.285,60 x 0,05 = 1.015; 1.015 x 0,8864 = 899,69).
W punkcie VI sentencji wyroku Sąd nakazał ściągnąć ze strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu kwotę 427,24 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych w postaci części należnej opłaty stosunkowej od pisma procesowego pełnomocnika powódki z dnia 4 grudnia 2025 roku, od uiszczenia której powódka jest zwolniona z mocy ustawy. Opłatę ustalono na podstawie art. 25a u.k.s.c. w zw. z art. 13 ust. 2 u.k.s.c., jako różnicę między opłatą należną od powództwa rozszerzonego lub zmienionego a opłatą należną sprzed rozszerzenia lub zmiany powództwa (29.927,04 x 0,05 = 1.497; 1.497 - 1.015 = 482; 482 x 0,8864 = 427,24).
W punkcie VII sentencji wyroku Sąd nakazał ściągnąć ze strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu kwotę 30,00 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych w postaci należnej opłaty stałej od pozwu w zakresie żądania o sprostowanie świadectwa pracy, od uiszczenia której powódka jest zwolniona z mocy ustawy, ustalonej na podstawie art. 12 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
W punkcie VIII sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 u.k.s.c. w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 4 u.k.s.c. w zw. z art. 97 u.k.s.c. ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych zaliczył w pozostałym zakresie nieuiszczone koszty sądowe na rachunek Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z uwagi na fakt, że powódka była zwolniona z kosztów sądowych z mocy ustawy, wiec nie można było jej obciążyć kosztami sądowymi w zakresie, a jakim powództwo oddalono.
O rygorze natychmiastowej wykonalności orzeczono w punkcie IX sentencji wyroku, na podstawie art. 477(2) § 1 k.p.c., zgodnie z którym zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, Sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Nie było pomiędzy stronami sporne, że średnie miesięczne wynagrodzenie brutto powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy za ostatnie trzy miesiące pracy wynosiło 7.084,48 złotych.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.