Wyrok z 10 marca 2026, sygn. I C 431/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 marca 2026 roku

Sąd Rejonowy w Radomiu I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Dariusz Wieński

Protokolant: sekretarz sądowy Arkadiusz Włoskowicz

po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2026 roku w Z.

na rozprawie sprawy

z powództwa E. O.

przeciwko (...) Towarzystwu (...) spółce akcyjnej z siedzibą w L.

o zapłatę

I.

zasądza od (...) Towarzystwa (...) spółki akcyjnej z siedzibą w L. na rzecz E. O. kwotę 25.654,85 zł (dwadzieścia pięć tysięcy sześćset pięćdziesiąt cztery złote osiemdziesiąt pięć groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwot:

- 16.299,85 zł (szesnaście tysięcy dwieście dziewięćdziesiąt dziewięć złotych osiemdziesiąt pięć groszy) od dnia 16 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty,

- 7.855 (siedem tysięcy osiemset pięćdziesiąt pięć) złotych od dnia 22 września 2022 roku do dnia zapłaty,

- 1.500 (jeden tysiąc pięćset) złotych od dnia 6 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty;

II.

oddala powództwo w pozostałej części;

III.

zasądza od (...) Towarzystwa (...) spółki akcyjnej z siedzibą w L. na rzecz E. O. kwotę 3.749,56 zł (trzy tysiące siedemset czterdzieści dziewięć złotych pięćdziesiąt sześć groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

IV.

nakazuje pobrać od E. O. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Radomiu kwotę 182,20 zł (sto osiemdziesiąt dwa złote dwadzieścia groszy) tytułem wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa;

V.

nakazuje pobrać od (...) Towarzystwa (...) spółki akcyjnej z siedzibą w L. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Radomiu kwotę 761,80 zł (siedemset sześćdziesiąt jeden złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa.

Sędzia Dariusz Wieński

Sygn. akt I C 431/23

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 16 maja 2023 roku (data prezentaty – k. 3) V. K., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata (pełnomocnictwo – k. 7), wniósł o zasądzenie od (...) spółki akcyjnej z siedzibą w N. na swoją rzecz następujących kwot:

- 17.188,06 złotych tytułem odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 16 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty,

- 13.105 złotych tytułem najmu pojazdu zastępczego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 22 września 2022 roku do dnia zapłaty;

- 1.500 złotych tytułem zwrotu kosztów obsługi szkody wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 6 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty.

Jednocześnie wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż w dniu 7 maja 2022 roku doszło do kolizji drogowej, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki Ł. (...) o nr rej. (...), będący jego własnością. Zaznaczył, że zgłosił szkodę do pozwanego towarzystwa, gdzie sprawca kolizji posiadał ubezpieczenie w zakresie OC oraz, że ubezpieczyciel sporządził kalkulację naprawy uszkodzonego pojazdu, gdzie wyliczony został koszt naprawy pojazdu na kwotę 10.766,74 złotych, przy zastosowaniu rabatów na części zamienne w wysokości -25% oraz stawki za roboczogodzinę w kwocie 55 złotych. Powód podniósł, że kwota odszkodowania wyliczona przez pozwaną nie odpowiada rzeczywistej wysokości szkody, a także, że zastosowana stawka za roboczogodzinę jest stawką kosztorysową i nie jest możliwe wykonanie naprawy pojazdu w koszcie robocizny wyliczonym przez pozwaną. Wskazał, że przesłał do pozwanej prywatną kalkulację naprawy pojazdu na kwotę 27.954,80 złotych w celu weryfikacji rzeczywistych kosztów naprawy oraz dołączył wycenę wartości rynkowej pojazdu w wysokości 32.500 złotych. Dodał, że pozwana w toku likwidacji szkody wypłaciła kwotę 10.766,74 złotych z tytułu odszkodowania za uszkodzony pojazd. Ponadto powód przedstawił fakturę za poniesiony koszt obsługi szkody. Powód wskazał również, że wynajął pojazd zastępczy, o czym powiadomił ubezpieczyciela pismem z dnia 9 maja 2022 roku, a nadto przesłał umowę najmu na kwotę 15.750 złotych za wynajem pojazdu przez okres 105 dni przy stawce 150 złotych brutto. Zaznaczył, że ubezpieczyciel wypłacił kwotę 2.645 złotych z tytułu zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego, uznając 23 dni najmu przy stawce 115 złotych netto. Pismem z dnia 15 grudnia 2022 roku pełnomocnik powoda wezwał ubezpieczyciela do dobrowolnej wypłaty odszkodowania, jednak pismem z dnia 13 stycznia 2023 roku ubezpieczyciel podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko co do wypłaconego odszkodowania. Odnośnie odsetek powód wskazał, że zgłosił szkodę 16 maja 2022 roku, a zatem termin do wypłaty odszkodowania upłynął w dniu 15 czerwca 2022 roku, natomiast 30-dniowy termin do wypłaty odszkodowania z tytułu najmu pojazdu od dnia przedłożenia dokumentów celem ich refundacji upłynął z dniem 21 września 2022 roku, a z tytułu obsługi szkody komunikacyjnej upłynął w dniu 5 grudnia 2022 roku (pozew – k. 3-6v.).

W odpowiedzi na pozew, (...) spółka akcyjna z siedzibą w N., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego (pełnomocnictwo – k. 58), wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwana wskazała, iż w jej ocenie wypłacona dotychczas kwota odszkodowania odpowiada wysokości szkody powstałej w uszkodzonym pojeździe. Zaznaczyła, że odszkodowanie ustalono poprzez pomniejszenie rozliczenia o kwotę 230 złotych brutto wynikającą ze wzrostu wartości pojazdu po naprawie. Wskazała, że nie znalazła podstaw do uznania zgodności uszkodzenia deski rozdzielczej jako mającej związek z przedmiotową szkodą. Dodatkowo podniosła, że powód nie wykazał, że pojazd w chwili kolizji był wyposażony w części producenta pojazdu i serwisowany w autoryzowanych stacjach obsługi pojazdów. Wskazała także, że okoliczność, czy poszkodowany naprawił uszkodzony pojazd po szkodzie jest istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Pozwana zakwestionowała również zasadność zwrotu kwoty 1.500 złotych z tytułu zwrotu kosztów usługi likwidacji szkody, jako niepozostającej w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem. Odnośnie najmu pojazdu zastępczego pozwana podniosła, że dla określenia kosztu najmu pojazdu zastępczego nie ma znaczenia rzeczywisty czas dokonywania naprawy, lecz jedynie czas, w jakim naprawa mogła być wykonana. Wskazała, że powód w żaden sposób nie udowodnił, iż czas, w jakim wynajmowany był pojazd zastępczy był czasem pozostającym w adekwatnym związku przyczynowo-skutkowym pomiędzy zdarzeniem, a koniecznością naprawy uszkodzonego pojazdu. Podniosła, że działanie poszkodowanego doprowadziło do nieuzasadnionego powiększenia się rozmiaru szkody, gdyż pozwana poinformowała o możliwości wynajęcia pojazdu zastępczego zorganizowanego i udostępnionego przez ubezpieczyciela, jak również o możliwości weryfikacji stawki dobowej najmu w przypadku wynajęcia pojazdu zastępczego od podmiotu zewnętrznego. Odnośnie odsetek pozwana wskazała, że zasadne jest zasądzenie odsetek ustawowych co najwyżej od chwili wyrokowania (odpowiedź na pozew – k. 36-56).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 7 maja 2022 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki Ł. (...) o nr rej. (...), należący do V. K. (okoliczności bezsporne).

W dniu 9 maja 2022 roku V. K. zawarł z D. G. umowę najmu pojazdu zastępczego marki (...). (...) o nr rej. (...), za stawkę dobową w wysokości 150 złotych. V. K. nie posiadał we własnych środkach wolnego auta umożliwiającego wprowadzenie w miejsce uszkodzonego pojazdu (oświadczenie V. K. z dnia 9 maja 2022 roku – k. 19, umowa wynajmu samochodu – k. 21-21v., zeznania powoda V. K. – k. 87 w zw. z k. 86-86v.).

Sprawca wypadku poruszał się pojazdem posiadającym ważne ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zawarte z (...) Towarzystwem (...) spółką akcyjną z siedzibą w N.. Szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi w dniu 17 maja 2022 roku i zarejestrowana pod numerem (...). Ubezpieczyciel poinformował o możliwości wynajęcia pojazdu zastępczego, jednak zaproponował stawkę około 180 złotych. V. K. wynajmował już pojazd zastępczy za niższą stawkę, więc nie miał potrzeby wynajęcia pojazdu od ubezpieczyciela (akta szkody na płycie CD – k. 71, zeznania świadka D. D. – k. 86v.-87).

W toku postępowania likwidacyjnego ubezpieczyciel sporządził kalkulację kosztów naprawy, na podstawie której ustalił wartość kosztów naprawy na kwotę 10.766,74 złotych brutto, przy zastosowaniu stawki za roboczogodzinę w kwocie 55 złotych oraz rabatów na części zamienne. W związku z powyższym ubezpieczyciel przyznał odszkodowanie w kwocie 10.766,74 złotych brutto (ustalenie wartości szkody – k. 8-8v., kalkulacja kosztów naprawy 9-12v.).

W dniu 22 lipca 2022 roku (...) Odszkodowań z siedzibą w D. zleciła sporządzenie kalkulacji prywatnej, na podstawie której ustalono wartość kosztów naprawy na kwotę 27.954,80 złotych, przy zastosowaniu stawki za roboczogodzinę w kwocie 100 złotych. Jednocześnie zleciła sporządzenie wyceny pojazdu, ustalając wartość rynkową pojazdu na dzień 15 maja 2022 roku naw kwotę 32.500 złotych brutto. W tym samym dniu (...) Odszkodowań z siedzibą w D. przesłała do ubezpieczyciela kalkulację celem weryfikacji, wskazując, że stawka zastosowana przez ubezpieczyciela za roboczogodzinę jest zaniżona, nieadekwatna do stawek występujących na rynku, jak również ceny części pomniejszone o około 25-30% są nieosiągalne na rynku motoryzacyjnym. Dodatkowo zaproponowała zawarcie ugody w kwocie 23.000 złotych z tytułu kosztów naprawy pojazdu. W przypadku odrzucenia tej oferty zwróciła się o wskazanie podmiotu, który dostarczy części i materiały lakiernicze z rabatami, przekazanie prawidłowej kalkulacji naprawy, przekazanie danych do (...) zakładu naprawczego z sieci naprawczej, który przeprowadzi naprawę w oparciu o parametry z kalkulacji i udzieli rabatu, a także o przekazanie danych serwisu partnerskiego, który rozliczy naprawę według gwarantowanej stawki 55 złotych za roboczogodzinę. Jednocześnie wniosła o wykonanie kolejnych oględzin na miejscu zdarzenia (wiadomość mailowa – k. 13-13v., wycena – k. 14-15, kalkulacja naprawy – k. 15v.-17v.).

V. K. wynajmował samochód zastępczy do dnia 20 sierpnia 2022 roku, tj. łącznie przez 105 dni. Koszt najmu wyniósł 15.750 złotych. V. K. nie zapłacił za wynajem pojazdu (harmonogram – k. 20, oświadczenie o zapłacie – k. 21v., zeznania powoda V. K. – k. 87 w zw. z k. 86-86v.).

W dniu 22 sierpnia 2022 roku (...) Odszkodowań z siedzibą w D. przesłała ubezpieczycielowi dokumentację dotyczącą najmu pojazdu zastępczego celem refundacji (wiadomość mailowa – k. 18).

Decyzją z dnia 16 września 2022 roku ubezpieczyciel przyznał V. K. odszkodowanie z tytułu najmu pojazdu zastępczego w kwocie 2.645 złotych, weryfikując stawkę dobową najmu do kwoty 115 złotych oraz uzasadniony czas najmu do 23 dni (decyzja – k. 22-22v.).

W dniu 5 grudnia 2022 roku A. D., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w D. wystawiła V. K. fakturę nr (...) na kwotę 1.500 złotych brutto tytułem obsługi szkody komunikacyjnej, tj. przeprowadzenia oględzin, sporządzenia kosztorysu naprawy i weryfikacji dokumentów (faktura nr (...) – k. 23).

Pismem z dnia 15 grudnia 2022 roku V. K., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata wezwał ubezpieczyciela do zapłaty następujących kwot:

- 17.188,06 złotych tytułem odszkodowania, zgodnie z przesłaną kalkulacją naprawy,

- 13.105 złotych tytułem zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego, zgodnie z umową najmu,

- 1.500 złotych tytułem zwrotu kosztów obsługi szkody, zgodnie z fakturą VAT nr (...)

w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego (wezwanie do zapłaty – k. 24-24v.).

W odpowiedzi na powyższe wezwanie do zapłaty, pismem z dnia 13 stycznia 2023 roku ubezpieczyciel poinformował, że nie znajduje podstaw do zmiany dotychczasowego stanowiska. Jednocześnie zaproponował naprawę pojazdu w warsztacie FHU (...) V. H. z siedzibą w D. (pismo – k. 25-26).

Samochód został naprawiony w warsztacie w X., gdyż pracował tam szwagier V. K.. Po naprawie pojazd został dopuszczony do ruchu. W tej sprawie potrzeba oględzin była zgłaszana 4 razy. Samochód został naprawiony po ostatnich oględzinach. Wcześniej V. K. nie miał żadnej kolizji, pojazd był bezwypadkowy (zeznania powoda V. K. – k. 87 w zw. z k. 86-86v., zeznania świadka D. D. – k. 86v.-87).

Koszt naprawy ustalony przy uwzględnieniu cen nowych części oryginalnych z daty szkody, stawki równej 100 złotych netto za roboczogodzinę oraz 100% kosztu materiałów lakierniczych wynosi 27.700,98 złotych brutto. Przy uwzględnieniu cen nowych części klasy ,,O” oraz (...) z daty szkody, koszt naprawy pojazdu wynosi 26.242,84 złotych brutto. Przy uwzględnieniu czasu trwania czynności ,,formalnych”, związanych z likwidacją szkody oraz czasu trwania procesu naprawy, okres wynajmu samochodu zastępczego obejmuje dni od 9 maja 2022 roku do dnia 22 sierpnia 2022 roku, tj. 105 dni kalendarzowych. Przy założeniu, że proces naprawy mógł się zacząć po otrzymaniu przez serwis ,,zakresu uszkodzeń po oględzinach dodatkowych, tj. 11 lipca 2022 roku, okres wynajmu samochodu zastępczego obejmuje dni od 9 maja 2022 roku do dnia 18 lipca 2022 roku, tj. 70 dni kalendarzowych. Technologiczny czas naprawy wynosił 4 dni robocze. W pojeździe były zamontowane części oryginalne. Uszkodzenie prawej strony tablicy rozdzielczej pojazdu nie powstało wskutek kontaktu z ostrą krawędzią któregokolwiek z elementów drzwi przednich prawych. W trakcie kolizji przednie drzwi prawe były wciskane w stronę wnętrza pojazdu. deformowane elementy wykładziny tapicerskiej drzwi ocierały o tablicę rozdzielczą. Siła nacisku i ocieranie elementów o siebie wygenerowały ilość ciepła wystarczającą do roztopienia tworzywa deski rozdzielczej, tj. do powstania uszkodzenia. Uszkodzony pojazd oraz wynajęty należą do segmentu ,,C”. Stawki w wypożyczalniach w roku 2022 wynosiły:

- w grupie wypożyczalni prowadzących najem gotówkowy – od 95,90 złotych do 249 złotych brutto,

- w grupie wypożyczalni prowadzących wynajem finansowany z OC sprawcy – od 155 złotych do 280 złotych brutto.

Przy założeniu że serwis przystępuje do naprawy po otrzymaniu od ubezpieczyciela pierwszej kalkulacji, zasadny okres najmu wynosiłby 42 dni kalendarzowe, tj. od dnia 9 maja 2022 roku do dnia 20 czerwca 2022 roku. Koszt naprawy ustalony przy uwzględnieniu potrącenia z tytułu wzrostu wartości pojazdu po naprawie oraz cen nowych części oryginalnych z daty szkody wynosi 27.066,59 złotych brutto, zaś przy uwzględnieniu cen nowych części klasy ,,O” i ,,(...)” wynosi 25.608,45 złotych brutto (opinia biegłego z zakresu mechaniki pojazdowej N. U. – k. 104-136v., opinia uzupełniająca biegłego – k. 157-165, opinia uzupełniająca biegłego II – k. 179-194).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci powołanych wyżej dokumentów prywatnych, jak również częściowo na podstawie zeznań powoda V. K.. Prawdziwość i wiarygodność złożonych dokumentów nie nasuwała wątpliwości.

Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2023 roku Sąd na podstawie art. 235 ²§1 pkt 2 i 5 kpc pominął dowód z zeznań świadka A. D., ponieważ jest ona jedynie właścicielem firmy (...) z siedzibą w D.. W miejsce dowodu z zeznań w/w świadka, Sąd dopuścił dowód z zeznań świadka D. D., który zajmował się procesem likwidacji szkody. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka w zakresie naprawy przedmiotowego pojazdu oraz propozycji ubezpieczyciela w zakresie najmu pojazdu zastępczego. Zeznania świadka korelowały z zeznaniami powoda V. K..

W celu ustalenia kosztów przywrócenia pojazdu do stanu sprzed zdarzenia, wysokości szkody poniesionej przez powoda, zasadnego okresu oraz zasadnej stawki najmu pojazdu zastępczego przy uwzględnieniu procesu likwidacji szkody, a także uzasadnionego czasu najmu pojazdu zastępczego z uwzględnieniem rzeczywistego, koniecznego, w tym technologicznego czasu naprawy uszkodzonego pojazdu, z uwzględnieniem zakresu szkody oraz okoliczności towarzyszących naprawie oraz ustalenia wysokości szkody w pojeździe oraz koniecznych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy z uwzględnieniem cen części zamiennych jakości ,,O” i (...)” oraz średnich stawek zza roboczogodzinę prac warsztatu obowiązujących na terenie zamieszkania poszkodowanego, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu mechaniki pojazdowej N. U..

W ocenie Sądu opinia biegłego, której ustalenia i wnioski wskazano w stanie faktycznym, jest jasna, rzetelna i logiczna i zawiera odpowiedzi na wszystkie postawione pytania. Zarzuty do przedmiotowej opinii złożyła strona pozwana. Biegły szczegółowo odniósł się do zarzutów pozwanej, wskazując, że w kalkulacji pozwanej nie zostało opisane uszkodzenie tablicy rozdzielczej, zaś wymiana zestawów mocowań poszczególnych elementów wynika z technologii naprawy. Zaznaczył, że należało zamówić tablicę rozdzielczą. Ponadto wskazał kolejny wariant zasadnego okresu najmu, przy założeniu że serwis przystępuje do naprawy po otrzymaniu od ubezpieczyciela pierwszej kalkulacji, zasadny okres najmu wynosiłby 42 dni kalendarzowe, tj. od dnia 9 maja 2022 roku do dnia 20 czerwca 2022 roku.

Zarzuty do opinii uzupełniającej po raz kolejny złożyła strona pozwana. Biegły w kolejnej opinii uzupełniającej wskazał, że potrącenie przez ubezpieczyciela z tytułu wzrostu wartości pojazdu po naprawie jest zasadne. Ustalił więc, że koszt naprawy ustalony przy uwzględnieniu potrącenia z tytułu wzrostu wartości pojazdu po naprawie oraz cen nowych części oryginalnych z daty szkody wynosi 27.066,59 złotych brutto, zaś przy uwzględnieniu cen nowych części klasy ,,O” i ,,Q” wynosi 25.608,45 złotych brutto.

Wobec powyższe Sąd uznał opinię pierwotną oraz uzupełniające za mogące stanowić podstawę dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo w niniejszej sprawie okazało się zasadne w części.

Stosownie do przepisu art. 415 k.c., kto z winy swej wyrządził drugiej osobie szkodę obowiązany jest do jej naprawienia. Z kolei zaś w myśl art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia (§2). Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela (§4).

Problematyka umów odpowiedzialności cywilnej uregulowana została również w przepisach szczególnych, tj. ustawie z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity – Dz. U. z 2013 r. poz. 392 ze zm.).

Zgodnie z art. 34 powołanej ustawy z ubezpieczenia OC posiadacza pojazdu mechanicznego przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. W myśl przytoczonego przepisu odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń ma charakter pochodny do odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub kierującego pojazdem. Powstaje wówczas, gdy istnieje odpowiedzialność posiadacza pojazdu lub kierującego na podstawie przepisów prawa cywilnego.

W sprawie niniejszej pozwana nie kwestionowała istnienia podstaw swojej odpowiedzialności.

Spór pomiędzy stronami dotyczył natomiast określenia wysokości koniecznych, celowych i uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu, niezbędnych do przywrócenia takiego jego stanu, jaki istniał przed wypadkiem, a także zasadnego okresu i stawki najmu pojazdu zastępczego.

Strony na okoliczność udowodnienia uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu przedstawiły prywatne kosztorysy naprawy. Strona powodowa na podstawie zleconej przez siebie kalkulacji naprawy określiła jej wysokość na kwotę 27.954,80 złotych brutto, zaś pozwana na kwotę 10.766,74 złotych brutto.

Sąd spór ten rozstrzygnął, opierając się na wnioskach zawartych opinii biegłego z zakresu motoryzacji N. U.. Biegły w swej opinii pierwotnej zawarł dwa warianty zasadnych kosztów naprawy pojazdu. Wskazał, że koszt naprawy ustalony przy uwzględnieniu cen nowych części oryginalnych z daty szkody, stawki równej 100 złotych netto za roboczogodzinę oraz 100% kosztu materiałów lakierniczych wynosi 27.700,98 złotych brutto. Przy uwzględnieniu cen nowych części klasy ,,O” oraz ,,Q” z daty szkody, koszt naprawy pojazdu wynosi 26.242,84 złotych brutto.

Następnie jednak w swej drugiej opinii uzupełniającej wskazał, że koszt naprawy ustalony przy uwzględnieniu potrącenia z tytułu wzrostu wartości pojazdu po naprawie oraz cen nowych części oryginalnych z daty szkody wynosi 27.066,59 złotych brutto, zaś przy uwzględnieniu cen nowych części klasy ,,O” i ,,Q” wynosi 25.608,45 złotych brutto. W swych opiniach wskazywał, że w pojeździe nie było wcześniej zamontowanych innych części, niż oryginalne, dlatego też w ocenie Sądu zasadne koszty naprawy pojazdu wynoszą 27.066,59 złotych brutto.

Przedmiotowa szkoda pozostaje w adekwatnym związku przyczynowo skutkowym ze zdarzeniem ubezpieczeniowym, za którego następstwa odpowiedzialność ponosi pozwany z racji zawartej umowy ubezpieczenia pojazdu OC. Zaistniały, zatem, przesłanki określone w art. 822 § 1 k.c. i w art. 361 § 1 k.c. Szkoda w sprawie niniejszej to koszt, jaki musi ponieść powód ze swojego majątku (strata) w celu dokonania naprawy samochodu (przywrócenia stanu poprzedniego). Stosownie do art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili (§ 2). W istocie powszechnie przyjmuje się, że naprawienie szkody polegającej na uszkodzeniu pojazdu polega przede wszystkim na zapłaceniu kwoty koniecznej do przywrócenia samochodu do stanu poprzedniego.

Powszechne i utrwalone jest stanowisko doktryny i judykatury, że odszkodowanie przysługuje poszkodowanemu niezależnie od tego, czy pojazd został rzeczywiście naprawiony (wyrok SN z dnia 17 czerwca 1987r. sygn.. akt IV CR 158/87, wyrok SN z dnia 16 maja 2002r. sygn. akt V CKN 1273/00, wyrok SN sygn. akt I CR 151/88). Sąd w całości aprobuje wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2018 roku w sprawie II CNP 43/17, Lex 2490615 – „Z art. 822 § 1 k.c. wynika, że obowiązek ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej polega na zapłacie określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone przez ubezpieczonego osobom trzecim, a więc na spełnieniu świadczenia pieniężnego. Poszkodowany może, według swojego wyboru, żądać od ubezpieczyciela zapłaty kosztów hipotetycznej restytucji albo zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej ustalonej zgodnie z metodą różnicy. Przepis art. 822 § 1 k.c. modyfikuje normę wynikającą z art. 363 § 1 k.c. bowiem jedynie tylko w ten sposób, że roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego przekształca w roszczenie o zapłatę kosztów restytucji. Powstanie roszczenia w stosunku do ubezpieczyciela o zapłacenie odszkodowania, a tym samym jego zakres odszkodowania, nie zależą od tego, czy poszkodowany dokonał restytucji i czy w ogóle ma taki zamiar”.

Wskazać w tym miejscu należy, iż Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 13 czerwca 2003 r. w sprawie III CZP 32/03 (publ. LEX (...)) podkreślił, że iż poszkodowanemu przysługuje wybór odpowiedniego warsztatu naprawczego, któremu powierzy on dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu. Warsztaty te mogą posługiwać się różnymi cenami w zakresie tych samych lub podobnych prac naprawczych. Co więcej, ceny te mogą odbiegać w odpowiedniej skali od cen stosowanych przez warsztaty naprawcze działające na odpowiednim rynku lokalnym (np. na terenie określonego miasta lub gminy). Sąd Najwyższy wskazał też, iż „zgodnie z zasadą pełnej kompensaty poniesionej szkody (art. 361 § 2 k.c.), poszkodowany będzie mógł domagać się od ubezpieczyciela odszkodowania obejmującego poniesione koszty wspomnianych prac naprawczych. Za kategorię "niezbędnych" kosztów naprawy należałoby uznać takie koszty, które zostały poniesione w wyniku przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu jego technicznej używalności istniejącej przed wyrządzeniem szkody przy zastosowaniu technologicznej metody odpowiadającej rodzajowi uszkodzeń pojazdu mechanicznego. Kosztami "ekonomicznie uzasadnionymi" będą koszty ustalone według cen, którymi posługuje się wybrany przez poszkodowanego warsztat naprawczy dokonujący naprawy samochodu. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że ceny te odbiegają (są wyższe) od cen przeciętnych dla określonej kategorii usług naprawczych na rynku napraw samochodu. Jeżeli nie kwestionuje się bowiem uprawnienia do wyboru przez poszkodowanego warsztatu samochodowego mającego dokonać naprawy, miarodajne w tym zakresie powinny być ceny stosowane właśnie przez ten warsztat naprawczy w związku z naprawą indywidualnie oznaczonego pojazdu mechanicznego”. Przenosząc powyższe stanowisko Sądu Najwyższego na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że ubezpieczyciel nie ma prawa do stawek za prace naprawcze, czy rodzaju części zamiennych.

Istotnie, wskazać należy w tym miejscu na dwa ostatnie stanowiska Sądu Najwyższego wyrażone w Uchwałach Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego:

- z dnia 8 maja 2024 roku, sygn. III CZP 142/22, zgodnie z którą ,,jeżeli poszkodowany poniósł już koszty naprawy pojazdu lub zobowiązał się do ich poniesienia, wysokość odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych powinna odpowiadać tym kosztom, chyba że w danych okolicznościach są one oczywiście nieuzasadnione; wysokość odszkodowania nie zależy od ulg i rabatów możliwych do uzyskania przez poszkodowanego od podmiotów współpracujących z ubezpieczycielem. Jeżeli poszkodowany nie poniósł jeszcze kosztów naprawy pojazdu ani nie zobowiązał się do ich poniesienia, wysokość odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych powinna odpowiadać przeciętnym kosztom naprawy na lokalnym rynku, z uwzględnieniem możliwych do uzyskania przez poszkodowanego ulg i rabatów, chyba że skorzystaniu z tych ulg i rabatów sprzeciwia się jego uzasadniony interes (uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 8 maja 2024 roku, sygn. III CZP 142/22, opubl. Biuletyn SN 2024/5). Uzasadnienie uchwały nie zostało jeszcze opublikowane na stronie internetowej Sądu Najwyższego.

- z dnia 11 września 2024 roku w sprawie III CZP 65/23, zgodnie z którą jeżeli naprawa pojazdu przez poszkodowanego stała się niemożliwa, w szczególności w razie zbycia lub naprawienia pojazdu, nie jest uzasadnione ustalenie wysokości odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych jako równowartości hipotetycznych kosztów naprawy.

Sąd w sprawie niniejszej nie podziela stanowiska zawartego w powyższych uchwałach, a wynika to z dwóch powodów.

Po pierwsze uchwały nie mają mocy wiążącej. Zgodnie bowiem z art. 87 par. 1 ustawy o Sądzie Najwyższym "uchwały pełnego składu SN, składu połączonych izb oraz składu całej izby, z chwilą ich podjęcia, uzyskują moc zasad prawnych. Skład 7 sędziów może postanowić o nadaniu uchwale mocy zasady prawnej". Sąd Najwyższy powyższym uchwałom nie nadał mocy zasady prawnej.

Po drugie, na gruncie niniejszej sprawy wskazówki Sądu Najwyższego nie mają zastosowania, gdyż V. K. nie posiadał dokumentów potwierdzających poniesiony rzeczywiście koszt za naprawę przedmiotowego pojazdu. Poza tym, opinia biegłego jednoznacznie wskazuje, że za kwotę deklarowaną przez ubezpieczyciela pojazd nie zostałby przywrócony do stanu sprzed wypadku. Dlatego Sąd uznał, że w niniejszej sprawie należą się hipotetyczne koszty naprawy pojazdu i w całości uwzględnił opinię biegłego N. U..

Wobec powyższego Sąd uznał, że uzasadniony koszt naprawy przedmiotowego pojazdu wynosi 27.066,59 złotych brutto. Ubezpieczyciel w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił odszkodowanie w kwocie 10.766,74 złotych, a zatem do dopłaty pozostaje kwota 16.299,85 złotych.

Jak wskazano powyżej, kwestią sporną w niniejszym postępowaniu był również uzasadniony okres, a także stawka dobowa najmu pojazdu zastępczego.

Stosownie do treści art. 361 § 1 k.c., pozwany ponosi odpowiedzialność za całą wyrządzoną szkodę majątkową, tj. za normalne następstwa zdarzenia, z którego wynikła szkoda. Szkodę, pozostającą w adekwatnym związku przyczynowym z kolizją drogową może co do zasady stanowić również wydatek na zapewnienie właścicielowi uszkodzonego pojazdu możliwości korzystania z innego środka transportu w postaci usług transportu miejskiego, taksówek czy najmu pojazdu zastępczego. Zgodnie z utrwalonymi poglądami doktryny
i orzecznictwa uszkodzenie pojazdu i konieczność oddania go do naprawy stanowi szkodę majątkową, w postaci pozbawienia właściciela możliwości korzystania z rzeczy. Utrata możliwości korzystania z przedmiotu stanowi szkodę, która może być wyrażona w pieniądzu, zwłaszcza, gdy istnieje możliwość odpłatnego zaspokojenia uszczerbku, poprzez skorzystanie z cudzej usługi lub najmu cudzego przedmiotu (por. T. Dybowski [w:] System prawa cywilnego. Prawo zobowiązań-część ogólna, pod. Red. Z. Radwańskiego, T. III, część I X. 1981, s. 232-233). Nie ulega wątpliwości, że utrata możliwości korzystania
z uszkodzonego pojazdu, a w konsekwencji potrzeba zapewnienia posiadaczowi uszkodzonego pojazdu innej możliwości komunikacji pozostaje w normalnym związku przyczynowym z kolizją drogową, co zostało potwierdzone w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 r., III CZP 5/11. W treści uzasadnienia tego orzeczenia wyjaśniono, że wydatki na uzyskanie pojazdu zastępczego w okresie remontu uszkodzonego pojazdu albo przez okres niezbędny do nabycia nowego pojazdu, są to wydatki poniesione
w następstwie zdarzenia szkodzącego, które by nie powstały bez tego zdarzenia, prowadzące do powypadkowego zmniejszenia majątku poszkodowanego, czyli straty (art. 361 § 2 k.c.). Szkodę stanowią również konieczne wydatki związane ze zdarzeniem szkodzącym. Przy takim ujęciu, stratą w rozumieniu art. 361 § 2 k.c. są objęte także te wydatki, które służą ograniczeniu (wyłączeniu) negatywnych następstw majątkowych doznanych przez poszkodowanego w wyniku uszkodzenia pojazdu. Negatywnym następstwem majątkowym jest tu utrata możliwości korzystania z rzeczy, a więc utrata uprawnienia stanowiącego atrybut prawa własności. Oznacza to, że poszkodowany poniósł szkodę rodzącą obowiązek odszkodowawczy pozwanej.

W realiach niniejszej sprawy w ocenie Sądu nie było żadnych podstaw do podważenia zasadności najmu pojazdu zastępczego przez poszkodowanego. Samochód jest w obecnych czasach wykorzystywany powszechnie, zarówno do prowadzenia wszelkiego rodzaju działalności gospodarczej, jak i w życiu codziennym i nie można uznać go za dobro luksusowe. Niemożność korzystania z pojazdu zawsze powoduje dla jego właściciela znaczne utrudnienia i niedogodności, bez względu na okoliczność, czy prowadzi czy nie działalność gospodarczą. Oczywistym jest, że osoba, która doznała szkody bez swojej winy ma słuszne prawo do tego, aby zminimalizować owe niedogodności przez uzyskanie pojazdu zastępczego. Oznacza to, że poszkodowanemu, który zawarł umowę najmu pojazdu zastępczego co do zasady przysługiwać będzie roszczenie o zwrot kosztów najmu – chyba, że okaże się, że pojazd zastępczy został najęty pomimo, że poszkodowany w istocie go nie potrzebował. W konsekwencji, najem pojazdu zastępczego w niniejszej sprawie należy uznać za normalną konsekwencję kolizji i mieszczącą się w pojęciu szkody. Powód przedłożył umowę najmu pojazdu zastępczego. W takiej sytuacji to na stronie pozwanej spoczywał ewentualny ciężar dowodu podważenia zasadności zawarcia umowy najmu. Pozwana najmu nie kwestionowała.

Spór w sprawie niniejszej dotyczył zarówno uzasadnionego okresu najmu pojazdu zastępczego, jak i zasadnej stawki dobowej za najem. Strona powodowa wskazała, że wynajmowała pojazd przez 105 dni kalendarzowych za stawkę 150 złotych, zaś strona pozwana zweryfikowała uzasadniony okres najmu do 23 dni, zaś stawkę do 115 złotych netto. Biegły wskazał trzy warianty uzasadnionego najmu pojazdu zastępczego przy różnych wariantach. Przy uwzględnieniu czasu trwania czynności ,,formalnych”, związanych z likwidacją szkody oraz czasu trwania procesu naprawy, okres wynajmu samochodu zastępczego obejmowałby dni od 9 maja 2022 roku do dnia 22 sierpnia 2022 roku, tj. 105 dni kalendarzowych. Przy założeniu, że proces naprawy mógł się zacząć po otrzymaniu przez serwis ,,zakresu uszkodzeń po oględzinach dodatkowych, tj. 11 lipca 2022 roku, okres wynajmu samochodu zastępczego obejmowałby dni od 9 maja 2022 roku do dnia 18 lipca 2022 roku, tj. 70 dni kalendarzowych. Technologiczny czas naprawy wynosił 4 dni robocze.

Sąd uznał, że zasadny najem pojazdu zastępczego wynosił 70 dni kalendarzowych, albowiem po oględzinach dodatkowych serwis mógł przystąpić już do naprawy pojazdu. Nie było możliwości naprawy pojazdu po pierwszej kalkulacji ubezpieczyciela, albowiem nie została ona sporządzona poprawnie, gdyż nie uwzględniała całego zakresu uszkodzeń pojazdu.

Uszkodzony pojazd oraz wynajęty należą do segmentu (...)C”. Stawki w wypożyczalniach w roku 2022 wynosiły:

- w grupie wypożyczalni prowadzących najem gotówkowy – od 95,90 złotych do 249 złotych brutto,

- w grupie wypożyczalni prowadzących wynajem finansowany z OC sprawcy – od 155 złotych do 280 złotych brutto.

Z tych też względów Sąd uznał, że stawka dobowa najmu w wysokości 150 złotych była uzasadniona i mieściła się w zakresie rynkowych stawek w wypożyczalniach. Zatem zasadny zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego wynosił 10.500 złotych. Ubezpieczyciel w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił odszkodowanie z tego tytułu w kwocie 2.645 złotych, a zatem do dopłaty pozostaje kwota 7.855 złotych.

Strona powodowa żądała również zwrotu kwoty 1.500 złotych tytułem zwrotu kosztów obsługi szkody komunikacyjnej. Jak wskazał Sąd Najwyższy m.in. w orzeczeniu z dnia 2 września 1975 roku w sprawie I CR 505(...) (E. nr (...)), stwierdził, że „dokonana przed wszczęciem postępowania sądowego i poza zabezpieczeniem dowodów ekspertyza może być istotną przesłanką zasądzenia odszkodowania. W takim wypadku koszt ekspertyzy stanowi szkodę ulegającą naprawieniu (art. 361 k.c.)". Także w wyroku z dnia 30 lutego 2002 r. w sprawie V CKN 908/00 (E. nr (...)) Sąd Najwyższy zajął stanowisko, że ocena, czy koszty ekspertyzy powypadkowej poniesione przez poszkodowanego w postępowaniu likwidacyjnym mieszczą się w ramach szkody i normalnego związku przyczynowego winna być dokonywana na podstawie konkretnych okoliczności sprawy, a w szczególności po dokonaniu oceny, czy poniesienie tego wydatku było obiektywnie uzasadnione i konieczne.

O. obejmuje wszelkie celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione przez poszkodowanego w celu jej naprawienia. Obowiązkiem powoda było zatem wykazanie nie tylko, że koszty obsługi szkody rzeczywiście ponieśli, ale również że poniesiony wydatek na przedmiotową opinię był celowy i ekonomicznie uzasadniony. Wskazać należy, iż opinia prywatna zlecona przez powoda wykazała skutecznie, iż odszkodowanie wypłacone przez ubezpieczyciela nie było wystarczające i było zaniżone oraz, że istnieje konieczność dochodzenia pozostałego odszkodowania. Powód przedstawił fakturę, na której widnieje adnotacja, że kwota 1.500 złotych została zapłacona gotówką, a zatem powód faktycznie poniósł ten koszt. Z tych też względów Sąd uznał, że żądanie zwrotu tychże kosztów jest zasadne.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 25.654,85 złotych (16.299,85 zł + 7.855 zł + 1.500 zł), o czym orzekł w punkcie I. (pierwszym) wyroku, oddalając powództwo w pozostałej części, tj. w zakresie dalszego odszkodowania oraz dalszego zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego, o czym orzekł w punkcie II. (drugim) wyroku.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c.

Orzekając o odsetkach Sąd zważył, że orzeczenie zasądzające odszkodowanie ma charakter rozstrzygnięcia deklaratoryjnego, zaś zobowiązanie do zapłaty odszkodowania jest zobowiązaniem z natury rzeczy bezterminowym, dlatego też przekształcenie go w zobowiązanie terminowe następuje stosownie do treści art. 455 k.c. (niezwłocznie) – w wyniku wezwania wierzyciela (pokrzywdzonego) skierowanego wobec dłużnika (podmiotu zobowiązanego do naprawienia szkody) do spełnienia świadczenia. Reguła ta, w zakresie terminu spełnienia świadczenia, doznaje modyfikacji w przypadku, gdy podmiotem zobowiązanym do naprawienia szkody jest zakład ubezpieczeń. Wówczas termin do spełnienia świadczenia wyznacza regulacja art. 817 k.c. albo art. 14 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych. W art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych ustawodawca zobligował ubezpieczyciela do spełnienia świadczenia w terminie 30 dni od daty otrzymania przez niego zawiadomienia o szkodzie. Na wypadek, gdyby we wskazanym wyżej terminie nie było możliwe ustalanie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń lub wysokości odszkodowania, datę wypłaty świadczenia wyznacza termin 14 – dniowy, liczony od momentu, gdy przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe.

Powód zgłosił szkodę do ubezpieczyciela w dniu 16 maja 2022 roku, a zatem termin do zapłaty należnego odszkodowania upłynął w dniu 15 czerwca 2022 roku. Zasadnym było więc zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 16.299,85 złotych od dnia 16 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty. Odnośnie zwrotu kosztów najmu, termin do wypłaty odszkodowania z tego tytułu upłynął w dniu 21 września 2022 roku, zaś termin do wypłaty odszkodowania w zakresie zwrotu kosztów obsługi szkody komunikacyjnej w dniu 5 grudnia 2022 roku. Z tych też względów zasadnym było zasądzenie odsetek ustawowych od kwoty 7.855 złotych od dnia 22 września 2022 roku do dnia zapłaty, zaś od kwoty 1.500 złotych – od dnia 6 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty.

Rozstrzygnięcie o kosztach procesu w punkcie III. (trzecim) wyroku Sąd oparł na treści art. 100 kpc, stosunkowo je rozdzielając. Strona powodowa wygrała niniejszy proces w 80,7%, zaś pozwana – w 19,3%. Na koszty procesu poniesione przez stronę powodową złożyły się: 1.590 złotych tytułem opłaty sądowej od pozwu, 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa pełnomocnikowi profesjonalnemu, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3.600 złotych ustalone w oparciu o § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz 400 złotych tytułem wykorzystanej zaliczki – łącznie 5.607 złotych. Należny zwrot kosztów procesu stronie powodowej wynosi zatem 4.524,85 zł złotych (5.607 zł x 80,7%).

Na koszty procesu poniesione przez pozwaną złożyły się: wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3.600 złotych ustalone w oparciu o § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych, 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa pełnomocnikowi profesjonalnemu oraz 400 złotych tytułem wykorzystanej zaliczki – łącznie 4.017 złotych. Należny zwrot kosztów stronie pozwanej wynosi zatem 775,29 zł złotych (4.017 x 19,3%).

Po wzajemnej kompensacji, Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 3.749,56 złotych (4.524,85 zł – 775,29 zł) tytułem zwrotu kosztów procesu, o czym orzekł w punkcie III. (trzecim) wyroku.

Sąd dodatkowo na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. orzekł o odsetkach ustawowych za opóźnienie od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu.

W sprawie niniejszej zostały tymczasowo poniesione wydatki przez Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Radomiu, na które złożyło się wynagrodzenie biegłego w łącznej kwocie 944 złote (384 zł – postanowienie k. 138, 560 zł – postanowienie k. 167). Mając na uwadze, że powód przegrał proces w 19,3%, zaś pozwana w 80,7%, Sąd nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Radomiu tytułem wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa następujące kwoty:

- od V. K. kwotę 182,20 zł (944 zł x 19,3%),

- od (...) Towarzystwa (...) spółki akcyjnej z siedzibą w N. kwotę 761,80 zł (944 zł x 80,7%),

o czym orzekł odpowiednio w punktach IV. (czwartym) i V. (piątym) wyroku.

Sędzia Dariusz Wieński

ZARZĄDZENIE

(…)

D., dnia 31.03.2026r. Sędzia Dariusz Wieński