Wyrok z 20 marca 2026, sygn. VI GC 379/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 marca 2026 roku

Sąd Rejonowy w Gdyni VI Wydział Gospodarczy, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Justyna Supińska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marta Denc

po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 roku w Gdyni

na rozprawie

w postępowaniu gospodarczym

sprawy z powództwa Gminy G. z siedzibą w G.

przeciwko S. O.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego S. O. na rzecz powoda Gminy G. z siedzibą w G. kwotę 56 746,31 złotych (pięćdziesiąt sześć tysięcy siedemset czterdzieści sześć złotych trzydzieści jeden groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwot:



20 834 złotych za okres od dnia 18 marca 2025 roku do dnia zapłaty,



8 192,31 złotych za okres od dnia 15 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty,



4 800 złotych za okres od dnia 18 marca 2025 roku do dnia zapłaty,



11 150 złotych za okres od dnia 07 listopada 2023 roku do dnia zapłaty,



3 850 złotych za okres od dnia 23 listopada 2023 roku do dnia zapłaty,



5 280 złotych za okres od dnia 18 marca 2025 roku do dnia zapłaty,



2 640 złotych za okres od dnia 13 lipca 2024 roku do dnia zapłaty;

II.  w pozostałym zakresie oddala powództwo;

III.  zasądza od pozwanego S. O. na rzecz powoda Gminy G. z siedzibą w G. kwotę 8 238 złotych (osiem tysięcy dwieście trzydzieści osiem złotych) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty , tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt VI GC 379/25

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 10 stycznia 2025 roku powód Gmina G. domagał się zasądzenia od pozwanego S. O. kwoty 56 746,31 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwot: 20 834 złotych za okres od dnia 10 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty, 8 192,31 złotych za okres od dnia 15 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty, 4 800 złotych za okres od dnia 01 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty, 11 150 złotych za okres od dnia 07 listopada 2023 roku do dnia zapłaty, 3 850 złotych za okres od dnia 23 listopada 2023 roku do dnia zapłaty, 5 280 złotych za okres od dnia 03 kwietnia 2024 roku do dnia zapłaty i 2 640 złotych za okres od dnia 13 lipca 2024 roku do dnia zapłaty – tytułem należnego powodowi wynagrodzenia za udostępnienie placu na terenie portu w celu postoju należącej do pozwanego jednostki pływającej w okresie od dnia 01 maja 2021 roku do dnia 30 czerwca 2024 roku (zimowanie i zimowanie latem) oraz za wypożyczenie stempli lub podstaw stacjonarnych do posadowienia tej jednostki na lądzie w sezonie zimowym w powyższym okresie.

W nakazie zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 21 lutego 2025 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI GNc 289/25 starszy referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni uwzględnił żądanie pozwu w całości.

W sprzeciwie od powyższego orzeczenia pozwany S. O. domagał się oddalenia powództwa. Pozwany potwierdził, że jest właścicielem jednostki pływającej (...) i że zlecił powodowi wykonanie usługi postoju tej jednostki na terenie portu (...)w spornym okresie. Pozwany zaprzeczył jednakże, ażeby otrzymał wszystkie faktury objęte żądaniem pozwu, co powoduje, że nie jest on zobligowany do zapłaty należności innych niż wynikających z doręczonych mu faktur numer (...)-(...) na kwotę 8 192,31 złotych, numer (...) (...) na kwotę 11 150 złotych i numer (...) (...) na kwotę 2 640 złotych.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

S. O. jest właścicielem jednostki pływającej (...).

Jednostka ta co najmniej od dnia 01 maja 2021 roku do dnia 30 czerwca 2024 roku znajdowała się na terenie portu w G., gdzie była przechowywana na placu w sezonie zimowym oraz w sezonie letnim. S. O. nie zabierał tej jednostki w sezonie letnim na wodę, co rodziło konieczność przestawiania jej na ten czas bramownicą w inne miejsce.

Opłaty za udostępnianie placu na terenie portu w G. w celu postoju jednostek i inne świadczone w związku z tym usługi oraz zasady ich uiszczania określone są w cenniku. Faktury wysyłane są do odbiorców pocztą tradycyjną lub mailową.

zeznania świadka K. K. – protokół rozprawy z dnia 25 lutego 2026 roku, k. 105-107 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:01:53-00:37:40), zeznania pozwanego S. O. – protokół rozprawy z dnia 25 lutego 2026 roku, k. 105-107 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:37:40-00:49:50)

W dniu 26 lipca 2022 roku Gmina G. wystawiła S. O. fakturę numer (...) na kwotę 20 834 złotych brutto, z terminem płatności do dnia 09 sierpnia 2022 roku, tytułem opłaty za postój jednostki pływającej (...) w okresie od dnia 01 maja 2021 roku do dnia 31 lipca 2022 roku i wypożyczenie stempli lub podstaw stacjonarnych do posadowienia tej jednostki na lądzie w sezonie zimowym.

faktura – k. 10 akt, zeznania pozwanego S. O. – protokół rozprawy z dnia 25 lutego 2026 roku, k. 105-107 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:37:40-00:49:50)

W dniu 30 listopada 2022 roku Gmina G. wystawiła S. O. fakturę numer (...) na kwotę 8 192,31 złotych brutto, z terminem płatności do dnia 14 grudnia 2022 roku, tytułem opłaty za postój jednostki pływającej (...) w okresie od dnia 01 sierpnia 2022 roku do dnia 31 grudnia 2022 roku i wypożyczenie stempli lub podstaw stacjonarnych do posadowienia tej jednostki na lądzie.

Faktura ta została doręczona S. O..

faktura – k. 11 akt

W dniu 10 marca 2023 roku Gmina G. wystawiła S. O. fakturę numer (...) na kwotę 4 800 złotych brutto, z terminem płatności do dnia 31 marca 2023 roku, tytułem opłaty za postój jednostki pływającej (...) w okresie od dnia 01 stycznia 2023 roku do dnia 30 kwietnia 2023 roku.

faktura – k. 12 akt, zeznania pozwanego S. O. – protokół rozprawy z dnia 25 lutego 2026 roku, k. 105-107 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:37:40-00:49:50)

W dniu 23 października 2023 roku Gmina G. wystawiła S. O. fakturę numer (...) na kwotę 11 150 złotych brutto, z terminem płatności do dnia 06 listopada 2023 roku, tytułem opłaty za postój jednostki pływającej (...) w okresie od dnia 01 maja 2023 roku do dnia 15 maja 2023 roku (zimowanie), w okresie od dnia 15 maja 2023 roku do dnia 15 października 2023 roku (zimowanie latem) i wypożyczenie stempli lub podstaw stacjonarnych do posadowienia tej jednostki na lądzie.

Faktura ta została doręczona S. O..

faktura – k. 13 akt

W dniu 08 listopada 2023 roku Gmina G. wystawiła S. O. fakturę numer (...) na kwotę 3 850 złotych brutto, z terminem płatności do dnia 22 listopada 2023 roku, tytułem opłaty za postój jednostki pływającej (...) w okresie od dnia 15 października 2023 roku do dnia 31 grudnia 2023 roku i wypożyczenie stempli lub podstaw stacjonarnych do posadowienia tej jednostki na lądzie.

Faktura ta została doręczona S. O. pocztą tradycyjną.

faktura – k. 14 akt, potwierdzenie odbioru – k. 70 akt

W dniu 18 marca 2024 roku Gmina G. wystawiła S. O. fakturę numer (...) na kwotę 5 280 złotych brutto, z terminem płatności do dnia 31 marca 2024 roku, tytułem opłaty za postój jednostki pływającej (...) w okresie od dnia 01 stycznia 2024 roku do dnia 30 kwietnia 2024 roku.

faktura – k. 15 akt, zeznania pozwanego S. O. – protokół rozprawy z dnia 25 lutego 2026 roku, k. 105-107 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:37:40-00:49:50)

W dniu 28 czerwca 2024 roku Gmina G. wystawiła S. O. fakturę numer (...) (...) na kwotę 2 640 złotych brutto, z terminem płatności do dnia 12 lipca 2024 roku, tytułem opłaty za postój jednostki pływającej U. (...) w okresie od dnia 01 maja 2025 roku do dnia 30 czerwca 2024 roku.

Faktura ta została doręczona S. O..

faktura – k. 16 akt

W dniu 08 stycznia 2024 roku Gmina G. zwróciła się do S. O. o potwierdzenie salda obejmującego m. in. należności z faktur numer (...) (...), (...) (...) (...) (...), (...) (...), (...) (...) (...) (...) i (...) (...).

dokument potwierdzenie salda wraz z dowodem odbioru – k. 71 akt

W związku z brakiem zapłaty, pismem z dnia 11 września 2024 roku Gmina G. wezwała S. O. do zapłaty należności wynikających z faktur numer (...) (...), (...) (...), (...) (...) (...), (...) (...) (...), (...) (...) (...) (...) i (...) (...).

Wobec powyższego wezwania w dniu 07 października 2024 roku S. O. zwrócił się do Gminy G. o przesłanie powyższych faktur wskazując, że nie zostały mu one wcześniej doręczone.

wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem odbioru – k. 17-18 akt, wydruk wiadomości mailowej – k. 45-46 akt, zeznania świadka K. K. – protokół rozprawy z dnia 25 lutego 2026 roku, k. 105-107 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:01:53-00:37:40), zeznania pozwanego S. O. – protokół rozprawy z dnia 25 lutego 2026 roku, k. 105-107 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:37:40-00:49:50)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie oświadczeń stron w zakresie, w jakim nie były one kwestionowane przez stronę przeciwną, a nadto na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania, których zarówno autentyczność, jak i prawdziwość w zakresie twierdzeń w nich zawartych nie budziła wątpliwości Sądu, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary. W konsekwencji dokumenty te należało uznać za materiał dowodowy wiarygodny i dający możliwość czynienia na jego postawie pełnych i prawidłowych ustaleń faktycznych.

Pozostałe dokumenty nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem nie wnosiły do niej nowych i istotnych okoliczności, dotyczyło to zaś w szczególności dowodów potwierdzających nadanie i odbiór faktur nie objętych niniejszym postępowaniem.

Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się również na zeznaniach świadka K. K. i dowodzie z przesłuchania pozwanego w poniżej wskazanym zakresie.

Odnosząc się do zeznań świadka K. K. – kierownika portu (...), na terenie którego przechowywana była w spornym okresie jednostka pływająca należąca do pozwanego, to Sąd uznał je za wiarygodne w zakresie, w jakim świadek potwierdził zasady dotyczące udostępniania placu na postój takich jednostek oraz wykonywania innych związanych z tym usług, jak też zasady ich rozliczania. Sąd miał na uwadze, że świadek zeznał również, że jednostka ta stacjonowała w porcie (...)od 2018 roku zarówno w sezonie zimowym, jak i letnim, przy czym okoliczność ta, jak i wysokość opłat, nie były przez pozwanego kwestionowane. Jakkolwiek świadek wyjaśnił również terminy wystawiania faktur i okresy, których one dotyczyły, to nie znalazły potwierdzenia jego zeznania, że sporne faktury zostały wysłane na adres mailowy pozwanego – w tym zakresie Sąd miał na uwadze, że przedmiotowe okoliczności, jako w istocie jedyne sporne w sprawie – w sprawie rozpoznawanej według przepisów o postępowaniu gospodarczym – winny być wykazane po myśli art. 485 ^{( 10)} k.p.c. i art. 458 ^{( 11)} k.p.c. dokumentami, a nie dowodem z zeznań świadka. Tymczasem powód nie przedłożył np. wydruków korespondencji mailowej, z których wynikałoby, że sporne faktury rzeczywiście zostały wysłane pozwanemu drogą mailową, czy dowodów nadania tychże faktur drogą pocztową, za wyjątkiem dowodu nadania i doręczenia w ten sposób pozwanemu faktury numer (...) (k. 70 akt). Wreszcie Sąd zważył, że podnoszona przez świadka okoliczność potwierdzenia salda, co miało przesądzać o wiedzy pozwanego odnośnie do spornych faktur, nie została potwierdzona przez pozwanego, zaś powód przedłożył jedynie wezwanie do potwierdzenia salda (k. 71 akt), z którego nie sposób wywieść, z uwagi na zasłonięcie części treści, czy zawiera ono podpis pozwanego, które to jednakże zaniedbanie obciąża powoda. Sąd miał też na uwadze, że świadek K. K. zeznał, że pozwany nie domagał się wydania duplikatu faktur, tymczasem jak wynika z przeprowadzonych dowodów – pozwany po otrzymaniu od powoda wezwania z września 2024 roku, w dniu 07 października 2024 roku zwrócił się do powoda o przesłanie powyższych faktur, już wówczas podnosząc, że nie zostały mu one wcześniej doręczone, powód zaś nie wykazał, by takie duplikaty zostały pozwanemu w odpowiedzi przesłane.

Odnosząc się zaś do zeznań pozwanego S. O., to uznając je za wiarygodne Sąd oparł się na nich w zakresie, w jakim pozwany potwierdził, że przechowywał jednostkę na terenie portu (...)w spornym okresie, jak też, że otrzymywał od powoda faktury mailowo i drogą pocztową. Jakkolwiek pozwany zaprzeczył, by otrzymał wszystkie faktury dochodzone w niniejszym postępowaniu, co rodziło konieczność wykazania tej okoliczności przez powoda, niemniej jednak pozwany błędnie utożsamiał ich nieotrzymanie z brakiem obowiązku zapłaty. Brak bowiem doręczenia faktury wiązał się tylko i wyłącznie z innym terminem, od którego powód mógł domagać się odsetek za opóźnienie w zapłacie, pozwany nie był natomiast przez to zwolniony od obowiązku uregulowania powodowi wynagrodzenia za udostępnienie placu w celu postoju jednostki i inne usługi, które pozwany zlecił, a które powód, i to prawidłowo, wykonał, a co w sprawie nie było sporne. Bez znaczenia natomiast dla rozstrzygnięcia sprawy pozostawały kwestie związane z ewentualnym odszkodowaniem od ubezpieczyciela za wcześniejsze uszkodzenie jednostki, zwłaszcza wobec oświadczenia świadka K. K., że żadne z dochodzonych pozwem należności nie zostały przez tegoż ubezpieczyciela pokryte.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 roku Sąd na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 4 k.p.c. pominął dowód z przesłuchania powoda, albowiem mimo prawidłowego wezwania osoby uprawnione do reprezentowania powoda nie stawiły się i nie usprawiedliwiły swojej nieobecności (brak zastrzeżenia w trybie art. 162 k.p.c. na powyższą decyzję Sądu).

W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie niemalże w całości.

W niniejszej sprawie powód Gmina G. domagał się zasądzenia od pozwanego S. O. kwoty 56 746,31 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwot: 20 834 złotych za okres od dnia 10 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty, 8 192,31 złotych za okres od dnia 15 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty, 4 800 złotych za okres od dnia 01 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty, 11 150 złotych za okres od dnia 07 listopada 2023 roku do dnia zapłaty, 3 850 złotych za okres od dnia 23 listopada 2023 roku do dnia zapłaty, 5 280 złotych za okres od dnia 03 kwietnia 2024 roku do dnia zapłaty i 2 640 złotych za okres od dnia 13 lipca 2024 roku do dnia zapłaty – tytułem należnego powodowi wynagrodzenia za wykonanie usługi postoju należącej do pozwanego jednostki pływającej w okresie od dnia 01 maja 2021 roku do dnia 30 czerwca 2024 roku (zimowanie i zimowanie latem) oraz za wypożyczenie stempli lub podstaw stacjonarnych do posadowienia tej jednostki na lądzie w sezonie zimowym w powyższym okresie.

Kierując zarzuty przeciwko żądaniu pozwu pozwany S. O. zaprzeczał, ażeby otrzymał wszystkie faktury objęte żądaniem pozwu, co miało zaś powodować, że nie jest on zobligowany do zapłaty należności innych niż wynikających z doręczonych mu faktur numer (...) (...) na kwotę 8 192,31 złotych, numer (...) (...) (...) (...) na kwotę 11 150 złotych i numer (...) (...) (...) (...) na kwotę 2 640 złotych.

Mając na uwadze powyższe stanowiska stron wskazać należy, że poza sporem pozostawało, że strony w spornym okresie, tj. w okresie od dnia 01 maja 2021 roku do dnia 30 czerwca 2024 roku, łączyła umowa, na mocy której powód udostępniał pozwanemu na terenie portu w G. plac w celu przechowywania na nim należącej do pozwanego jednostki pływającej (...) oraz wynajmował stemple lub podstawy stacjonarne do posadowienia tej jednostki na lądzie w sezonie zimowym, za uzgodnionym wynagrodzeniem wynikającym ze stosowanego przez powoda cennika. Sąd zważył przy tym, że cen tych pozwany na żadnym etapie nie kwestionował. Niesporne było również, że powód swoje zobowiązanie wynikające z powyższej umowy wykonał, i to w sposób prawidłowy, co aktualizowało po stronie pozwanego obowiązek zapłaty wynagrodzenia powodowi, przy czym, co również niesporne – pozwany tego obowiązku nie zrealizował. W toku zaś niniejszego procesu pozwany podnosił, że otrzymał od powoda jedynie trzy faktury – numer (...) (...) na kwotę 8 192,31 złotych, numer (...) (...) (...) (...) na kwotę 11 150 złotych i numer (...) (...) (...) na kwotę 2 640 złotych, wobec czego jedynie w tym zakresie zobowiązany jest do zapłaty.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że kwestia wystawienia i doręczenia faktury nie ma wpływu na obowiązek zapłaty wynagrodzenia za świadczone w sposób prawidłowy usługi, a zatem pozwany, jak już zasygnalizowano powyżej, niezasadnie utożsamiał niedoręczenie mu faktur z brakiem obowiązku zapłaty. W tej sytuacji nie było wątpliwości, że wobec potwierdzenia przez pozwanego, że zlecił on postój swojej jednostki w porcie powoda i inne związane z tym usługi, jak też wobec faktu, iż usługi te były w spornym okresie wykonywane, powodowi przysługuje za okres od dnia 01 maja 2021 roku do dnia 30 czerwca 2024 roku wynagrodzenie z tego tytułu w łącznej kwocie 56 746,31 złotych, która to wysokość także nie była kwestionowana. Jednocześnie wobec zarzutów pozwanego, to na powodzie spoczywał ciężar wykazania, czy i kiedy sporne faktury zostały pozwanemu doręczone. Tymczasem powód zdołał wykazać jedynie doręczenie faktury numer (...) (...), której dowód doręczenia przesyłką pocztową tradycyjną znajduje się na k. 70 akt. A zatem uwzględniając oświadczenie pozwanego o otrzymaniu faktur numer (...) (...) na kwotę 8 192,31 złotych, numer (...) (...) (...) (...) na kwotę 11 150 złotych i numer (...) (...) (...) na kwotę 2 640 złotych, powód zasadnie domagał się odsetek ustawowych za opóźnienie wskazanych w pozwie w przypadku uchybienia płatności tych czterech powyższych faktur.

Natomiast w przypadku faktur numer (...) (...) (...) (...), numer (...) (...)/(...) i numer (...) (...) (...) – powód nie wykazał, by zostały one doręczone pozwanemu wcześniej niż wraz z odpisem pozwu. W tej więc sytuacji pozwany z całą pewnością faktury te jednakże otrzymał wraz z odpisem pozwu, a nie regulując wskazanych tam należności popadł w opóźnienie uzasadniające naliczenie odsetek ustawowych za opóźnienie od nich za okres od dnia 18 marca 2025 roku (tj. od dnia następującego po dniu doręczenia odpisu pozwu) do dnia zapłaty. Powyższe więc oznaczało oddalenie powództwa w zakresie żądanych odsetek za okres od dnia 10 sierpnia 2022 roku do dnia 17 marca 2025 roku – w przypadku nieuregulowanej faktury numer (...), za okres od dnia 01 kwietnia 2023 roku do dnia 17 marca 2025 roku – w przypadku nieuregulowanej faktury numer (...) oraz za okres od dnia 23 listopada 2023 roku do dnia 17 marca 2025 roku – w przypadku nieuregulowanej faktury numer (...). Sąd miał bowiem w powyższym przypadku na uwadze, że powód nie zaoferował żadnego wiarygodnego dowodu na fakt doręczenia pozwanemu powyższych faktur, czy to drogą mailową, czy przesyłką pocztową lub w jakikolwiek inny sposób. Dowodu takiego nie stanowił przy tym dokument – potwierdzenie salda, które wprawdzie obejmował faktury numer (...) i numer (...) (...), niemniej jednak pozwany nie potwierdził w swoich zeznaniach podpisania tego dokumentu, zaś z przedłożonej przez powoda kopii nie sposób w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, czy pozwany potwierdzenie salda podpisał – powód przedłożył bowiem dokument zasłonięty w znacznej części nałożonym na niego podczas kopiowania dokumentem potwierdzenia odbioru. Dokument ten zatem został przedłożony w formie uniemożliwiającej ustalenie pełnej jego treści, a co jest okolicznością obciążającą wyłącznie powoda, który reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata nie zachował w tych okolicznościach wymaganej od niego, i to w stopniu podwyższonym, należytej staranności, co jest zasadne tym bardziej, że niewątpliwie był w stanie dostrzec ewentualną niezupełność treści.

Za dowód otrzymania i zapoznania się z kwestionowanymi fakturami numer (...) (...), numer (...) (...) i numer (...) (...) nie mógł być uznany również odnoszący się m. in. do tychże faktur dokument wezwania do zapłaty z dnia 11 września 2024 roku. Sąd miał bowiem na uwadze, że po jego otrzymaniu pozwany zwrócił się w dniu 07 października 2024 roku mailowo do powoda o przesłanie powyższych faktur podnosząc, że nie zostały mu wcześniej doręczone, a zatem kwestionował ich otrzymanie jeszcze przed procesem między stronami. Powód nie wykazał natomiast, by faktury te w odpowiedzi pozwanemu przesłał.

Okoliczności zatem, że powyższe trzy faktury zostały doręczone pozwanemu, nie potwierdza więc żaden uznany w sprawie za wiarygodny dowód, skutkiem czego było oddalenie powództwa w części żądanych odsetek ustawowych za opóźnienie, tj. jak już wskazano powyżej – za okres od dnia 10 sierpnia 2022 roku do dnia 17 marca 2025 roku – w przypadku nieuregulowanej faktury numer (...), za okres od dnia 01 kwietnia 2023 roku do dnia 17 marca 2025 roku – w przypadku nieuregulowanej faktury numer (...) oraz za okres od dnia 23 listopada 2023 roku do dnia 17 marca 2025 roku – w przypadku nieuregulowanej faktury numer (...), o czym Sąd na podstawie art. 750 k.c. w zw. z art. 735 k.c. w zw. z art. 659 k.c. w zw. z art. 481 k.c. w zw. z art. 455 k.c. w zw. z art. 6 k.c. a contrario, orzekł w punkcie drugim wyroku. Sąd uznał bowiem, że z całą pewnością faktury te zostały doręczone pozwanemu wraz z odpisem pozwu, a więc nie regulując wskazanych tam należności pozwany popadł w opóźnienie uzasadniające naliczenie odsetek ustawowych za opóźnienie od nich za okres od dnia 18 marca 2025 roku (tj. od dnia następującego po dniu doręczenia odpisu pozwu) do dnia zapłaty.

Natomiast w pozostałym zakresie, tak co do należności głównej, jak i żądanych należności odsetkowych – mając na uwadze całokształt powyższych rozważań, powództwo zasługiwało na uwzględnienie, toteż w punkcie pierwszym wyroku Sąd na podstawie art. 750 k.c. w zw. z art. 735 k.c. w zw. z art. 659 k.c. w zw. z art. 481 k.c. w zw. z art. 455 k.c. zasądził od pozwanego S. O. na rzecz powoda Gminy G. kwotę 56 746,31 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwot: 20 834 złotych za okres od dnia 18 marca 2025 roku do dnia zapłaty, 8 192,31 złotych za okres od dnia 15 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty, 4 800 złotych za okres od dnia 18 marca 2025 roku do dnia zapłaty, 11 150 złotych za okres od dnia 07 listopada 2023 roku do dnia zapłaty, 3 850 złotych za okres od dnia 23 listopada 2023 roku do dnia zapłaty, 5 280 złotych za okres od dnia 18 marca 2025 roku do dnia zapłaty i 2 640 złotych za okres od dnia 13 lipca 2024 roku do dnia zapłaty.

Odnośnie do kosztów procesu, to Sąd zważył, iż przepis art. 98 § 1 k.p.c. statuuje zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, w myśl której strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi poniesione przez niego koszty procesu. Przepis art. 100 k.p.c. wskazuje natomiast, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Niewątpliwie w niniejszej sprawie wskazać należy, że powód przegrał sprawę jedynie w nieznacznej części żądania, tj. jedynie w zakresie oddalonego w niewielkiej części żądania odsetkowego. W tej sytuacji w ocenie Sądu całością kosztów procesu należało zatem obciążyć pozwanego, o czym Sąd orzekł w punkcie trzecim wyroku na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1964 ze zmianami) zasądzając od niego na rzecz powoda kwotę 8 238 złotych (wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty) tytułem kosztów procesu, na które składają się kwoty: 5 400 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, 17 złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i 2 838 złotych tytułem zwrotu opłaty sądowej od pozwu.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

⚫

(...),

⚫

(...)

4.  (...)

SSR Justyna Supińska

Gdynia, dnia 07 kwietnia 2026 roku