Wyrok z 24 marca 2026, sygn. IV P 140/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 marca 2026 roku

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Maja Ambrożek

Ławnicy: Ewelina Bekesza, Halina Szałęga

Protokolant: Maciej Tomaszewski

po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 roku we Wrocławiu

na rozprawie

połączonych spraw

z powództwa R. S.

przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M.

oraz N. C.

przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M.

o odszkodowanie za rozwiązanie umowy o pracę i wynagrodzenie za pracę

I.  zasądza od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na rzecz powódki R. S. kwotę 13.632,00 zł (trzynaście tysięcy sześćset trzydzieści dwa złote) brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 27 sierpnia 2025r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy pracę,

II.  zasądza od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na rzecz powódki R. S. kwotę 13.998,00 zł (trzynaście tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt osiem złotych) brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi:

1  od kwoty 4.666,00 zł brutto od dnia 11 marca 2025 r. do dnia zapłaty;

2  od kwoty 4.666,00 zł brutto od dnia 11 kwietnia 2025 r. do dnia zapłaty;

3  od kwoty 4.666,00 zł brutto od dnia 11 maja 2025 r. do dnia zapłaty;

tytułem wynagrodzenia za pracę;

III.  zasądza od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na rzecz powódki R. S. kwotę 4.047,66 zł (cztery tysiące czterdzieści siedem zł sześćdziesiąt sześć gr) brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 10 maja 2025r. do dnia zapłaty tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy,

IV.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

V.  zasądza od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na rzecz powódki R. S. kwotę 3.060 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

VI.  nie obciąża powódki R. S. kosztami procesu poniesionymi przez stronę pozwaną w części oddalającej powództwo;

VII.  przyznaje aplikantowi adwokackiemu Z. Z. od Skarbu Państwa (kasa Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu) kwotę 1.224 zł tytułem wynagrodzenia kuratora,

VIII.  kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa,

IX.  wyrokowi w punkcie I-III nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 4.544 zł,

X.  zasądza od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na rzecz powódki N. C. kwotę 13.632,00 zł (trzynaście tysięcy sześćset trzydzieści dwa złote) brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 27 sierpnia 2025r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy pracę,

XI.  zasądza od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na rzecz powódki N. C. kwotę 13.998,00 zł (trzynaście tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt osiem złotych) brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi:

1  od kwoty 4.666,00 zł brutto od dnia 11 marca 2025 r. do dnia zapłaty;

2  od kwoty 4.666,00 zł brutto od dnia 11 kwietnia 2025 r. do dnia zapłaty;

3  od kwoty 4.666,00 zł brutto od dnia 11 maja 2025 r. do dnia zapłaty;

tytułem wynagrodzenia za pracę;

XII.  zasądza od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na rzecz powódki N. C. kwotę 4.047,66 zł (cztery tysiące czterdzieści siedem zł sześćdziesiąt sześć gr) brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 10 maja 2025r. do dnia zapłaty tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy,

XIII.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

XIV.  zasądza od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na rzecz powódki N. C. kwotę 3.060 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego,

XV.  nie obciąża powódki N. C. kosztami procesu poniesionymi przez stronę pozwaną w części oddalającej powództwo;

XVI.  przyznaje aplikantowi adwokackiemu Z. Z. od Skarbu Państwa (kasa Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu) kwotę 1.224 zł tytułem wynagrodzenia kuratora,

XVII.  kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa,

XVIII.  wyrokowi w punkcie X-XII nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 4.544 zł,

Sygn. akt IV P 140/25

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 5 lutego 2025 r. (data stempla pocztowego, k. 3 akt), skierowanym przeciwko V2 (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. powódka R. S. wniosła o ustalenie, że wypowiedzenie umowy o pracę na czas nieokreślony zawartej z nią w dniu 20 grudnia 2018 r. zostało dokonane z naruszeniem przepisów, a co za tym idzie jest bezskuteczne. Na wypadek upływu okresu wypowiedzenia powódka wniosła ewentualnie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach pracy
i płacy. Jednocześnie domagała się przywrócenia terminu do wniesienia niniejszego pozwu (odwołania).

W pierwszej kolejności, uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę powódka wskazała, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Podała, że w wypowiedzeniu znalazło się nieprawidłowe pouczenie odnośnie sądu właściwego do złożenia odwołania (w wypowiedzeniu wskazano bowiem, że sądem właściwym pozostaje Sąd Rejonowy w Oleśnicy, nie zaś tut. Sąd). R. S. podała także, że wypowiedzenie zostało wysłane jedynie drogą e-mailową, a w jej ocenie skuteczność wypowiedzenia powinna liczyć się od otrzymania pisma drogą pocztową lub pokwitowania odbioru oryginału dokumentu od pracodawcy. Dodatkowo, wedle powódki,
o błędnym braku konieczności odwołania się przekonała powódkę również okoliczność, że wypowiedzenie zostało podpisane przez osobę, która nie była prezesem spółki, jak również nie wylegitymowała się żadnym pełnomocnictwem.

Uzasadniając natomiast żądanie pozwu powódka wskazała, że była zatrudniona u pozwanej na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony z dnia 20 grudnia 2018 r. Pozwana rozwiązała natomiast z powódką umowę o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, które to wypowiedzenie zostało doręczone powódce w dniu 7 stycznia 2025 r. drogą e-mailową. Powódka podała dalej, że nigdy nie otrzymała oryginału tego dokumentu. Następnie R. S. wskazała, że oświadczenie o wypowiedzeniu zostało podpisane przez P. G. (2), tj. syna N. G. (1). Powódka dodała, że z KRS pozwanej wynika, iż zarząd u pracodawcy jest jednoosobowy, a w jego skład wchodzi N. G. (1), zaś spółka nie ustanowiła prokurentów. Kolejno podała, że P. G. (1) podpisał złożone jej oświadczenie bez umocowania. Jednocześnie wskazała, że prezes zarządu strony pozwanej zmarł (zginął w wypadku samochodowym na terenie S.), a w chwili obecnej nie ma osób, które mogłyby skutecznie rozwiązać stosunek pracy. Z ostrożności procesowej powódka wniosła (w przypadku uznania jej powództwa za bezzasadne) o nieobciążania jej kosztami postępowania na podstawie art. 102 k.p.c. Środki pieniężne uzyskane w toku pracy powódka przeznaczała bowiem na bieżące utrzymanie siebie i rodziny. Trudna sytuacja w zakładzie pracy nie pozwoliła natomiast powódce na poczynienie oszczędności.

Pozwem z dnia 5 lutego 2025 r. (data stempla pocztowego, k. 24 akt), skierowanym przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M., powódka N. C. wniosła o ustalenie, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony w dniu 20 grudnia 2018 r. zostało dokonane z naruszeniem przepisów, a co za tym idzie jest bezskuteczne. Na wypadek upływu okresu wypowiedzenia powódka wniosła ewentualnie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy. Jednocześnie domagała się przywrócenia terminu do wniesienia niniejszego pozwu (odwołania).

W pierwszej kolejności, uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę powódka wskazała, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Podała, że w wypowiedzeniu znalazło się nieprawidłowe pouczenie odnośnie sądu właściwego do złożenia odwołania (w wypowiedzeniu wskazano bowiem, że sądem właściwym pozostaje Sąd Rejonowy w Oleśnicy, nie zaś tut. Sąd). N. C. podała także, że wypowiedzenie zostało wysłane jedynie drogą e-mailową, a w jej ocenie skuteczność wypowiedzenia powinna liczyć się od otrzymania pisma drogą pocztową lub pokwitowania odbioru oryginału dokumentu od pracodawcy. Dodatkowo, wedle powódki,
o błędnym braku konieczności odwołania się przekonała powódkę również okoliczność, że wypowiedzenie zostało podpisane przez osobę, która nie była prezesem spółki, jak również nie wylegitymowała się żadnym pełnomocnictwem.

Uzasadniając natomiast żądanie pozwu powódka wskazała, że była zatrudniona u pozwanej na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony z dnia 20 grudnia 2018 r. Pozwana rozwiązała natomiast z powódką umowę o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, które to wypowiedzenie zostało doręczone powódce w dniu 7 stycznia 2025 r. drogą e-mailową. Powódka podała dalej, że nigdy nie otrzymała oryginału tego dokumentu. Następnie N. C. wskazała, że oświadczenie o wypowiedzeniu zostało podpisane przez P. G. (2), tj. syna N. G. (1). Powódka dodała, że z KRS pozwanej wynika, iż zarząd u pracodawcy jest jednoosobowy, a w jego skład wchodzi N. G. (1), zaś spółka nie ustanowiła prokurentów. Kolejno podała, że P. G. (1) podpisał złożone jej oświadczenie bez umocowania. Jednocześnie wskazała, że prezes zarządu strony pozwanej zmarł (zginął w wypadku samochodowym na terenie S.), a w chwili obecnej nie ma osób, które mogłyby skutecznie rozwiązać stosunek pracy. Z ostrożności procesowej powódka wniosła (w przypadku uznania jej powództwa za bezzasadne) o nieobciążania jej kosztami postępowania na podstawie art. 102 k.p.c. Środki pieniężne uzyskane w toku pracy powódka przeznaczała bowiem na bieżące utrzymanie siebie i rodziny. Trudna sytuacja w zakładzie pracy nie pozwoliła natomiast powódce na poczynienie oszczędności.

Ww. sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt IV P 142/25.

Zarządzeniem z dnia 28 lutego 2025 r. (k. 25 akt) połączono sprawę o sygn. akt IV P 142/25 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą o sygn. akt IV P 140/25.

Pismem procesowym z dnia 15 kwietnia 2025 r. (data nadania), uzupełnionym następnie pismem procesowym z dnia 27 maja 2025 r. (data nadania), powódka R. S. rozszerzyła pozew, wnosząc również o zasądzenie od pozwanego pracodawcy na swoją rzecz kwoty 13 998 zł brutto tytułem niewypłaconego wynagrodzenia za pracę za miesiące luty, marzec i kwiecień 2025 r. oraz ekwiwalentu za urlop w kwocie 4 047,66 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwot:

- od kwoty 4 666,00 zł brutto od dnia 10 marca 2025 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 4 666,00 zł brutto od dnia 10 kwietnia 2025 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 4 666,00 zł brutto od dnia 10 maja 2025 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 4 047,66 zł brutto od dnia 10 maja 2025 r. do dnia zapłaty

Uzasadniając powyższe żądanie powódka wskazała, że począwszy od marca 2025 r. pracodawca nie wypłaca jej wynagrodzenia za pracę, które zgodnie z umową o pracę wynosi
4 666 zł brutto miesięcznie. Termin wypłaty wynagrodzenia został określony przez pracodawcę do 10-go dnia następnego miesiąca. Powódka wniosła również o pokrycie kosztów postępowania przez pozwanego.

Pismem procesowym z dnia 27 maja 2025 r. (data nadania) powódka N. C. rozszerzyła pozew, wnosząc również o zasądzenie od pozwanego pracodawcy na swoją rzecz kwoty 13 998 zł brutto tytułem niewypłaconego wynagrodzenia za pracę za miesiące luty, marzec i kwiecień 2025 r. oraz ekwiwalentu za urlop w kwocie 4 047,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwot:

- od kwoty 4 666,00 zł brutto od dnia 10 marca 2025 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 4 666,00 zł brutto od dnia 10 kwietnia 2025 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 4 666,00 zł brutto od dnia 10 maja 2025 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 4 047,00 zł brutto od dnia 10 maja 2025 r. do dnia zapłaty.

Uzasadniając powyższe żądanie powódka wskazała, że począwszy od marca 2025 r. pracodawca nie wypłaca jej wynagrodzenia za pracę, które zgodnie z umową o pracę wynosi
4 666,00 zł brutto miesięcznie. Termin wypłaty wynagrodzenia został określony przez pracodawcę do 10-go dnia następnego miesiąca. Powódka wniosła również o pokrycie kosztów postępowania przez pozwanego.

Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2025 r. tut. Sąd ustanowił w trybie art. 69 § 1 k.p.c. dla strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. kuratora w osobie aplikanta adwokackiego Z. Z..

W odpowiedziach na pozew strona pozwana (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M., reprezentowana przez kuratora, wniosła o oddalenie powództw w całości, zasądzenie od każdej z powódek na rzecz pozwanej kosztów procesu oraz zasądzenie na rzecz kuratora adw. E. C. wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla pozwanej w wysokości w łącznej wysokości 2 880 zł (180 zł + 2 700 zł).

Uzasadniając swoje stanowisko strona pozwana podała, że wypowiedzenia umowy o pracę z dnia 12 grudnia 2024 r. zostały każdej z powódek skutecznie doręczone w dniu
12 grudnia 2024 r. Strona pozwana zaprzeczyła, aby powódki miały otrzymać wypowiedzenie w dniu 7 stycznia 2025 r. Wskazała, że powódki w żaden sposób nie powołują się na fakty ani ich nie dowodzą, z których miałoby wynikać, iż to właśnie ten termin jest terminem złożenia oświadczenia woli. Podała, że nawet gdyby przyjąć termin wskazany przez powódki to najdalej termin do złożenia pozwu upłynął w dniu 28 stycznia 2025 r. W zakresie przywrócenie terminu wyjaśniła, że powódki nie udowodniły by w istocie z przyczyn od nich niezależnych nie mogły dochować terminu. Nadto nie wskazały momentu w którym przyczyna ta miała ustać. W ocenie strony pozwanej powódki nie wykazały, aby uchybienie terminowi nastąpiło bez ich winy i nie przedstawiły dowodów na to, że pozostając w błędzie wniosły powództwa do wskazanego
w pouczeniu Sądu w Oleśnicy z zachowaniem terminu. Wskazała, że niezasadnie są również twierdzenia powódki dotyczące braku umocowania osoby podpisującej wypowiedzenie. Zgodnie z danym zawartymi w rejestrze KRS w imieniu spółki uprawnionym do reprezentacji była osoba podpisana pod oświadczeniem woli pracodawcy. Strona pozwana podniosła, że czynności z zakresu prawa pracy może wykonywać osoba upoważniona nie tylko w drodze umowy, ale także inne osoby posiadające stosowne umocowanie, w tym zajmujące stanowisko kierownicze, niekoniecznie zarządcze w rozumieniu przepisów k.s.h. Dalej podniesiono, że nie znajduje uzasadnienia żądanie zapłaty wynagrodzenia za miesiące luty, marzec i kwiecień 2025 r. Wypowiedzenie przewidywało trzymiesięczny okres wypowiedzenia, kończący się
31 marca 2025 r., a zatem powódki mogły ewentualnie domagać się wynagrodzenia jedynie do tego dnia. Powódki nie wykazały też, że nie otrzymały żadnych świadczeń za luty i marzec 2025 r.

Pismem procesowym z dnia 24 listopada 2025 r. (data nadania) powódka R. S. dokonała modyfikacji żądania pozwu w części w ten sposób, że zamiast przywrócenia do pracy w pozwanej spółce domaga się zapłaty odszkodowania za niezgodne
z prawem wypowiedzenie umowy o pracę w wysokości 13 998,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.

Pismem procesowym z dnia 24 listopada 2025 r. (data nadania) powódka N. C. dokonała modyfikacji żądania pozwu w części, w ten sposób, że zamiast przywrócenia do pracy w pozwanej spółce, powódka domaga się zapłaty odszkodowania za niezgodne
z prawem wypowiedzenie umowy o pracę w wysokości 13 998,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.

W odpowiedziach na zmodyfikowane żądania pozwu strona pozwana wskazała, że jej stanowisko pozostaje bez zmian.

Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. powódki, reprezentowane przez pełnomocnika będącego adwokatem, podtrzymały swoje stanowisko w sprawie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Strona pozwana (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. z dniem 14 września 2005 r. została wpisana do rejestru przedsiębiorców KRS pod numerem: (...).

Zgodnie z wpisem w rejestrze przedsiębiorców organem uprawnionym do reprezentowania spółki jest zarząd oraz każdy z członków zarządu jest uprawniony do samodzielnej reprezentacji spółki. Jako prezes zarządu strony pozwanej w KRS figuruje N. G. (1), brak jest ujawnionych tam prokurentów. Wspólnikami spółki są N. G. (1) i M. N..

Dowód: - wydruk informacji z KRS strony pozwanej (k. 10-11 akt; k. 22-23 akt).

Powódka R. S. pozostawała zatrudniona u strony pozwanej (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. od 3 lipca 2015 r. na stanowisku pracownika produkcji, w tym od 1 stycznia 2019 r. w oparciu o umowę o pracę na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy.

Powódka była zatrudniona za minimalnym wynagrodzeniem za pracę, które od 1 stycznia 2025 r. wynosiło 4666,00 zł brutto miesięcznie. Wynagrodzenie za pracę u strony pozwanej było płatne z dołu do 10. dnia każdego kolejnego miesiąca.

Dowód: - umowa o pracę zawarta na okres próbny z dnia 3 lipca 2015 r. – w aktach osobowych powódki R. S.;

- umowa o pracę zawarta na czas określony z dnia 2 października 2015 r., a także
z dnia 3 października 2017 r. – w aktach osobowych powódki R. S.;

-umowa o pracę zawarta na czas nieokreślony z dnia 20 grudnia 2018 r. (k. 43 akt),
a także w aktach osobowych powódki R. S.;

- aneks do umowy o pracę z dnia 1 lipca 2024 r. (k. 42 akt), a także w aktach osobowych powódki R. S..

Powódka N. C. pozostawała zatrudniona u strony pozwanej ,,(...)’’ Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. od 12 listopada 2014 r. na stanowisku pracownika produkcji, w tym od 1 stycznia 2016 r. w oparciu o umowę o pracę na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy.

Powódka była zatrudniona za minimalnym wynagrodzeniem za pracę, które od 1 stycznia 2025 r. wynosiło 4666,00 zł brutto miesięcznie. Wynagrodzenie za pracę u strony pozwanej było płatne z dołu do 10. dnia każdego kolejnego miesiąca.

Dowód: - umowa o pracę zawarta na okres próbny z dnia 12 listopada 2014 r. – w aktach osobowych powódki N. C.;

- umowa o pracę zawarta na czas określony z dnia 31 grudnia 2014 r .– w aktach osobowych powódki N. C.;

-umowa o pracę zawarta na czas nieokreślony z dnia 21 grudnia 2015 r. (k. 54 akt), a także w aktach osobowych powódki N. C..

Głównym przełożonym powódek był N. G. (2), a bezpośrednim przełożonym C. K. (2).

Dowód: - przesłuchanie powódki R. S. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 155-158 akt);

- przesłuchanie powódki N. C. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 158-160 akt).

Prezes zarządu strony pozwanej N. G. (1) zmarł w dniu 13 kwietnia 2023 r. w K. I. (2) we S. w wyniku wypadku samochodowego.

Dowód: okoliczności bezsporne, a ponadto:

- zeznania świadka X. K. na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 133v.-135 akt);

- przesłuchanie powódki R. S. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 155-158 akt);

- przesłuchanie powódki N. C. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 158-160 akt).

Po śmierci jedynego członka zarządu strony pozwanej N. G. (1), nie została wybrana żadna osoba do zarządu strony pozwanej, przez co do chwili obecnej w zarządzie strony pozwanej zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie.

W związku z powyższym, pracownicy strony pozwanej wnioskiem z dnia 18 grudnia 2024 r. wnieśli do Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu, IX Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego o wszczęcie postępowania w trybie art. 24 ustawy o KRS względem ich pracodawcy wobec braku podjęcia działań w celu przeprowadzenia zmiany w zakresie składu osobowego zarządu spółki.

We wniosku wskazano, że jedyny członek zarządu N. G. (1) zmarł. Na skutek wniosku zostało wszczęte postępowanie przymuszające o sygn. akt WR.IX Ns-Rej.KRS (...).

W rejestrze przedsiębiorców KRS jako jedyny członek zarządu w dalszym ciągu wpisany jest N. G. (1).

Dowód: okoliczności bezsporne, a ponadto:

- wniosek z dnia 18 grudnia 2024 r. (k. 8-8v. akt; k. 20-20v. akt).

- wydruk informacji z KRS strony pozwanej (k. 10-11 akt; k. 22-23 akt).

Syn N. G. (1) nie był nigdy zatrudniony u strony pozwanej, a także nie zajmował żadnego stanowiska i funkcji.

Dowód: - zeznania świadka X. K. na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 133v.-135 akt).

Przedmiotem działalności pozwanej spółki była produkcja elementów stalowych i aluminiowych do kuchenek gazowych. Po śmierci jedynego członka zarządu zakład produkcyjny działał do grudnia 2024 r.

Do listopada 2024 r. zakładem pracy zarządzał dyrektor zakładu (...), który był jedyną osobą upoważnioną przez zarząd strony pozwanej do podejmowania czynności w sprawach z zakresu prawa pracy względem pracowników pozwanej. Po rezygnacji z pracy C. K. (1) wyjechał do S., a w spółce nie było już żadnej osoby upoważnionej do podejmowania czynności w imieniu pracodawcy. Dotychczas to X. K. przygotowywała dokumenty, a dyrektor je podpisywał i w jej obecności wręczał je pracownikom.

W styczniu 2025 r. pracownicy przychodzili jeszcze do pracy, jednak nikt nie informował ich co mają robić. Do zakładu przestały być dostarczane materiały, pracownicy nie mogli wykonywać zamówień, a następnie w zakładzie wyłączono również prąd z uwagi na nieuregulowane płatności. Do tej pory w zakładzie nie ma prądu, ogrzewania ani materiałów do produkcji, a na terenie zakładu były dwa włamania.

Po raz ostatni pracodawca wypłacił pracownikom wynagrodzenie za miesiąc styczeń 2025 r. w miesiącu lutym 2025 r. Pracownicy nie otrzymali wynagrodzenia za luty 2025 r., ani za kolejne miesiące.

Dowód: - zeznania świadka X. K. na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 133v.-135 akt);

- przesłuchanie powódki R. S. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 155-158 akt);

- przesłuchanie powódki N. C. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 158-160 akt).

Firma prowadziła księgowość w programie M.. Wszystkie dane (w tym ewidencja urlopów wypoczynkowych) były w systemie. Akta osobowe były przechowywane w siedzibie pracodawcy. Na hali był system (...).

Dowód: - zeznania świadka X. K. na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 133v.-135 akt).

X. K., tj. główna księgowa/kadrowa strony pozwanej, po śmierci jedynego członka zarządu strony pozwanej N. G. (1) wielokrotnie zwracała się do drugiej ze wspólniczek strony pozwanej M. N., aby wyznaczano osobę, która będzie uprawniona do działania za spółkę, wskazując przy tym na nieuregulowane należności pracownicze, zadłużenie w ZUS, jednakże wspólniczka nie odpowiadała na jej prośby.

Na początku grudnia 2024 r. M. N. zwróciła się do X. K. z prośbą o przygotowanie wypowiedzeń umów o pracę dla pracowników produkcji strony pozwanej, w tym dla powódek.

X. K. przygotowała przedmiotowe wypowiedzenia, które przesłała M. N. z instrukcją, jak należy je złożyć. W dniu 2 stycznia 2025 r. otrzymała kolejną wiadomość e-mail z zapytaniem, czy wypowiedzenia zostały wręczone. X. K. przekazała, że nie jest osobą upoważnioną do wręczania wypowiedzeń.

Dowód: - zeznania świadka X. K. na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 133v.-135 akt).

W dniu 7 stycznia 2025 r. powódka R. S. otrzymała wiadomość e-mail z załączonym wypowiedzeniem umowy o pracę datowanym na 12 grudnia 2024 r., którego treść przygotowała uprzednio X. K., z podpisem syna zmarłego prezesa zarządu pozwanej spółki (...), bez załączonego pełnomocnictwa.

Zgodnie z treścią oświadczenia powódce została wypowiedziana umowa o pracę zawarta w dniu 20 grudnia 2018 r. z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, który miał upłynąć w dniu 31 marca 2025 r.

Jako powody wypowiedzenia wskazano: trudną sytuację finansową spółki, likwidację stanowisk pracy, konieczność zmniejszenia zatrudnienia.

Jednocześnie powódka, na podstawie art. 36 ² k.p., miała zostać zwolniona z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia. Oświadczenie zawierało również pouczenie o tym, że powódce przysługuje w terminie 21 dni od doręczenia oświadczenia prawo do wniesienia odwołania do Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w Oleśnicy.

Dowód: - oświadczenie z dnia 12 grudnia 2024 r. wypowiadając umowy o pracę (k. 7 akt),
a także w aktach osobowych powódki R. S.;

- wiadomość e-mail z dnia 7 stycznia 2025 r. (k. 103 akt), a także w aktach osobowych powódki R. S.;

- zeznania świadka X. K. na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 133v.-135 akt);

- przesłuchanie powódki R. S. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 155-158 akt).

W dniu 7 stycznia 2025 r. powódka N. C. otrzymała wiadomość e-mail
z załączonym wypowiedzeniem umowy o pracę datowanym na 12 grudnia 2024 r., którego treść przygotowała uprzednio X. K., z podpisem syna zmarłego prezesa zarządu pozwanej spółki (...), bez załączonego pełnomocnictwa.

Zgodnie z treścią oświadczenia powódce została wypowiedziana umowa o pracę zawarta w dniu 20 grudnia 2018 r. z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, który miał upłynąć w dniu 31 marca 2025 r.

Jako powody wypowiedzenia wskazano: trudną sytuację finansową spółki, likwidację stanowisk pracy, konieczność zmniejszenia zatrudnienia.

Jednocześnie powódka, na podstawie art. 36 ² k.p., miała zostać zwolniona z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia. Oświadczenie zawierało również pouczenie o tym, że powódce przysługuje w terminie 21 dni od doręczenia oświadczenia prawo do wniesienia odwołania do Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w Oleśnicy.

Dowód: - oświadczenie z dnia 12 grudnia 2024 r. wypowiadając umowy o pracę (k. 20 akt), a także w aktach osobowych powódki;

- wydruk wiadomości e-mail z dnia 7 stycznia 2025 r. (k. 109-110 akt);

- zeznania świadka X. K. na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 133v.-135 akt);

- przesłuchanie powódki N. C. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 158-160 akt).

W lutym 2025 r., marcu 2025 r., a także kwietniu 2025 r. pracownicy produkcji
i monterzy, w tym powódki, nie świadczyli faktycznie pracy w pozwanym zakładzie pracy, pozostając w gotowości do jej wykonywania. Przyczyny niewykonywania przez pracowników pracy leżały po stronie pracodawcy albowiem brak było osoby zarządzającej pracownikami strony pozwanej, brak było również materiałów do produkcji, ogrzewania i prądu.

Pracownicy strony pozwanej, w tym powódki, przez cały ww. okres pozostawali ze sobą w kontakcie, pytając się wzajemnie, czy ktoś posiada jakiekolwiek wiadomości od pracodawcy i czy są jakiekolwiek dyspozycje co do wykonywania przez nich pracy.

X. K. (główna księgowa/kadrowa strony pozwanej) pisała wiadomości mailowe do wspólniczki strony pozwanej M. N. z prośbą o reakcję oraz wysyłała jej listy płac.

Dowód: - zeznania świadka X. K. na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 133v.-135 akt);

- przesłuchanie powódki R. S. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 155-158 akt);

- przesłuchanie powódki N. C. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 158-160 akt).

Powódka R. S. stawiała się do pracy jeszcze na początku lutego, jednak później nie kazano jej przychodzić do zakładu pracy. O powyższym decydowała bądź K. I. (1) (która przekazywała pracownikom zadania do wykonania) bądź księgowa X. K..

Dowód: - przesłuchanie powódki R. S. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 155-158 akt).

N. C. stawiała się w zakładzie pracy do końca stycznia 2025 r.
O powyższym decydowała bądź K. I. (1) (która przekazywała pracownikom zadania do wykonania) bądź księgowa X. K..

Dowód: - przesłuchanie powódki N. C. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 158-160 akt).

Nikt nie informował powódek o konieczności wykorzystania zaległego urlopu wypoczynkowego.

Dowód: - przesłuchanie powódki R. S. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 155-158 akt);

- przesłuchanie powódki N. C. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 158-160 akt).

Strona pozwana po raz ostatni wypłaciła powódce R. S. wynagrodzenie za pracę w lutym 2025 r. za miesiąc styczeń 2025 r.

Pracodawca nie zapłacił powódce wynagrodzenia za miesiąc luty 2025 r. w kwocie
4 666,00 zł brutto (płatne do 10-go marca 2025 r.), za miesiąc marzec 2025 r. w kwocie 4 666,00 zł (płatne do 10-go kwietnia 2025 r.) i za miesiąc kwiecień 2025 r. w kwocie 4 666,00 zł (płatne do 10-go maja 2025 r.).

Dowód: - wydruk z konta bankowego (k. 44 akt; k. 50 akt; k. 102 akt);

- paski płacowe (k. 45-46 akt; k. 49 akt);

- zeznania świadka X. K. na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 133v.-135 akt);

- przesłuchanie powódki R. S. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 155-158 akt).

Strona pozwana po raz ostatni wypłaciła powódce N. C. wynagrodzenie za pracę w lutym 2025 r. za miesiąc styczeń 2025 r.

Pracodawca nie zapłacił powódce wynagrodzenia za miesiąc luty 2025 r. w kwocie
4 666,00 zł brutto (płatne do 10-go marca 2025 r.), za miesiąc marzec 2025 r. w kwocie 4 666,00 zł (płatne do 10-go kwietnia 2025 r.) i za miesiąc kwiecień 2025 r. w kwocie 4 666,00 zł (płatne do 10-go maja 2025 r.).

Dowód: - wydruk z konta bankowego (k. 55 akt; k. 107-108 akt);

- paski płacowe (k. 56-58 akt);

- zeznania świadka X. K. na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 133v.-135 akt);

- przesłuchanie powódki N. C. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 158-160 akt).

Powódki w miesiącach od lutego 2025 r. do kwietnia 2025 r. pozostawały w gotowości do pracy, dowiadywały się o sytuację w zakładzie pracy. Nadto były zdolne do pracy i nie podejmowały zatrudnienia u innego pracodawcy.

Dowód: - przesłuchanie powódki R. S. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 155-158 akt);

- przesłuchanie powódki N. C. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 158-160 akt).

Powódki zapoznały się z przesłanym drogą e-mailową oświadczeniem wypowiadającym umowę o pracę w dniu 7 stycznia 2025 r., w tym również w zakresie pouczenia o odwołaniu do sądu pracy w terminie 21 dni, lecz przeoczyły termin do złożenia odwołania.

Powódki uchybiły terminowi, gdyż miały wątpliwości co do złożonego im oświadczenia, bo według nich zostało ono podpisane przez osobę nieupoważnioną. Nadto gdy powódki chciały złożyć odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę, to uzyskały informację w Biurze Podawczym w M., że w niniejszym Sądzie nie ma Wydziału Pracy i pozew nie zostanie przyjęty, a także, że powinny złożyć odwołanie do Sądu Rejonowego we Wrocławiu. Powódki wniosły więc pozew w niniejszej sprawie po terminie do właściwego Sądu.

Dowód: - przesłuchanie powódki R. S. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 155-158 akt);

- przesłuchanie powódki N. C. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 158-160 akt).

Powódka R. S. w okresie od 1 listopada 2024 r. do 30 kwietnia 2025 r. podlegała ubezpieczeniom społecznym z tytułu zatrudnienia u strony pozwanej.

Dowód: - pismo ZUS z dnia 30 października 2025 r. (k. 98-98 v. akt).

Powódka N. C. w okresie od 1 listopada 2024 r. do 30 kwietnia 2025 r. podlegała ubezpieczeniom społecznym z tytułu zatrudnienia u strony pozwanej.

Dowód: pismo ZUS z dnia 30 października 2025 r. (k. 112-112v. akt).

Wynagrodzenie miesięczne powódki R. S. za grudzień 2024 r. wynosiło 4 300,00 zł brutto; za styczeń 2025 r. – 4 666,00 zł brutto, natomiast za luty 2025 r.
4 666,00 zł brutto.

Powódka nie wykorzystała 18 dni urlopu wypoczynkowego. Wartość ekwiwalentu za jeden dzień urlopu wypoczynkowego wynosiła 224,87 zł.

Średnie wynagrodzenie miesięczne brutto powódki z ostatnich trzech miesięcy pracy powódki, liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 4 544,00 zł.

Dowód: - zaświadczenie z dnia 25 marca 2025 r. o wynagrodzeniu (k. 122 akt).

Wynagrodzenie miesięczne powódki N. C. za grudzień 2024 r. wynosiło
4 300,00 zł brutto; za styczeń 2025 r. 4 666,00 zł brutto, natomiast za luty 2025 r. 4 666,00 zł brutto.

Powódka nie wykorzystała 18 dni urlopu wypoczynkowego. Wartość ekwiwalentu za jeden dzień urlopu wypoczynkowego wynosi 224,87 zł.

Średnie wynagrodzenie miesięczne brutto powódki z ostatnich trzech miesięcy pracy powódki, liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 4 544,00 zł.

Dowód: - zaświadczenie z dnia 25 marca 2025 r. o wynagrodzeniu (k. 123 akt).

Powódki po wypowiedzeniu im umów o pracę nie otrzymały ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy ani innych należności związanych ze stosunkiem pracy.

Dowód: - przesłuchanie powódki R. S. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 155-158 akt);

- przesłuchanie powódki N. C. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 158-160 akt).

Powódka R. S. kolejne zatrudnienie podjęła 5 sierpnia 2025 r. Do tego czasu nie była nigdzie indziej zatrudniona.

Dowód: - przesłuchanie powódki R. S. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 155-158 akt).

Powódka N. C. kolejne zatrudnienie podjęła 1 sierpnia 2025 r. Do tego czasu nie była nigdzie indziej zatrudniona.

Dowód: - przesłuchanie powódki N. C. na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. – protokół rozprawy (k. 158-160 akt).

Sąd zaważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części.

Powódka R. S. ostatecznie w niniejszej sprawie wnosiła o zasądzenie na jej rzecz odszkodowania za naruszające przepisy prawa wypowiedzenie umowy o pracę
w kwocie 13 998 zł wnosząc przy tym o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania oraz o zasądzenie od strony pozwanej na swoją rzecz kwoty 13 998 zł brutto wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi: od kwoty 4 666,00 zł brutto od dnia 10 marca 2025 r. do dnia zapłaty; od kwoty 4 666,00 zł brutto od dnia 10 kwietnia 2025 r. do dnia zapłaty, od kwoty 4 666,00 zł brutto od dnia 10 maja 2025 r. do dnia zapłaty tytułem niewypłaconego wynagrodzenia za pracę za miesiące: luty 2025 r., marzec 2025 r. i kwiecień 2025 r. oraz
o zapłatę kwoty 4 047,66 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia
10 maja 2025 r. do dnia zapłaty tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Nadto wnosiła o zasądzenie na jej rzecz od strony pozwanej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Powódka N. C. ostatecznie w niniejszej sprawie wnosiła o zasądzenie na jej rzecz odszkodowania za naruszające przepisy prawa wypowiedzenie umowy o pracę
w kwocie 13 998 zł wnosząc przy tym o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania oraz
o zasądzenie od strony pozwanej na swoją rzecz kwoty 13 998 zł brutto wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi: od kwoty 4 666,00 zł brutto od dnia 10 marca 2025 r. do dnia zapłaty; od kwoty 4 666,00 zł brutto od dnia 10 kwietnia 2025 r. do dnia zapłaty, od kwoty 4 666,00 zł brutto od dnia 10 maja 2025 r. do dnia zapłaty tytułem niewypłaconego wynagrodzenia za pracę za miesiące: luty 2025 r., marzec 2025 r. i kwiecień 2025 r. oraz
o zapłatę kwoty 4 047,66 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia
10 maja 2025 r. do dnia zapłaty tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Nadto wnosiła o zasądzenie na jej rzecz od strony pozwanej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona pozwana, reprezentowana przez kuratora, wnosiła natomiast o oddalenie każdego z powództwa w całości.

Stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił na podstawie zaoferowanych przez strony postępowania dowodów z dokumentów, stanowiących dowód w sprawie na podstawie art. 243 ² k.p.c., a także z dokumentów znajdujących się w aktach osobowych powódek.

Ponadto Sąd oparł ustalenia stanu faktycznego na dowodzie z przesłuchania świadka X. K., który to dowód Sąd dopuścił z urzędu i który został uznany przez Sąd za w pełni wiarygodny i korespondujący z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Ww. świadek zeznawała na okoliczność okresu i przebiegu zatrudnienia powódek u strony pozwanej, przyczyn i okoliczności złożenia powódkom oświadczenia
o wypowiedzeniu umowy o pracę, formy tego oświadczenia, złożenia oświadczenia przez osobę nieuprawnioną, możliwości wykonywania pracy przez powódki w okresie wypowiedzenia, wypłaty powódkom przez pracodawcę wynagrodzenia za pracę w okresie od lutego do kwietnia 2025 r., świadczenia przez powódki pracy i zgłaszania przez powódki gotowości do pracy, wykorzystania przez powódki urlopu wypoczynkowego w latach 2021 - 2025, a także wypłaty ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy.

Swoje ustalenia faktycznie Sąd oparł również na dowodzie z przesłuchania powódek, któremu dał wiarę w całości, gdyż korespondował zarówno z dokumentacją złożoną do akt sprawy, jak i z przesłuchaniem świadka X. K.. Powódki wskazały na sposób wypowiedzenia im umów o pracę. Nadto wyjaśniły przebieg swojego zatrudnienia po śmierci jedynego członka zarządu strony pozwanej.

Sąd zaś na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2, 3, 4 k.p.c. oddalił wniosek kuratora
o zobowiązanie świadka X. K. do wskazania w jakich dniach powódki nie wykonywały pracy w 2024 r., jak również o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka P. G. (1) na okoliczność posiadania umocowania do wykonywania czynności w zakresie prawa pracy wobec powódek. Dowód z przesłuchania P. G. (1) był niemożliwy do przeprowadzenia z uwagi na fakt braku jakichkolwiek informacji co do miejsca pobytu P. G. (1). Nadto już sam fakt złożenia powódkom wypowiedzenia w drodze wiadomości e-mail spowodował, że złożenie oświadczenia jest wadliwe z uwagi na brak zachowania formy pisemnej.

Ponadto Sąd na podstawie art. 235 ² §1 pkt. 4 i 5 k.p.c. oddalił wniosek kuratora
o zobowiązanie banku (...) S.A. do przedłożenia historii rachunku bankowego dotyczącego przelewów wykonywanych na rzecz powódek w okresie od dnia 1 lutego 2025 r. do
30 listopada 2025 r.

Bezspornym w sprawie było, iż powódki zostały zatrudnione u strony pozwanej na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, na stanowisku pracownika produkcji,
w pełnym wymiarze czasu pracy, a także że przysługiwało im z tytułu wykonywanej pracy minimalne wynagrodzenie, które od 1 stycznia 2025 r. wynosiło 4666 zł brutto miesięcznie. Spornym natomiast pozostawało, czy stosunek pracy powódek został rozwiązany, a także czy ww. przysługiwało wynagrodzenie za pracę za miesiące od lutego 2025 r. do kwietnia 2025 r., które miało nie zostać im wypłacone przez pracodawcę oraz ekwiwalent za urlop wypoczynkowy.

Na wstępie rozważań Sąd uznał za zasadne w sposób kompleksowy i wieloaspektowy odnieść się do kwestii zachowania przez powódki terminu do wniesienia odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę, albowiem zagadnienie to ma charakter prejudycjalny
i determinuje dopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy.

Zgodnie z art. 264 § 1 k.p. odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę wnosi się do sądu pracy w terminie 21 dni od dnia doręczenia pisma wypowiadającego umowę, przy czym termin ten ma charakter materialnoprawny, a jego uchybienie prowadzi co do zasady do oddalenia powództwa bez badania jego zasadności. Jednocześnie ustawodawca przewidział
w art. 265 § 1 k.p. mechanizm korekcyjny, umożliwiający przywrócenie tego terminu
w sytuacji, gdy uchybienie nastąpiło bez winy pracownika. Instytucja ta pełni istotną funkcję gwarancyjną, pozostając w ścisłym związku z konstytucyjnym prawem do sądu oraz ochronną funkcją prawa pracy. W judykaturze Sądu Najwyższego konsekwentnie podkreśla się, że przesłanka braku winy powinna być oceniana z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, przy jednoczesnym uwzględnieniu indywidualnych cech pracownika, w tym jego wiedzy, doświadczenia oraz realnych możliwości działania (por. wyrok SN z dnia 5 grudnia 2006 r., I PK 117/06).

Jak wynika z akt niniejszej sprawy oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę zostały powódkom złożone w dniu 7 stycznia 2025 r., zaś powódki pozew wniosły do tut. Sądu w dniu 5 lutego 2025 r. (data nadania), a więc z przekroczeniem 21-dniowego terminu.

W realiach niniejszej sprawy bezsporne więc było, że powódki uchybiły terminowi do wniesienia odwołania, jednakże zasadnicze znaczenie miało ustalenie przyczyn tego uchybienia.

Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika jednoznacznie, że przyczynę tę stanowiło błędne pouczenie zawarte w oświadczeniu pracodawcy z 12 grudnia 2024 r.
o rozwiązaniu umowy o pracę, w którym wskazano sąd niewłaściwy do złożenia odwołania,
a mianowicie Sąd Rejonowy – Sąd Pracy w Oleśnicy. Nawet przy przyjęciu, że powódki mogły wnieść odwołanie do sądu niewłaściwego, a czynność taka (zgodnie z utrwalonym orzecznictwem) mogłaby zostać uznana za skuteczną (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia
28 lipca 1999 r., I PKN 167/99, zgodnie z którym „termin (…) jest zachowany, jeżeli pracownik złoży (…) pozew (…) choćby sąd ten był niewłaściwy rzeczowo”), nie zmienia to oceny, iż
w realiach niniejszej sprawy zachodziły podstawy do przywrócenia terminu.

Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że pouczenie pracodawcy stanowi dla pracownika podstawowe źródło informacji o sposobie realizacji przysługujących mu środków ochrony prawnej. W tym sensie ma ono nie tylko charakter informacyjny, lecz również funkcjonalny, gdyż bezpośrednio wpływa na sposób działania pracownika. Wedle przesłuchania powódek, którym Sąd dał wiarę, działając w zaufaniu do treści tego pouczenia, udały się one do wskazanego sądu, gdzie w biurze podawczym uzyskały informację o braku właściwości sądu (przy tym powiedziano powódkom, że w Sądzie w Oleśnicy nie ma również rzeczonego wydziału) i odmowie przyjęcia pozwu. Okoliczność ta dodatkowo pogłębiła stan dezorientacji powódek.

Zdarzenie to, zdaniem niniejszego składu Sądu, należy kwalifikować jako obiektywną przeszkodę w dokonaniu czynności procesowej, pozostającą poza sferą wpływu powódek.
Z punktu widzenia standardu należytej staranności nie sposób wymagać od pracownika, aby
w 21-dniowym terminie dokonywał samodzielnej weryfikacji poprawności pouczenia poprzez analizę przepisów o właściwości sądu. Tego rodzaju wymaganie prowadziłoby do nieuzasadnionego podwyższenia standardu staranności i pozostawałoby w sprzeczności
z zasadą uprzywilejowania pracownika jako słabszej strony stosunku pracy. Dodatkowo należy podkreślić, że powódki nie pozostawały bierne, lecz podjęły realne działania zmierzające do dochowania terminu. Dopiero konfrontacja z praktyką funkcjonowania sądu ujawniła bowiem wadliwość pouczenia. Tym samym zachowanie powódek należy ocenić jako zgodne
z wymaganiami należytej staranności, a uchybienie terminowi jako niezawinione.

Niezależnie od powyższego, za uznaniem uchybienia terminowi za niezawinione przemawia również okoliczność złożenia powódkom oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę za pośrednictwem poczty elektronicznej. Jak bowiem wynika z zeznań powódek początkowo przekonane one były, że w ślad za wiadomością w formie e-mail, otrzymają one pismo zawierające oświadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę. Miały one również wątpliwości co do tego, czy takie oświadczenie pracodawcy jest skuteczne. Powódki usprawiedliwiając przekroczenie terminu do wniesienia pozwu powoływały się również na wątpliwości związane ze skutecznością wypowiedzenia umowy o pracę z uwagi na jego podpisanie przez P. G. (2).

W ocenie Sądu powyższe okoliczności usprawiedliwiały uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od wypowiedzenia umowy o prac, tym bardziej, iż było ono niewielkie -wynosiło 8 dni.

W konsekwencji należało przyjąć, że zachodzą przesłanki przywrócenia powódkom terminu na podstawie art. 265 § 1 k.p., co otwierało drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy.

Wobec powyższej konstatacji należało przejść do rozpatrzenia żądań powódek wyrażonych w złożonych przez nie pozwach i dalszych pismach procesowych, w których wnosiły przeciwko pozwanej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością o zasądzenie odszkodowania z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę, a ponadto
o zapłatę zaległego wynagrodzenia oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

W pierwszej kolejności, dokonując niezbędnych rozważań teoretycznych w sprawie, należy odnieść się do roszczenia powódek o odszkodowanie za naruszające przepisy prawa wypowiedzenie umowy o pracę.

Przepis art. 30 § 1 pkt 2 k.p. określa zwyczajny sposób rozwiązania istniejącego między pracodawcą a pracownikiem stosunku pracy. Zgodnie z treścią tego przepisu umowa o pracę rozwiązuje się przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia (rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem).

Formę wypowiedzenia umowy reguluje zaś art. 30 § 3-5 k.p. w myśl którego oświadczenie każdej ze stron o wypowiedzeniu umowy powinno nastąpić na piśmie, a jeżeli pracodawca wypowiada umowę o pracę zawartą na czas nieokreślony (tak jak w przypadku powódek), musi także podać przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie umowy. Ponadto
w piśmie rozwiązującym umowę pracodawca jest obowiązany zamieścić pouczenie
o przysługującym pracownikowi prawie odwołania się do Sądu Pracy.

Jednocześnie, zgodnie z art. 45 § 1 k.p. w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy
o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa o pracę uległa już rozwiązaniu – o przywróceniu do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu. Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia (art. 47 ¹ k.p.).

Odnosząc się do złożonych powódkom, w formie elektronicznej, oświadczeń
o wypowiedzeniu umowy o pracę należy wskazać, że w dniu 7 stycznia 2025 r. powódki otrzymały wiadomość mailową, a w załączniku do niej znajdowało się wypowiedzenie umowy o pracę datowane na dzień 12 grudnia 2024 r. Zgodnie z treścią ww. oświadczenia powódkom miała zostać wypowiedziana umowa o pracę zawarta odpowiednio w dniu 20 grudnia 2018 r. (odnośnie powódki R. S.) i 1 stycznia 2016 r. (odnośnie powódki N. C.) z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, który upływał (wedle treści oświadczenia) w dniu 31 marca 2025 r. Jako powody wypowiedzenia wskazano: trudną sytuację finansową spółki, likwidację stanowisk pracy, konieczność zmniejszenia zatrudnienia. Jednocześnie powódki na podstawie art. 36 ² k.p. miały zostać zwolnione z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia. Oświadczenie zawierało również pouczenie o tym, że powódkom przysługuje w terminie
21 dni od doręczenia oświadczenia prawa do wniesienia odwołania do Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w Oleśnicy. Ww. oświadczenia o wypowiedzeniu powódkom umów o pracę zostały podpisane przez P. G. (2), syna zmarłego prezesa zarządu strony pozwanej N. G. (1).

Przechodząc do meritum, zasadnicze znaczenie (w kontekście powyższych żądań) miała ocena skutków prawnych oświadczeń o rozwiązaniu umowy o pracę złożonych
w imieniu pozwanej spółki.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do kwestii umocowania osoby, która złożyła w imieniu pozwanej oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę powódkom. Bezsporne było bowiem, że w dacie złożenia owych oświadczeń jedyny członek zarządu pozwanej nie żył, natomiast oświadczenie zostało podpisane przez jego syna.

Okoliczność ta wymagała analizy na gruncie art. 3 ¹ § 1 k.p., który wprowadza szczególną regulację reprezentacji pracodawcy w sprawach z zakresu prawa pracy. Przepis ten stanowi, że czynności z zakresu prawa pracy dokonuje organ zarządzający albo inna wyznaczona osoba. W odróżnieniu od regulacji prawa handlowego, norma ta dopuszcza możliwość istnienia umocowania o charakterze faktycznym, wynikającego z organizacji pracy lub utrwalonej praktyki. Zgodnie z art. 3 ¹ § 1 k.p. czynności w sprawach z zakresu prawa pracy za pracodawcę będącego osobą prawną dokonuje organ zarządzający albo inna wyznaczona do tego osoba. W realiach sprawy wymóg ten nie został spełniony. Jednocześnie, zgodnie
z art. 201 § 1 k.s.h., prowadzenie spraw spółki i jej reprezentacja należy do zarządu, którego
nie było w dacie złożenia oświadczenia. Brak zaś umocowania osoby podpisującej oświadczenie prowadzi do wniosku, że doszło do naruszenia przepisów regulujących reprezentację pracodawcy. W płaszczyźnie prawa cywilnego mogłoby to prowadzić do zastosowania konstrukcji działania bez umocowania (art. 103 k.c.), jednakże zgodnie z art. 300 k.p. przepisy Kodeksu cywilnego stosuje się jedynie odpowiednio, o ile nie są sprzeczne
z zasadami prawa pracy.

W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, uprawnienie do dokonywania czynności z zakresu prawa pracy w imieniu pracodawcy może wynikać z różnych podstaw. Może ono wynikać również z faktycznego powierzenia obowiązków, utrwalonej praktyki zakładowej czy dorozumianego zakresu kompetencji (por. wyroki SN: z dnia 10 czerwca 2014 r., II PK 207/13; z dnia 7 kwietnia 2011 r., II PK 252/10; z dnia 26 stycznia 2011 r., II PK 159/10). W tym znaczeniu nie można wykluczyć, że także osoba niebędąca formalnie członkiem zarządu (w tym syn zmarłego członka zarządu) mogłaby w określonych okolicznościach faktycznych działać jako osoba faktycznie reprezentująca pracodawcę.

W realiach niniejszej sprawy brak było jednak dowodów pozwalających na przyjęcie istnienia takiego umocowania o charakterze faktycznym lub zwyczajowym. Nie wykazano ani formalnego pełnomocnictwa, ani faktycznego wykonywania czynności kadrowych, ani też utrwalonej praktyki, która mogłaby uzasadniać przyjęcie dorozumianego umocowania. Sama natomiast więź rodzinna ze zmarłym członkiem zarządu nie stanowi podstawy do przypisania uprawnienia do działania w imieniu pracodawcy.

Powyższe prowadzi do wniosku, że oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę były dotknięte wadą polegającą na braku prawidłowej reprezentacji pracodawcy.

Kluczowe znaczenie ma jednak kwalifikacja tej wadliwości. W prawie pracy nie znajduje zastosowania konstrukcja bezwzględnej nieważności czynności prawnych w takim zakresie, w jakim funkcjonuje ona w prawie cywilnym. Zamiast tego ustawodawca przyjął model ochrony pracownika oparty na systemie roszczeń. W ocenie Sądu należało więc przyjąć, że oświadczenie to, mimo iż dotknięte wadą w postaci braku umocowania osoby je składającej, było skuteczne w zakresie rozwiązania stosunku pracy, jednakże niezgodne z prawem. Stanowisko to znajduje ugruntowanie w orzecznictwie Sądu Najwyższego, w którym konsekwentnie przyjmuje się, że wadliwość oświadczenia pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę (w tym wynikająca z naruszenia zasad reprezentacji) nie powoduje jego nieważności, lecz rodzi po stronie pracownika roszczenia przewidziane w przepisach prawa pracy.
W szczególności w wyroku z dnia 9 maja 2006 r., II PK 270/05, Sąd Najwyższy wskazał, że
,, (…) niezgodność z prawem rozwiązania umowy o pracę wynikająca z niewłaściwej reprezentacji pracodawcy przy jej wypowiadaniu nie powoduje nieważności wypowiedzenia, lecz w takim przypadku sąd na żądanie pracownika może orzec o bezskuteczności wypowiedzenia, przywróceniu pracownika do pracy lub odszkodowaniu - art. 45 k.p. (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego z: 22 kwietnia 1998 r., I PKN 58/98, OSNAPiUS 1999, nr 8, poz. 280; 16 czerwca 1999 r., I PKN 117/99, OSNAPiUS 2000 nr 17, poz. 646; 11 maja 1999 r., I PKN 662/98, OSNAPiUS 2000 nr 14, poz. 539). Nie ma przy tym istotnego znaczenia, czy "wadliwości podmiotowe" wypowiedzenia są naruszeniem "przepisów o wypowiadaniu umów o pracę" w ścisłym znaczeniu tego określenia. Bez względu bowiem na poprawność takiej ich kwalifikacji, są one wadliwościami wypowiedzenia (rozwiązania) stosunku pracy
i zastosowanie w rozważanych okolicznościach sankcji nieważności przewidzianej w Kodeksie cywilnym (np. w art. 104) byłoby sprzeczne z powołaną wyżej zasadą wzruszalności skutków wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę tylko na żądanie pracownika, wyrażone przez wystąpienie przez niego do sądu z roszczeniami określonymi w art. 45 k.p. W konsekwencji stosowanie sankcji nieważności w takich przypadkach naruszałoby wskazaną powyżej zasadę prawa pracy. Z tego względu, zgodnie z art. 300 k.p., przepisy Kodeksu cywilnego mogą być stosowane w przypadkach niezgodności z prawem wypowiedzenia umowy o pracę wynikającej z nieprawidłowej reprezentacji pracodawcy jedynie odpowiednio, tzn. z wyłączeniem sankcji nieważności. W ocenie Sądu Najwyższego w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę odstąpienie od stosowania sankcji wadliwego wypowiedzenia stosunku pracy określonych
w art. 45 k.p. na rzecz sankcji określonych w Kodeksie cywilnym może występować tylko
w wyjątkowych przypadkach, w których wypowiedzenie stosunku pracy w imieniu pracodawcy zostało dokonane niezgodnie z jego wolą, a fakt jej dokonania nie został potwierdzony przez pracodawcę.’’ (wyrok SN z 9.05.2006 r., II PK 270/05, OSNP 2007, nr 9-10, poz. 125.). Analogiczne stanowisko zostało wyrażone w wyroku z dnia 3 kwietnia 2007 r., II PK 247/06, w którym podkreślono, że wypowiedzenie dokonane przez osobę nieuprawnioną może wywołać skutek w postaci rozwiązania stosunku pracy, pozostając jednocześnie czynnością niezgodną z prawem.

Zaznaczyć trzeba, że przyjęcie koncepcji bezskuteczności prowadziłoby do nieakceptowalnych konsekwencji, polegających na przerzuceniu na pracownika ryzyka wadliwej organizacji pracodawcy. Prawo pracy, jako gałąź prawa o charakterze ochronnym, zmierza do stabilizacji sytuacji pracownika. Pracownik, jako strona stosunku pracy wymagająca szczególnej ochrony, nie ma obowiązku badania, czy osoba składająca oświadczenie w imieniu pracodawcy jest prawidłowo umocowana, ani weryfikowania struktury organizacyjnej pracodawcy. Ryzyko to obciąża pracodawcę jako profesjonalnego uczestnika obrotu. W realiach sprawy nie budzi wątpliwości, że oświadczenie zostało złożone w imieniu pozwanej spółki i zmierzało do definitywnego zakończenia stosunku pracy, co również przemawia za przyjęciem jego skuteczności w sferze rozwiązania stosunku pracy. Z punktu widzenia systemowego przyjęcie odmiennej koncepcji prowadziłoby do powstania tzw. fikcyjnego stosunku pracy, tj. sytuacji, w której stosunek pracy formalnie trwałby mimo jego faktycznego zakończenia. Taki stan rzeczy generowałby poważne komplikacje zarówno
w zakresie obowiązków stron (świadczenie pracy, dopuszczenie do pracy, wynagrodzenie), jak i w sferze publicznoprawnej, w szczególności w zakresie ubezpieczeń społecznych. Taki rezultat pozostawałby sprzeczny zarówno z zasadą pewności obrotu prawnego, jak i z funkcją prawa pracy, które nie służy kreowaniu stosunków prawnych w oderwaniu od realiów ich wykonywania, lecz zapewnieniu ochrony pracownika w ramach rzeczywiście istniejących stosunków zatrudnienia. Jednocześnie wskazuje się, że prawo pracy nie służy kreowaniu stosunków prawnych w oderwaniu od realiów ich wykonywania.

Wobec powyższego odmienna interpretacja pozostawałaby w oczywistej sprzeczności z rzeczywistym stanem faktycznym oraz wolą stron, albowiem zarówno pracodawca, jak
i powódki traktowali stosunek pracy jako zakończony. Zauważyć należy, że powódki podjęły kolejne zatrudnienie. Nadto w niniejszej sprawie szczególne znaczenie ma okoliczność, że powódki były objęte ubezpieczeniami społecznymi jedynie do dnia 30 kwietnia 2025 r., tj. do końca okresu wypowiedzenia. Okoliczność ta potwierdza, że także po stronie pracodawcy stosunek pracy był traktowany jako zakończony.

Niezależnie od powyższego należało również ocenić zachowanie wymaganej formy tej czynności. Wskazać trzeba, że oświadczenia o wypowiedzeniu umów o pracę zostały doręczone powódkom za pośrednictwem poczty elektronicznej, w formie załącznika do wiadomości e-mail. Powódki nie kwestionowały faktu ich otrzymania ani treści, co oznacza, że zapoznały się z ich treścią.

Jednocześnie bezsporne było, że oświadczenie to nie zostało opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, co oznacza, że nie została zachowana forma pisemna przewidziana w art. 30 § 3 k.p.

Powyższe uchybienie stanowi naruszenie przepisów o wypowiadaniu umów o pracę.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym niezachowanie formy pisemnej wypowiedzenia nie prowadzi do jego nieważności, lecz uzasadnia roszczenia pracownika przewidziane w art. 45 k.p. (m.in. wyrok z 5 maja 2016 r., II UK 280/15).

Z punktu widzenia skuteczności złożenia oświadczenia woli kluczowe znaczenie ma natomiast art. 61 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p., zgodnie z którym oświadczenie woli jest złożone z chwilą, gdy doszło do adresata w taki sposób, że mógł zapoznać się z jego treścią. W niniejszej sprawie warunek ten został spełniony, albowiem powódki faktycznie zapoznały się z treścią oświadczeń wypowiadających im umowy o pracę, a przesłanych drogą elektroniczną.
W judykaturze przyjmuje się, że doręczenie oświadczenia woli za pomocą środków komunikacji elektronicznej może być skuteczne, jeżeli adresat miał realną możliwość zapoznania się z jego treścią (por. wyrok SN z dnia 5 października 2005 r., I PK 37/05).

Jednocześnie istotne jest, że oświadczenia te nie zostały następnie odwołane przez pracodawcę. Brak jest dowodów na złożenie powódkom oświadczenia o jego odwołaniu przed jego dojściem do skutku lub za jej zgodą po jego złożeniu. Fakty te dostatecznie świadczą o tym, że wypowiedzenie umowy o pracę było zgodne z wolą pracodawcy (pozwanej spółki). Tym samym należało przyjąć, że oświadczenia weszły do obrotu prawnego.

W konsekwencji powyższych rozważań należy uznać, że wypowiedzenia umów
o pracę, choć dotknięte wadami były skuteczne i doprowadziły do rozwiązania stosunku pracy, a stwierdzone uchybienia mogą być oceniane wyłącznie w płaszczyźnie roszczeń przewidzianych w art. 45 k.p., nie zaś prowadzić do uznania czynności za nieważną, czy bezskuteczną.

Przechodząc zaś do końcowej oceny roszczenia o odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę wskazać trzeba, że w realiach niniejszej sprawy
(w kontekście wyżej poczynionych rozważań) bezsporne pozostawało, że stosunek pracy uległ już rozwiązaniu, co determinowało zakres możliwej ochrony prawnej do roszczenia odszkodowawczego. Jak wykazano powyżej, naruszenie to polegało na złożeniu oświadczenia woli przez osobę nieuprawnioną do działania w imieniu pracodawcy oraz niezachowania formy pisemnej. Uchybienia te mają charakter istotny, albowiem dotyczą samej kompetencji do dokonania czynności prawnej, a nadto formy dokonania czynności, a więc elementu konstrukcyjnego oświadczenia woli pracodawcy.

W niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki odpowiedzialności pracodawcy, a zatem roszczenie odszkodowawcze należało uznać za zasadne. Jednocześnie brak było podstaw do odmowy jego uwzględnienia w granicach przewidzianych ustawą, albowiem naruszenie miało charakter obiektywny i nie było kwestionowane. Biorąc zaś pod uwagę, że oświadczenia złożone powódkom w dniu 7 stycznia 2025 r. były skuteczne, to mając na wglądzie, że okres wypowiedzenia umowy o pracę obejmujący tydzień lub miesiąc albo ich wielokrotność kończy się odpowiednio w sobotę lub w ostatnim dniu miesiąca (art. 30 § 2 ¹ k.p.), stosunek pracy łączący strony zakończyłby się 30 kwietnia 2025 r., a więc każdej
z powódek, na podstawie art. 45 § 1 k.p. w zw. z art. 47 ¹ k.p., należało przyznać odszkodowanie w maksymalnej wysokości, tj. w kwocie wynagrodzenia za okres trzech miesięcy, czyli
13 632,00 zł.

Wobec powyższego Sąd w punkcie I sentencji wyroku zasądził od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na rzecz powódki R. S. kwotę 13 632,00 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 27 sierpnia 2025 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy pracę, natomiast w punkcie X sentencji orzeczenia zasądził od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na rzecz powódki N. C. kwotę 13 632,00 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia
27 sierpnia 2025 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy pracę.

O ustawowych odsetkach za opóźnienie jak w pkt. I i X sentencji wyroku, rozstrzygnięto na podstawie art. 481 k.c. w zw. z art. 455 k.c. i art. 300 k.p. Wskazać należy, że pracownik może domagać się odsetek, jeżeli pracodawca opóźnia się ze spełnieniem świadczenia.
W przypadku żądania odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem za termin wymagalności roszczenia należy uznać doręczenie stronie pozwanej odpisu pozwu – wówczas bowiem pracodawca został wezwany do uregulowania żądania. Zwrócić uwagę trzeba, że pozew i inne pisma procesowe, w tym pismo z żądaniem zasądzenia odszkodowania, został doręczony stronie pozwanej (kuratorowi Z. Z.) w dniu 26 sierpnia 2025 r. (elektroniczne potwierdzenie odbioru – k. 71 akt), zatem w zwłoce pozostawała ona od dnia następnego, tj. od 27 sierpnia 2025 r. Wobec powyższego odsetki zostały zasądzone od dnia 27 sierpnia 2025 r. do dnia zapłaty.

W punkcie IV i XIII sentencji zaś oddalił powództwo w pozostałym zakresie,
a mianowicie w części dotyczącej żądania odsetek od dnia złożenia pozwu.

W dalszej kolejności należało odnieść się do roszczenia powódek o zapłatę zaległego wynagrodzenia za pracę.

Przechodząc do oceny powyższego roszczenia wskazać należy, że zgodnie z treścią
art. 22 k.p. przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Tym samym, wypłacanie wynagrodzenia jest jednym z podstawowych obowiązków pracodawcy. Stosownie do treści art. 94 pkt 5 k.p., pracodawca jest obowiązany w szczególności terminowo i prawidłowo wypłacać wynagrodzenie. Jednocześnie, w świetle treści art. 81 § 1 k.p., pracownikowi za czas niewykonywania pracy, jeżeli był gotów do jej wykonywania, a doznał przeszkód z przyczyn dotyczących pracodawcy, przysługuje wynagrodzenie wynikające z jego osobistego zaszeregowania, określonego stawką godzinową lub miesięczną, a jeżeli taki składnik wynagrodzenia nie został wyodrębniony przy określaniu warunków wynagradzania - 60% wynagrodzenia. W każdym przypadku wynagrodzenie to nie może być jednak niższe od wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów. Wypłaty wynagrodzenia za pracę dokonuje się co najmniej raz w miesiącu, w stałym i ustalonym z góry terminie. Wynagrodzenie za pracę płatne raz w miesiącu wypłaca się z dołu, niezwłocznie po ustaleniu jego pełnej wysokości, nie później jednak niż w ciągu pierwszych 10 dni następnego miesiąca kalendarzowego (art. 85 § 1 i 2 k.p.). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że u strony pozwanej obowiązywała praktyka wypłaty wynagrodzenia z dołu do 10-go dnia następnego miesiąca kalendarzowego.

Jakkolwiek strona pozwana kwestionowała powództwa w zakresie roszczeń powódek
o wynagrodzenie, to nie przedłożyła żadnego dowodu na fakt wypłaty powódkom wynagrodzenia za miesiące od lutego 2025 r. do kwietnia 2025 r., czy to w postaci potwierdzeń przelewu czy pokwitowania wypłaty wynagrodzenia w gotówce. Powódkom w dalszym ciągu przysługiwało wynagrodzenie za ww. miesiące, gdyż pozostawały w okresie wypowiedzenia do 30 kwietnia 2025 r. Jednocześnie, w toku postępowania dowodowego, tut. Sąd w oparciu
o wiarygodne zeznania świadka X. K. oraz powódek ustalił, że od początku stycznia 2025 r. do strony pozwanej nie przychodziły już materiały, przez co pracownicy nie mogli wykonywać zamówień. W spółce wyłączono również prąd, nie było ogrzewania. Po raz ostatni pracodawca wypłacił pracownikom wynagrodzenie za miesiąc styczeń 2025 r. w lutym 2025 r. Jak ponadto wynika z ustaleń faktycznych tut. Sądu, w miesiącach luty 2025 r., marzec 2025 r., kwiecień 2025 r. pracownicy produkcji, w tym powódki, nie świadczyli faktycznie pracy, pozostając jednak w gotowości do jej wykonywania. Przyczyny niewykonywania przez pracowników pracy leżały po stronie pracodawcy, albowiem brak było osoby zarządzającej pracownikami strony pozwanej, brak było również materiałów do produkcji i prądu. Pracownicy strony pozwanej, w tym powódki, przez cały ww. okres pozostawali w kontakcie, pytając się wzajemnie, czy ktoś posiada jakiekolwiek wiadomości od pracodawcy i czy są jakiekolwiek dyspozycje co do wykonywania przez nich pracy. Ponadto X. K., tj. główna księgowa/kadrowa strony pozwanej pisała w tej sprawie wiadomości mailowe do wspólniczki strony pozwanej M. N. oraz każdego miesiąca wysłała M. N. listy płac.

W konsekwencji wskazać należy, że z ustaleń faktycznych wynika niezbicie, że strona pozwana nie wywiązała się z wypłaty powódkom wynagrodzenia za miesiące od lutego 2025 r. do kwietnia 2025 r. Sąd rozstrzygnął powyższą kwestię biorąc pod uwagę zeznania świadka X. K. i twierdzenia powódek, a także paski płacowe z systemu kadrowo-płacowego za wskazane miesiące, których to dowodów kurator strony pozwanej nie zdołał podważyć, a ewentualny brak dokumentacji pracowniczej w tym, jak i innym zakresie, obciąża negatywnymi skutkami prawnymi stronę pozwaną jako pracodawcę. Należy przy tym zauważyć, że powódki pozostawały zatrudnione za minimalnym wynagrodzeniem za pracę,
a zatem nie budziło żadnych wątpliwości, iż w świetle § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów
z dnia 12 września 2024 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2025 r., od dnia 1 stycznia 2025 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosiło 4 666 zł.

Mając na względzie powyższe, Sąd w punkcie II sentencji wyroku zasądził od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na rzecz powódki R. S. kwotę 13 998,00 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi: od kwoty 4.666,00 zł brutto od dnia 11 marca 2025 r. do dnia zapłaty; od kwoty 4.666,00 zł brutto od dnia 11 kwietnia 2025 r. do dnia zapłaty; od kwoty 4.666,00 zł brutto od dnia 11 maja 2025 r. do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za pracę, natomiast w punkcie w punkcie XI zasądził od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na rzecz powódki N. C. kwotę 13 998,00 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi: od kwoty 4.666,00 zł brutto od dnia 11 marca 2025 r. do dnia zapłaty; od kwoty 4.666,00 zł brutto od dnia 11 kwietnia 2025 r. do dnia zapłaty; od kwoty 4.666,00 zł brutto od dnia 11 maja 2025 r. do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za pracę.

Rozstrzygając o żądaniu odsetkowym Sąd miał na uwadze przepis art. 481 § 1 k.c.
w zw. z art. 300 k.p., a także na względzie, że wynagrodzenie za pracę powódek miało być płatne raz w miesiącu z dołu, nie później jednak niż w ciągu pierwszych 10 dni następnego miesiąca kalendarzowego. Strona pozwana pozostawała więc w zwłoce odpowiednio od dnia 11 marca 2025 r., 11 kwietnia 2025 r. i 11 maja 2025 r. Oddaleniu podlegało roszczenie odsetkowe za dzień 10 marca 2025 r., 10 kwietnia 2025 r. i 10 maja 2025 r., o czym orzeczono odpowiednio w punkcie IV i XIII sentencji wyroku.

Następnie rozpoznaniu podlegało roszczenie powódki o ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

Podstawę prawną tego roszczenia stanowi art. 171 § 1 k.p. Z treści ww. przepisu wynika, że w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny. Sposób obliczania ekwiwalentu został szczegółowo określony w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz.U.1997.2.14 z dnia 1997.01.09 z późn. zm.).

Dalej podać należy, że pracownik nabywa prawo do ekwiwalentu z datą rozwiązania stosunku pracy, a jego wysokość oblicza się na podstawie wynagrodzenia z okresu poprzedzającego miesiąc, w którym nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy. Ponadto przedmiotowe świadczenie przysługuje pracownikowi również za urlopy zaległe. Prawo do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop nie jest zależne ani od sposobu, ani od przyczyn ustania stosunku pracy. Roszczenie o ekwiwalent powstaje w momencie zajścia tych zdarzeń i przedawnia się z upływem trzech lat (por. art. 291 § 1) (por. wyrok SN z 29.03.2001 r., I PKN 336/00, OSNP 2003/1, poz. 14). (K. Rączka [w:] M. Gersdorf, W. Ostaszewski, M. Raczkowski, A. Zwolińska, K. Rączka, Kodeks pracy. Komentarz, wyd. IV, Warszawa 2024, art. 171.).

W niniejszej sprawie Sąd doszedł do wniosku, że stosunek pracy uległ rozwiązaniu, natomiast strona pozwana nie wykazała, aby powódki wykorzystały przysługujący im urlop ani aby wypłacono im ekwiwalent. Brak dowodów w tym zakresie prowadzi do jednoznacznego wniosku, że roszczenie to było zasadne. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wykorzystania urlopu lub wypłaty ekwiwalentu spoczywa na pracodawcy, który prowadzi dokumentację pracowniczą. Brak takiej dokumentacji obciąża pracodawcę i nie może działać na niekorzyść pracownika.

Odnosząc się dalej do stanu faktycznego niniejszej sprawy podać trzeba, że
z dokumentacji przedłożonej do akt sprawy wynika, że każda z powódek nie wykorzystała po 18 dni urlopu wypoczynkowego, a wartość ekwiwalentu za jeden dzień urlopu wypoczynkowego wynosiła 224,87 zł (według zaświadczeń z dnia 25 marca 2025 r. o wynagrodzeniu - k. 123 i 124 akt).

Wobec powyższego w punkcie III sentencji orzeczenia Sąd zasądził od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na rzecz powódki R. S. kwotę 4.047,66 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 10 maja 2025 r. do dnia zapłaty tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, zaś w punkcie XII sentencji wyroku zasądził od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na rzecz powódki N. C. kwotę 4.047,66 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 10 maja 2025 r. do dnia zapłaty tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy.
O odsetkach Sąd orzekł w oparciu o treść art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p.

O kosztach procesu w punkcie V i XIV sentencji orzeczenia Sąd orzekł na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c. Na koszty powódek złożyły się koszty zastępstwa procesowego w łącznej kwocie 3060 zł, w tym 360 zł za roszczenie o odszkodowanie na podstawie § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 1964) oraz 2700 zł za roszczenia o zapłatę wynagrodzenia za pracę i ekwiwalent na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 ww. rozporządzenia. Sąd zasądził więc na rzecz każdej z powódek od strony pozwanej kwoty po 3060 zł. O odsetkach od kwot zasądzonych tytułem zwrotu kosztów procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

W punkcie VI sentencji wyroku Sąd nie obciążył powódki R. S. kosztami procesu poniesionymi przez stronę pozwaną w części oddalającej powództwo,
a w punkcie XV sentencji wyroku Sąd nie obciążył powódki N. C. kosztami procesu poniesionymi przez stronę pozwaną w części oddalającej powództwo. Sąd orzekł o powyższym mając na uwadze, że w niniejszej sprawie powódki uległy jedynie w nieznacznej części swojego roszczenia, ograniczającej się do żądania w zakresie odsetek. Zasadnicza część dochodzonego roszczenia została bowiem uwzględniona, co uzasadnia przyjęcie, iż powódki wygrały sprawę co do istoty. W ocenie Sądu zakres przegranej powódek miał charakter marginalny i nie uzasadniał stosunkowego rozdzielenia kosztów procesu ani obciążania ich obowiązkiem zwrotu kosztów na rzecz strony pozwanej. W szczególności oddalenie roszczenia w niewielkiej części odsetkowej nie wpływa w sposób istotny na ogólną ocenę wyniku sprawy.

W punkcie VII i XVI sentencji wyroku Sąd przyznał ustanowionemu kuratorowi strony pozwanej (aplikantowi adwokackiemu Z. Z.) wynagrodzenie w wysokości 1224 zł, stanowiącej 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie, wyliczonych analogicznie jak powyżej (40% x 3060 zł). W myśl § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia
i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz.U.2018.536) wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony
w sprawie cywilnej, zwanego dalej "kuratorem", ustala się w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2017 r. poz. 2368 i 2400), a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny - w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności radców prawnych określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 225 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1870 i 2400 oraz z 2018 r. poz. 138), w obu przypadkach nie mniej niż 60 zł.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia
23 kwietnia 2025 r. sygn. akt SK 89/22, uznał § 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia
i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. poz. 536), za niezgodne z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Na dzień zamknięcia rozprawy nie wydano jednak innych przepisów wykonawczych, regulujących kwestię wysokości należnego wynagrodzenia kuratorów w sprawie cywilnej, w szczególności nie zrównano ich z opłatami za czynności adwokackie bądź czynności radców prawnych. Sąd ustalił wynagrodzenie kuratora w niniejszym postępowaniu jako 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie, biorąc pod uwagę znikomy nakład pracy kuratora, który nie uczestniczył w rozprawie, na której przeprowadzono czynności dowodowe, nie sformułował żadnych wniosków dowodowych, a jego argumentacja nie przyczyniła się do sprawniejszego rozstrzygnięcia sporu. Przyznane wynagrodzenie zostanie powiększone o stawkę podatku VAT, zgodnie z rozstrzygnięciem zawartym w punktach VII i XVI sentencji wyroku.

Orzeczenie o kosztach sądowych w punkcie VIII i XVIII sentencji wyroku, Sąd oparł o treść art. 113 w zw. z art. 97 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (u.k.s.c.). Zgodnie z ww. przepisami w toku postępowania w sprawach z zakresu prawa pracy o roszczenia pracownika wydatki obciążające pracownika ponosi tymczasowo Skarb Państwa. Sąd pracy
w orzeczeniu kończącym postępowanie w instancji rozstrzyga o tych wydatkach, stosując odpowiednio przepisy art. 113 ww. ustawy.

Nadając wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności w punkcie I-III, a także X-XII sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 477 ² § 1 k.p.c. zgodnie z którym zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nie przekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Równowartość średniego miesięcznego wynagrodzenia każdej z powódek w wysokości brutto, liczonego jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiła 4544 zł. Wobec powyższego orzeczono jak w punkcie IX i XVIII sentencji wyroku.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.