Wyrok z 24 kwietnia 2026, sygn. III K 107/25

Sygnatura akt

Sygn. akt III K 107/25

((...)-1.Ds.20.2025 Prokuratura Rejonowa dla Wrocławia – R.)

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

G. P. (1)

w dniu 23 grudnia 2022 roku we D., działając wspólnie i w porozumieniu z P. X., przewidując możliwość spowodowania ciężkich obrażeń ciała J. B. w postaci choroby realnie zagrażającej życiu i godząc się na to, wziął udział w pobiciu J. B. w którym został on został narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i ciężki uszczerbek na zdrowiu oraz, w ramach którego doznał obrażeń ciała w postaci otarć naskórka na głowie, szyi, kończynach górnych i dolnych oraz stanu po nagłym zatrzymaniu krążenia, czego następstwem była śmierć pokrzywdzonego J. B. w dniu 1 stycznia 2023 roku w ten sposób, że szarpał go, popychał, kopał, a następnie uciskał jego szyję od tyłu obiema kończynami górnymi, przy czym czynu tego dopuścił się działając w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio karanym wyrokiem Sądu Rejonowego (...) z dnia 17 sierpnia 2021 roku, sygn. akt, (...) za występek z art.158§1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 5, którą następnie zarządzono do wykonania i którą odbywał częściowo w okresie od dnia 28 maja 2015 roku do dnia 5 kwietnia 2016 roku, następnie objętym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego (...) z dnia 20 grudnia 2017 roku, sygn. akt (...), na mocy którego orzeczono karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 7 października 2017 roku do dnia 17 czerwca 2019 roku co stanowi przestępstwo z art.156§3 k.k. w zw. z art.156§1 pkt 2 k.k. w zw. z art.64§1 k.k.      

2.

P. X.

w dniu 23 grudnia 2022 roku, we D., wspólnie i w porozumieniu z G. P. (1), wziął udział w pobiciu J. B., w ten sposób, że szarpał go, popychał, uderzył w głowę i kopnął, czym spowodował u niego obrażenia w postaci otarć naskórka na głowie, szyi, kończynach górnych i dolnych przy czym przyjmuje nadto, że oskarżony wziął udział w pobiciu, w którym J. B. został narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i ciężki uszczerbek na zdrowiu, co stanowi przestępstwo z art.158§1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1.

W dniu 22 grudnia 2022 r. K. R. (1), P. R. (2) oraz J. B. spożywali alkohol, następnie przebywali w galerii (...) przy ul. (...) we D..

Następnie w godzinach późnowieczornych 22 grudnia 2022 r. udali się na przystanek komunikacji miejskiej przy ul. (...).

Na tym samym przystanku przebywał P. X. i G. P. (1) oraz G. W. (godz. 01:28:00), przy czym P. X. i G. P. (1) wcześniej się nie znali.

J. B. był agresywny i zaczepiał wszystkie przebywające na przystanku osoby.

W pewnym momencie pomiędzy J. B. (ubranym w jasną kurtkę i jasną czapkę) a P. X. (ubrany w ciemną kurtkę i spodnie oraz czerwone buty) doszło do sprzeczki.

Następnie gdy przebywające na przystanku osoby znajdowały się w wiacie przystankowej, J. B. został z niej wypchnięty upadając plecami na chodnik (godz. 01:39:59), a następnie podszedł do niego P. X. i kopnął go w okolice głowy.

W momencie gdy pokrzywdzony siadł na chodniku, podszedł do niego G. P. (1) (ubrany w ciemną bluzę, spodnie i jasne buty), nachyli się nad nim, złapał w okolice głowy i popchnął na chodnik.

Gdy pokrzywdzony ponownie usiadł, G. P. (1) szarpał go za kurtkę, a następnie kopnął lewą nogą w okolice głowy, w wyniku czego J. B. upadł po raz kolejny, przewracając się na prawy bok.

Następnie J. B. wstał, po czym G. P. (1) ponownie popchnął go i pokrzywdzony upadł na chodnik. Wówczas G. P. (1) stał nad pokrzywdzonym z rozłożonymi rękami, następnie szarpał kopnął go po raz kolejny lewą nogą w okolice głowy, tak, że pokrzywdzonemu spadła czapka.

Gdy J. B. siadał podszedł do niego P. X. i uderzył pokrzywdzonego prawą ręką w głowę.

Wówczas pokrzywdzony wstał (godz.01:42:24) i razem z G. P. (1) przyjęli pozycję do walki, jednak nie doszło do zadania uderzeń, ponieważ do pokrzywdzonego od tyłu podszedł P. X. (który uprzednio zdjął kurtkę), łapiąc J. B. za kaptur od kurtki i przewrócił go na chodnik pod wiatę przystankową.

Gdy P. X. trzymał pokrzywdzonego, J. B. przerzucił go przez lewe ramię przewracając na ziemię, a następnie pokrzywdzony J. B. zadawał P. X. uderzenia prawą ręką.

Kolejno do pokrzywdzonego J. B. od tyłu podszedł G. P. (1), który odciągnął pokrzywdzonego od P. X. oraz objął prawą ręką szyję J. B., po czym dokładając lewa rękę oburącz trzymał pokrzywdzonego za szyję przewracając się z nim na chodnik (godz. 01:42:57).

P. X. wstał i wraz z innym mężczyzną (w jasnym kapturze) podszedł do G. P. (1) trzymającego za szyje J. B. Mężczyzna ten trącił rękę pokrzywdzonego trzymanego cały czas przez G. P. (1).

Następnie G. P. (1) rozluźnił uścisk (godz. 01:44:27) i wstał, a pokrzywdzony J. B. nadal leżał na chodniku na prawym boku.

Kolejno J. B. został przewrócony na plecy przez mężczyznę w jasnym kapturze.

Następnie G. P. (1) podszedł do J. B., stanął nad nim i prawą otwartą ręką uderzał w twarz kilkukrotnie powtarzając tą czynność prawą oraz lewą ręką. Następnie odszedł od pokrzywdzonego łapiąc się za głowę, o czym wrócił i ponownie zadawał uderzenia pokrzywdzonemu otwartą dłonią w twarz. G. P. (1) następnie oddalił się z przystanku wracając na niego w czasie gdy pokrzywdzonym zajmują się już inne osoby.

O godz. 01:49:45 na przystanek podbiegła pracująca z pobliskim sklepie (...), która zawiadomiła służby ratunkowe i pozostała na miejscu do przyjazdu karetki.

Na miejsce zdarzenia zadysponowano patrol policji – post. P. G., sierż. P. R. (1) oraz st. post. T. P..

W momencie przyjazdu policji pokrzywdzony był już w karetce i nie było z nim kontaktu.

G. P. (1) ma (...)

Zeznania świadka P. G.

k.945v.-946, k.11-13

zeznania świadka M. P. (1)

k.870v.-872

k.17-18, k.320-324

zeznania świadka P. R. (1)

k.869v.-870, k.50-52

odczytane zeznania świadka K. R. (1) (świadek zmarł)

k.87-89

Odczytane zeznania świadka P. R. (2)

k.93-95

zeznania świadka T. P.

k.872v.-873, k.130

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. P. (1)

k.829v., k. 70 -72, k. 77, 585 – 587, k. 745, k.872

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego P. X.

k.832-833,

k. 100 – 102, k. 112, k. 590 – 592

Protokół oględzin monitoringu

Zapis monitoringu na płycie CD

Protokół zatrzymania rzeczy

k.26-28, k.54-56

2.

W chwili przybycie Zespołu (...) Medycznego (...) był nieprzytomny, bez oznak życia, w zapisie EKG asystolia, źrenice szerokie, niereagujące na światło. Wdrożono medyczne czynności ratunkowe wg standardu (...). Przy kolejnej ocenie rytmu serca migotanie komór – wykonano pojedynczą defibrylację uzyskując powrót spontanicznego krążenia, wentylowany mechanicznie. W badaniu urazowym widoczne obrażenia twarzy, krew w okolicach nosa.

Zespół Ratownictwa Medycznego przewiózł J. B. do (...) szpitala (...) we D. – (...) Oddziału Ratunkowego gdzie został przyjęty 23.12.2022r. o godz. 2:38 po nagłym zatrzymaniu krążenia a następnie o godz. 2:45 przekazany bezpośrednio na salę R.

Następnie o godz.10:42 J. B. został wypisany ze szpitala i przekazany do Oddziału (...) i (...) Centrum (...) w K. o godz.12:44. W czasie pobytu w tej placówce J. B. nie odzyskał przytomności.

W dniu 1 stycznia 2023r. o godz.14:55 lekarz dyżurny stwierdził zgon J. B..

Dokumentacja medyczna J. B.

Tom V akt

Kopia karta zgonu

k.258-259

3.

Do nagłego zatrzymania krążenia ((...)) u 21 letniego pokrzywdzonego J. B. doszło podczas zdarzenia na przystanku tramwajowym w dniu 23 grudnia 2022r. ok. godziny 01:42 w trakcie gdy był uciskany na szyję przez G. P. (1) lub w krótki czas po tym.

U pokrzywdzonego nie stwierdzono zmian urazowych (np. krwawienia wewnątrzczaszkowego) ani chorobowych (np. zmian morfologicznych w sercu), które tłumaczyłyby incydent nagłego zatrzymania krążenia. Doszło zatem do poważnego zaburzenia funkcjonowania układu organizmu pokrzywdzonego (Bez manifestacji morfologicznej) czego skutkiem było zatrzymania krążenia w mechanizmie czynnościowym.

Podczas przyjęcia do szpitala u J. B. stwierdzono wysokie stężenie alkoholu etylowego we krwi – 4,08 promila.

Analizując zachowanie się pokrzywdzonego w czasie zdarzenia (wykonywał celowe czynności, zadawał uderzenia, przyjmował postawę obronną, przemieszczał się) brak jest podstaw do przyjęcia, aby nagłe zatrzymanie krążenia było spowodowane toksycznym działaniem alkoholu etylowego.

Do utraty przytomności i następującego po nim nagłego zatrzymania krążenia doszło podczas obezwładniania pokrzywdzonego przez napastnika, który silnie ucisk jego szyję od tyłu obiema kończynami górnymi stosując chwyt obezwładniający. Ucisk był kontynuowany przez półtorej minuty.

Taki mechanizm ucisku szyi (wywierany pomiędzy ramieniem i przedramieniem) z uwagi na względnie dużą powierzchnię ucisku może nie pozostawić na ciele wyraźnych obrażeń.

Przy takim machizmie ucisku wywieranego na szyję mogło dojść do zatrzymania krążenia w trzech różnych mechanizmach czynnościowych takich jak:

- ostre zaburzenia krążenia w ośrodkowym układzie nerwowym na skutek ucisku naczyń szyjnych przede wszystkim doprowadzających utlenowaną krew do mózgu

- ostre zaburzenia wymiany gazowej i utlenowanie krwi na skutek ucisku dróg oddechowych w obrębie szyi

- odruchowe zatrzymanie krążenia na skutek ucisku okolicy zatoki szyjnej i pobudzenie baroreceptorów w jej obrębie.

Mechanizmy te mogły występować również łącznie w różnych konfiguracjach potęgując wzajemnie negatywne następstwa dla homeostazy organizmu pokrzywdzonego.

Stan zatrzymania krążenia jest stanem bezpośrednio zagrażającym życiu, w którym jeśli w krótkim czasie nie zostanie przywrócona czynność układu krążenia (poprzez resuscytację) dochodzi do nieodwracalnego uszkodzenia mózgowia a następnie śmierci.

Po przywróceniu krążenia przez zespół ratownictwa medycznego J. B. pozostawał w ciężkim stanie. Z uwagi na długi okres zatrzymania krążenia doszło u niego do nieodwracanych zmian w mózgu, które determinowały ciężki stan kliniczny.

W trakcie 10 dniowego leczenia na oddziale intensywnej terapii u J. B. rozwinęło się zapalenie płuc, które ostatecznie doprowadziło bezpośrednio do jego śmierci w dniu 1 stycznia 2023r.

Zapalenie płuc jest typowym i częstym powikłaniem stanu klinicznego u osób nieprzytomnych podczas intensywnej terapii, wymagających m.in. oddechu wspomaganego. Pogarszający się stan kliniczny, w tym rozwinięcie się zapalenia płuc i ostatecznie zgon jest następstwem nagłego zatrzymania krążenia w dniu 23 grudnia 2022r.

Incydent nagłego zatrzymania krążenia spowodowany uciskiem wywieranym na szyję pokrzywdzonego jest w tym przypadku warunkiem bezwzględnie koniecznym do nastąpienia ostatecznego skutku jakim był zgon pokrzywdzonego i pozostaje z nim w związku przyczynowym.
mając na uwadze bezpośredni rezultat ucisku na szyję tj. nagłe zatrzymanie krążenia i wywołany nim dalszy ciężki stan pacjenta prowadzący do zgonu, ucisk na szyję jest również warunkiem adekwatnym do skutku w postaci śmierci.

J. B. miał 177 cm wzrostu, ważył około 65 kg.

Protokół sądowo- lekarskich oględzin i sekcji zwłok ludzkich

k.408-415

Opinia sądowo – lekarska biegłego E. R.

k. 673-688

Ustna opinia sądowo – lekarska biegłego E. R.

k.883v.-888v.

Dokumentacja medyczna J. B.

Tom V akt

Sprawozdania z badań

k.366 - 367

Opinia sądowo- lekarska lek med. D. N.

k.121-122

4.

U G. P. (1) stwierdzono obrażenia w postaci otarć naskórka wyrostka łokciowego kości łokciowej lewej o wymiarach 0,5 X 0,2 cm., poprzecznego otarcia skóry grzbietowej powierzchni stawu międzypaliczkowego bliższego palca II ręki lewej o wymiarach 0,7 X 0,2 cm, zaczerwienia skóry okolicy łopatki lewej o wymiarach 5x7 cm, otarcia skóry przedniej powierzchni rzepki lewej o wymiarach 2 X 2 cm, otarcia skóry bocznej krawędzi bocznej rzepki lewej o wymiarach 1 X 0,5 cm.

Mogły one powstać w wyniku zdarzenia z 22.12.2022 r. i naruszyły czynności narządu ciała na czas nie przekraczający 7 dni.

Opinia sądowo – lekarska lek.med. D. N.

k.58, k.133-134

5.

Badanie G. P. (1) w dniu 23.12.2022r o godz. 4:50 wykazało 1,45 mg/l alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu.

G. P. (1) został zatrzymany w dniu 23 grudnia 2022r. o godz. 3:35 a następnie tymczasowo aresztowany postanowieniem sadu Rejonowego (...) z dnia 24 grudnia 2022r. w sprawie (...). Stosowanie tymczasowego aresztowania przedłużano, a następnie G. P. (1) został zwolniony z aresztowania 17 grudnia 2023r. (brak danych o godzinie zwolnienia).

Protokół badania stanu trzeźwości

k.6

Protokół zatrzymania G. P. (1)

k.2

Postanowienie o tymczasowym aresztowaniu

k.78

Dane z bazy W.-sad

k.959-963

6.

Badanie P. X. w dniu 24.12.2022r o godz. 6,59 wykazało 1,37 mg/l alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu.

P. X. został zatrzymany w dniu 24 grudnia 2022r. o godz. 6:45 a następnie tymczasowo aresztowany postanowieniem Sądu Rejonowego (...) z dnia 26 grudnia 2022r. w sprawie (...).

Stosowanie tymczasowego aresztowania przedłużano, a następnie P. X. został zwolniony z aresztowania 18 grudnia 2023r. godz.14:10.

Protokół badania stanu trzeźwości

K92

Protokół zatrzymania P. X.

k.80

Postanowienie o tymczasowym aresztowaniu

k.111

Zawiadomienie o zwolnieniu

k.767

7.

G. P. (1) urodził się (...), jest kawalerem, o wykształceniu podstawowym bez wyuczonego zawodu, przed osadzeniem pracował dorywczo w N. z dochodem ok. 1500 euro miesięcznie. G. P. (1) ma dwóch synów w wielu 8 i 13 lat, ma zobowiązania alimentacyjne wobec dzieci, ma z tego o tytułu zaległości. Nie posiada majątku.

Dane o osobie oskarżonego G. P. (1)

k.807v.

Wywiad kuratora sądowego

k. 289-290

8.

G. P. (1) był uprzednio wielokrotnie karany, w tym za czyny z użyciem przemocy, zaś wyrokiem Sądu Rejonowego (...) z dnia 17 sierpnia 2021 roku, sygn. akt, (...) za występek z art.158§1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 5, którą następnie zarządzono do wykonania i którą odbywał częściowo w okresie od dnia 28 maja 2015 roku do dnia 5 kwietnia 2016 roku, następnie objętym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego (...) z dnia 20 grudnia 2017 roku, sygn. akt (...), na mocy którego orzeczono karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 7 października 2017 roku do dnia 17 czerwca 2019 roku.

Ostatni wyrok skazujący zapadł przed Sądem Rejonowym (...) w dniu 30.01.2026r. w sprawie (...) za czyn z art.157§2 k.k. i inne.

Dane o karalności G. P. (1)

k.703-711, k.754-758, k.964-968

Odpis wyroku łącznego Sądu Rejonowego (...) (...)

k.273-274

Odpis wyroku Sądu Rejonowego w O. (...)

k.312

Odpis wyroku Sądu Rejonowego (...) (...)

k.328

Odpis wyroku Sądu Rejonowego (...) (...)

k.424

Informacje o wyroku

k.425

Odpis wyroku Sądu Rejonowego (...) (...)

k.518

Odpis wyroku Sądu Rejonowego (...) (...)

k.519-520

Dane z bazy W.-sad

k.522 i k.959-963

Odpis wyroku Sądu Rejonowego (...) (...)

k.523

9.

G. P. (1) nie jest chory psychicznie w rozumieniu psychozy aktualnie i nie był chory w krytycznym czasie. Nie jest również upośledzony umysłowo. Osobowość opiniowanego jest zwarta, mało rozbudowana, jest zdolny do funkcjonowania społecznego, pracy zawodowej, relacji interpersonalnych. Jest zdolny do kontroli nad emocjami i zachowaniem. Podawany sposób picia alkoholu i odurzania się amfetaminą wskazuje na zespół uzależnienia. Opiniowany deklaruje wieloletnią abstynencję amfetaminową. Odnośnie alkoholu wskazuje, że okresowo pije ciągami, potwierdza występowanie objawów abstynencyjnych, utratę kontroli nad spożywaniem alkoholu. Zna swój sposób reagowania pod wpływem alkoholu. Zna i rozumienie obowiązujące normy społeczno – prawne.

Analiza zachowania opiniowanego w krytycznym czasie wskazuje na upicie o przebiegu prostym. Działania objęte zarzutem nie miały motywacji psychotycznej, chorobowej. Były wynikiem rozhamowującego działania alkoholu.

W krytycznym czasie w odniesieniu do stawianego zarzutu G. P. (1) nie miał z przyczyn chorobowych zniesionej ani w stopniu znacznym ograniczonej zdolności rozumienia znaczenia czynów i pokierowania swoim postepowanie. Nie zachodzą warunki z art.31§1 i 2 k.k.

G. P. (1) może brać udział w postępowaniu karnym i jest zdolny do samodzielnej rozsądnej obrony.

Opinia sądowo – psychiatryczna dot. G. P. (1)

k.644-647

10.

P. X. urodził się (...), jest kawalerem, ma troje dzieci, zobowiązany do uiszczania alimentów na jednego syna, przed osadzeniem pracował dorywczo na budowie z dochodem ok.2500 zł.

Dane o osobie oskarżonego P. X.

k.807v.

Wywiad kuratora sądowego

k.293-294

11.

P. X. był uprzednio wielokrotnie karany, w tym za czyny przeciwko mieniu i z użyciem przemocy, po raz ostatni wyrokiem Sądu Rejonowego (...) z 17.06.2025 r. w sprawie (...) za czyn z art.278§1 k.k. i inne.

Dane o karalności P. X.

k.759-762, k.969-973

Dane z bazy noe-sad

k.956-958

12.

P. X. nie jest chory psychicznie w rozumieniu psychozy aktualnie i nie był chory w krytycznym czasie. Nie jest również upośledzony umysłowo.

Osobowość opiniowanego jest zwarta, mało rozbudowana, jest zdolny do funkcjonowania społecznego, pracy zawodowej, relacji interpersonalnych. Jest zdolny do kontroli nad emocjami i zachowaniem.

Nie jest uzależniony od żadnego środka psychoaktywnego, podany sposób picia alkoholu nie pozwala rozpoznać zespołu uzależnienia.

Zna swój sposób reagowania na spożyty alkohol. Zna i rozumienie obowiązujące normy społeczno – prawne.

Analiza zachowania opiniowanego w krytycznym czasie nie wskazuje na inne formy upicia niż upicie o przebiegu prostym.

Działania objęte zarzutem nie miały motywacji psychotycznej, chorobowej.

W krytycznym czasie w odniesieniu do stawianego zarzutu P. X. nie miał z przyczyn chorobowych zniesionej ani w stopniu znacznym ograniczonej zdolności rozumienia znaczenia czynów i pokierowania swoim postepowanie. Nie zachodzą warunki z art.31§1 i 2 k.k.

P. X. może brać udział w postępowaniu karnym i jest zdolny do samodzielnej rozsądnej obrony.

Opinia sądowo – psychiatryczna dot. P. X.

k.648-651

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

--

--

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

--

--

--

Ocena Dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1

Zeznania świadka P. G.

W odniesieniu do przebiegu wydarzeń z 22 grudnia 2022r. Sąd w znacznej mierze oparł ustalenia na obiektywnym dowodzie w postaci zapisu nagrania monitoringu, którego oględziny dokonano w toku postępowania przygotowawczego, a nadto dowód z odtworzenia nagrania przeprowadzono na rozprawie w obecności oskarżonych. Zapis ten nie budził wątpliwości co do jego ciągłości oraz możliwości rozpoznania na nim osób uczestniczących w zdarzeniu.

Oceniając wyjaśnienia oskarżonych należało mieć na uwadze to, że prawem oskarżonego jest złożyć wyjaśnienia takiej treści, jaka w sposób najpełniejszy realizuje jego prawo do obrony.

Relacje przedstawione w tym zakresie przez oskarżonych w przeważającej części były zgodne z powyższym zapisem, jednakże częściowo wyjaśnienia oskarżonych nie odpowiadały one rzeczywistemu przebiegowi zdarzenia.

Wyjaśnienia złożone przez oskarżonego G. P. (1) wskazywały na to, że pokrzywdzonego J. B. spotkał niedługo przed zdarzeniem i zgodził się na to, aby oczekując na nocny autobus razem spożyć alkohol zakupiony przez oskarżonego w pobliskim sklepie. G. P. (1) podał, że do czasu pojawienia się na przystanku P. X. wszystko przebiegało spokojnie, nikt się nie awanturował. Natomiast os tego momentu P. X. zaczął wprowadzać zamieszanie, G. P. (1) „pogonił go” i ten miał nie wracać, jednak po 10-15 minutach wrócił i zaczął zaczepiać pokrzywdzonego. W związku z tym oskarżony postanowił go przegonić, natomiast pokrzywdzony się zdenerwował i zaczął do wszystkich „startować z łapami”. G. P. (1) chciał go uspokoić i trochę poszarpał pokrzywdzonego, ale jak wskazał nie wyrządził mu krzywdy. Natomiast to P. X. zaczął bić pokrzywdzonego, rzucając się na niego, wobec czego pokrzywdzony zaczął go przyduszać i mocniej okładać. G. P. (1) chciał go uspokoić ale pokrzywdzony nie reagował, więc chwycił go od tyłu aby go przytrzymać i odciągnąć. Przyznał, że go trzymał natomiast zaprzeczył że by miał go dusić. Cały czas mówił do pokrzywdzonego, że jak się uspokoi to go puści. W pewnym momencie zauważył, że J. zeszły ręce na bok, więc oskarżony stał i był pewny, że pokrzywdzony zemdlał i uderzył go kilkukrotnie w twarz aby go ocucić. Następnie kazał wezwać pogotowie, no nikt nie miał przy sobie telefonu. Pytany o to, czy zdaje sobie sprawę, że ucisk w okolicach szyi może spowodować, że krew nie dopływa do mózgu i taka osoba nie może oddychać potwierdził to.

Słuchany w toku śledztwa G. P. (1) nie przyznał się do pobicia pokrzywdzonego wspólnie i w porozumieniu, natomiast wskazał że chwycił pokrzywdzonego z szyję od tyłu swoim ramieniem chcąc go uspokoić, ponieważ pokrzywdzony bił się z innym mężczyzną w czerwonych butach ( jak ustalono z P. X.). Wskazał że nie chciał zrobić krzywdy pokrzywdzonemu. Odnośnie genezy zajścia podał, że razem z pokrzywdzonym i innym osobami pił alkohol na przystanku tramwajowym koło dworca głównego i nagle pokrzywdzonego zaczął zaczepiać jakiś nieznany G. P. (1) mężczyzna. Podobnie zrelacjonował przebieg zdarzenia w kolejno składanych wyjaśnieniach zaprzeczając aby miał dusić pokrzywdzonego i go kopać. G. P. (1) każdorazowo wskazywał, że to on kazał wezwać pogotowie.

G. P. (1) rozpoznał się również na odtworzonym mu nagraniu (k.586-587).

P. X. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu potwierdzając, że uderzył pokrzywdzonego pięścią w twarz. Wyjaśnił nadto, że G. P. (1) nie znał i widział go wówczas po raz pierwszy. Pokrzywdzonego znał wcześniej tylko z imienia, przyznał, że zdarzenie przebiegało tak jak opisał je G. P. (1). P. X. podał również, że G. P. (1) próbował odciągnąć i uspokoić pokrzywdzonego, a ten mówił że go przyciągnie aż ten się uspokoi.

Oskarżony wyjaśnił również, że później jeszcze chyba kopnął pokrzywdzonego w bark gdy ten był z pozycji jakby kucał. W wyjaśnieniach składanych w toku śledztwa przyznał się nadto do uderzenia leżącego J. B. pięścią w twarz zaprzeczając aby go dusił i wskazując, że dusił go drugi mężczyzna (jak ustalono G. P. (2)). W pierwszych wyjaśnieniach P. X. podał nadto, r jak ten mężczyzna dusił pokrzywdzonego, to mówił mu żeby „”Odklepnął to go puści”, natomiast wydawało mu się, że J. będąc duszonym nic nie mówił, nie odzywał się. Słuchany po raz kolejny wskazał, że nie wie w jaki sposób pokrzywdzony miał „odklepnąć” (k.591).

Ponadto P. X. wskazał, poszedł zobaczyć czy pokrzywdzony oddycha natomiast to P. reanimował J. bo jako pierwszy zobaczył, że J. nie oddycha,

P. X. rozpoznał się również na odtworzonym mu nagraniu (k.590-592), wskazując również, że nie pamięta dlaczego doszło do szarpaniny, jednakże wcześniej doszło do kłótni pomiędzy pokrzywdzonym a K. R. (1) o pieniądze, a pokrzywdzony nakazał P. X. aby się nie wtrącał i nie odzywał. Przyznał również, że raz uderzył pokrzywdzonego w twarz i raz go kopnął.

Zeznania świadków P. R. (1) i K. R. (1) wskazywały na okoliczności, które miały miejsce jeszcze przed zdarzeniem na przystanku komunikacji miejskiej. Mianowicie świadkowie wskazywali na wcześniejszą znajomość z J. B. i wspólne spożywanie alkoholu tego dnia. Mianowicie świadek K. R. (1) w odczytanych zeznaniach wskazał, że gdy przyszli na przystanek doszedł do niech nieznany mu mężczyzna i zaczął ubliżać J. B.. Na przystanku pojawił się również drugi mężczyzna, następnie kłótnia pomiędzy mężczyznami przerodziła się walkę, a w trakcie szarpaniny jeden z tych mężczyzn zaczął dusić J. B. i dusił go aż ten stracił przytomność, nie reagując na krzyki świadka aby zostawił pokrzywdzonego. Odnośnie przebiegu zdarzenia K. R. (1) przyznał, że mężczyzna ten dusząc pokrzywdzonego krzyczał coś do niego, ale świadek nie pamiętał co to było. Wskazał, że jak mężczyzna ten puścił pokrzywdzonego, K. R. (1) zobaczył, że pokrzywdzony nie oddycha i zaczął uciskać jego klatkę żeby go reanimował, jak również poprosił przechodzącą dziewczynę, aby zadzwoniła po pogotowie. Wskazał również, że do przyjazdu pogotowia uciskał klatkę piersiową pokrzywdzonego.

Według relacji K. R. (2) w czasie zdarzenia siedział w wiacie przystankowej, nie ruszał się, był bardzo pijany.

P. R. (2) wskazał natomiast, że był w ciągu alkoholowym i pamiętał tylko, że obudzili go policjanci, co było zgodne z relacją K. R. (1). Nie było podstaw do uznania tych zeznań za niewiarygodne, jednakże nie miały one finalnie znaczenia dla ustalenia przebiegu zajścia.

Należało wskazać, że z informacji uzyskanych na miejscu zdarzenia wynikało, ze na przystanku przebywał jeszcze jeden mężczyzna – G. W., jednakże czynności prowadzone w toku postepowania przygotowawczego nie pozwoliły na skuteczne przeprowadzenie czynności przesłuchania tej osoby z uwagi na brak możliwości ustalenia miejsca jego pobytu.

Zeznania świadków P. G., P. R. (1) oraz T. P. Sad ocenił jako przekonujące. Świadkowie mieli jedynie służbowy kontakt z uczestnikami zdarzenia, pojawili się na miejscu po jego zakończeniu i w ocenie Sądu nie mieli żadnych racjonalnych powodów do przedstawiania wersji korzystnej dla żadnej z osób w nim uczestniczących.

Jako przekonujące Sąd ocenił zeznania świadka M. P. (1), która jako jedyna postronna osoba zareagowała na zaistniałą sytuację. Należało zauważyć, że również jako jedyna nie była pod wpływem alkoholu, który niewątpliwie mógł mieć wpływ na sposób relacjonowania zdarzenia przez jego uczestników. Zeznania świadka w znacznej mierze korespondowały z zapisem nagrania przebiegu zdarzenia. W odniesieniu jednak do przytoczonej dopiero na rozprawie wersji według której pokrzywdzony podczas obecności pokrzywdzonej miał wypowiadać jakieś słowa sąd jak niżej omówiono ocenił je z dużą ostrożnością, mając na uwadze treść opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej, który wskazał, że po nagłym zatrzymaniu krążenia nie było możliwości aby pokrzywdzony wypowiadał jakieś słowa.

zeznania świadka M. P. (1)

zeznania świadka P. R. (1)

odczytane zeznania świadka K. R. (1) (świadek zmarł)

Odczytane zeznania świadka P. R. (2)

zeznania świadka T. P.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. P. (1)

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego P. X.

Protokół oględzin monitoringu

Zapis monitoringu na płycie CD

Protokół zatrzymania rzeczy

2.

Dokumentacja medyczna J. B.

Dokumenty dotyczące stanu zdrowia oskarżonego od momentu podjęcie wobec niego czynności ratunkowych przez Zespół (...) aż do daty zgonu nie były kwestionowane przez strony i w ocenie Sądu nosiły walor rzetelności pozwalający na wykorzystanie celem dokonania ustaleń co do procesu leczenia J. B. w tym podjętych czynności medycznych, jak również ustalenia, że do czasu śmierci nie odzyskał przytomności.

Kopia karta zgonu

3.

Protokół sądowo- lekarskich oględzin i sekcji zwłok ludzkich

Oceniając jako rzetelną opinię biegłego E. R. oraz przedstawioną przez niego na rozprawie opinię uzupełniającą Sąd miał na uwadze to, że biegły zapoznał się zarówno z danymi z akt sprawy ale również z dokumentacją medyczną pokrzywdzonego, protokołem z sekcji zwłok, zapisem monitoringu.

Biegły dysponujący odpowiednią wiedzą medyczną oraz mający wieloletnie doświadczenie w opiniowaniu w podobnych sprawach przyjął, że pokrzywdzony J. B. doznał obrażeń ciała w postaci otarć naskórka na głowie, szyi, kończynach górnych i dolnych oraz stanu po nagłym zatrzymaniu krążenia, czego następstwem była jego śmierć w dniu 1 stycznia 2023 roku.

Słuchany na rozprawie 28 października 2025r. biegły wskazał, że pokrzywdzony J. B. zmarł w szpitalu po 10 dniach hospitalizacji na skutek powikłań ciężkiego stanu ogólnego, jakim było zapalenie płuc i niewydolność wielonarządowa. Ciężki stan ogólny pokrzywdzonego wynikał natomiast z incydentu pozaszpitalnego nagłego zatrzymania krążenia. Do nagłego zatrzymania krążenia doszło 23 grudnia 2022 roku na przystanku komunikacji miejskiej we D. w nocy, na skutek silnego ucisku wywieranego na szyję pokrzywdzonego. Biegły wskazał również, że mechanizm prowadzący do nagłego zatrzymania krążenia i sposób działania sprawcy został udokumentowany na zapisie monitoringu który biegły analizował, jak również wynika z zeznań świadków jak i wyjaśnień oskarżonego.

Biegły wyjaśnił również w jakim mechanizmie doszło u pokrzywdzonego do nagłego zatrzymania krążenia wykluczając, aby przyczyniły się do niego zmiany chorobowe pokrzywdzonego a także wysokie stężenie alkoholu etylowego – 4 promile w tym aby w opiniowanej sytuacji u pokrzywdzonego doszło do śpiączki alkoholowej, co biegły szczegółowo uzasadnił.

Biegły zaopiniował również, że nagłe zatrzymanie krążenia będące następstwem ucisku mechanicznego wywieranego na szyję miało bezpośredni związek ze zgonem, dlatego że zapoczątkowało ciąg zdarzeń doprowadzających do śmierci. Tym samym, nagłe zatrzymanie krążenia było warunkiem bezwzględnie koniecznym do nastąpienia skutku śmiertelnego. Natomiast zatrzymanie krążenia to stan realnego zagrożenia życia, jeśli by nie przywrócono akcji serca pokrzywdzonemu to zmarłby na miejscu zdarzenia.

Biegły wyjaśnił również, że silny ucisk na szyję naraża b=na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, natomiast kopnięcia które generują względnie dużą siłą w obrębie głowy czy twarzy jest duże prawdopodobieństwo powstania złamań twarzoczaszki.

Biegły odniósł się również do mechanizmu powstania innych obrażeń ujawnionych w wyniku oględzin i sekcji zwłok pokrzywdzonego wskazując, że mogły powstać w następstw zdarzenia 23 grudnia 2022r. Biegły wskazał, że otarcia naskórka obecne były n. na kolanach, łokciach, głowie, a są to takie lokalizacje, w których mogły powstać obrażenia np. wskutek upadku podczas zdarzenia. Należało w tym miejscu zauważyć, że nagranie zdarzenia zarejestrowało nie tylko ciosy zadawane przez oskarżonych ale również kilkukrotny upadek pokrzywdzonego na twarde podłoże przystanku.

W odniesieniu do wpływu transportu pokrzywdzonego do innego szpitala na jego zgon biegły wskazał, że mógł pogorszyć stan zdrowia, ponieważ optymalnie w takiej sytuacji byłoby gdyby od razu trafił na oddział intensywnej terapii, natomiast były to powikłania ciężkiego stanu wynikającego z nagłego zatrzymania krążenia. Biegły wskazał również, że u podłoża zapełnia płuc niezależnie o tego skąd wziąłby się ten czynnik zapalny był ciężki stan: wentylacja mechaniczna i unieruchomienie pacjenta i jest to typowe powikłanie takiego stanu.

Opinia sądowo – lekarska biegłego E. R.

Ustna opinia sądowo – lekarska biegłego E. R.

Dokumentacja medyczna J. B.

Sprawozdania z badań

Opinia sądowo- lekarska lek med. D. N.

4.

Opinia sądowo – lekarska lek.med. D. N.

Opinia rzetelna pozwalająca na ustalenie obrażeń ciała ujawnionych u oskarżonego G. P. (1) po zatrzymaniu oraz mechanizmu ich powstania, tj. w czasie zdarzenia objętego zarzutem.

5.

Protokół badania stanu trzeźwości

Dokumenty sporządzone we właściwej formie przez uprawnione organy nie kwestionowane przez strony, pozwalające na ustalenia stanu trzeźwości oskarżonego, jak również okresy jego zatrzymania i następnie tymczasowego aresztowania do czasu zwolnienia.

Protokół zatrzymania G. P. (1)

Postanowienie o tymczasowym aresztowaniu

Dane z bazy W.-sad

6.

Protokół badania stanu trzeźwości

Dokumenty sporządzone we właściwej formie przez uprawnione organy nie kwestionowane przez strony, pozwalające na ustalenia stanu trzeźwości oskarżonego, jak również okresy jego zatrzymania i następnie tymczasowego aresztowania do czasu zwolnienia.

Protokół zatrzymania P. X.

Postanowienie o tymczasowym aresztowaniu

Zawiadomienie o zwolnieniu

7.

Dane o osobie oskarżonego G. P. (1)

Dane nie kwestionowane przez strony pozwalające na ustalenie sytuacji rodzinnej oraz majątkowej oskarżonego.

Wywiad kuratora sądowego

8.

Dane o karalności G. P. (1)

Dane nie budzące wątpliwości a pozwalające na ustalenie, że oskarżony G. P. (1) był wcześniej karany, a przypisanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa.

Odpis wyroku łącznego Sądu Rejonowego (...) (...)

Odpis wyroku Sądu Rejonowego w O. (...)

Odpis wyroku Sądu Rejonowego (...) (...)

Odpis wyroku Sądu Rejonowego (...) (...)

Informacje o wyroku

Odpis wyroku Sądu Rejonowego (...) (...)

Odpis wyroku Sądu Rejonowego (...) (...)

Dane z bazy W.-sad

Odpis wyroku Sądu Rejonowego (...) (...)

9.

Opinia sądowo – psychiatryczna dot. G. P. (1)

Sąd nie kwestionował rzetelności opinii opracowanej przez biegłych na etapie postępowania przygotowawczego w tym zarówno co do oceny poczytalności oskarżonego w czasie czynu, jak i w czasie postępowania.

Biegli dysponowali zarówno odpowiednią wiedzą jak i doświadczeniem zawodowym w opiniowaniu w podobnego rodzaju sprawach.

10.

Dane o osobie oskarżonego P. X.

Dane nie kwestionowane przez strony pozwalające na ustalenie sytuacji rodzinnej oraz majątkowej oskarżonego

Wywiad kuratora sądowego

11.

Dane o karalności P. X.

Dane nie budzące wątpliwości a pozwalające na ustalenie, że oskarżony P. X. był wcześniej karany.

Dane z bazy noe-sad

12.

Opinia sądowo – psychiatryczna dot. P. X.

Sąd nie kwestionował rzetelności opinii opracowanej przez biegłych na etapie postępowania przygotowawczego w tym zarówno co do oceny poczytalności oskarżonego w czasie czynu, jak i w czasie postępowania.

Biegli dysponowali zarówno odpowiednią wiedzą jak i doświadczeniem zawodowym w opiniowaniu w podobnego rodzaju sprawach.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Wyjaśnienia oskarżonego G. P. (1)

Jak wyżej wskazano prawem oskarżonego jest złożyć wyjaśnienia takiej treści, jaka w sposób najpełniejszy realizuje jego prawo do obrony.

Oceniając wyjaśnienia złożone przez oskarżonego Sąd w znacznej części uznał je właśnie za realizację tego uprawnienia.

Wyjaśnienia oskarżonego G. P. (2) jak wskazano częściowo odpowiadały przebiegowi zdarzenia utrwalonemu na zapisie z monitoringu. Mianowicie oskarżony wskazywał na postawę pokrzywdzonego, który rzeczywiście jak wskazywał zapis i co Sąd wyżej ustalił był agresywny i zaczepiał osoby znajdujące się na przystanku komunikacji miejskiej przy ul. (...).

Odnośnie swojego zachowania wobec J. B. oskarżony wskazał, że objął pokrzywdzonego od tyłu żeby go przytrzymać i odciągnąć od współoskarżonego, jednakże go nie dusił, bo jak podał gdyby chciał go udusić to po 10 sekundach byłby nieprzytomny. Tak sformułowanym wyjaśnieniom przeczy zapis monitoringu, który zarejestrował, że uścisk ręki oskarżonego na szyi pokrzywdzonego trwa półtorej minuty. Należało zauważyć, że wyjaśnienia te stały również częściowo w sprzeczności z zeznaniami świadka M. P. (1) (por. k.870v.) która podała, że leżący na ziemi pokrzywdzony był podduszany przez oskarżonego G. P. (1).

G. P. (1) wskazał również że cały czas mówił do pokrzywdzonego żeby się uspokoił, żeby go klepnął na znak, że jest już spokojny i jakby pokrzywdzony go klepnął, to by go puścił żeby wstał. Wersja ta choć nie można jej z oczywistych powodów zweryfikować czy o ile miała miejsce dotarła do świadomości pokrzywdzonego (choć wskazuje na nią również P. X.) jawi się jedynie jako próba wytłumaczenia opisanego wyżej zachowania oskarżonego, zwłaszcza, że oskarżony sam podał, że zdaje sobie sprawę z tego, że ucisk w okolicy szyi może spowodować że krew nie dopływa do mózgu i że taka osoba nie może oddychać, jednakże wyjaśnił, że nie wie jakie skutki może powodować takie działanie ponieważ nie jest lekarzem.

częściowo wyjaśnienia oskarżonego P. X.

Również jako nieprzekonującą Sąd ocenił tą część wyjaśnień P. X., w których oskarżony ten wskazywał na to, że G. P. (1) nie dusił pokrzywdzonego a nadto gdyby nie interwencja G. P. (1) jego życie byłoby zagrożone. Tak sformułowanym wyjaśnieniom przeczy zapis przebiegu zdarzenia zarejestrowany na monitoringu.

Częściowo zeznania świadka M. P. (1)

Odnosząc się do relacji świadka M. P. (1) która opisywała kontakt z pokrzywdzonym należało zauważyć, że dopiero na rozprawie wskazywała na to, że ona do niego mówiła a pokrzywdzony „w połowie coś mamrotał” uzupełniając wypowiedź odpowiadając na pytania obrońcy że „był lekki kontakt ale nie zrozumiałam tego” podając wcześniej w odpowiedzi na pytania że „mamrotał coś o pomocy ale tak po ukraińsku”. Mając na uwadze relacje świadków funkcjonariuszy policji, zapisy dokumentacji medycznej oraz opinię biegłego E. R. należało bardzo ostrożnie ocenić tą część wypowiedzi świadka. Zwłaszcza biegły w ustnej opinii odnosząc się do tej części zeznań świadka wskazał, że po nagłym zatrzymaniu krążenia nie było możliwości aby pokrzywdzony wypowiadał jakieś słowa. Natomiast w sytuacji gdyby do nagłego zatrzymania krążenia doszło w krótkim czasie po ucisku wówczas możliwe byłoby jedynie nie wypowiadanie się, ale jakieś nieartykułowane dźwięki w okresie agonalnym. (por.k.885v.)

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

x☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Punkt II części dyspozytywnej

P. X.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy pozwolił na przyjęcie, ze działanie P. X. ograniczyło się do udziału w pobiciu, w którym pokrzywdzony został narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.

Działanie oskarżonego polegało na tym, że szarpał pokrzywdzonego, popychał, uderzył w głowę i kopnął (co wprost wynikało z zapisu monitoringu), czym spowodował u niego obrażenia w postaci otarć naskórka na głowie, szyi, kończynach górnych i dolnych.

Sąd przyjął, że P. X. w dniu 23 grudnia 2022 roku, we D., działając wspólnie i w porozumieniu z G. P. (1), wziął udział w pobiciu J. B., w ten sposób, że szarpał go, popychał, uderzył w głowę i kopnął, czym spowodował u niego obrażenia w postaci otarć naskórka na głowie, szyi, kończynach górnych i dolnych przy czym uzupełnił opis czynu o jego ustawowe znamiona mianowicie, że w pobiciu tym J. B. został narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i ciężki uszczerbek na zdrowiu, co stanowi przestępstwo z art.158§1 k.k.

Należy przypomnieć, że czynu z art.158 §1 k.k. dopuszcza się ten, kto bierze udział w bójce lub pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo uraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art.156§1 k.k. lub w art.157§1 k.k.

Strona przedmiotowa przestępstwa polega na braniu udziału w zdarzeniu określanym, jako bójka lub pobicie. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przez bójkę rozumie się starcie, pomiędzy co najmniej trzema osobami, z których każda występuje w zdarzeniu w podwójnej roli: atakującego i broniącego się. Pobicie natomiast polega na czynnej napaści dwóch lub więcej osób na jedną lub więcej osób, przy czym strona atakująca (sprawcy pobicia) ma przewagę nad napadniętymi (por. System..., t. 4, cz. 1, s. 457; podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 grudnia 1971 r., IV KR 194/71, OSNKW 1972, nr 6, poz. 98, oraz w wyroku z dnia 21 maja 1973 r., III KR 91/73, LEX nr 63533).

Czyn sprawcy polega na „braniu udziału w bójce lub pobiciu", przez co należy rozumieć nie tylko aktywne uczestnictwo w którymś z tych zajść przybierające postać zadawania ciosów. Udział w bójce lub pobiciu będzie stanowić także zachowanie polegające na „zagrzewaniu" uczestników do walki, np. poprzez okrzyki czy też inne działania, które z uwagi na charakter tych zdarzeń mogą potęgować ich niebezpieczeństwo. W orzecznictwie wskazuje się, że udziałem w bójce lub pobiciu może być każda forma świadomego współdziałania uczestników pobicia, a w jej ramach również każdy środek użyty do ataku na inną osobę (inne osoby), jeżeli wspólne działanie powoduje narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku wskazanego w art. 156 § 1 lub w art. 157 § 1 k.k. (vide: wyrok SA w Białymstoku z 8.07.2014 r., II AKa 126/14, LEX nr 1496354).

Strona podmiotowa przestępstw udziału w bójce lub pobiciu w typie kwalifikowanym (art. 158 § 2 i 3) ma natomiast charakter mieszany (kombinowany) w rozumieniu art. 9 § 3. Sprawca bierze bowiem umyślnie udział w bójce lub pobiciu, nie obejmując jednak swoim zamiarem kwalifikujących następstw, czyli śmierci lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Następstwa te muszą być natomiast przewidywane lub możliwe do przewidzenia, tak jak ma to miejsce przy nieumyślnie popełnianym czynie zabronionym. Kwalifikowany przez następstwo udział w bójce lub pobiciu ma zatem charakter przestępstwa umyślno-nieumyślnego.

Przestępstwo z art. 158 § 3 k.k. jest t przestępstwem skutkowym, a zatem następstwem pobicia (bójki) jest śmierć osoby atakowanej. Na gruncie przywołanego przepisu skutek śmiertelny jest wynikiem ocenianego całościowo zdarzenia, jakim jest pobicie, i nie musi być łączony z działaniem konkretnego uczestnika tego pobicia. Innymi słowy, na gruncie kwalifikacji prawnej z art. 158 § 3 k.k. nie jest konieczne obiektywne przypisanie skutku konkretnemu uczestnikowi bójki (pobicia), polegające na ustaleniu, że zachowanie tego właśnie sprawcy przyczynowo spowodowało skutek.

W konsekwencji przyjmuje się, że przypisanie oskarżonym następstwa, o jakim mowa w art. 158 § 3 k.k. nie wymaga ustalenia, który z uczestników następstwa takie spowodował. Odpowiedzialność za udział w bójce (pobiciu) ma charakter quasi – zbiorowej, co wynika z samej istoty tego typu czynu. Oznacza to wspólną odpowiedzialność za następstwa działania, co stanowi odstępstwo od zasady indywidualizacji odpowiedzialności karnej. Sprawcy odpowiadają niezależnie od tego, czy można ustalić, który z nich spowodował konkretne następstwa, jednakże pod warunkiem, że każdy z nich możliwość nastąpienia ich przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Jeżeli natomiast sprawca może zostać zindywidualizowany w grę wchodzi odpowiedzialność np. z art.156§3 k.k. i taką kwalifikację Sąd przyjął w odniesieniu do oskarżonego G. P. (1).

Sąd przyjął natomiast, że oskarżony P. X. dopuścił się popełnienia przestępstwa z art.158§1 k.k. a zatem w typie podstawowym.

Podkreślić przy tym trzeba, że jeśli dwóch sprawców atakuje jednego człowieka, przy czym najpierw jeden sprawca szarpie pokrzywdzonego i zadaje ciosy a następnie gdy pokrzywdzony znajduje się już na ziemi dołącza się kolejny a następnie pokrzywdzony jest po raz kolejny uderzany i kopany a kolejno duszony, uznać należy, że obaj sprawcy co najmniej godzą się na uszkodzenie ciała przeciwnika i muszą przewidywać w swojej świadomości możliwość naruszenia narządów jego ciała.

Należało zauważyć, że to zachowanie oskarżonego ograniczyło się do udziału w pobiciu, w którym doszło do narażenia pokrzywdzonego na niebezpieczeństwo utraty życia i ciężki uszczerbek na zdrowiu. Sam oskarżony przyznał, że uderzył pokrzywdzonego w twarz pięścią. Nie ulega wątpliwości, że uderzenie pięścią w twarz, może skutkować – w zależności od użytej siły − złamaniem lub innym urazem twarzoczaszki. Sprawca takiego zdarzenia musi liczyć się z takim skutkiem. Podobnie popychanie czy też szarpanie powodujące upadek ofiary, może skutkować poważnymi obrażeniami, jak na przykład złamaniem kości czy uderzeniem głową o twarde podłoże.

Mając na uwadze zarejestrowaną sekwencje wydarzeń należało przyjąć, że zachowanie oskarżonego podjęte zostało natomiast wspólnie z oskarżonym G. P. (1) i objęte porozumieniem co najmniej w toku zdarzenia.

Należy jednak podkreślić, że to nie P. X. swoim zachowaniem doprowadził do śmierci pokrzywdzonego, a skutek w postaci śmierci pokrzywdzonego nie był objęty zamiarem tego oskarżonego, w tym również zamiarem ewentualnym.

W ocenie Sądu brak podstaw do przyjęcia, że działania podjęte przez oskarżonego były konsekwencją podjętej przez niego obrony koniecznej. Zarejestrowany przebieg zdarzenia wskazywał na to, że faktycznie pokrzywdzony J. B. w czasie zdarzenia również był agresywny jednak mając na uwadze ustaloną kolejność wydarzeń, działania podjęte przez oskarżonych należało ocenić jako odwetowe a nie obronne.

Wina oskarżonego P. X. nie budziła wątpliwości. Brak było przy tym także przesłanek wyłączających bezprawność czynu przypisanego oskarżonemu. Oskarżony jest osobą dorosłą, w pełni zdającą sobie sprawę z konsekwencji swoich działań i nie ujawniono okoliczności, które mogłyby wpłynąć na umniejszenie jego winy, co wynika z badania sądowo - psychiatryczego, któremu oskarżony został poddany na potrzeby tego postępowania.

☐X

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Punkt I części dyspozytywnej

G. P. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Dokonując ustaleń faktycznych i przypisując oskarżonemu G. P. (1) zachowanie opisane w pkt I części dyspozytywnej Sąd uznał, że oskarżony ten zrealizował znamiona czynu z art.156§3 k.k. w zw. z art.156§1 pkt 2 k.k. w zw. z art.64§1 k.k.

Przepis art.156 §1 k.k. penalizuje przestępstwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci:

1) pozbawienia człowieka wzroku, słuchu, mowy, zdolności płodzenia,

2) innego ciężkiego kalectwa, ciężkiej choroby nieuleczalnej lub długotrwałej, choroby realnie zagrażającej życiu, trwałej choroby psychicznej, całkowitej albo znacznej trwałej niezdolności do pracy w zawodzie lub trwałego, istotnego zeszpecenia lub zniekształcenia ciała.

Natomiast w art. 156 § 3 k.k. przewidziano odmianę kwalifikowaną spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, którego następstwem jest śmierć ofiary.

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że tylko pełna utrata funkcji życiowych danych organów uzasadnia zakwalifikowanie czynu sprawcy jako spowodowania ciężkiego kalectwa z art. 156 § 1 pkt 1 k.k. W innych wypadkach postuluje się kwalifikowanie czynu sprawcy z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. (V. [w:] D., V. II/1, s. 358). Sąd Najwyższy wyraźnie stanął na stanowisku, że zniesienie czynności jednego z narządów parzystych (jąder, oczu, nerek, płuc, uszu) stanowi „inne ciężkie kalectwo”, ponieważ każdy z nich jest ważnym dla życia narządem o samodzielnej wysoce wyspecjalizowanej czynności. Jeżeli natura wyposażyła człowieka w dwa narządy, utrata jednego z narządów parzystych oznacza odebranie w znacznym zakresie temu narządowi zdolności funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem (wyroki SN: z 10.11.1973 r., IV KR 340/73, OSNPG 1974/3, poz. 42; z 28.03.1979 r., V KRN 16/79, OSNKW 1979/10, poz. 107).

Kodeks nie określa bliżej zachowania sprawcy, realizującego znamiona typów czynów zabronionych opisanych w art. 156 § 1–3. Realizować będzie te znamiona każde zachowanie, które stanowić może podstawę obiektywnego przypisania skutku w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Będą to więc zachowania, które niosą ze sobą istotne zwiększenie niebezpieczeństwa nastąpienia ciężkiego uszczerbku na zdrowiu albo występujące już niebezpieczeństwo jeszcze istotnie zwiększają. Zob. wyrok SN z 1.12.2000 r., IV KKN 509/98, OSNKW 2001/5–6, poz. 45. Istotą tych zachowań będzie naruszenie reguł postępowania z takim dobrem prawnym, jakim jest zdrowie drugiego człowieka.

Należy zauważyć, że spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu może być popełnione zarówno umyślnie (art. 156 § 1 k.k.), jak i nieumyślnie (art. 156 § 2 k.k.). Pojęcie zamiaru zostało zdefiniowane w art. 9 § 1 k.k. Zgodnie z tym przepisem zamiar popełnienia czynu zabronionego obejmuje swym zakresem zarówno sytuację, gdy sprawca przewidując możliwość popełnienia czynu zabronionego godzi się na to. Wynika z tego, że dla ustalenie formy stadialnej należy stwierdzić, że sprawca działał z zamiarem bezpośrednim albo że działał z zamiarem wynikowym.

Ustalenie co do zamiaru sprawcy winno wynikać z całokształtu zarówno przedmiotowych, jak i podmiotowych okoliczności. W sytuacji gdy na podstawie wyjaśnień oskarżonego nie da się w sposób niebudzący wątpliwości ustalić zamiaru sprawcy, to dla prawidłowego ustalenia rzeczywistego zamiaru sąd powinien sięgnąć do najbardziej uchwytnych i widocznych elementów działania sprawcy, to jest okoliczności przedmiotowych (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2004 roku, IV KK 276/03 OSNwSK 2004/1/29). Ustalenia te nie mogą opierać się wyłącznie na fragmentarycznych faktach wiążących się ze stroną wykonawczą, lecz powinny być wnioskiem koniecznym, wynikającym z analizy całokształtu przedmiotowych i podmiotowych okoliczności zajścia, a w szczególności ze stosunku sprawcy do pokrzywdzonego, jego właściwości osobistych i dotychczasowego trybu życia, pobudek oraz motywów działania, siły ciosu, głębokości, kierunku rany i rozmiarów użytego narzędzia, oraz z wszelkich innych przesłanek wskazujących na to, że sprawca, chcąc spowodować uszkodzenie ciała, zgodą swą, stanowiącą realny proces psychiczny, obejmował tak wyjątkowo ciężki skutek, jakim jest śmierć ofiary (Wyrok Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 28 czerwca 1977 r. VI KRN 14/77, LEX nr 19376).

Przestępstwo określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.k. jest przestępstwem umyślnym kwalifikowanym przez następstwo. Przy przestępstwach przeciwko życiu i zdrowiu w orzecznictwie wskazuje się, że zamiar sprawcy może przyjmować postać tzw. zamiaru ogólnego, przy którym sprawca powinien uświadamiać sobie przynajmniej możliwość spowodowania swoim zachowaniem ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, lecz dokładna postać zadanych obrażeń nie musi być sprecyzowana w jego świadomości. Innymi słowy, zamiar ogólny obejmuje faktyczne skutki będące wynikiem zadawanych umyślnie obrażeń (zob. wyr. SA w Łodzi z 26.2.2002 r., II AKa 18/02, Prok. i Pr. 2004, Nr 4, poz. 21; wyr. SA w Warszawie z 29.11.2013 r., II AKa 388/13, B.; wyr. SA w Krakowie z 26.3.2015 r., II AKa 244/14, B.; wyr. SA we Wrocławiu z 26.6.2019 r., II AKa 173/19, B.).

Postać ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, będąca skutkiem działania oskarżonego, nie musiała być w jego w świadomości precyzyjnie skonkretyzowana. Sprawca może nie ogarniać swym zamiarem następstw uderzenia w postaci wystąpienia ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci innego ciężkiego kalectwa. Te następstwa objęte są winą nieumyślną ze strony sprawcy. Oskarżony dusząc pokrzywdzonego co najmniej powinien był i mógł przewidzieć aż tak daleko idące następstwa. Tym samym przyjąć należy, że godził się na następstwa w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. W konsekwencji, przestępstwo to cechuje się winą kombinowaną, mieszaną- udział jest umyślny, a następstwa objęte są nieumyślnością.

Jak przyjmuje się w orzecznictwie, „powszechnie wiadomo (z doświadczenia życiowego), iż nawet jedno mocne uderzenie (kopnięcie) w głowę, klatkę piersiową czy brzuch może spowodować poważne obrażenia ciała” (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 22 stycznia 2013 r., II AKa 292/12, LEX nr 1282756). W tym wypadku nie chodzi przy tym o to, żeby uderzając pokrzywdzoną oskarżony wprost chciał spowodować konkretne obrażenia ciała i dokładnie taki skutek wyobrażać sobie w czasie dokonania czynu. Należy odwołać się bowiem do konstrukcji tzw. zamiaru ogólnego. „Postać uszczerbku ciała nie musi być sprecyzowana w świadomości sprawcy, stąd zamiar taki określa się ogólnym. Zamiar ogólny nie jest więc określeniem sugerującym, że chodzi ogólnie o jakiekolwiek skutki zamachu na zdrowie innego człowieka, ale o świadome powodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, o postaciach sprecyzowanych w powyższym przepisie.” (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 22 października 2019 r., II AKa 174/19, LEX nr 2759054).

W wypadku przestępstwa spowodowania uszczerbku na zdrowiu sprawca musi obejmować świadomością przynajmniej możliwość spowodowania swoim zachowaniem ciężkiego uszczerbku na zdrowiu innej osoby i chcieć takiego skutku albo na nastąpienie takiego skutku się godzić, przy czym postać uszkodzenia ciała, wymieniona we wskazanych przepisach, nie musi być wyraźnie sprecyzowana w świadomości sprawcy. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 26 czerwca 2019 r., II AKa 173/19, LEX nr 2722117).

Dla poniesienia odpowiedzialności karnej nie jest bowiem niezbędne, aby sprawca dokładnie przewidział wszystkie szczegółowe i techniczne elementy występujące w przebiegu związku przyczynowego. (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 25 lutego 2015 r., II AKa 28/15, LEX nr 1661280). Przede wszystkim bowiem „Przy umyślnych uszkodzeniach ciała przyjmuje się tak zwany zamiar ogólny, który obejmuje faktycznie powstałe następstwa zadanych umyślnie obrażeń, zakłada się bowiem, że sprawca nie mógł mieć świadomości dokładnego obrazu wszystkich następstw swego działania, ale działał on ze świadomością możliwości powstania daleko sięgającej krzywdy biorąc pod uwagę rodzaj użytego narzędzia, liczbę i siłę uderzeń, odporność ofiary itp.” (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 5 czerwca 2013 r., II AKa 134/13, LEX nr 1331116).

O zamiarze sprawcy wnioskować można w oparciu o okoliczności towarzyszące zdarzeniu, takie jak rodzaj użytego narzędzia, sposób jego użycia, siła zadanych uderzeń, ich umiejscowienie, zachowanie się sprawcy po zdarzeniu. Są to te elementy, które pozwalają na zweryfikowanie wyjaśnień stanowiących niejednokrotnie przyjętą linię obrony (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 10 kwietnia 2014 r., II AKa 74/14, LEX nr 1461217).

Dokonując analizy zamiaru jaki tempore criminis przyświecał oskarżonemu Sąd miał na uwadze przesłanki przedmiotowe tj. sposób działania, a także spowodowane obrażenia i ich umiejscowienie.

Nie należało jednak w żadnej mierze abstrahować także od powodu zajścia i motywów, które kierowały oskarżonym w chwili zdarzenia, ponieważ był to nagle wywołany konflikt, który jak wskazuje zapis monitoringu trwał krótko (w ostatniej fazie duszenia pokrzywdzonego półtorej minuty) a co istotne i co nie umyka uwadze Sądu sprowokowany w znacznej mierze przez pokrzywdzonego.

Sam zaś krytyczny moment, tj. duszenie pokrzywdzonego przez G. P. (1), wynikało z zaostrzającej się awantury między oskarżonym P. X. a pokrzywdzonym, potęgowanej ilością spożytego alkoholu.

Analiza tych przesłanek doprowadziła Sąd do uznania, że działanie oskarżonego było zachowaniem umyślnym. G. P. (1) wprawdzie nie przyznał się do winy, konsekwentnie wskazywał, że nie chciał zrobić krzywdy pokrzywdzonemu a jedynie chciał go uspokoić. Nie sposób jednak przyjąć, aby duszenie pokrzywdzonego było działaniem nieumyślnym, a zatem aby nie mając zamiaru spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, oskarżony spowodował go wskutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo przewidywania możliwości spowodowania takiego skutku.

W ocenie Sądu oskarżony musiał obejmować swoją świadomością przynajmniej możliwość, że swoim zachowaniem spowoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego i na osiągnięcie takiego skutku się godził. Świadczy o tym sposób działania oskarżonego oraz miejsce w którym obejmował pokrzywdzonego, tj. szyję. Skutkiem działania oskarżonego spowodowanie u pokrzywdzonego nagłego zatrzymania krążenia, czego następstwem była śmierć pokrzywdzonego J. B. w dniu 1 stycznia 2023 roku pomiędzy którymi istnieje bezpośredni związek przyczynowy. Śmierć pokrzywdzonego nastąpiła 10 dni po zdarzenia wskutek powikłań jego ciężkiego stanu ogólnego tj. zapalenia płuc, wynikającego z nagłego zatrzymania krążenia wywołanego działaniem G. P. (1).

Brak podstaw do przyjęcia, że działania oskarżonego były konsekwencją podjętej przez niego obrony koniecznej. Zarejestrowany przebieg zdarzenia wskazywał na to, że faktycznie pokrzywdzony J. B. w czasie zdarzenia był agresywny jednak mając na uwadze ustaloną kolejność wydarzeń, działania podjęte przez oskarżonych należało ocenić jako odwetowe a nie obronne.

Oskarżony odpowiadał nadto w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym za czyn podobny na karę co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył przed upływem 5 lat, a mianowicie wyrokiem Sądu Rejonowego (...) z dnia 17 sierpnia 2021 roku, sygn. akt, (...) za występek z art.158§1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 5, którą następnie zarządzono do wykonania i którą odbywał częściowo w okresie od dnia 28 maja 2015 roku do dnia 5 kwietnia 2016 roku, następnie objętym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego (...) z dnia 20 grudnia 2017 roku, sygn. akt (...), na mocy którego orzeczono karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 7 października 2017 roku do dnia 17 czerwca 2019 roku uzasadnia kwalifikowanie jego zachowania jako przestępstwo z art.156§3 k.k. w zw. z art.156§1 pkt 2 k.k. w zw. z art.64§1 k.k.

Wina oskarżonego nie budziła wątpliwości. Brak było przy tym także przesłanek wyłączających bezprawność czynu przypisanego oskarżonemu. Oskarżony jest osobą dorosłą, w pełni zdającą sobie sprawę z konsekwencji swoich działań i nie ujawniono okoliczności, które mogłyby wpłynąć na umniejszenie jego winy, co wynika z badania sądowo -psychiatryczego, któremu oskarżony został poddany na potrzeby tego postępowania.

☐Warunkowe umorzenie postępowania

--

--

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

--

☐Umorzenie postępowania

--

--

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

--

☐Uniewinnienie

--

--

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

--

KARY, Środki Karne, Przepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

G. P. (1)

Punkt I

Punkt I

W związku z tym, że wiek oskarżonego w chwili przypisanego mu zdarzenia jak i jego stan psychiczny niewątpliwie pozwala na przypisanie mu odpowiedzialności karnej, a w sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności wyłączające bezprawność czynu lub okoliczności wyłączające jego winę, Sąd wymierzył mu karę.

Za przypisane oskarżonemu G. P. (1) przestępstwo z art.156§3 k.k. w zw. z art.156§1 pkt 2 k.k. w zw. z art.64§1 k.k. na podstawie art. 156§3 k.k. w zw. z art.4§1 k.k. Sąd wymierzył karę 9 (dziewięciu) lat pozbawienia wolności.

Zbrodnia z art.156§3 k.k. obecnie tj. od dnia 1 października 2023r. zagrożona jest karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5 do dożywotniego pozbawienia wolności. W dacie czynu zbrodnia ta była zagrożona karą pozbawienia wolności od lat 5, karą 25 lat pozbawienia wolności albo karą dożywotniego pozbawienia wolności.

Wymierzając za popełnione przez oskarżonego przestępstwo karę Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary zawartymi w przepisach art. 53 k.k. i następnych , bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynów oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd uwzględnił nadto motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu.

Przy ustalaniu jej wysokości Sąd dokonał oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu i zawinienia, jak również miał na uwadze względy prewencji ogólnej i szczególnej.

Zgodnie z art. 115 § 2 k.k. przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu Sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.

Przede wszystkim wskazać należy na sposób działania oskarżonego wobec nieznanego mu bliżej wcześniej 21 letniego pokrzywdzonego.

Oskarżony wspólnie z P. X., a zatem w liczebnej przewadze nad znajdującym się w stanie upojenia alkoholowego pokrzywdzonym utrudniającej mu podjęcie skutecznej obrony, wziął udział w jego pobiciu. Pokrzywdzony J. B. w wyniku duszenia go przez G. P. (1) doznał nagłego zatrzymania krążenia, a następnie w konsekwencji powikłań zmarł w szpitalu.

Nadto Sąd miał na względzie, że oskarżony działał z zamiarem ewentualnym, tj. godząc się na nastąpienie skutku w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, a kolejno zgonu pokrzywdzonego.

Na niekorzyść oskarżonego świadczyły jego warunki i właściwości osobiste, uprzednia karalność jak również fakt, że czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa.

Oskarżony mający aktualnie 33 lata, prowadził dotąd nieustabilizowany tryb życia, był również wcześniej karany i odpowiadał w warunkach powrotu do przestępstwa.

Pozostawanie przez oskarżonego pod wpływem alkoholu w chwili popełnienia przypisanego mu czynu nie można było oceniać jako okoliczności łagodzącej odpowiedzialność karną.

Trzeba zauważyć, że zawartość alkoholu w organizmie oskarżonego była wysoka (1,45 m/l) jednakże nie ma podstaw aby przyjąć, że w momencie czynu występowały u niego objawy atypowej reakcji na alkohol, na co wskazywali biegli w sporządzonej opinii.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, pamiętając, że oskarżony działał z zamiarem ewentualnym Sąd wymierzył mu za przypisaną zbrodnię karę 9 lat pozbawienia wolności.

Mając na względzie, że zagrożenie ustawowe za czyn z art. 156§ 3 k.k. w dacie czynu obejmowało wymiar kary na czas nie krótszy od lat 5, kary 25 lat pozbawienia wolności albo kary dożywotniego pozbawienia wolności, czyli wymierzona kara 9 lat pozbawienia wolności, przy całym spectrum okoliczności obciążających, a nielicznych okolicznościach łagodzących, jest w zasadzie karą w niższym z możliwych wymiarów.

P. X.

Punkt II

Punkt II

W związku z tym, że wiek oskarżonego w chwili przypisanego mu zdarzenia jak i jego stan psychiczny niewątpliwie pozwala na przypisanie mu odpowiedzialności karnej, a w sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności wyłączające bezprawność czynu lub okoliczności wyłączające jego winę, Sąd wymierzył mu karę.

Za przypisane oskarżonemu P. X. przestępstwo z art.158§1 k.k. na podstawie art.158§1 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności.

Wymierzając karę Sąd kierował się dyrektywą prewencji indywidualnej, dążąc do tego, aby wymierzona kara zapobiegła powrotowi sprawcy na drogę przestępstwa oraz dyrektywą prewencji generalnej (w celu kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa; w celu kształtowaniu przekonania, iż popełnianie przestępstw nie uchodzi bezkarnie i spotyka się ze sprawiedliwą karą).

Co więcej, Sąd wziął pod uwagę stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu, badając zarówno okoliczności przedmiotowe (waga, rodzaj i charakter naruszonego dobra, okoliczności popełnienia czynu, rodzaj naruszonych reguł ostrożności), jak i okoliczności podmiotowe (zamiar, motywację sprawcy, sposób popełnienia czynu).

Nie bez znaczenia pozostawały okoliczności mające wpływ na wymiar kary (art. 53 § 2 k.k.) – okoliczności przedmiotowe takie, jak rodzaj i rozmiar ujemnych następstw popełnienia przestępstwa oraz podmiotowe – motywacja sprawcy, rodzaj i stopień naruszonego dobra, zachowanie się po popełnieniu przestępstwa, jego warunki osobiste.

Sąd ocenił stopień społecznej szkodliwości zachowania oskarżonego jako znaczny. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości Sąd miał na uwadze, że oskarżeni dopuścili się czynu skierowanego przeciwko zdrowiu i życiu, które są wartością absolutnie nadrzędną zarówno z punktu widzenia norm etycznych, jak i aksjologii obowiązującego kodeksu karnego.

Obciążająco Sąd potraktował fakt, iż oskarżony popełnił przestępstwo będąc pod wpływem alkoholu.

Oceniając natomiast sposób życia przed popełnieniem przestępstwa Sąd zważył, Sąd zważył na uprzednią karalność oskarżonego.

Sąd uznał, iż przy realizacji pierwszej ze wspomnianych dyrektyw nacisk należy położyć na oddziaływanie wychowawcze w stosunku do oskarżonego i wdrożenie go do porządku prawnego przede wszystkim środkiem o charakterze izolacyjnym. Z kolei potrzeba zapewnienia realizacji dyrektywy prewencji generalnej w przypadku oskarżonego nakazuje ugruntowane przekonanie społeczne, iż organy wymiaru sprawiedliwości z należytą surowością reagują na popełnienie tego typu przestępstw i że czyny te spotykają się ze sprawiedliwą odpłatą.

W ocenie Sądu orzeczona kara uwzględnia wszystkie okoliczności popełnionego czynu, motywację oskarżonego, znaczny stopień społecznej szkodliwości mając na uwadze charakter naruszonych dóbr, sposób działania w liczebnej przewadze nad pokrzywdzonym, co utrudniało mu skuteczna obronę. Z drugiej strony Sąd miał na uwadze to, że działania oskarżonego ograniczyły się do tego, że wziął udział w pobiciu J. B., w ten sposób, że szarpał go, popychał, uderzył w głowę i kopnął, czym spowodował u niego obrażenia w postaci otarć naskórka na głowie, szyi, kończynach górnych i dolnych.

W ocenie Sądu tak orzeczona kara jest karą sprawiedliwą, stanowiąc równocześnie stosowne zadośćuczynienie społecznemu poczuciu sprawiedliwości.

INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

G. P. (1)

Punkt I

Na podstawie art. 63 § 1 k.k., na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu G. P. (1) okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania w dniach od 23.12.2022 r. godz.3:35 do 17.12.2023 r. (z uwagi na to, że w aktach nie ma danych o godzinie zwolnienia).

P. X.

Punkt II

Na podstawie art. 63 § 1 k.k., na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu P. X. okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania w dniach od 24.12.2022 r. godz.6:45 do 18.12.2023 r. godz.14:10.

6. INNE ZAGADNIENIA

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Sąd nie orzekał wnioskowanego przez Prokuratora świadczenia na rzecz (...) (...) (...) (...), bowiem obligatoryjność jego orzeczenia została wprowadzona od dnia 1 października 2023r., zatem po dacie przypisanych oskarżonym czynów.

KOSZTY PROCESU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Punkt V

Oskarżony P. X. w toku postepowania korzystał z pomocy obrońcy z urzędu. Z uwagi na to, że koszty obrońcy nie zostały prze oskarżonego uiszczone w całości ani w części, Sąd na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. E. Z. kwotę 4354,20 zł z tytułu kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu P. X., w tym 814,20 zł podatku od towarów i usług, mając na uwadze ilość terminów rozpraw, w których obrońca uczestniczył.

Punkt VI

Mając na uwadze sytuację majątkową i zarobkową oskarżonych, orzeczenie kar bezwzględnych i przewidywaną nieefektywność egzekucji należności, Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych oraz na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych od opłat, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.

PODPIS

Sędzia Sędzia

Agnieszka Marchwicka Łukasz Franckiewicz