Wyrok z 8 czerwca 2026, sygn. II K 105/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 105/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

W. S.

w dniu 5 stycznia 2025 r. w miejscowości C. ul. (...) o godzinie 16:00 na drodze publicznej, w ruchu lądowym kierował samochodem S. nr rej. (...), czym nie zastosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Iławie z dnia 06 marca 2024 r. o sygn. II K 96/24 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, nie zastosował się również do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 29 listopada 2022 r. o sygn. II K 273/22 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat

- tj. czyn z art. 244 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Iławie z dnia 06 marca 2024 r. o sygn. II K 96/24 orzeczono wobec W. S. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat za przestępstwo z art. 244 k.k. i art. 180a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Natomiast wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 29 listopada 2022 r. o sygn. II K 273/22 orzeczono wobec W. S. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 2 lat za przestępstwo z art. 244 k.k.

- odpis wyroku SR Iławie sygn. akt II K 96/24

- odpis wyroku Sądu Rejonowego w Szczytnie sygn. II K 273/22

3

8

W dniu 5 stycznia 2025 r. w miejscowości C. ul. (...) o godzinie 16:00 na drodze publicznej W. S. został zatrzymany do kontroli drogowej, w toku której ujawniono, że po drodze publicznej kierował w ruchu lądowym samochodem S. nr rej. (...) wbrew zakazom orzeczonym na podstawie wyroków Sądu Rejonowego w Iławie sygn. akt II K 96/24 i Sądu Rejonowego w Szczytnie sygn. akt II K 273/22.

- wyjaśnienia

oskarżonego,

- notatka urzędowa

17-18, 114v-115

2

W dniu 5 stycznia 2025 r. W. S. zdecydował się na prowadzenie pojazdu mimo świadomości obowiązywania wobec niego dwóch zakazów sądowych, ponieważ znajdował się w złej kondycji psychicznej. Dowiedział się o swojej chorobie nowotworowej, był przekonany, że niedługo umrze i chciał koniecznie jak najszybciej zobaczyć się z dziećmi, które po jego rozstaniu z partnerką przebywały z matką w innej miejscowości w pobliżu C..

W. S. od ponad roku był w poważnym kryzysie emocjonalnym po rozpadzie jego życia osobistego. Już wtedy leczył się na depresję i adaptację stresu, przyjmował leki antydepresyjne i uspokajające. Kilka dni wcześniej dowiedział się, że ma nowotwór złośliwy nerki, gdzie po badaniach PET do tego doszły zmiany nowotworowe na płucach i węzłach chłonnych. W związku z tym, że posiada dwoje małoletnich dzieci, na tamten czas 11 letnią córkę i 2 letniego syna to poczuł, że chce zobaczyć dzieci, że powinien uporządkować swoje sprawy, bo jego stan jest poważny. Prosił kolegę, który zazwyczaj z nim jeździł w sprawach służbowych i prywatnych – R. R., żeby pojechali razem do dzieci, ale okazało się, że kolega jest za granicą i nie może jechać. Wtedy W. S. postanowił wsiąść za kierownicę i jechać do dzieci.

W. S. został już wcześniej w krótkim okresie czasu zatrzymany (i w rezultacie również skazany) za jazdę wbrew orzeczonym zakazom prowadzenia pojazdów w dniach: 24 listopada 2024 r., 25 grudnia 2025 r., 1 stycznia 2025 r. w rejonie C. i tego samego dnia 1 stycznia 2025 r. w rejonie T.

- wyjaśnienia

oskarżonego,

- zeznania świadka M.

G.

- zeznania świadka R.

R.

- dokumentacja med.

17-18,

114v-115

115-115v

121-122

54-79

U oskarżonego W. S. biegli nie rozpoznali choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego. Tempore criminis nie miał zniesionej ani ograniczonej w stopniu znacznym zdolności do rozumienia znaczenia czynu i pokierowania postępowaniem - nie zachodzą warunki z art. 31 § 1 i 2 k.k. Natomiast zdaniem biegłych, jeśli Sąd uzna za przedstawioną przez opiniowanego motywację postępowania jako wiarygodną, to w chwili popełnienia czynu miał on ograniczoną, ale nie w stopniu znacznym, zdolność pokierowania swoim postępowaniem przy zachowanej zdolności rozumienia znaczenia czynu.

Opinia sądowa psychiatryczno-psychologiczna

84-94

W. S. ma 62 lata, ur. (...), wykształcenie wyższe - biolog, rozwiedziony, ma 4 dorosłych dzieci (samodzielnych) i 2 małoletnich na utrzymaniu. Bezrobotny z uwagi na stan zdrowia, bez zasiłku i renty, utrzymuje się z oszczędności. Leczony psychiatrycznie z rozpoznaniem depresji i stresu adaptacyjnego. Był wielokrotnie karany sądownie, przebywał już w zakładzie karnym, cofano mu uprawnienia do kierowania pojazdami.

- wyjaśnienia

oskarżonego

- karty karne

- odpisy wyroków

- kserokopie decyzji

- zaświadczenie o

naruszeniach

- wydruki z NOE-SĄD

80

22, 51-52,

110-112,

117-119

3, 8-9

6, 12, 14

23

37-38, 48-49

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2. OCENA DOWODÓW

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1

Wyjaśnienia oskarżonego

Oskarżony w postępowaniu przygotowawczym oraz sądowym przyznał się do zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia zgodne z ustalonym stanem faktycznym. Wyjaśnił, że tamtego dnia jechał zobaczyć się z dziećmi, a jego stan emocjonalny spowodował, że zignorował nałożone na niego zakazy prowadzenia pojazdów. Chciał zobaczyć się z dziećmi, z którymi nie miał codziennego kontaktu, a po otrzymanej diagnozie nowotworu złośliwego był przekonany, że niedługo umrze i postanowił za wszelką cenę uporządkować swoje sprawy osobiste.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, albowiem były one logiczne i zgodne z pozostałym materiałem dowodowym.

Zeznania świadków M. G. i R. R.

Zeznania tych świadków Sąd ocenił jako wiarygodne. Zeznania są ze sobą zbieżne i złożone zostały w przypadku św. R. R. przez osobę obcą dla oskarżonego, niezainteresowaną wynikiem procesu. Świadek M. G. – siostra oskarżonego – przybliżyła Sądowi okoliczności dotyczące stanu psycho-fizycznego, w jakim oskarżony znajdował się w inkryminowanym okresie. Natomiast świadek R. R. potwierdził przytoczone przez oskarżonego okoliczności dotyczące niemożności podwiezienia oskarżonego w dniu 5.01.2025 r. i świadczenia mu pomocy w tym zakresie w okresie popełnienia zarzucanego mu czynu.

Opinia sądowa psychiatryczno-psychologiczna

Sąd uznał za miarodajną opinię sądowo – psychiatryczno – psychologiczną, albowiem sporządzona ona została przez biegłych lekarzy psychiatrów i psychologa, zgodnie z ich niekwestionowaną fachową wiedzą i doświadczeniem zawodowym. Biegli sporządzili opinię po przeprowadzeniu badania oskarżonego, a wnioski zawarte w opinii są logiczną konsekwencją przeprowadzonych badań i analizy. Opinia biegłych była jasna, pełna i rzetelna, odpowiadała na tezy postawione w postanowieniu o dopuszczeniu opinii, ponadto żadna ze stron procesu nie wnosiła zastrzeżeń do tej opinii i nie budziła ona wątpliwości Sądu.

1.

- dokumenty (zaświadczenia, informacje urzędowe, odpisy wyroków,)

Itd.

- Dokumenty stanowiące podstawę ustaleń faktycznych nie budzą wątpliwości, co do rzetelności i autentyczności zgromadzonych w nich informacji. Nadto zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby, przy zachowaniu wymogów przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa. Podkreślić również należy, że żadna ze stron nie kwestionowała w toku postępowania prawdziwości, ani wiarygodności żadnego z dokumentów ujawnionych w toku rozprawy.

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia

dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt

1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Oskarżony

3.1. Podstawa prawna

skazania albo warunkowego

umorzenia postępowania

zgodna z zarzutem

I

W. S.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Sąd orzekł na podstawie niżej powołanych przepisów w brzmieniu obowiązującym przed dniem 29 stycznia 2026 r. – po myśli art. 4 § 1 k.k.

Sąd wydając wyrok miał na uwadze, że w czasie orzekania obowiązywała ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, z uwagi na wejście w życie z dniem 29 stycznia 2026 r. ustawy z dnia 4 grudnia 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego (Dz.U. z 2025 r., poz.1872 z dnia 2025.12.29). Zmuszony był zatem do dokonania analizy obecnie i uprzednio obowiązujących przepisów pod kątem ich względności dla sprawcy. Sąd doszedł do przekonania, że dla oskarżonego o czyn z art. 244 k.k. uprzednio obowiązująca ustawa jest względniejsza, ponieważ zgodnie z uprzednio obowiązującym brzmieniem art. 42 § 1a pkt 2 Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w razie skazania za przestępstwo określone w art. 244, jeżeli czyn sprawcy polegał na niezastosowaniu się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Zakaz ten Sąd orzeka w granicach określonych w art. 43 § 1 k.k., czyli od 1 roku do 15 lat.

Natomiast zgodnie z obecnie obowiązującym brzmieniem art. 42 § 3 k.k. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie popełnienia przestępstwa określonego w art. 244, jeżeli czyn sprawcy polegał na niezastosowaniu się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, a to miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Uprzednio obowiązująca ustawa była dla oskarżonego względniejsza również z uwagi na minimalną wysokość obligatoryjnego świadczenia na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej.

- uprzednio: 5.000 zł zgodnie z art. 43a § 2 k.k., gdzie przewidziano, że w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 244 k.k. sąd orzeka świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 k.k. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5 000 złotych;

- obecnie: 10.000 zł zgodnie z art. 43a § 3 k.k., gdzie przewidziano, że w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 244 k.k., jeżeli czyn sprawcy polegał na niezastosowaniu się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, sąd orzeka świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 k.k. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 10 000 złotych.

Zgodnie z art. 244 k.k. kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu (…) prowadzenia pojazdów podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Przepis ten penalizuje zachowania polegające na niepodporządkowaniu się orzeczeniom wydanym przez sąd. Ma zatem za zadanie wymuszenie obowiązku respektowania orzeczeń sądowych, dlatego pełni ważną funkcję, zapewniając poszanowanie powagi samego sądu, jak i jego orzeczeń.

Występek z art. 244 k.k. można popełnić wyłącznie umyślnie, działając z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym (postanowienie SN z 5.02.2009 r., II KK 254/08, LEX nr 486550). Znamiona komentowanego przestępstwa są spełnione, jeśli zakaz, do którego sprawca się nie stosuje, został orzeczony przez sąd prawomocnie. Wymaga to w konsekwencji ustalenia świadomości sprawcy co do uprawomocnienia się orzeczonego zakazu (tak wyrok SN z 17.01.2003 r., WA 75/02, OSNKW 2003/5–6, poz. 44).

W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że zakazy prowadzenia pojazdów zostały wobec oskarżonego orzeczone prawomocnie. Oskarżony wiedział o orzeczeniu zakazów w sprawach SR w Iławie o sygn. akt: II K 96/24 i SR w Szczytnie o sygn. akt: II K 273/22. W chwili więc gdy podjął decyzję o prowadzeniu pojazdu w dniu 5 stycznia 2025 r. działał w zamiarze bezpośrednim popełnienia przestępstwa.

3.2. Podstawa prawna

skazania albo warunkowego

umorzenia postępowania

niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

3.3. Warunkowe umorzenie
postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE
I ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.

I

I

Wymierzając oskarżonemu karę za przypisany mu w wyroku czyn z art. 244 k.k. Sąd miał na uwadze wskazania z art. 53 k.k. , zatem w pierwszej kolejności granice zagrożenia ustawowego powyższego występku tj. od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. Sąd miał również na względzie znaczny stopień społecznej szkodliwości czynów z art. 244 k.k. z uwagi na rodzaj naruszonego dobra, jakim jest dobro wymiaru sprawiedliwości. Sąd miał również na uwadze, aby wymierzona kara nie przekroczyła stopnia winy oskarżonego. Nadto Sąd miał na uwadze właściwości i warunki osobiste oskarżonego, zwłaszcza jego dotychczasowy sposób życia.

Najważniejszą okolicznością łagodzącą w tej sprawie była zasługująca na uwzględnienie sytuacja motywacyjna oskarżonego, gdyż zdecydował się on prowadzić pojazd mechaniczny zmuszony - w jego przekonaniu - okolicznościami (musiał zobaczyć się z dziećmi, a kolega, który na ogół woził go samochodem, tym razem nie mógł mu udzielić pomocy), więc jego decyzja – choć naganna, nie wynikała z doraźnego kaprysu i ekstremalnego lekceważenia porządku prawnego, lecz znajdowała jakieś racjonalne uzasadnienie. Zdaniem biegłych psychiatrów i psychologa, jeśli Sąd uzna za przedstawioną przez opiniowanego motywację postępowania jako wiarygodną, to w chwili popełnienia czynu miał on ograniczoną, ale nie w stopniu znacznym, zdolność pokierowani swoim postępowaniem przy zachowanej zdolności rozumienia znaczenia czynu. Sąd oczywiście wziął tą konkluzję pod uwagę, jednak dostrzegł to, czego biegli nie brali pod uwagę, a co wynika z analizy karty karnej oskarżonego. Wynika z niej natomiast, że złamanie sądowego zakazu przez oskarżonego w dniu 5.01.2025 r. nie było bynajmniej jednorazową sytuacją, gdyż oskarżony w okresie dowiedzenia się o swojej chorobie i złego stanu psychofizycznego został już wcześniej czterokrotnie zatrzymany (i w rezultacie również skazany) za jazdę wbrew orzeczonym zakazom prowadzenia pojazdów w dniach: 24 listopada 2024 r., 25 grudnia 2025 r., 1.01.2025 r. w rejonie C. i tego samego dnia 1.01.2025 r. w rejonie T.. Tylko jeden raz natomiast – przed popełnieniem inkryminowanego czynu – usiłował zorganizować sobie pomoc innego kierowcy (jak wynika z zeznań świadka R. R.). Ilość popełnionych przestępstw przed feralnym dniem 5.01.2025 r. świadczy zatem o tym, że oskarżony obrał już sobie po prostu taki sposób na życie i przemieszczanie się. Można bowiem zrozumieć jednorazowe wyłączenie zdolności pokierowania swoim postępowaniem, ale już nie 5-krotne.

Natomiast okolicznością obciążającą w niniejszej sprawie był z pewnością fakt, że oskarżony był już obecnie pięciokrotnie karany sądownie (w chwili czynu dwukrotnie), odbywał karę pozbawienia wolności, wcześniej nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdem, gdyż zostały mu one cofnięte, wiedział więc doskonale, na co się decyduje, wchodząc ponownie w konflikt z prawem. Podjął pewne ryzyko, ale musi teraz ponieść tego surowe konsekwencje.

Przepis art. 244 k.k. przewiduje tylko karę pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Sąd uznał, że karą adekwatną do wagi popełnionego przez oskarżonego czynu i stopnia jego społecznej szkodliwości, jak również stopnia jego winy będzie kara 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczenie wobec oskarżonego kary łagodniejszego rodzaju (zgodnie z możliwością przewidzianą w art. 37a k.k.) byłoby w ocenie Sądu wyrazem nieuzasadnionego pobłażania dla oskarżonego i jego zachowania. Wymierzona wobec oskarżonego kara jest w przekonaniu Sądu karą sprawiedliwą i spełnia dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. Oskarżonemu już wcześniej Sądy wymierzały za takie same czyny kary pozbawienia wolności w sprawach o sygn. akt: II K 621/24 SR w Tucholi, II K 108/25 SR w Tucholi i Sąd w niniejszej sprawie nie widzi powodów, dla których za kolejny czyn w tym samym okresie, przy zaistnieniu tych samych okoliczności usprawiedliwiających i obciążających, oskarżony miałby zostać potraktowany łagodniej.

W istocie zdaniem Sądu analiza dotychczasowego sposobu życia W. S. prowadzi do wniosku, że jest on już osobą zdemoralizowaną (był już kilkukrotnie karany z art. 244 k.k. zanim zachorował na raka i załamał się psychicznie) i jedynie kara o izolacyjnym charakterze jest w stanie odnieść wobec niego jakikolwiek skutek, zaś pozostawanie oskarżonego na wolności prowadzi jedynie do naruszania przez niego norm prawa karnego i dalszego prowadzenia pojazdu wbrew zakazowi. Oskarżony w krótkim okresie czasu notorycznie wchodził w konflikt z prawem. Stąd wymierzenie kary wobec oskarżonego sprowadza się do wyeliminowania go przynajmniej na jakiś czas ze społeczeństwa, w którym nie potrafi on prawidłowo funkcjonować. Poprzednie bowiem wyroki nie skłoniły go do wyciągnięcia jakichkolwiek pozytywnych wniosków odnośnie nieopłacalności popełniania przestępstw.

1.

II

Orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w przedmiotowej sprawie z uwagi na treść art. 42 § 1a pkt 2 k.k. było obligatoryjne. Sąd uznał, że oskarżony ponieść musi konsekwencje swego zachowania przede wszystkim w zakresie pozbawienia go możliwości kierowania pojazdami mechanicznymi, z uwagi zaś na omówione wyżej okoliczności obciążające zakaz ten winien być orzeczony na okres dłuższy od minimalnego. W konsekwencji Sąd orzekł na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 k.k. i art. 43 § 1 k.k. wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat.

Sąd orzekł zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, nie określając ich rodzaju czy strefy ruchu, albowiem zakres przedmiotowy środka karnego określonego w przepisie art. 42 § 1a k.k. obejmuje tylko wszelkie pojazdy mechaniczne.

Wskazać tu należy, iż ustawodawca zróżnicował zakres przedmiotowy środków karnych orzekanych na podstawie art. 42 k.k. W obecnym stanie prawnym zakres przedmiotowy tego środka karnego obejmuje:

a)  wszelkie pojazdy – art. 42 § 2 k.k.,

b)  wszelkie pojazdy mechaniczne – art. 42 § 1a, § 3 i § 4 k.k.,

c)  pojazdy określonego rodzaju – art. 42 § 1 i § 2 k.k.

„Wyspecyfikowanie, iż chodzi o pojazdy określonego rodzaju (art. 42 § 1), wszelkie pojazdy lub pojazdy określonego rodzaju (art. 42 § 2) lub wszelkie pojazdy mechaniczne (art. 42 § 2-4 KK), miało na celu zmuszenie sądu do określenia zakresu przedmiotowego w każdym wypadku jego orzekania, a także ograniczenie możliwości jego dyferencjacji w stosunku do sprawców znajdujących się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo uciekających z miejsca przestępstwa.” (Kodeks karny. Komentarz, pod red. R. Stefańskiego, C.H. Beck 2018, wyd. 22).

„Najszerszy zakres ma orzeczenie zakazu prowadzenia "wszelkich pojazdów". Zakaz ten dotyczy więc wszelkich pojazdów poruszających się we wszystkich sferach ruchu, zarówno mechanicznych, jak i niemechanicznych. Termin "wszelkie pojazdy mechaniczne" oznacza każdy - bez względu na różnice - rodzaj pojazdów mechanicznych. Pojazdem mechanicznym jest pojazd wprawiany w ruch przez umieszczony w nim silnik (niezależnie od jego rodzaju: spalinowy, gazowy, elektryczny lub parowy).” (Kodeks karny. Komentarz, pod red. A. Grześkowiak i K. Wiaka, C.H. Beck 2019, wyd. 6).

Art. 42 § la kk przewiduje obligatoryjny terminowy zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w razie skazania za czyn z art. 178b lub art. 180a albo za czyn z art. 244, jeżeli czyn sprawcy polegał na niezastosowaniu się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15.03.2018 r. II KK 63/18). Nie jest zatem możliwe orzeczenie na podstawie tego przepisu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonego rodzaju.

1.

III

Sąd na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5.000,- zł (pięć tysięcy złotych) – orzeczenie tego obligatoryjnego środka karnego w najniższej przewidzianej wysokości uwzględnia sytuację majątkową oskarżonego.

5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku
odnoszący się
do przypisanego
czynu

Przytoczyć okoliczności

6. INNE ZAGADNIENIA

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7. KOSZTY PROCESU

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV

Uznając, że sytuacja materialna oskarżonego nie jest zbyt dobra i że nie będzie on w stanie uiścić kosztów sądowych bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania (nie ma stałych dochodów ani majątku, a obecnie będzie odbywał karę pozbawienia wolności), Sąd zwolnił oskarżonego od opłaty sądowej na podstawie art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1983 r. Nr 49 poz. 223 ze zm.). Ponadto Sąd nie obciążył oskarżonego kosztami postępowania, obciążając nimi Skarb Państwa. Podstawą prawną do zwolnienia oskarżonego od kosztów sądowych w postępowaniu był przepis art. 624 § 1 k.p.k.

8. PODPIS