Wyrok z 24 czerwca 2026, sygn. V GC 794/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 czerwca 2026 r.

Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim V Wydział Gospodarczy w następującym składzie:

Przewodniczący:Sędzia Joanna Kłaczyńska

Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Muskała-Dudzińska

po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2026 r. w R. na rozprawie sprawy
w postępowaniu gospodarczym

z powództwa I. I. (1)

przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością
w R.

o zapłatę

1.  umarza postępowanie w zakresie cofniętej części powództwa, tj. w zakresie kwoty 2.957,06 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od tej kwoty;

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3.  zasądza od powódki I. I. (1) na rzecz pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. kwotę 5.434,00 zł (pięć tysięcy czterysta trzydzieści cztery złote) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu;

4.  zasądza od powódki I. I. (1) na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim kwotę 427,22 zł (czterysta dwadzieścia siedem złotych dwadzieścia dwa grosze), tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Sędzia Joanna Kłaczyńska

Sygn. akt V GC 794/25

UZASADNIENIE

Pozwem złożonym w dniu 28 maja 2025 roku powódka I. I. (1) wniosła o zasądzenie od pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. (obecnie: (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R.) kwoty 60.885,75 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów procesu.

W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że strony pozostawały w stałej współpracy handlowej od dnia 1 października 2015 roku w zakresie pośrednictwa sprzedaży produktów. Zgodnie z łączącą strony umową współpracy wynagrodzenie powódki stanowiło równowartość 4% miesięcznego przychodu netto pozwanego z tytułu sprzedaży towarów i usług na rzecz spółki (...) sp. z o.o., przy czym stawka ta została obniżona z 5% do 4% na mocy Porozumienia nr 3 z dnia 4 stycznia 2024 roku. Powódka podniosła, że pomimo dalszego wykonywania umowy współpracy po dniu 31 października 2024 roku, pozwana zaprzestała przekazywania jej informacji dotyczących wartości przychodów netto sprzedawanych towarów i usług na rzecz (...) sp. z o.o. w okresie od listopada 2024 roku do kwietnia 2025 roku, a także informacji o należnym powódce wynagrodzeniu z tytułu wykonywania umowy. Dochodzone pozwem roszczenie odpowiada wartości szkody poniesionej przez powódkę w postaci utraconych korzyści. Szkoda ta została określona jako równowartość średniego miesięcznego wynagrodzenia uzyskiwanego przez powódkę z tytułu realizacji umowy współpracy w okresie od stycznia do października 2024 roku i stanowi utracony zysk netto, jaki powódka osiągnęłaby w związku z dalszym wykonywaniem umowy po dniu 31 października 2024 roku za miesiąc grudzień 2024 roku.

Nakazem zapłaty z dnia 12 sierpnia 2025 roku, wydanym w postępowaniu upominawczym, Referendarz Sądowy Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim uwzględnił powództwo w całości.

W dniu 29 sierpnia 2025 roku pozwana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R. wniosła sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu. Pozwana zakwestionowała dochodzone pozwem roszczenie zarówno co do zasady, jak i co do wysokości, podnosząc, że powódka nie przedstawiła jakichkolwiek dokumentów lub materiałów potwierdzających wykonanie usług na jej rzecz. W szczególności nie przedłożyła dokumentów, sprawozdań ani wiadomości, które mogłyby choćby uprawdopodobnić wykonywanie usług pośrednictwa. Pozwana zaprzeczyła tym samym, aby powódka wykonywała usługi pośrednictwa sprzedaży produktów M. na rzecz (...) w grudniu 2024 roku, ani w kolejnych miesiącach, jak również kiedykolwiek wcześniej. Pozwana wskazała ponadto, że na skutek stwierdzonych nieprawidłowości, w toku postępowania wyjaśniającego ówczesny członek zarządu V. E., odpowiedzialny za nawiązanie współpracy z powódką, oraz dyrektor finansowy H. K. zostali odsunięci od prowadzenia spraw spółki (...) od dnia 4 grudnia 2024 roku, a następnie zwolnieni dyscyplinarnie. Pozwana podniosła również, że powódka nie przedstawiła informacji istotnych dla weryfikacji podstawy roszczenia, tj. dotyczących wykonania usług na podstawie umowy z dnia 1 października 2015 roku, ani nie poparła przedstawionych okoliczności faktycznych żadnymi dowodami pozwalającymi na ich ocenę pod kątem zgodności z rzeczywistością.

Na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 roku pełnomocnik pozwanej oświadczył, że w sprawie o sygn. akt V GNc 819/25 otrzymał dwie korespondencje z sądu, a wskutek zwykłej nieopatrzności nakaz zapłaty uprawomocnił się, zaś egzekucja zakończyła się wyegzekwowaniem świadczenia w całości.

W piśmie procesowym z dnia 4 lutego 2026 roku powódka wskazała, że brak zaskarżenia przez pozwaną nakazu zapłaty wydanego w sprawie o sygn. akt V GNc 819/25 skutkuje powagą rzeczy osądzonej. Podniosła, że przedmiotem tamtego postępowania było roszczenie o zapłatę wynagrodzenia za usługi wykonane w listopadzie 2024 roku, natomiast niniejsza sprawa dotyczy wynagrodzenia za usługi świadczone w grudniu 2024 roku, przy czym zakres powagi rzeczy osądzonej wyznacza uzasadnienie pozwu. W ocenie powódki okoliczności, które doprowadziły do niezaskarżenia przez pozwaną nakazu zapłaty, pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, wobec czego Sąd nie może dokonać odmiennej oceny stosunku prawnego łączącego strony niż uczyniono to w postępowaniu dotyczącym zapłaty za usługi wykonane w listopadzie 2024 roku. Powódka wyjaśniła ponadto, że sprzeciw wniesiony przez pozwaną w niniejszej sprawie został w przeważającej mierze oparty na błędnym założeniu, iż łącząca strony umowa współpracy miała charakter umowy starannego działania, podczas gdy w rzeczywistości była umową rezultatu.

W piśmie procesowym z dnia 10 marca 2026 roku pozwana podniosła, że powódka nie skojarzyła jej z (...) sp. z o.o. ani nie gwarantowała nawiązania lub utrzymania relacji biznesowych z tym podmiotem. Ponadto wskazała, że powódka nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o wykonywaniu usług pośrednictwa sprzedaży.

W piśmie procesowym z dnia 29 kwietnia 2026 roku powódka cofnęła powództwo w części dotyczącej żądania głównego w kwocie 2.957,06 zł wraz z należnymi od tej kwoty odsetkami, zrzekając się jednocześnie roszczenia w tym zakresie. W pozostałym zakresie podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz kwoty 57.928,69 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Powódka wskazała, że z przedłożonych przez pozwaną faktur VAT wynika, iż wartość sprzedaży netto zrealizowanej w grudniu 2024 r. wyniosła 1.448.217,17 zł. W konsekwencji, przy przyjęciu określonej w umowie stawki wynagrodzenia w wysokości 4%, należne jej wynagrodzenie za ten okres powinno wynosić 57.928,69 zł (1.448.217,17 zł × 4%).

Na rozprawie w dniu 27 maja 2026 roku pełnomocnik pozwanej wyraził zgodę na cofnięcie powództwa w zakresie wskazanym w piśmie procesowym pełnomocnika powódki z dnia 29 kwietnia 2026 roku.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Powódka I. I. (1) prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą I. I. (1) (...) X., obejmującą m.in. działalność agentów zajmujących się sprzedażą towarów różnego rodzaju.

/dowód: wydruk z (...) k. 7-8/

Pozwana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R. prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie produkcji papieru oraz tektury. Od dnia 19 listopada 2025 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R. działa pod nazwą (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R..

/dowody: wydruk z KRS – k. 9-20; wydruk z KRS – k. 219-231v./

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w E. prowadzi działalność gospodarczą obejmującą m.in. przetwarzanie i konserwowanie mięsa.

/dowód: wyciąg z KRS – k. 21-36/

Około 14 lat temu R. I. nabył od spółki (...) fabrykę, a po około trzech latach sprzedał prowadzoną działalność gospodarczą wraz z bazą klientów, przekazując ją spółce (...). Okoliczności te stanowiły tło późniejszej współpracy gospodarczej pomiędzy stronami.

/dowód: zeznania świadka R. I. na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r., protokół czas od 00:15:10 do 00:48:22 – k.243v.-244; nagranie rozprawy na płycie CD – k. 247/

W dniu 1 października 2015 roku pomiędzy I. I. (1), jako wykonawcą, a (...) sp. z o.o. w R., jako zlecającym, została zawarta na czas nieokreślony umowa współpracy polegająca na przyjęciu od zlecającego przez wykonawcę zlecenia świadczenia usług pośrednictwa sprzedaży produktów zlecającego według załączników zawartych do niniejszej umowy. Zgodnie z §2 pkt. 4 powódka miała wykonywać umowę ze starannością wynikającą z jej profesjonalnego charakteru.

Zgodnie z § 3 pkt 1 umowy, sposób wyliczenia wynagrodzenia oraz płatności do wykonawcy zawarty jest w załącznikach do niniejszej umowy. Zapłata na rzecz wykonawcy następować miała na podstawie faktur VAT wystawionych do 10. Dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni. Termin płatności ustalono na 14 dni od daty wystawienia faktury VAT (§ 2 pkt 2 i 3 umowy). Od kwoty obliczonej zgodnie z § 2 pkt 1 i 2 naliczony miał być podatek VAT w wysokości 23% (§ 2 pkt 5 umowy)

Zgodnie z Załącznikiem nr 27 do ogólnej umowy o współpracy dotyczącej pośrednictwa sprzedaży, wynagrodzenie wykonawcy wynosiło 5% wartości sprzedaży netto zrealizowanej przez Zlecającego na rzecz F. (...), począwszy od dnia 1 stycznia 2022 roku. Aneks dotyczył sprzedaży pudeł i tektury.

Następnie, na mocy Porozumieniem nr 3 z dnia 4 stycznia 2024 roku zawartego pomiędzy (...) sp. z o.o. a I. I. (1), strony ustaliły, że od dnia 1 stycznia 2024 roku wynagrodzenie wykonawcy tytułem sprzedaży zrealizowanej przez zlecającego na rzecz F. (...) wynosić będzie 4% od sprzedaży netto.

/dowody: umowa współpracy z dnia 1 października 2015 r. – k. 37-37v.; załącznik nr 27 do ogólnej umowy o współpracy dotyczącej pośrednictwa sprzedaży – k. 38; Porozumienie nr 3 z dnia 4 stycznia 2024 r. – k. 39/

W działalności powódki na rzecz pozwanej spółki przez okres współpracy, trwający około 10 lat, wspierał ją mąż R. I.. Jego zaangażowanie miało istotne znaczenie dla utrzymania
i rozwoju współpracy handlowej, w szczególności z F. (...). To właśnie dzięki jego działaniom doszło do odbudowania relacji z tym kontrahentem oraz ponownego nawiązania współpracy pomiędzy (...) a spółką (...), która pierwotnie rozpoczęła się już w 2006 roku.

/dowody: zeznania świadka R. I. na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r., protokół czas od 00:15:10 do 00:48:22 – k.243v.-244; zeznania świadka V. E. na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r., protokół czas od 00:48:22 do 01:52:11 – k. 244-245; nagranie rozprawy na płycie CD – k. 247/

Zgodnie z przyjętym sposobem rozliczeń wynagrodzenie powódki było ustalane i rozliczane na koniec każdego miesiąca. Dyrektor finansowy H. K., na podstawie danych przygotowanych przez kontrolerów finansowych, dokonywał wyliczenia należnego wynagrodzenia, po czym przekazywał powódce informację o kwocie, na jaką powinna wystawić fakturę VAT. Wystawione faktury były następnie regulowane przez spółkę (...). Taki sposób rozliczeń był stosowany nieprzerwanie przez cały okres współpracy. Wysokość wynagrodzenia powódki była uzależniona od osiągniętych wyników sprzedaży oraz wypracowanej marży. Co do zasady marża powinna przewyższać średnią marżę osiąganą przez cały zakład, przy czym w toku współpracy strony uzgodniły, że w przypadku nieosiągnięcia zakładanego poziomu marży prowizja nie będzie wypłacana albo zostanie odpowiednio pomniejszona o różnicę pomiędzy marżą faktycznie osiągniętą, a marżą przewidzianą w budżecie. Jednocześnie przez cały okres współpracy wynagrodzenie było rozliczane i wypłacane co miesiąc, a współpraca przebiegała bez zakłóceń.

/dowody: zeznania świadka R. I. na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r., protokół czas od 00:15:10 do 00:48:22 – k.243v.-244; zeznania świadka V. E. na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r., protokół czas od 00:48:22 do 01:52:11 – k. 244-245; zeznania świadka H. K. na rozprawie w dniu 28 stycznia 202r r. czas od 01:52:11 do 02:25:46 – k. 245-246v.; nagranie rozprawy na płycie CD – k. 247/

W ramach realizacji umowy współpracy I. I. (2) wystawiła na rzecz (...) sp. z o.o. faktury VAT obejmujące wynagrodzenie za usługi świadczone na rzecz (...) za okres od stycznia do października 2024 roku, mianowicie:



fakturę VAT nr (...) z dnia 2 lutego 2024 roku na kwotę 64.907,50 zł netto, tj. 79.836,23 zł brutto, za styczeń 2024 roku, z terminem płatności do dnia 16 lutego 2024 roku,



fakturę VAT nr (...) z dnia 1 marca 2024 roku na kwotę 49.750,97 zł netto, tj. 61.193,69 zł brutto, za luty 2024 roku, z terminem płatności do dnia 15 marca 2024 roku,



fakturę VAT nr (...) z dnia 3 kwietnia 2024 roku na kwotę 59.148,80 zł netto, tj. 72.753,02 zł brutto, za marzec 2024 roku, z terminem płatności do dnia 17 kwietnia 2024 roku,



fakturę VAT nr (...) z dnia 2 maja 2024 roku na kwotę 63.107,55 zł netto, tj. 77.622,29 zł brutto, za kwiecień 2024 roku, z terminem płatności do dnia 16 maja 2024 roku,



fakturę VAT nr (...) z dnia 3 czerwca 2024 roku na kwotę 58.172,59 zł netto, tj. 71.552,29 zł brutto, za maj 2024 roku, z terminem płatności do dnia 17 czerwca 2024 roku,



fakturę VAT nr (...) z dnia 2 lipca 2024 roku na kwotę 52.216,20 zł netto, tj. 64.225,93 zł brutto, za czerwiec 2024 roku, z terminem płatności do dnia 16 lipca 2024 roku,



fakturę VAT nr (...) z dnia 2 sierpnia 2024 roku na kwotę 66.850,71 zł netto, tj. 82.226,37 zł brutto, za lipiec 2024 roku, z terminem płatności do dnia 16 sierpnia 2024 roku,



fakturę VAT nr (...) z dnia 2 września 2024 roku na kwotę 70.202,28 zł netto, tj. 86.348,80 zł brutto, za sierpień 2024 roku, z terminem płatności do dnia 16 września 2024 roku,



fakturę VAT nr (...) z dnia 1 października 2024 roku na kwotę 59.021,12 zł netto, tj. 72.595,98 zł brutto, za wrzesień 2024 roku, z terminem płatności do dnia 15 października 2024 roku,



fakturę VAT nr (...) z dnia 4 listopada 2024 roku na kwotę 65.479,81 zł netto, tj. 80.540,17 zł brutto, za październik 2024 roku, z terminem płatności do dnia 18 listopada 2024 roku.

Wszystkie wskazane powyżej faktury VAT zostały wystawione na podstawie danych do rozliczenia wynagrodzenia przekazanych I. I. (1) przez H. K.. Przy każdej pozycji dotyczącej sprzedaży na rzecz (...) zamieszczono informację, że marża osiągnięta na tej sprzedaży była niższa od założonej w budżecie.

/dowody: faktura VAT nr (...) – k. 40; faktura VAT nr (...) – k. 41; faktura VAT nr (...) – k. 42; faktura VAT nr (...) – k. 43; faktura VAT nr (...) – k. 44; faktura VAT nr (...) – k. 45; faktura VAT nr (...) – k. 46; faktura VAT nr (...) – k. 47; faktura VAT nr (...) – k. 48; faktura VAT nr (...) – k. 49; korespondencja e-mail – k.50-53; wykaz przychodów miesięcznych pozwanego – k. 54/

C. F. pełnił w pozwanej spółce funkcję dyrektora handlowego. Do jego obowiązków należała koordynacja sprzedaży, przygotowywanie planów sprzedażowych i budżetów, zarządzanie zespołem handlowym oraz nadzór nad logistyką. W ramach wykonywanych obowiązków odpowiadał za obsługę regionu południowo-wschodniego oraz klientów z obszaru B. i północnej Polski. Powódka współpracowała ze V. E., który zajmował się bieżącymi kontaktami z nią. Kwestie związane z rozliczaniem wynagrodzenia powódki nie były prowadzone przez dyrektorów handlowych. C. F. nigdy nie spotkał powódki. F. (...) był wieloletnim kontrahentem pozwanej spółki, a bieżące relacje handlowe z tym klientem były utrzymywane przez pracowników działu handlowego zatrudnionych przez pozwaną spółkę.

/dowód: zeznania świadka C. F. na rozprawie w dniu 18 marca 2026 r., protokół czas od 00:07:14 do 00:57:58 – k. 292v.-293v.; nagranie rozprawy na płycie CD – k. 294/

W listopadzie 2024 roku (...) sp. z o.o. powzięła wątpliwości co do zasadności współpracy z częścią kontrahentów, w tym z I. I. (1), wskazując na możliwość niewykonywania przez nich usług objętych zawartymi umowami. Jednocześnie spółka ustaliła, że V. E. oraz H. K. kontynuowali współpracę z I. I. (1) pomimo istniejących wątpliwości. W dniu 4 grudnia 2024 roku V. E. oraz H. K. zostali odwołani z pełnionych funkcji i skierowani na urlop w trybie przymusowym, a następnie w dniu 14 stycznia 2025 roku rozwiązano z nimi stosunki pracy.

/dowód: zawiadomienie Naczelnika (...) Urzędu Celno-Skarbowego w G. o zidentyfikowaniu nieprawidłowości w realizowaniu obowiązków podatkowych – k. 140-143/

Pismem z dnia 31 grudnia 2024 roku I. I. (1), działając przez pełnomocnika, wezwała (...) sp. z o.o. do respektowania postanowień umowy współpracy poprzez przedstawianie zestawienia obrotów (przychodów) (...) sp. z o.o. z klientami wskazanymi w umowach współpracy za listopad i grudzień 2024 roku oraz do niezwłocznego zaniechania czynu nieuczciwej konkurencji polegającego na bezprawnych rozpowszechnianiu nieprawdziwych i wprowadzających w błąd informacji o złej sytuacji gospodarczej i prawnej wykonawcy. Jednocześnie I. I. (1) wezwała (...) sp. z o.o. do złożenia w terminie 5 dni od daty otrzymania wezwania, oświadczenia, w którym (...) sp. z o.o. wskaże, że dotychczas rozpowszechniane przez niego twierdzenia dotyczące rzekomo złej sytuacji gospodarczej i prawnej wykonawcy są nieprawdziwe.

Wezwanie doręczono (...) sp. z o.o. w dniu 16 stycznia 2024 roku.

/dowód: wezwanie z dnia 31 grudnia 2024 r. – k. 55-55v. potwierdzenie odbioru – k. 56/

W dniu 14 stycznia 2025 roku (...) sp. z o.o. w R., działając przez pełnomocnika, wypowiedział ze skutkiem natychmiastowym – w zakresie umów zawartych na czas nieokreślony, a w zakresie umów zawartych na czas określony, jeżeli termin ich obowiązywania nie upłynął na dzień 14 stycznia 2025 roku – w tym m.in. umowę o współpracy z dnia 1 października 2015 roku wraz ze wszystkimi załącznikami oraz porozumieniami zawartymi do tej umowy.

W oświadczeniu o wypowiedzeniu wskazano, że podstawą jego złożenia było podejrzenie wyrządzenia spółce szkody, związane z brakiem w dokumentacji spółki dowodów wykonania przez I. I. (1) usług objętych umową oraz brakiem przedstawienia przez nią sprawozdań z realizacji umowy. Wskazano również na okoliczność pozostawania przez I. I. (1) w relacjach prywatnych z osobami pełniącymi funkcje kierownicze w spółce, co – zdaniem pozwanej – mogło wpływać na sposób wyboru kontrahenta.

Jednocześnie (...) sp. z o.o. wezwała I. I. (1) do przedstawienia pisemnego sprawozdania z wykonania zawartych umów, obejmującego zestawienie dokonanych czynności, ich wyników, poniesionych wydatków oraz osiągniętych korzyści wraz z dokumentami potwierdzającymi ich wykonanie. W odniesieniu do umowy współpracy za 2024 rok sprawozdanie miało zostać przedstawione w terminie 5 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, natomiast w odniesieniu do okresu 2015–2023 – w terminie 10 dni roboczych.

Nadto (...) sp. z o.o. wezwała I. I. (1) do przekazania kopii lub skanów wszystkich umów zawartych pomiędzy stronami w okresie od 1 października 2015 roku do 4 grudnia 2025 roku.

/dowody: oświadczenie o wypowiedzenie umów wraz z wezwaniem z dnia 14 stycznia 2025 r. – k. 57-59; pełnomocnictwo – k. 60-60v.; pismo wraz z wezwaniem z dnia 3 lutego 2025 r. – k. 69-70; odpis pełnomocnictwa – k. 70v.-71;odpis uchwały – k. 71v.-73v.; wyciąg z KRS – k. 74-85v./

I. I. (1), działając przez pełnomocnika, zakwestionowała skuteczność wypowiedzenia umów. Wskazała, że (...) sp. z o.o. nie wykazała istnienia uzasadnionych podstaw do rozwiązania łączącego strony stosunku prawnego. Jednocześnie podniosła, że ujawnienie szczegółowych informacji dotyczących wykonywania umów mogłoby prowadzić do naruszenia tajemnicy przedsiębiorstwa.

/dowody: zawiadomienie o próbie podejmowania w imieniu spółki czynności przez organ osoby prawnej bez umocowania wraz z upoważnieniem – k. 61-67; potwierdzenie nadania – k. 68; pismo wykonawcy z dnia 24 lutego 2025 r. – k. 86-88; potwierdzenie nadania – k. 89/

Pismem z dnia 16 maja 2025 roku I. I. (1), działając przez pełnomocnika, wezwała (...) sp. z o.o. do zapłaty odszkodowania w kwocie 60.885,75 zł, tytułem braku zapłaty wynagrodzenia należnego z tytułu realizacji umowy w grudniu 2024 roku, na wskazany rachunek bankowy, w terminie 3 dni od dnia otrzymania wezwania. Wezwanie zostało doręczone w dniu 22 maja 2025 roku.

/dowody: wezwanie do zapłaty z dnia 16 maja 2025 r. – k. 90; pełnomocnictwo – k. 90v.; potwierdzenie nadania – k. 91; potwierdzenie doręczenia – k. 92/

Nakazem zapłaty z dnia 12 sierpnia 2025 roku, wydanym w postępowaniu upominawczym w sprawie o sygn. akt V GNc 819/25, Referendarz Sądowy Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim uwzględnił powództwo w całości i zasądził od (...) sp. z o.o. na rzecz I. I. (1) kwotę 60.885,75 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie oraz kosztami procesu.

/dowód: kserokopia odpisu nakazu zapłaty z dnia 12 sierpnia 2025 r. wydanego w postępowaniu upominawczym w sprawie o sygn. akt V GNc 819/25 – k. 191/

Wartość sprzedaży netto zrealizowanej przez (...) sp. z o.o. na rzecz (...) sp. z o.o. w grudniu 2024 roku wyniosła 1.448.217,17 zł, tj. 1.781.307,07 zł brutto.

/dowody: faktury VAT – k. 308-386 i k. 409-486v./

W 2025 roku (...) sp. z o.o. osiągnęła wzrost sprzedaży na rzecz (...) o 31% w stosunku do roku 2024. Z dniem 2 czerwca 2025 roku (...) sp. z o.o. została przejęta przez (...) sp. z o.o. i kontynuowała działalność pod dotychczasową firmą.

/dowody: zestawienie obrotów sprzedaży z F. (...) – 298; zawiadomienie o przejęciu (...) – k. 290-290v.; zeznania świadka C. F. na rozprawie w dniu 18 marca 2026 r., protokół czas od 00:07:14 do 00:57:58 – k. 292v.-293v.; nagranie rozprawy na płycie CD – k. 294/

Obrót netto (...) sp. z o.o. wyniósł w maju 2024 roku 1.454.314,63 zł, natomiast w maju 2025 roku osiągnął poziom 2.190.703,82 zł.

/dowód: zestawienie obrotów (...) z okresu maj 2024 i maj 2025 r. – k. 162/

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów.

Wiarygodność, autentyczność oraz prawdziwość dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie były kwestionowane przez strony, a Sąd nie znalazł podstaw do podważenia ich mocy dowodowej.

Sąd ocenił zeznania świadka R. I. jako wiarygodne jedynie w takim zakresie, w jakim korespondowały one z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz ustalonym stanem faktycznym. Dotyczyło to w szczególności okoliczności związanych z przekazaniem pozwanej spółce bazy klientów, zawarciem umowy o współpracy przez pozwaną spółkę z powódką oraz przyjętym pomiędzy stronami mechanizmem rozliczania wynagrodzenia. W tym zakresie zeznania świadka pozostawały spójne z zeznaniami V. E. i H. K.. Za niewiarygodne Sąd uznał natomiast zeznania R. I. w części, w której twierdził, że w 2024 roku powódka pozyskiwała nowych klientów dla pozwanej spółki. Trudno dać wiarę świadkowi także w zakresie depozycji o tym kto faktycznie doprowadził do spotkania prezesów zarządów spółek (...), umożliwiającego rozpoczęcie współpracy pomiędzy tymi podmiotami. Świadek wskazał, że to jego działania doprowadziły do spotkania, a w dalszej części zeznań świadek wskazał, że do zorganizowania tego spotkania doprowadziła powódka, co pozostaje wewnętrznie sprzeczne. Jednocześnie z jego zeznań wynikało, że kontakty pomiędzy przedstawicielami M. i F. (...) miały charakter cykliczny i trwały przez wiele lat, jednak świadek nie był w stanie wskazać konkretnych działań podejmowanych przez powódkę ani wyjaśnić, na czym faktycznie polegało jej zaangażowanie w utrzymywanie relacji z tym kontrahentem. Na pytania zmierzające do doprecyzowania zakresu współpracy powoływał się na tajemnicę przedsiębiorstwa, przez co jego zeznania w tej części pozostały ogólnikowe i nie pozwalały na poczynienie bardziej szczegółowych ustaleń faktycznych.

Zeznania świadka V. E. Sąd również ocenił jako wiarygodne jedynie w zakresie, w jakim korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym. Świadek potwierdził ogólny model współpracy stron oraz mechanizm rozliczania wynagrodzenia powódki, jednak jego relacja, podobnie jak zeznania R. I., miała w znacznej mierze charakter ogólny. Wskazywał, że współpraca z powódką przebiegała prawidłowo, że była ona odpowiedzialna za kontakty z kontrahentami oraz informowała go o wynikach prowadzonych rozmów, nie przedstawiając jednak konkretnych informacji dotyczących przebiegu tych rozmów, dokonanych ustaleń czy rzeczywistych działań podejmowanych przez powódkę. Również twierdzenia świadka o istotnym udziale R. I. w nawiązywaniu relacji z kontrahentami miały charakter ogólnikowy. Świadek wskazał, że pomiędzy przedstawicielami pozwanej a kontrahentami odbywały się spotkania, jednak jednocześnie przyznał, iż sam w nich nie uczestniczył, wobec czego nie posiadał wiedzy co do ich przebiegu ani treści dokonywanych podczas nich ustaleń. Świadek nie był w stanie wskazać, jakie czynności na rzecz pozwanej spółki w ramach realizacji umowy o współpracy podejmowała powódka.

Podobnie Sąd ocenił zeznania świadka H. K., uznając je za wiarygodne przede wszystkim w części dotyczącej sposobu rozliczeń pomiędzy stronami. Świadek szczegółowo opisał mechanizm ustalania wysokości wynagrodzenia powódki oraz procedurę comiesięcznych rozliczeń, a jego zeznania w tym zakresie pozostawały spójne z pozostałym materiałem dowodowym, w tym dokumentacją zgromadzoną w aktach sprawy. Natomiast w zakresie dotyczącym współpracy z F. (...) jego relacja, podobnie jak zeznania R. I. i V. E., miała charakter ogólny. Wszyscy wskazani świadkowie zgodnie podkreślali, że wsparcie R. I. miało znaczenie dla utrzymania i rozwoju relacji biznesowych pomiędzy M. a F. (...), jednak żaden z nich nie wskazał konkretnych czynności podejmowanych przez powódkę lub R. I., zakresu ich działań ani rzeczywistego przebiegu tej współpracy. Tym samym zeznania tych świadków pozwalały na ustalenie jedynie ogólnego modelu współpracy stron oraz sposobu rozliczania wynagrodzenia, nie dawały natomiast podstaw do szczegółowego ustalenia faktycznego zakresu obowiązków powódki i wykonywanych przez nią czynności.

Przy ocenie zeznań V. E. oraz H. K. Sąd miał również na uwadze okoliczność, iż obaj świadkowie zakończyli współpracę z pozwaną spółką w wyniku rozwiązania z nimi stosunków pracy w trybie dyscyplinarnym. Okoliczność ta sama w sobie nie przesądzała o braku wiarygodności ich zeznań, jednak miała znaczenie przy ich ocenie, wymagając szczególnej ostrożności w zakresie twierdzeń dotyczących funkcjonowania pozwanej spółki oraz wzajemnych relacji pomiędzy stronami, w szczególności w zakresie twierdzeń dotyczących prawidłowości działań podejmowanych przez nich w ramach pełnionych funkcji. Z tego względu Sąd przyznał ich zeznaniom walor dowodowy wyłącznie w zakresie, w jakim znajdowały one potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym.

Odmiennie Sąd ocenił zeznania świadka C. F., które uznał za wiarygodne w całości. Świadek, związany z pozwaną spółką od 2003 roku, przedstawił szczegółowe informacje dotyczące organizacji struktury sprzedaży, zakresu obowiązków poszczególnych osób oraz sposobu funkcjonowania działu handlowego pozwanej. Jego zeznania były nie tylko zgodne z pozostałym materiałem dowodowym, ale również istotnie go uzupełniały, wskazując na okoliczności, które nie wynikały wprost z relacji pozostałych świadków.

Szczególne znaczenie miały zeznania C. F. dotyczące struktury sprzedażowej pozwanej spółki oraz zakresu wiedzy poszczególnych osób zaangażowanych w proces sprzedaży. Świadek, pełniąc funkcję dyrektora handlowego, wskazał, że odpowiadał za koordynację sprzedaży, przygotowywanie planów sprzedażowych i budżetów, zarządzanie zespołem handlowym oraz logistyką. Jednocześnie wskazał, że rozliczenia z powódką odbywały się poza zakresem obowiązków dyrektorów handlowych. Okoliczność ta pozostawała zgodna z pozostałym materiałem dowodowym, z którego wynikało, że współpraca z powódką prowadzona była przede wszystkim przez V. E., a kwestie jej wynagrodzenia były rozliczane odrębnie. Za istotne Sąd uznał również szczegółowe zeznania świadka dotyczące sposobu obsługi F. (...) jako wieloletniego kontrahenta pozwanej spółki. C. F. wskazał, że pozwana posiadała rozbudowany zespół sprzedażowy, którego zadaniem było utrzymywanie bieżących relacji handlowych z klientami. (...) F. (...) pozostawała w zakresie obowiązków handlowców zatrudnionych przez pozwaną spółkę, a relacje z tym kontrahentem były kontynuowane również w przypadku zmian kadrowych po stronie pracowników odpowiedzialnych za kontakt z klientem. Zeznania świadka w tym zakresie, jako szczegółowe i oparte na jego bezpośredniej wiedzy wynikającej z pełnionej funkcji, Sąd uznał za szczególnie przydatne dla ustalenia rzeczywistego sposobu organizacji współpracy handlowej pozwanej spółki.

Na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 roku pełnomocnik pozwanej cofnął wniosek o przesłuchanie stron zawarty w punkcie 4 sprzeciwu od nakazu zapłaty z dnia 29 sierpnia 2025 roku.

Następnie, na rozprawie w dniu 18 marca 2026 roku, pełnomocnik pozwanej cofnął wniosek zawarty w piśmie procesowym z dnia 16 grudnia 2025 roku o przesłuchanie w charakterze strony Z. J., zgłoszony w punkcie II lit. a i b tego pisma. Powódka również zrezygnowała z składania zeznań przed sądem.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Postępowanie należało umorzyć w części obejmującej kwotę 2.957,06 zł wraz z dochodzonymi od niej odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28 maja 2025 roku, wobec skutecznego częściowego cofnięcia pozwu przez powódkę na podstawie art. 355 kpc. W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu.

W niniejszej sprawie powódka I. I. (1) dochodziła od pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. zapłaty ostatecznie kwoty 57.928,69 zł tytułem wynagrodzenia za usługi pośrednictwa sprzedaży świadczone w grudniu 2024 roku, wykonywane w ramach umowy współpracy zawartej przez strony w dniu 1 października 2015 roku.

Spór pomiędzy stronami dotyczył zarówno zasadności i wysokości dochodzonego roszczenia, jak i charakteru prawnego łączącej strony umowy, w szczególności tego, czy powódka wykonywała obowiązki uzasadniające powstanie prawa do wynagrodzenia za sporny okres.

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 203 § 1 i 4 k.p.c. pozew może zostać cofnięty ze zrzeczeniem się roszczenia aż do wydania wyroku. Sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia jedynie wówczas, gdy okoliczności sprawy wskazują, że czynności te są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa.

Powódka cofnęła pozew ze zrzeczeniem się roszczenia w części obejmującej kwotę 2.957,06 zł wraz z dochodzonymi od niej odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28 maja 2025 roku.

W ocenie Sądu częściowe cofnięcie pozwu było skuteczne, albowiem nie pozostawało w sprzeczności z prawem ani z zasadami współżycia społecznego oraz nie zmierzało do obejścia prawa. W konsekwencji Sąd, na podstawie art. 355 § 1 k.p.c. w zw. z art. 203 § 1 i 4 k.p.c., umorzył postępowanie w powyższym zakresie, o czym orzekł w punkcie 1 wyroku.

Przechodząc do oceny zasadności roszczenia, wskazać należy, że podstawę materialnoprawną żądania stanowiła umowa współpracy zawarta w dniu 1 października 2015 roku, która w ocenie Sądu odpowiadała cechom umowy agencyjnej, o której mowa w art. 758 § 1 k.c.

Zgodnie z art. 758 § 1 k.c., przez umowę agencyjną przyjmujący zlecenie (agent) zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, do stałego pośredniczenia, za wynagrodzeniem, przy zawieraniu z klientami umów na rzecz dającego zlecenie przedsiębiorcy albo do zawierania ich w jego imieniu.

Stosownie natomiast do art. 758 ¹ § 1 i 2 k.c., jeżeli sposób wynagrodzenia nie został w umowie określony, agentowi należy się prowizja, tj. wynagrodzenie, którego wysokość zależy od liczby lub wartości zawartych umów.

Z przytoczonych regulacji wynika, że do elementów przedmiotowo istotnych umowy agencyjnej (essentialia negotii) należą: zobowiązanie agenta do stałego pośredniczenia przy zawieraniu umów lub ich zawierania w imieniu dającego zlecenie, wykonywanie tych czynności w ramach działalności gospodarczej agenta, odpłatność świadczenia, a także status przedsiębiorcy po stronie dającego zlecenie. Istotnym elementem jest przy tym również stałość pośredniczenia, rozumiana jako powtarzalny i ciągły charakter działań agenta, a nie incydentalne czynności handlowe.

Zgodnie natomiast z art. 65 § 2 k.c., w umowach należy badać zgodny zamiar stron i cel umowy, a nie opierać się wyłącznie na jej dosłownym brzmieniu. Oznacza to, że nazwa umowy („umowa współpracy”) oraz użyta terminologia („wykonawca”, „zlecający”) nie mają decydującego znaczenia dla jej kwalifikacji prawnej, jeżeli rzeczywista treść stosunku prawnego oraz sposób jego wykonywania wskazują na inny jego charakter.

W świetle ustaleń faktycznych bezsporne było, że powódka prowadziła działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa sprzedaży oraz że strony łączyła wieloletnia współpraca obejmująca pośrednictwo w sprzedaży produktów pozwanej na rzecz F. (...). Powódka miała wykonywać czynności polegające na utrzymywaniu relacji handlowych oraz wspieraniu procesu sprzedaży, natomiast wynagrodzenie miało charakter prowizyjny, uzależniony od wartości sprzedaży netto.

Jednocześnie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na ustalenie, jakie konkretne czynności powódka wykonywała w odniesieniu do spornego okresu – grudnia 2024 roku. Zeznania świadków R. I., V. E. oraz H. K. miały charakter ogólny i ograniczały się do opisu modelu współpracy stron oraz mechanizmu rozliczeń. Świadkowie nie byli w stanie wskazać konkretnych działań powódki, które miałyby doprowadzić do utrzymania lub zwiększenia sprzedaży w spornym miesiącu, ani nie przedstawili żadnych konkretnych czynności pośrednictwa, negocjacji czy aktywności handlowej powódki w tym okresie.

Z kolei z zeznań świadka C. F. wynikało, że pozwana spółka posiadała własną, rozbudowaną strukturę handlową odpowiedzialną za bieżącą obsługę klientów, w tym F. (...), który był wieloletnim kontrahentem pozwanej. (...) tego klienta była realizowana przez pracowników działu handlowego pozwanej, co podważało tezę, jakoby to działania powódki miały decydujący wpływ na bieżącą sprzedaż w spornym okresie.

Należy przy tym podkreślić, że samo wykazanie istnienia wieloletniej współpracy stron oraz faktu generowania przez pozwaną sprzedaży na rzecz F. (...) nie jest wystarczające do przyjęcia, iż powódce przysługuje wynagrodzenie za konkretny okres rozliczeniowy. Konieczne było bowiem wykazanie związku przyczynowego pomiędzy działaniami powódki a wynikiem sprzedażowym osiągniętym w grudniu 2024 roku, czego powódka nie uczyniła.

Odnosząc się do wystawionych faktur VAT, wskazać należy, że dokumenty te mają charakter prywatny i stanowią jedynie dowód złożenia oświadczenia przez wystawcę, nie przesądzając o istnieniu zobowiązania ani jego wysokości. Sam fakt wcześniejszego regulowania faktur przez pozwaną w toku współpracy nie tworzy natomiast domniemania istnienia obowiązku zapłaty w spornym okresie, zwłaszcza w sytuacji zakwestionowania zasadności świadczenia.

W konsekwencji Sąd uznał, że powódka nie wykazała przesłanek warunkujących powstanie prawa do wynagrodzenia za grudzień 2024 roku, tj. nie udowodniła ani wykonania konkretnych czynności pośrednictwa, ani ich wpływu na wynik sprzedażowy pozwanej, a w istocie nie wykazała w jakimkolwiek zakresie, aby w spornym okresie podejmowała działania mieszczące się w obowiązkach wynikających z łączącej strony umowy, w szczególności działań o charakterze stałego pośrednictwa, utrzymywania relacji handlowych czy aktywności sprzedażowej względem kontrahenta. Powódka nie zaoferowała przy tym dowodów pozwalających na ustalenie zakresu jej rzeczywistej aktywności w spornym okresie ani nie przedstawiła materiału dowodowego, który mógłby podważyć stanowisko strony pozwanej w tym zakresie.

Niezależnie od powyższego, nawet przy przyjęciu odmiennej kwalifikacji łączącego strony stosunku prawnego – czy to jako umowy agencyjnej sensu stricto, czy jako umowy o świadczenie usług o charakterze starannego działania – powódka również nie sprostała obowiązkowi dowodowemu wynikającemu z art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. W każdym z tych wariantów konieczne byłoby bowiem wykazanie realnego wykonywania świadczeń oraz ich zakresu w spornym okresie, czego w niniejszej sprawie nie udowodniono.

W ocenie Sądu brak było również podstaw do przyjęcia, aby rozliczenia dokonywane w poprzednich miesiącach automatycznie przesądzały o zasadności roszczenia za grudzień 2024 roku, albowiem każdy okres rozliczeniowy stanowił odrębną podstawę ustalenia wynagrodzenia, uzależnioną od faktycznych danych sprzedażowych oraz rzeczywistego wkładu powódki.

Podkreślić należy, że choć sprawa prowadzona pod sygn. akt V GNc 819/25 pozostaje w związku z tym samym stosunkiem zobowiązaniowym łączącym strony, który stanowi również podstawę roszczenia dochodzonego w niniejszym postępowaniu, to dotyczy ona odmiennego okresu rozliczeniowego. W sprawie o sygn. akt V GNc 819/25 przedmiotem rozstrzygnięcia było roszczenie o zapłatę wynagrodzenia za listopad 2024 roku, natomiast w niniejszej sprawie dochodzone jest wynagrodzenie należne za grudzień 2024 roku. Oznacza to, że brak jest tożsamości zarówno przedmiotu rozstrzygnięcia, jak i podstawy faktycznej dochodzonego roszczenia. W konsekwencji nie zachodzą przesłanki powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 366 k.p.c.

W konsekwencji powyższych rozważań roszczenie jako nieudowodnione podlegało oddaleniu w całości, o czym Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1, § 1 ¹ i § 3 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2026 r. poz. 215), zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Mając na uwadze, że pozwana wygrała sprawę w całości, Sąd zasądził od powódki na rzecz pozwanej zwrot kosztów procesu, przy czym zwrotowi podlegały jedynie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony.

W konsekwencji Sąd zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę 5.434,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Na wskazaną kwotę złożyły się koszty zastępstwa procesowego w wysokości 5.400,00 zł oraz 34,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, albowiem jedynie ta część poniesionej opłaty stanowiła koszt niezbędny do celowego dochodzenia praw i celowej obrony.

W toku postępowania został złożony wniosek o zwrot kosztów stawiennictwa w sądzie, który Sąd uwzględnił do kwoty 427,22 zł. Wydatki te zostały tymczasowo pokryte ze środków Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim. Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2025 r., poz. 1228 ze zm.) w zw. z art. 98 § 1 k.p.c., wydatkami tymczasowo wyłożonymi przez Skarb Państwa należało obciążyć stronę przegrywającą proces, stosownie do wyniku sprawy. W konsekwencji Sąd w punkcie czwartym wyroku zasądził od powódki na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim kwotę 427,22 zł tytułem zwrotu wydatków tymczasowo wyłożonych przez Skarb Państwa.

Sędzia Joanna Kłaczyńska

ZARZĄDZENIE

1.  (...);

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...)

R., dnia 09 lipca 2026 roku

Sędzia Joanna Kłaczyńska