Wyrok z 19 stycznia 2026, sygn. I AGa 293/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 stycznia 2026 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: SSA Marek Boniecki

po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2026 r. w Krakowie na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa R. A.

przeciwko (...) sp. z o.o. w X.

o zapłatę

na skutek apelacji powódki

od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 18 czerwca 2024 r. sygn. akt IX GC 74/23

1.  oddala apelację;

2.  zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej, tytułem kosztów postępowania apelacyjnego, kwotę 4050 zł (cztery tysiące pięćdziesiąt złotych) z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Sygn. akt I AGa 293/24

Uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie

z 19 stycznia 2025 r.

Wyrokiem z 18 czerwca 2024 r. Sąd Okręgowy w Krakowie oddalił powództwo R. A., która domagała się zasądzenia od pozwanej (...) sp.
z o.o. w X. kwoty 105.038,65 zł ze szczegółowo opisanymi ustawowymi odsetkami za opóźnienie, oraz orzekł o kosztach procesu.

Sąd pierwszej instancji poczynił ustalenia faktyczne zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z których wynika, że:

- pozwana spółka zajmuje się przede wszystkich wykonywaniem instalacji fotowoltaicznych;

- jednym z najważniejszych współpracowników strony pozwanej był w okresie od października 2020 r. do maja 2022 r. C. W. (1); świadczył on na rzecz pozwanej usługi doradztwa, wykonywania instalacji fotowoltaicznych, podpisywania umów z klientami, reprezentowania strony pozwanej, składania zamówień towarów u dostawców i zgłoszeń instalacji fotowoltaicznych do Ł. z wykorzystaniem uprawnień elektrycznych; był w istocie jedną z osób kierujących bieżącą działalnością strony pozwanej.

- powodem zaprzestania współpracy przez pozwaną ze C. W. (1) była utrata zaufania przez wspólników pozwanej, a to na skutek wykonywania przez niego instancji fotowoltaicznych za pomocą sprzętu pozwanej bez jej wiedzy i zgody;

- pozwana nigdy nie współpracowała z powódką i nie traktowała jej jako kontrahenta w zakresie realizacji instalacji fotowoltaicznych;

- powódka jest pracownikiem naukowym uniwersytetu; prezes zarządu pozwanejS. M. (1) znał powódkę jedynie na stopie prywatnej – jako partnerkę życiową C. W. (1); pozwanej nie łączyła z powódką jakakolwiek umowa;

- w trakcie współpracy z pozwaną u C. W. (1) pojawiło się zadłużenie, zarówno publicznoprawne względem Urzędu Skarbowego na kwotę co najmniej 85.460,11 zł, jak też o charakterze alimentacyjnym;

- w styczniu 2022 r. C. W. (1) poprosił pozwaną o możliwość wystawiania przez niego faktur VAT za wykonywane usługi na rzecz strony pozwanej „za pośrednictwem” powódki, która formalnie zarejestrowała jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (...) (...)” z dniem 27 grudnia 2021 r.; było to spowodowane chęcią C. W. (1) uniknięcia egzekucji ze strony wierzycieli w związku z zadłużeniem; poza zmianą oznaczenia podmiotu wystawiającego faktury nic się w relacjach C. W. (1) i pozwanej nie zmieniło, usługi na rzecz pozwanej jak wcześniej świadczył C. W. (1) razem ze swoim bratem W. W.; żadne usługi ze strony powódki nie były na rzecz strony pozwanej świadczone;

- powódka domagała się zapłaty z tytułu przedłożonych do pozwu faktur VAT, wystawionych w okresie od 2 marca do 25 marca 2022 r.; wszystkie prace, za które domagała się zapłaty, zostały wykonane przez C. W. (1), przy czym osiem pierwszych faktur wystawionych w dniu 2 marca 2022 r., dotyczyło prac wykonanych w okresie od 27 października do 17 grudnia 2021 r.;

- osiem faktur VAT z 2 marca 2022 r. oraz część faktury (...) zostało zapłaconych przez pozwaną na rzecz C. W. (1) w formie gotówkowej oraz za pomocą przelewu, z czego większość, ponad 40 tysięcy złotych w formie gotówkowej, łącznie 50.342,34 zł;

- w związku z pobieraniem przez C. W. (1) w okresie współpracy z pozwaną nierozliczonych materiałów z magazynu strony pozwanej, służących do wykonywania instalacji fotowoltaicznych, strona pozwana po przeprowadzonej inwentaryzacji i ustaleniu wartości pobranych, a nierozliczonych materiałów, wystawiła na rzecz (...) (...) R. A. w dniu 2 czerwca 2022 r. trzy faktury VAT na łączną kwotę 62.120,36 zł, wzywając powódkę do zapłaty tych kwot, a następnie składając oświadczenie o potrąceniu tej wierzytelności z wierzytelnością powódki w kwocie 61.203,88 zł.

W ustalonym przez siebie stanie faktycznym, po dokonaniu analizy zebranego
w sprawie materiału dowodowego, Sąd Okręgowy uznał powództwo za bezzasadne, przyjmując, że:

- powódki nie łączył z pozwaną jakikolwiek węzeł obligacyjny i żadne usługi na rzecz pozwanej w ramach działalności gospodarczej powódki nie były przez nią wykonywane;

- brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że C. W. (1) od stycznia do maja 2022 r. działał jako pełnomocnik powódki;

- faktura VAT jako dokument prywatny nie korzysta z domniemania prawdziwości danych, tak więc na skutek samego wystawienia faktur przez powódkę nie mogło dojść do zmiany węzła obligacyjnego pomiędzy C. W. (1) a pozwaną;

- na poczet faktur VAT będących podstawą pozwu pozwana uiściła C. W. (1) łącznie 50.342, 34 zł;

- pozwana wykazała wysokość swojego roszczenia z tytułu braków magazynowych na skutek pobrania materiałów z magazynu pozwanej przez C. W. (1), jednak oświadczenie pozwanej o potrąceniu nie mogło odnieść skutku i nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Wyrok powyższy zaskarżyła w całości apelacją powódka, wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie powództwa. Skarżąca wniosła także o przeprowadzenie na etapie postępowania apelacyjnego dowodów z dokumentów, celem wykazania faktu prowadzonej przez powódkę działalności gospodarczej oraz faktu współpracy z różnymi podwykonawcami.

Apelująca zarzuciła naruszenie: 1) art. 233 § 1 k.p.c. - poprzez przypisanie wiarygodności zeznaniom powódki jedynie w zakresie potwierdzenia pozostawania przez nią w związku ze C. W. (1) w sytuacji, gdy zeznania powódki były spójne i logiczne, korelowały z zeznaniami świadków, a także dowodami z dokumentów w postaci wystawianych przez powódkę faktur, potwierdzeń przelewów dokonywanych przez pozwaną na rzecz powódki, wystawianych przez pozwaną dowodów wypłaty KW, na których widnieje podpis potwierdzający odbiór wypłacanej kwoty oraz złożonego przez pozwaną oświadczenia o potrąceniu, a skutkiem tego błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w ustaleniu niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, jakoby: C. W. (1) był w istocie jedną z osób kierujących bieżącą działalnością strony pozwanej; Pozwana nigdy nie współpracowała z Powódką i nigdy nie traktowała jej jako kontrahenta w zakresie realizacji instalacji fotowoltaicznych; S. M. (1) znał R. A. jedynie na stopie prywatnej - jako partnerkę życiową C. W. (1); nigdy strony pozwanej nie łączyła z powódką R. A. jakakolwiek umowa; C. W. (1) poprosił Pozwaną o możliwość wystawiania przez niego faktur VAT za pośrednictwem R. A. celem uniknięcia egzekucji; żadne usługi ze strony Powódki nie były świadczone na rzecz Pozwanej; Pozwana częściej rozliczała się ze C. W. (1) w formie gotówkowej niż w formie przelewu; C. W. (1) pobrał w okresie współpracy z (...) nierozliczone materiały z magazynu Pozwanej; wszystkie prace, za które domagała się zapłaty Powódka, zostały wykonane przez C. W. (1); osiem pierwszych faktur VAT wystawionych w dniu 2 marca 2022 r. dotyczyło prac wykonanych przez C. W. (1), będącego bezpośrednim podwykonawcą strony pozwanej, w okresie od 27.10.2021 r. do dnia 17.12.2021 r. - a w konsekwencji tego naruszenie art. 750 w zw. z art. 353 ^{( 1)} k.c., poprzez uznanie, że Powódka nie ma legitymacji czynnej do wystąpienia z pozwem w przedmiotowej sprawie; 2) art. 233 § 1 k.p.c. - poprzez przypisanie wiarygodności zeznaniom świadka C. W. (1) oraz W. W. jedynie w zakresie współpracy C. W. (1) ze stroną pozwaną i przypisanie braku wiarygodności dowodowi z przesłuchania ww. świadków w pozostałym zakresie w sytuacji, gdy zeznania tych świadków były spójne i logiczne korelowały z przesłuchaniem Powódki, zeznaniami innych świadków a także dowodami z dokumentów w postaci wystawianych przez Powódkę faktur, potwierdzeń przelewów dokonywanych przez Pozwaną na rzecz Powódki, wystawianych przez Pozwaną dowodów wypłaty KW, na których widnieje podpis potwierdzający odbiór wypłacanej kwoty oraz złożonego przez Pozwaną oświadczenia o potrąceniu, a skutkiem tego błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w ustaleniu niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, jakoby: C. W. (1) był w istocie jedną z osób kierujących bieżącą działalnością strony pozwanej; Pozwana nigdy nie współpracowała z Powódką i nigdy nie traktowała jej jako kontrahenta w zakresie realizacji instalacji fotowoltaicznych; S. M. (1) znał R. A. jedynie na stopie prywatnej - jako partnerkę życiową C. W. (1); nigdy strony pozwanej nie łączyła z powódką R. A. jakakolwiek umowa; C. W. (1) poprosił Pozwaną o możliwość wystawiania przez niego faktur VAT za pośrednictwem R. A. celem uniknięcia egzekucji; żadne usługi ze strony Powódki nie były świadczone na rzecz Pozwanej; Pozwana częściej rozliczała się ze C. W. (1) w formie gotówkowej niż w formie przelewu; C. W. (1) pobrał w okresie współpracy z (...) nierozliczone materiały z magazynu Pozwanej; wszystkie prace, za które domagała się zapłaty Powódka, zostały wykonane przez C. W. (1); osiem pierwszych faktur VAT wystawionych w dniu 2 marca 2022 r. dotyczyło prac wykonanych przez C. W. (1), będącego bezpośrednim podwykonawcą strony pozwanej, w okresie od 27.10.2021 r. do dnia 17.12.2021 r. - a w konsekwencji tego naruszenie art. 750 w zw. z art. 353 ^{( 1)} k.c., poprzez uznanie, że Powódka nie ma legitymacji czynnej do wystąpienia z pozwem w przedmiotowej sprawie; 3) art. 233 § 1 k.p.c. - poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu w postaci zeznań świadka J. K. (1) i oparcie ustaleń faktycznych na zeznaniach tego świadka, w sytuacji gdy zeznania świadka są sprzeczne ze zgromadzonymi w sprawie dowodami z dokumentów, a kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności nie były Jej znane bezpośrednio, a jedynie z przekazu osób zajmujących kierownicze stanowiska w pozwanej spółce, a także poprzez przypisanie zeznaniom świadka J. K. (1) wiarygodności w całości z pominięciem faktu, że świadek miała interes w zeznawaniu w sposób zgody z oczekiwaniem strony pozwanej z uwagi na łączący Ją z pozwaną spółką stosunek pracy (w szczególności iż J. K. (1) zastąpiła C. W. (1) na zajmowanej przez niego funkcji i dalej jest w stosunku pracy z Pozwaną, a skutkiem tego błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w ustaleniu niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, jakoby: C. W. (1) pozostawał dla strony pozwanej głównym współpracownikiem, pozwana nigdy nie współpracowała z R. A.; żadne usługi ze strony R. A. nie były na rzecz strony pozwanej świadczone; wszystkie prace, za które domagała się zapłaty Powódka, zostały wykonane przez C. W. (1); gotówkę wypłacał z kasy głównej prezes (...) S. M. (1), następnie wydawał ją osobiście C. W. (1); C. W. (1) pobierał z magazynu strony pozwanej nierozliczone materiały, a w konsekwencji tego naruszenie art. 750 w zw. z art. 353 ^{( 1)} kodeksu cywilnego, poprzez uznanie, że Powódka nie ma legitymacji czynnej do wystąpienia z pozwem w przedmiotowej sprawie; 4) art. 233 §1 k.p.c. – poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodu z dokumentu w postaci pisma z 19 grudnia 2022 r. zawierającego oświadczenie o potrąceniu, a skutkiem tego błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w ustaleniu niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, jakoby: Pozwana nigdy nie współpracowała z Powódką i nigdy nie traktowała jej jako kontrahenta w zakresie realizacji instalacji fotowoltaicznych; żadne usługi ze strony Powódki nie były świadczone na rzecz Pozwanej, a w konsekwencji naruszenie art. 750 i art. 123 § 1 w zw. z art. 353 ^{( 1)} kodeksu cywilnego, poprzez uznanie, że Powódka nie ma legitymacji czynnej do wystąpienia z pozwem w przedmiotowej sprawie; 5) art. 233 § 1 k.p.c. - poprzez dowolną ocenę dowodów z dokumentów w postaci wystawianych przez Powódkę faktur, potwierdzeń przelewów dokonywanych przez Pozwaną na rzecz Powódki, wystawianych przez Pozwaną dowodów wypłaty KW, na których widnieje podpis potwierdzający odbiór wypłacanej kwoty wyrażający się w przyjęciu wbrew zasadom logiki, że dokumenty te nie stanowią potwierdzenia łączącego Powódkę z Pozwaną stosunku zobowiązaniowego, a skutkiem tego błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w ustaleniu niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, jakoby: Pozwana nigdy nie współpracowała z Powódką i nigdy nie traktowała jej jako kontrahenta w zakresie realizacji instalacji fotowoltaicznych; żadne usługi ze strony Powódki nie były świadczone na rzecz Pozwanej - a w konsekwencji tego naruszenie art. 750 i art. 123 § 1 w zw. z art. 353 ^{( 1)} kodeksu cywilnego, poprzez uznanie, że Powódka nie ma legitymacji czynnej do wystąpienia z pozwem w przedmiotowej sprawie; 6) art. 233 § 1 k.p.c. - poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodu z dokumentów inwentaryzacyjnych oraz wystawionych przez Pozwaną faktur sprzedażowych sprowadzającą się do przyjęcia wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, że sporządzenie dokumentów inwentaryzacyjnych podpisanych jednostronnie przez Pozwaną i do momentu wytoczenia procesu nigdy nie przedstawianych Powódce, a także wystawienie faktur sprzedażowych dopiero w odpowiedzi na wystosowane do Pozwanej wezwanie do zapłaty potwierdza fakt nierozliczenia się przez C. W. (1) z pobranych materiałów, a skutkiem tego błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w ustaleniu niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, jakoby: C. W. (1) pobierał materiały z magazynu strony pozwanej nierozliczone materiały do wykonania instalacji fotowoltaicznych; 7) art. 233 § 1 k.p.c. - poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodu z zeznań świadków W. E., Ł. M., H. X., I. W., H. B. oraz W. C. (będącego konkurentem C. W. (1) w zakresie uzyskiwania wyników finansowych w Pozwanej spółki i dalej pozostającego z (...) w stosunku współpracy), sprowadzającą się do przyjęcia wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, że osoby te jako nie mające wpływu na reprezentację i prowadzenie spraw spółki mogły wiedzieć, czy i jakie stosunki łączyły C. W. (1) z (...) (...) oraz jak te stosunki kształtowały się na przestrzeni czasu, a skutkiem tego błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w ustaleniu niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, jakoby: C. W. (1) był w istocie jedną z osób kierujących bieżącą działalnością strony pozwanej; Pozwana nigdy nie współpracowała z Powódką i nigdy nie traktowała jej jako kontrahenta w zakresie realizacji instalacji fotowoltaicznych; S. M. (1) znał R. A. jedynie na stopie prywatnej - jako partnerkę życiową C. W. (1); nigdy strony pozwanej nie łączyła z powódką R. A. jakakolwiek umowa; C. W. (1) poprosił Pozwaną o możliwość wystawiania przez niego faktur VAT za pośrednictwem R. A. celem uniknięcia egzekucji; żadne usługi ze strony Powódki nie były świadczone na rzecz Pozwanej; Pozwana częściej rozliczała się ze C. W. (1) w formie gotówkowej niż w formie przelewu; C. W. (1) pobrał w okresie współpracy z (...) nierozliczone materiały z magazynu Pozwanej; wszystkie prace, za które domagała się zapłaty Powódka, zostały wykonane przez C. W. (1); osiem pierwszych faktur VAT wystawionych w dniu 2 marca 2022 r. dotyczyło prac wykonanych przez C. W. (1), będącego bezpośrednim podwykonawcą strony pozwanej, w okresie od 27.10.2021 r. do dnia 17.12.2021 r., a w konsekwencji tego naruszenie art. 750 w zw. z art. 353 ^{( 1)} kodeksu cywilnego, poprzez uznanie, że Powódka nie ma legitymacji czynnej do wystąpienia z pozwem w przedmiotowej sprawie; 8) art. 233 § 1 k.p.c. - poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodu z dokumentów w postaci dowodów wypłaty KW, polegającej na przyjęciu, że niepodpisane dowody wypłaty gotówki świadczą o jej wypłacie na rzecz Odbiorcy, a skutkiem tego błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w ustaleniu niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, jakoby Pozwana częściowo spełniła roszczenie dochodzone pozwem; 9) art. 233 § 1 k.p.c. - poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodu z dokumentów w postaci pełnomocnictw szczegółowych dla C. W. (1) i uznanie, że osiem pierwszych faktur VAT wystawionych w dniu 2 marca 2022 r. dotyczyło prac wykonanych przez C. W. (1), będącego bezpośrednim podwykonawcą strony pozwanej, w okresie od 27 października 2021r. do dnia 17 grudnia 2021 r., podczas gdy nie są to dowody zawarcia umowy tych klientów z Pozwanym i nie wskazują na wykonanie prac
w III kwartale 2021 roku; 10) art. 233 § 1 k.p.c. - poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodu z przesłuchania strony pozwanej z pominięciem faktu, że dowód z przesłuchania stron ma charakter pomocniczy i jego ocena powinna następować przy uwzględnieniu faktu bezpośredniego zainteresowania stron wynikiem procesu, a także przyznanie tym zeznaniom wiarygodności w całości w sytuacji, gdy zeznania prezesa zarządu pozwanej spółki są sprzeczne ze zgromadzonymi w sprawie dowodami z dokumentów, że C. W. (1) był w istocie jedną z osób kierujących bieżącą działalnością strony pozwanej, a skutkiem tego błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w ustaleniu niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, jakoby: C. W. (1) był w istocie jedną z osób kierujących bieżącą działalnością strony pozwanej; Pozwana nigdy nie współpracowała z Powódką i nigdy nie traktowała jej jako kontrahenta w zakresie realizacji instalacji fotowoltaicznych; S. M. (1) znał R. A. jedynie na stopie prywatnej - jako partnerkę życiową C. W. (1); nigdy strony pozwanej nie łączyła z powódką R. A. jakakolwiek umowa; C. W. (1) poprosił Pozwaną o możliwość wystawiania przez niego faktur VAT za pośrednictwem R. A. celem uniknięcia egzekucji; żadne usługi ze strony Powódki nie były świadczone na rzecz Pozwanej; Pozwana częściej rozliczała się ze C. W. (1) w formie gotówkowej niż w formie przelewu; C. W. (1) pobrał w okresie współpracy z (...) nierozliczone materiały z magazynu Pozwanej; wszystkie prace, za które domagała się zapłaty Powódka, zostały wykonane przez C. W. (1); osiem pierwszych faktur VAT wystawionych w dniu 2 marca 2022 r. dotyczyło prac wykonanych przez C. W. (1), będącego bezpośrednim podwykonawcą strony pozwanej, w okresie od 27.10.2021 r. do dnia 17.12.2021 r., a w konsekwencji tego: naruszenie art. 750 w zw. z art. 353 ^{( 1)} kodeksu cywilnego, poprzez uznanie, że Powódka nie ma legitymacji czynnej do wystąpienia z pozwem w przedmiotowej sprawie; 11) art. 6 w zw. z art. 232 k.p.c. - polegający na przyjęciu, że to na stronie powodowej spoczywał ciężar udowodnienia faktu łączącej Powódkę z Pozwaną umowy w sytuacji, gdy Powódka na potwierdzenie zawarcia umowy z Pozwaną i faktu łączącego Strony stosunku prawnego przedstawiła stosowne dowody w postaci wystawianych faktur i potwierdzeń przelewów dokumentujących częściowe ich opłacenie, a strona przeciwna kwestionując te okoliczności, nie wykazała inicjatywy dowodowej, że do zawarcia umowy nie doszło, a przedstawiane przez stronę pozwaną dowody z dokumentów w istocie potwierdziły fakt zawarcia umowy; 12) art. 750 w zw. z art. 738 § 1 i 353 ^{( 1)} kodeksu cywilnego, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że umowa zlecenia może być wykonywana jedynie przez przyjmującego zlecenie w sytuacji, gdy przyjmujący zlecenie może powierzyć wykonanie zlecenia innej osobie.

Pozwana wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd pierwszej instancji w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia prawidłowo,
z poszanowaniem reguł wyrażonych w przepisie art. 233 §1 k.p.c. ustalił stan faktyczny sprawy, co sprawiło, że Sąd Apelacyjny przyjął go za własny. Za nieistotną część ustaleń Sąd odwoławczy uznał tę dotyczącą pobrania przez C. W. (1) materiałów z magazynu pozwanej.

Ocenę zarzutu uchybienia art. 233 §1 k.p.c. rozpocząć należy od podzielanego przez Sąd Apelacyjny poglądu doktryny, zgodnie z którym naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów nie może polegać na przedstawieniu przez stronę alternatywnego stanu faktycznego, a tylko na podważeniu przesłanek tej oceny z wykazaniem, że jest ona rażąco wadliwa lub oczywiście błędna. Zarzut przekroczenia swobodnej oceny dowodów, skutkującej błędnymi ustaleniami faktycznymi może być skuteczny tylko wtedy, gdy skarżący wykażą przekroczenie swobody sędziowskiej w zakresie któregoś z powyżej wymienionych kryteriów. Sąd na podstawie art. 233 §1 k.p.c. przykładowo z dwóch przeciwstawnych źródeł wiedzy o zdarzeniach faktycznych ma prawo oprzeć swoje stanowisko, wybierając to, które uzna za bardziej wiarygodne. Jeżeli w danej sprawie istnieją dwie grupy przeciwstawnych dowodów, wiadomo, że ustalenia faktyczne z konieczności muszą pozostawać w sprzeczności z jedną z nich. Wówczas sąd orzekający według swobodnej oceny dowodów ma prawo eliminacji określonych dowodów, przyjmując, że według jego oceny pozbawione są one wiarygodności. W takiej sytuacji nie narusza art. 233 §1 k.p.c. (por. K. Piasecki (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Tom I. Komentarz. Art. 1–366, Wyd. 7. Warszawa 2016). Stanowisko to jest powszechnie akceptowane także w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który w jednym z orzeczeń stwierdził, że jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to taka ocena dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 §1 k.p.c., choćby dowiedzione zostało, że z tego samego materiału dałoby się wysnuć równie logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski odmienne. Tylko w przypadku wykazania, że brak jest powiązania, w świetle kryteriów wyżej wzmiankowanych, przyjętych wniosków z zebranym materiałem dowodowym, możliwe jest skuteczne podważenie oceny dowodów dokonanej przez sąd; nie jest tu wystarczająca sama polemika naprowadzająca wnioski odmienne, lecz wymagane jest wskazanie, w czym wyraża się brak logiki lub uchybienie regułom doświadczenia życiowego w przyjęciu wniosków kwestionowanych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 września 2005 r., II PK 34/05).

W rozpoznawanej sprawie pozwana kwestionując dokonaną przez Sąd Okręgowy ocenę dowodów i poczynione na ich podstawie ustalenia, ograniczyła się de facto do przedstawienia swojej oceny dowodów i wywiedzionego z nich alternatywnego stanu faktycznego. Wobec braku wykazania, że ocena Sądu jest nielogiczna tudzież sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego, taka polemika, w świetle zaprezentowanych wyżej poglądów, za wystarczającą uznana być nie może. Tymczasem wersja wydarzeń zaoferowana przez pozwaną i przyjęta przez Sąd pierwszej instancji jest jak najbardziej wiarygodna, a nadto wsparta została odpowiednimi dowodami. I tak zdaniem pozwanej C. W. (1) współpracował i wykonywał na rzecz pozwanej w swoim imieniu usługi do maja 2022 r., lecz od początku 2022 r. jego wynagrodzenie było fakturowane i częściowo wypłacane na rzecz powódki prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą. Przyczyną zmiany sposobu fakturowania było zajęcie wierzytelności C. W. (1) w pozwanej spółce, o czym zarząd tej ostatniej powiadomiony został dokumentem wystawionym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z 30 listopada 2021 r. Takie zachowanie kontrahentów, szczególnie takich, których łączy wieloletnia znajomość (co wynika z zeznańS. M. (1)), jakkolwiek niezgodne z prawem, nie jest niestety odosobnione w codziennym życiu gospodarczym. W rezultacie formalna zmiana nabywcy usługi w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie miała żadnego wpływu na stosunki zobowiązaniowe łączące pozwaną ze C. W. (1), który w dalszym ciągu wykonywał usługi dla pozwanej na własny rachunek. W konsekwencji nie powinno też dziwić zarówno samo fakturowanie na powódkę, jak i dokonywanie części przelewów na jej rzecz, a także wskazywanie powódki jako kontrahentki w korespondencji z Urzędem Skarbowym czy wreszcie przedsądowa próba potrącenia wzajemnych wierzytelności. Takie zachowanie pozwanej jest naturalnym następstwem wyrażenia zgody na niezgodne z rzeczywistym stanem wystawianie faktur VAT na podmiot, który nie świadczył żadnych usług podlegających opodatkowaniu.

Wbrew twierdzeniom i zarzutowi apelacji, zeznania świadka C. W. (1) nie stanowią skutecznej przeciwwagi dla dowodów zaoferowanych przez stronę pozwaną, szczególnie w zakresie, w jakim dotyczą współpracy tego świadka z obiema stronami. Z jednej strony bowiem świadek podaje, że współpracował z pozwaną do maja 2022 r., by jednocześnie stwierdzić, że gdy (...) (powódka) współpracowała z pozwaną, to świadek już dla pozwanej nie pracował (k. 434). Tymczasem z dokumentów pełnomocnictw oraz zgłoszeń mikroinstalacji (k. 135-170) wynika, że C. W. (1) jeszcze pod koniec stycznia 2022 r. dokonywał jako osoba pracująca dla pozwanej spółki zgłoszeń do zakładu energetycznego. Co istotne, w znakomitej części nazwiska zleceniodawców wskazane w ww. pełnomocnictwach
i zgłoszeniach znalazły się w fakturach obejmujących należności dochodzone aktualnie przez powódkę. Gdy do powyższego dodać fakt, że powódka bezspornie zarejestrowała swoją działalność gospodarczą dopiero 27 grudnia 2021 r., wersja pozwanej o rzeczywistym braku współpracy, a w istocie węzła obligacyjnego, który uzasadniałby wynagrodzenie dla powódki, jaki się jako oczywiście wiarygodna, w przeciwieństwie do tej forsowanej przez skarżącą.

Wbrew przekonaniu skarżącej bardzo ogólnikowe w tym zakresie zeznania W. W. nie przeczą stanowisku strony pozwanej, szczególnie, że świadek ten nie musiał znać szczegółów porozumienia w sprawie wystawiania faktur.

Nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut wadliwej oceny zeznań E. X. (1). Sam fakt, że świadek ten pracuje dla jednej ze stron nie przekreśla jej wiarygodności, a jedynie nakazuje zachowanie szczególnej ocenie przy ocenie wystąpienia tego przymiotu. Wbrew argumentacji skarżącej ww. świadek w sposób przekonujący przedstawił kwestę wypłaty środków dla C. W. (1), w tym przyczyny, dla których nie podpisał się on na dowodach KW.

Analogicznie odnieść należało się do zarzutu wadliwej oceny zeznań świadków: W. E., Ł. M., H. X., I. W., H. B. oraz W. C.. Sam fakt, że osoby te nie zajmowały zarządczych stanowisk w pozwanej spółce, nie oznacza, że nie miały wiedzy na temat osób uprawnionych do jej reprezentacji czy prowadzenia spraw spółki. Nienależnie od tego przypomnieć wypada, że ww. zeznania w pełni korespondują z zaoferowanymi przez pozwaną dokumentami, które omówione zostały już wyżej.

Jak już wskazano, za dowody wystarczające do podważenia wersji pozwanej nie mogą być uznane dokumenty w postaci faktur, potwierdzeń przelewów, wypłaty KW czy nawet oświadczenia o potrąceniu, albowiem wszystkie one stanowią naturalną konsekwencję wyłącznie formalnej zmiany podmiotu wskazywanego na fakturze. Oczywiście oświadczenie o potrąceniu może zostać uznane za niewłaściwe uznanie długu prowadzące do przerwania biegu przedawnienia na podst. art. 123 §1 k.c., na który zresztą powołuje się powódka
w apelacji, nie stanowi jednak dowodu przesądzającego o istnieniu wierzytelności, z którą ma zostać potrącona wierzytelność potrącającego.

Za zbędne uznał Sąd Apelacyjny odnoszenie się do zarzutu dotyczącego ustaleń odnośnie do pobrania materiałów z magazynu przez C. W. (1), albowiem okoliczność ta nie miała jakiegokolwiek znaczenia dla rozstrzygnięcia.

Za prawidłową uznać należało również ocenę pełnomocnictw dla C. W. (1). Wbrew argumentacji skarżącej dokumenty te świadczą o działaniu C. W. (1)
w ramach umów zawartych między zleceniodawcami a pozwaną, której firma widnieje na każdym z pełnomocnictw. Niezależnie od tego przypomnieć należy, że działalność powódki zarejestrowana została dopiero pod koniec 2021 r. Odnośnie z kolei do daty wykonania usług, skarżąca pomija dokumenty w postaci zgłoszeń instalacji do zakładu energetycznego, w którym dodatkowo podaje on dane kontaktowe pozwanej. Zwrócić także należy uwagę na niską wiarygodność danych z faktur w zakresie daty wykonania usług, wynikającą z faktu, że osiem z nich nosi tę samą datę.

W kontekście poczynionych wyżej uwag nie sposób również podważyć dokonaną przez Sąd Okręgowy ocenę zeznań stron, którą trudno uznać za nielogiczną czy sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego.

Nieskutecznie także apelująca zarzuca naruszenie art. 6 k.c. oraz art. 232 k.p.c. Oczywiście to na powódce spoczywał ciężar wykazania, że łączyła ją z pozwaną spółką umowa, w trakcie realizacji której powstało roszczenie o zapłatę wynagrodzenia. Przedstawiona wyżej analiza materiału dowodowego prowadzi jednak do wniosku, że skarżąca ciężarowi temu nie sprostała.

W konsekwencji fiaska podważenia oceny dowodów i ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji, na niepowodzenie skazany był zarzut obrazy prawa materialnego. Choć rację ma powódka, że umowa zlecenia czy świadczenia usług nie musi być wykonywana przez zleceniobiorcę, to apelującej nie udało się udowodnić, że usługi, za które domaga się wynagrodzenia, zostały wykonane przez C. W. (1) w imieniu powódki.

Za nieprzydatne dla rozstrzygnięcia sprawy uznał Sąd Apelacyjny dokumenty dołączone do apelacji. Pomijając nawet, że zostały one złożone z naruszeniem art. 381 k.p.c., to w żadnym zakresie nie dotyczyły spornego stosunku umownego, co wynika już z samej tezy dowodowej.

Sąd odwoławczy nie dostrzegł, aby Sąd pierwszej instancji uchybił prawu materialnemu w zakresie nie objętym zarzutami apelacji.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną.

Za podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego, które po stronie pozwanej ograniczyły się do wynagrodzenia radcy prawnego przyjęto art. 98 §1 k.p.c. w zw.
z art. 391 §1 k.p.c. oraz §2 pkt 6 w zw. z §10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).