Wyrok z 18 maja 2026, sygn. III K 99/26

Formularz UK 1

Sygnatura akt

III K 99/26

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

O. O.

I. w okresie rozpoczynającym się nie wcześniej niż w listopadzie 2018 roku i kończącym się nie później niż w kwietniu 2023 roku, we V. i w V., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brała wraz z innymi ustalonymi osobami, udział w zorganizowanej grupie przestępczej, założonej w 2018 roku i kierowanej przez M. R. oraz O. C. (poprzednio B.), która to zorganizowana grupa do dnia 11 lutego 2020 roku, kiedy nastąpiło zatrzymanie wymienionych mężczyzn, na potrzeby postępowania Prokuratury Okręgowej we (...) o sygn. (...), miała na celu popełnienie przestępstwa doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem nie więcej niż 90 tysięcy użytkowników sieci (...), inwestujących swoje środki finansowe, w kwocie nie mniejszej niż 32 miliony dolarów amerykańskich, w działalność platformy (...), funkcjonującej w modelu piramidy finansowej, jak również przestępstwa tzw. prania brudnych pieniędzy pochodzących z tego oszustwa, które polegało na dokonywaniu licznych i skomplikowanych transferów finansowych, wybieraniu w gotówce środków finansowych, a następnie ich ukrywaniu w skrytkach depozytowych oraz w depozycie założonym w Kancelarii (...), prowadzonej przez E. G., jak również na inwestowaniu w nieruchomości nabywane za gotówkę, w tym nieruchomości nabywane, w ramach umów powiernictwa, zarówno na dane E. G., jak i (...) oraz inwestowaniu w zagraniczne Spółki zakładane za pośrednictwem E. G. oraz prowadzonej przez niego Kancelarii (...), w tym m.in. w (...), (...) H., (...), jak również na transferowaniu środków finansowych na zagraniczne rachunki tych Spółek, zaś po zatrzymaniu M. R. oraz O. C. (poprzednio B.) oraz ich tymczasowym aresztowaniu na potrzeby postępowania Prokuratury Okręgowej we (...) o sygn. (...), celem działania założonej przez nich zorganizowanej grupy przestępczej stało się popełnienie przestępstwa utrudnienia postępowania Prokuratury Okręgowej we (...) o sygn. (...), a następnie postępowania Sądu Okręgowego we (...), III Wydział Karny o sygn. (...), jak również postępowania Prokuratury Regionalnej we (...) o sygn. (...), prowadzonego następnie pod sygnaturą (...), połączone ze składaniem fałszywych zeznań, jak również popełnienie przestępstwa tzw. prania brudnych pieniędzy i paserstwa co do mienia znacznej wartości, które polegało na zabraniu ze skrytek depozytowych założonych w (...) z siedzibą we V. przy ul. (...) dokumentów oraz środków finansowych w nieustalonej kwocie, nie mniejszej jednak niż 1 000 000,00 euro i nie większej niż 4 000 000,00 euro, jak również wartości dewizowych, pochodzących z korzyści związanych z popełnionym oszustwem na szkodę użytkowników platformy (...), a nadto z mającym miejscem w okresie od kwietnia 2018 roku do 10 lutego 2020 roku, tzw. praniem brudnych pieniędzy pochodzących z tego oszustwa, a następnie ich ukryciu przed organami ścigania celem wymiany i dalszego wydatkowania lub przekazania innym osobom, w tym na poręczenie majątkowe J. Z. (K. T.) w kwocie 7 000 000,00 złotych, z którym to mężczyzną oraz innymi ustalonymi osobami, M. R. oraz O. C. (poprzednio B.), po opuszczeniu w sierpniu 2021 roku Aresztu Śledczego we V. i ucieczce poza granice kraju, rozpoczęli, w ramach założonej i kierowanej przez nich grupy przestępczej, współdziałanie w ramach kolejnej platformy, działającej w modelu piramidy finansowej, która funkcjonowała pod nazwą (...), przy czym jej rola, jako osoby zajmującej się projektowaniem, aranżacją i wyposażaniem wnętrz, polegała na tym, że po nawiązaniu przez A. C. kontaktu z jej pracownią, działającą pod firmą (...), podjęła się wykonania usługi zaprojektowania i wyposażenia apartamentu położonego we V. przy ul. (...), który co prawda pozostawał formalną własnością E. G., jednakże został w całości zakupiony i był wykańczany za środki finansowe O. C. (poprzednio B.) i M. R., pochodzące z przestępstwa, zaś jedynymi osobami władnymi podejmować decyzje co do przeznaczenia, wyposażenia czy urządzenia wskazanego lokalu nie był jego formalny właściciel, w osobie E. G., a O. C. (poprzednio B.) i jego partnerka A. C., o których to okolicznościach O. O. posiadała wiedzę, przyjmując na swój rachunek bankowy od E. G. i prowadzonej przez niego Kancelarii (...), środki pieniężne należące O. C. (poprzednio B.), które stanowiły jej wynagrodzenie za świadczone usługi oraz należność za zamówione wyposażenie lokalu, jak również przyjmując za pośrednictwem Ł. X., środki pieniężne wyrażone w gotówce, które w całości pochodziły od O. C. (poprzednio B.), by następnie dokonać za ich pomocą dalszych płatności za elementy wyposażenia, tak by osoba O. C. (poprzednio B.) pozostawała nieujawniona w tychże transakcjach, a nadto podjęła się pośrednictwa w próbie nabycia przez O. C. (poprzednio B.) apartamentu położonego w V. przy ul. (...), którym formalnym właścicielem miał być po raz kolejny E. G., zaś cena za wskazany lokal, w kwocie nie mniejszej niż 2 000 000,00 złotych, miała zostać uiszczona gotówką, pochodzącą w całości od O. C. (poprzednio B.) i M. R., do czego jednak finalnie nie doszło, z uwagi na brak porozumienia pomiędzy potencjalnymi stronami umowy, a następnie posiadając już wiedzę o prowadzonym postępowaniu karnym przeciwko O. C. (poprzednio B.) i A. C. i w jego toku przyjęła, po raz kolejny za pośrednictwem Ł. X., kwotę 50 000,00 złotych od A. C., tytułem należności za zamówione elementy wyposażenia, jak również przekazała poduszki i kołdrę, a nadto środki pieniężne, pozostałe po dokonanej sprzedaży sofy, niepowiązanemu z prowadzoną inwestycją T. Z., - tj. czyn z art. 258 § 1 k.k.

II. w bliżej nieustalonym okresie czasu rozpoczynającym się nie wcześniej niż w listopadzie 2018 roku i kończącym się nie później niż 10 lutego 2020 roku, we V. i w V., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, jak również w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a nadto w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w punkcie I, popełniła przestępstwo pomocnictwa do tzw. prania brudnych pieniędzy, pochodzących z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego doprowadzenia użytkowników platformy (...) do niekorzystnego rozporządzenia ich mieniem i tzw. prania brudnych pieniędzy z tego przestępstwa, w ten sposób, że wykonując, na zlecenie O. C. (poprzednio B.) i A. C., usługi w zakresie projektowania, aranżacji i wyposażenia apartamentu położonego we V. przy ul. (...), jak również posiadając wiedzę, że wskazana nieruchomość pomimo, że pozostaje nominalną własnością E. G., to była zakupiona w całości za środki finansowe O. C. (poprzednio B.) i M. R., które były przekazywane E. G. w celu ich dalszego wydatkowania, co stanowiło formę pozornej legalizacji majątku wskazanych mężczyzn, który pochodził z przestępstwa, jak również mając świadomość, że jedynymi osobami, które były władne podejmować jakiekolwiek decyzje co do przeznaczenia, aranżacji i wykończenia wskazanej nieruchomości był O. C. (poprzednio B.) i A. C., jak również w zamiarze ewentualnym, aby O. C. i E. G. popełnili przestępstwo tzw. prania brudnych pieniędzy, pochodzących z prowadzonej platformy (...), która działała w modelu piramidy finansowej, swoim zachowaniem ułatwiła jego popełnienie w ten sposób, że:

- przyjęła nie wcześniej niż w dniu 2 stycznia 2020 roku i nie później niż w dniu 3 stycznia 2020 roku od O. C. (poprzednio B.), działającego za pośrednictwem Ł. X., kwotę 227 632,00 złotych, wyrażoną w gotówce, która w rzeczywistości pochodziła z przestępstw popełnionych przez M. R. i O. C. (poprzednio B.), tytułem zapłaty za łóżko P., zamówione bidetki oraz lampy, przy czym środki w kwocie 22 864,00 złotych pozostawiła sobie za dokonane wcześniej wydatki na elementy wyposażenia, zaś kwotę 227 632,00 złotych przetransferowała dalej, celem opłacenia należności za zamówione łóżko P.;

- trzynastokrotnie otrzymała na swój rachunek bankowy, od E. G. i prowadzonej przez niego Kancelarii (...), będących jedynie nominalnymi, nie zaś rzeczywistymi zleceniodawcami świadczonych przez nią usług, środki pieniężne w łącznej wysokości 583 286,26 złotych oraz 23 885,00 euro, które w rzeczywistości pochodziły z przestępstw popełnionych przez M. R. i O. C. (poprzednio B.), tytułem zapłaty należności za wykonywane przez siebie usługi oraz zamówione elementy wyposażenia apartamentu, położonego we V. przy ul. (...), w tym celem dalszego przekazania rzeczywistym beneficjentom środków pieniężnych, które zostały objęte następującymi fakturami:

• fakturą wystawioną w dniu 12 grudnia 2018 roku (faktura proforma z dnia 11 grudnia 2018 roku) na kwotę 157 069,22 złotych, płatną przez E. G. - Kancelarię (...) na rachunek bankowy O. O. o numerze (...) za elementy wyposażenia apartamentu o numerze (...), które były faktycznie nabywane przez A. C. i O. C. (poprzednio B.), nie zaś E. G.;

• fakturą z dnia 12 grudnia 2018 roku na kwotę 23 854,99 euro, która została wystawiona i kilkukrotnie zmieniana, po wpłaceniu w dniu 10 grudnia 2018 roku przez E. G. - Kancelarię (...) środków pieniężnych w wysokości 23 885,00 euro, na rachunek bankowy O. O. o numerze (...), za elementy wyposażenia apartamentu o numerze (...), które były faktycznie nabywane przez A. C. i O. C. (poprzednio B.), nie zaś E. G.;

• fakturą wystawioną w dniu 07 marca 2024 roku (faktura proforma z dnia 28 lutego 2019 roku) na kwotę 69 175,20 złotych, płatną przez E. G. - Kancelarię (...), na rachunek bankowy O. O. o numerze (...), za elementy wyposażenia apartamentu o numerze (...) (...), które były faktycznie nabywane przez A. C. i O. C. (poprzednio B.), nie zaś E. G.;

• fakturą wystawioną w dniu 08 marca 2019 roku na kwotę 20 700,00 złotych, płatną przez E. G. - Kancelarię (...), na rachunek bankowy O. O. o numerze (...), za elementy wyposażenia apartamentu o numerze (...), które były faktycznie nabywane przez A. C. i O. C. (poprzednio B.), nie zaś E. G.;

• fakturą wystawioną w dniu 21 marca 2019 roku na kwotę 6 290,00 złotych, płatną przez E. G. - Kancelarię (...), na rachunek bankowy O. O. o numerze (...), za elementy wyposażenia apartamentu o numerze (...), które były faktycznie nabywane przez A. C. i O. C. (poprzednio B.), nie zaś E. G.;

• fakturą wystawioną w dniu 21 marca 2019 roku na kwotę 7 700,55 złotych, płatną przez E. G. - Kancelarię (...), na rachunek bankowy O. O. o numerze (...), za elementy wyposażenia apartamentu o numerze (...), które były faktycznie nabywane przez A. C. i O. C. (poprzednio B.), nie zaś E. G.;

• fakturą wystawioną w dniu 29 marca 2019 roku na kwotę 11 313,00 złotych, płatną przez E. G. - Kancelarię (...), na rachunek bankowy O. O. o numerze (...), za elementy wyposażenia apartamentu o numerze (...), które były faktycznie nabywane przez A. C. i O. C. (poprzednio B.), nie zaś E. G.;

• fakturą wystawioną w dniu 19 kwietnia 2019 roku na kwotę 11 962,98 złotych, płatną przez E. G. – Kancelarię (...), na rachunek bankowy O. O. o numerze (...), za elementy wyposażenia apartamentu o numerze (...), które były faktycznie nabywane przez A. C. i O. C. (poprzednio B.), nie zaś E. G.;

• fakturą wystawioną w dniu 25 kwietnia 2019 roku na kwotę 16 439,66 złotych, płatną przez E. G. - Kancelarię (...), na rachunek bankowy O. O. o numerze (...), za elementy wyposażenia apartamentu o numerze (...), które były faktycznie nabywane przez A. C. i O. C. (poprzednio B.), nie zaś E. G.;

• fakturą wystawioną w dniu 25 kwietnia 2019 roku na kwotę 14 716,95 złotych, płatną przez E. G. - Kancelarię (...), na rachunek bankowy O. O. o numerze (...), za elementy wyposażenia apartamentu o numerze (...)/(...)/6, które były faktycznie nabywane przez A. C. i O. C. (poprzednio B.), nie zaś E. G.;

• fakturą wystawioną w dniu 14 maja 2019 roku na kwotę 2 460,00 złotych, płatną przez E. G. - Kancelarię (...), na rachunek bankowy O. O. o numerze (...), za elementy wyposażenia apartamentu o numerze (...) (...), które były faktycznie nabywane przez A. C. i O. C. (poprzednio B.), nie zaś E. G.;

• fakturą wystawioną w dniu 11 lipca 2019 roku na kwotę 231 898,15 złotych, płatną przez E. G. - Kancelarię (...), na rachunek bankowy O. O. o numerze (...), za elementy wyposażenia apartamentu o numerze (...), które były faktycznie nabywane przez A. C. i O. C. (poprzednio B.), nie zaś E. G.;

• fakturą wystawioną w dniu 13 sierpnia 2019 roku na kwotę 33 560,55 złotych, płatną przez E. G. - Kancelarię (...), na rachunek bankowy O. O. o numerze (...), za elementy wyposażenia apartamentu o numerze (...) (...), które były faktycznie nabywane przez A. C. i O. C. (poprzednio B.), nie zaś E. G.; które to działania umożliwiły O. C. i E. G. utrudnienie stwierdzenia przestępnego pochodzenia wskazanych środków, jak również udaremnienie ich wykrycia i zajęcia na potrzeby prowadzonego postępowania karnego- tj. czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65§ 1 k.k.

III. w bliżej nieustalonym okresie czasu, nie wcześniej jednak niż w lutym 2020 roku i nie później niż w dniu 12 kwietnia 2023 roku, w V., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a nadto w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w punkcie I, popełniła przestępstwo pomocnictwa do tzw. prania brudnych pieniędzy, pochodzących z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego doprowadzenia użytkowników platformy (...) do niekorzystnego rozporządzenia ich mieniem i tzw. prania brudnych pieniędzy z tego przestępstwa, w ten sposób, że posiadając wiedzę o prowadzonym postępowaniu karnym przeciwko O. C. (poprzednio B.) oraz A. C., a nadto wykonując, na zlecenie O. C. (poprzednio B.) i A. C., usługi w zakresie projektowania, aranżacji i wyposażenia apartamentu, położonego we V. przy ul. (...), jak również posiadając wiedzę, że wskazana nieruchomość pomimo, że pozostaje nominalną własnością E. G., to była zakupiona w całości za środki finansowe O. C. (poprzednio B.) i M. R., które były przekazywane E. G. w celu ich dalszego wydatkowania, co stanowiło formę pozornej legalizacji majątku wskazanych mężczyzn, który pochodził z przestępstwa, jak również mając świadomość, że jedynymi osobami, które były władne podejmować jakiekolwiek decyzje co do przeznaczenia, aranżacji i wykończenia wskazanej nieruchomości był O. C. (poprzednio B.) i A. C., jak również w zamiarze ewentualnym, aby A. C. i T. Z. popełnili przestępstwo tzw. prania brudnych pieniędzy, swoim zachowaniem ułatwiła jego popełnienie w ten sposób, że:

- w nieustalonym dniu przyjęła od A. C., działającej za pośrednictwem Ł. X., kwotę 50 000,00 złotych w gotówce, tytułem zaległej należności za elementy wykończeniowe do apartamentu, położonego we V. przy ul. (...), które nominalnie zostały zamówione przez O. O. na rzecz E. G. - Kancelarię (...), jednakże w całości zostały opłacone za pomocą środków finansowych, należących do O. C. i M. R. i pozostawały w wyłącznej dyspozycji O. C. i A. C.;

- w nieustalonym dniu przekazała T. Z., niepowiązanemu z inwestycją prowadzoną w lokalu położonym we V. przy ul. (...), cztery poduszki oraz jedną kołdrę o łącznej wartości nie przekraczającej 50 000,00 złotych, które to rzeczy ruchome pomimo, że opisana nieruchomość była nominalnie wyłączną własnością E. G., to w całości były zamawiane na rzecz A. C. oraz O. C. (poprzednio B.), którzy byli także faktycznymi właścicielami wskazanej nieruchomości, zaś zarówno sama nieruchomość, jak i nabywane do niej wyposażenie było w całości opłacane przez E. G. i inne osoby ze środków pieniężnych M. R. i O. C. (poprzednio B.), które pochodziły z korzyści związanych z popełnieniem przestępstwa, a nadto przekazała T. Z. kwotę 50 000,00 złotych w gotówce, która pochodziła ze sprzedaży kanapy, zamówionej jako element wyposażenia lokalu położonego we V. przy ul. (...), które to działania umożliwiły A. C. i T. Z. utrudnienie stwierdzenie przestępnego pochodzenia wskazanych środków oraz przedmiotów, jak również udaremnienie ich wykrycia i zajęcia na potrzeby prowadzonego postępowania karnego, - tj. czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W okresie od co najmniej listopada 2018 roku do kwietnia 2023 roku we V. i w V. działała zorganizowana grupa przestępcza założona i kierowana przez M. R. oraz O. C., uprzednio posługującego się nazwiskiem B.. Początkowo działalność grupy związana była z funkcjonowaniem internetowej platformy inwestycyjnej (...), działającej w modelu piramidy finansowej, za pośrednictwem której doprowadzano użytkowników sieci (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Następnie działalność grupy obejmowała podejmowanie czynności mających na celu ukrywanie pochodzenia środków finansowych uzyskanych z przestępstw, lokowanie ich w majątku trwałym oraz utrudnianie prowadzonych postępowań karnych.

W ramach prowadzonej działalności członkowie grupy wykorzystywali osoby trzecie oraz podmioty gospodarcze do tworzenia pozorów legalnego pochodzenia środków finansowych pozostających faktycznie w dyspozycji O. C. i M. R.. Jednym z podmiotów uczestniczących w tym mechanizmie była Kancelaria (...) prowadzona przez E. G.. Za pośrednictwem tego podmiotu regulowano zobowiązania związane z nabywaniem nieruchomości, ich wyposażaniem oraz finansowaniem różnego rodzaju przedsięwzięć realizowanych na rzecz osób faktycznie dysponujących środkami pochodzącymi z działalności przestępczej.

Oskarżona O. O. prowadziła działalność gospodarczą pod firmą (...), zajmując się projektowaniem, aranżacją oraz wyposażaniem wnętrz. W 2018 roku kontakt z oskarżoną nawiązała A. C., która zleciła jej wykonanie kompleksowej usługi związanej z zaprojektowaniem, wykończeniem i wyposażeniem apartamentu położonego we V. przy ul. (...) w budynku (...). Od początku współpracy O. O. pozostawała w bezpośrednich relacjach roboczych z A. C. oraz O. C.. To oni uzgadniali z nią szczegóły inwestycji, wybór wyposażenia, standard wykończenia oraz zakres wykonywanych prac. Pomimo tego, żadne z nich nie figurowało jako właściciel nieruchomości, a formalnym właścicielem apartamentu był E. G.. Oskarżona miała świadomość tej okoliczności. Wiedziała, że osoby wydające jej polecenia nie są właścicielami lokalu wskazanymi w dokumentach, a jednocześnie to one faktycznie decydują o sposobie wykorzystania nieruchomości i finansują całość przedsięwzięcia. Mimo tego kontynuowała współpracę oraz akceptowała sposób rozliczeń odbiegający od standardów obowiązujących w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

W związku z realizacją inwestycji oskarżona O. O. wystawiała liczne faktury VAT dokumentujące sprzedaż wyposażenia, elementów dekoracyjnych, mebli, oświetlenia oraz innych składników przeznaczonych do apartamentu przy ul. (...). Jako nabywca wskazywany był E. G. lub prowadzona przez niego Kancelaria (...). Na podstawie wystawionych dokumentów na rachunki bankowe oskarżonej wpływały środki pieniężne przekazywane przez wskazane podmioty. Wśród wystawionych dokumentów znajdowały się między innymi faktury na kwoty: 20.700 złotych, 6.290 złotych, 7.700,55 złotych, 11.313 złotych, 11.962,98 złotych, 16.439,66 złotych, 14.716,95 złotych, 2.460 złotych, 33.560,55 złotych, 69.175,20 złotych oraz 231.898,15 złotych. Wszystkie te dokumenty formalnie wskazywały jako nabywcę E. G. lub Kancelarię (...), podczas gdy faktycznymi beneficjentami wyposażenia byli O. C. i A. C.. Łączna wartość środków pieniężnych przekazanych na rachunki bankowe oskarżonej wyniosła 583.286,26 złotych oraz 23.885 euro. Płatności te formalnie dokumentowane były jako należności za usługi projektowe oraz zakup wyposażenia apartamentu. W rzeczywistości środki te pochodziły od O. C. i M. R., a udział E. G. ograniczał się do formalnego występowania jako właściciel nieruchomości i podmiot dokonujący płatności.

Oprócz przelewów bankowych oskarżona O. O. przyjmowała również środki pieniężne w gotówce. Na przełomie stycznia 2020 roku za pośrednictwem Ł. X. otrzymała kwotę 227.632 złotych pochodzącą od O. C.. J. te zostały następnie przeznaczone na zakup dalszych elementów wyposażenia apartamentu, regulowanie należności wobec dostawców oraz pokrywanie kosztów związanych z realizowaną inwestycją. Sposób finansowania przedsięwzięcia oraz okoliczności towarzyszące realizowanym transakcjom jednoznacznie wskazywały, że osoby formalnie występujące w dokumentacji nie są rzeczywistymi właścicielami środków pieniężnych ani rzeczywistymi inwestorami. Oskarżona O. O. miała świadomość, że środki finansowe przekazywane za pośrednictwem E. G. i Kancelarii (...) faktycznie należą do O. C. i M. R.. Wiedziała również, że wszystkie decyzje dotyczące wyposażenia nieruchomości podejmowane są przez O. C. oraz A. C.. Pomimo tej wiedzy oskarżona przyjmowała kolejne płatności, wystawiała dokumenty księgowe wskazujące inne podmioty jako nabywców wyposażenia, a następnie regulowała należności związane z zakupem elementów wyposażenia. W ten sposób uczestniczyła w tworzeniu pozorów legalnego obrotu gospodarczego oraz utrudniała ustalenie rzeczywistego źródła środków finansowych wykorzystywanych przy realizacji inwestycji.

W późniejszym okresie oskarżona O. O. uczestniczyła również w działaniach zmierzających do nabycia przez O. C. kolejnej nieruchomości położonej w V. przy ul. (...). Również w tym przypadku formalnym właścicielem miał zostać E. G., podczas gdy cena nabycia nieruchomości miała zostać pokryta środkami pochodzącymi od O. C. i M. R.. Ostatecznie transakcja nie została sfinalizowana z uwagi na brak porozumienia pomiędzy stronami.

Po zatrzymaniu O. C. oraz wszczęciu przeciwko niemu postępowań karnych, oskarżona nadal uczestniczyła w rozliczeniach związanych z wyposażeniem apartamentu. W nieustalonym dniu przyjęła od A. C., za pośrednictwem Ł. X., kwotę 50.000 złotych w gotówce tytułem należności za elementy wyposażenia lokalu. Ponadto przekazała T. Z. część wyposażenia pochodzącego z apartamentu przy ul. (...), obejmującą poduszki i kołdrę, a także środki pieniężne pozostałe po sprzedaży jednej z sof stanowiących wyposażenie lokalu. Czynności te podejmowała posiadając wiedzę o prowadzonych postępowaniach karnych przeciwko O. C. i A. C..

Działania oskarżonej O. O. nie miały charakteru przypadkowego ani incydentalnego. Oskarżona przez dłuższy okres uczestniczyła w mechanizmie umożliwiającym ukrywanie rzeczywistego pochodzenia środków finansowych oraz rzeczywistych beneficjentów majątku finansowanego ze środków pochodzących z działalności przestępczej. Wykorzystując prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą, uczestniczyła w tworzeniu dokumentacji i realizowaniu transakcji, które utrudniały ustalenie faktycznych właścicieli środków pieniężnych oraz rzeczywistych uczestników obrotu.

wyjaśnienia O. O.

k. 32-41, 74-103, 145-176, 223-224

protokół zatrzymania osoby

k. 16

protokół przeszukania

k. 18-22, 23-27

protokół przeszukania osoby

k. 28-31

tablice poglądowe

k. 42-51

wydruk screenów z komunikatora B.

k. 52-54

pismo Banku (...) wraz z płytą CD

k. 229, 231, 233, 235

O. O. (...). Legitymuje się wykształceniem wyższym. Prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (...), zajmując się projektowaniem i aranżacją wnętrz. Utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z prowadzonej działalności gospodarczej. Oskarżona nie była dotychczas karana sądownie. Nie leczyła się psychiatrycznie, psychologicznie ani odwykowo.

informacja o karalności z (...)

k. 197, 248

dane osobopoznawcze

k. 198-203

W toku postępowania przygotowawczego oskarżona O. O. ostatecznie przyznała się do popełnienia wszystkich zarzucanych jej czynów oraz wyraziła wolę zakończenia postępowania w trybie konsensualnym przewidzianym w art. 335 § 2 k.p.k. Oskarżona zaakceptowała uzgodnione z oskarżycielem publicznym rozstrzygnięcie, obejmujące zarówno kwalifikację prawną przypisanych jej czynów, jak i rodzaj oraz wysokość kar, karę łączną, warunkowe zawieszenie jej wykonania, dozór kuratora, świadczenie pieniężne oraz pozostałe rozstrzygnięcia zawarte we wniosku. Tym samym dobrowolnie zgodziła się na poniesienie odpowiedzialności karnej na warunkach uzgodnionych z prokuratorem, rezygnując z przeprowadzenia postępowania dowodowego przed sądem.

oświadczenie O. O. w sprawie wyrażenia zgody na skazanie bez rozprawy i orzeczenie uzgodnionej kary

k. 225-226, 243-244

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

wyjaśnienia oskarżonej O. O.

Sąd obdarzył walorem wiarygodności wyjaśnienia oskarżonej O. O.. Oskarżona szczegółowo odniosła się do okoliczności objętych zarzutami, opisując przebieg współpracy z A. C. i O. C., zasady realizacji inwestycji dotyczącej apartamentu przy ul(...) we V., sposób dokonywania rozliczeń, wystawiania faktur oraz przepływu środków pieniężnych związanych z wyposażeniem nieruchomości.

Sąd miał wprawdzie na uwadze, że początkowo oskarżona nie przyznawała się do popełnienia zarzucanych jej czynów, jednakże w toku postępowania przygotowawczego zmieniła swoje stanowisko procesowe, przyznała się do winy oraz złożyła obszerne wyjaśnienia dotyczące okoliczności sprawy. Wyjaśnienia te pozostawały zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w szczególności dokumentacją finansową i bankową, treścią wystawionych faktur, zabezpieczoną korespondencją oraz innymi dowodami zgromadzonymi w toku śledztwa.

W konsekwencji Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonej za wiarygodne i przydatne dla poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie.

protokół zatrzymania osoby

Dowód w pełni wiarygodny, został sporządzony przez uprawniony organ, w przewidzianej prawem formie, a jego treść nie była kwestionowana przez strony postępowania.

protokół przeszukania

Sąd uznał protokoły przeszukania za w pełni wiarygodne. Dokumenty te zostały sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i stanowiły obiektywne źródło informacji o przebiegu przeprowadzonych czynności procesowych.

tablice poglądowe

W pełni wiarygodny dokument, niekwestionowany przez strony.

wydruk screenów z komunikatora B.

W pełni wiarygodny dokument, niekwestionowany przez strony.

pismo Banku (...) wraz z płytą CD

Sąd uznał wskazany dowód za wiarygodny. Dokumentacja bankowa pochodziła od podmiotu profesjonalnego i pozwalała na odtworzenie przepływów środków finansowych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

protokół przeszukania osoby

Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego dokumentu. Został on sporządzony przez uprawniony organ w przewidzianej prawem formie i dokumentował przebieg czynności procesowej.

oświadczenie O. O. w sprawie wyrażenia zgody na skazanie bez rozprawy i orzeczenie uzgodnionej kary

Sąd uznał ten dokument za w pełni wiarygodny. Potwierdza on dobrowolne wyrażenie przez oskarżoną zgody na zakończenie postępowania w trybie art. 335 § 2 k.p.k. oraz zaakceptowanie uzgodnionego z oskarżycielem publicznym rozstrzygnięcia.

dane osobopoznawcze

Sąd dał wiarę danym dotyczącym osoby oskarżonej, albowiem ich prawdziwość nie budziła wątpliwości i nie była kwestionowana przez strony postępowania.

informacja o karalności z KRK

W pełni wiarygodny dokument sporządzony przez uprawnione organy, stanowił podstawę ustalenia, że oskarżona nie była dotychczas karana sądownie.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I,II,III

O. O.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny potwierdził, że oskarżona O. O. dopuściła się wszystkich przypisanych jej czynów.

Odnosząc się do czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, Sąd uznał, iż zachowanie oskarżonej wyczerpało znamiona występku określonego w art. 258 § 1 k.k., polegającego na udziale w zorganizowanej grupie przestępczej.

Przez zorganizowaną grupę przestępczą należy rozumieć strukturę składającą się z co najmniej trzech osób, posiadającą określony stopień zorganizowania, podział ról oraz cel ukierunkowany na popełnianie przestępstw. Dla bytu przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. nie jest konieczne, aby każdy z uczestników znał wszystkich członków grupy ani wszystkie szczegóły jej funkcjonowania. Wystarczające jest ustalenie, że sprawca miał świadomość istnienia takiej struktury oraz godził się na uczestnictwo w niej poprzez wykonywanie powierzonych mu zadań służących realizacji przestępczych celów grupy.

Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że O. O. przez dłuższy okres współdziałała z O. C., A. C. oraz innymi osobami uczestniczącymi w procederze legalizacji środków pochodzących z działalności platformy (...). Oskarżona posiadała wiedzę, że rzeczywistymi dysponentami środków finansowych wykorzystywanych do nabywania nieruchomości i wyposażenia są osoby inne niż formalnie występujące w dokumentacji transakcyjnej. Pomimo tej wiedzy uczestniczyła w działaniach mających na celu ukrycie rzeczywistego pochodzenia środków finansowych oraz rzeczywistych beneficjentów inwestycji. Jej aktywność nie miała charakteru incydentalnego, lecz stanowiła element długotrwałej współpracy służącej realizacji celów grupy. Tym samym zostały spełnione wszystkie ustawowe znamiona czynu określonego w art. 258 § 1 k.k.

W zakresie czynów przypisanych oskarżonej w punktach II i III części wstępnej wyroku Sąd uznał, że wyczerpują one znamiona pomocnictwa do przestępstwa określonego w art. 299 § 1 k.k., tj. tzw. prania pieniędzy. Przestępstwo określone w art. 299 § 1 k.k. polega między innymi na podejmowaniu czynności dotyczących środków płatniczych, praw majątkowych lub innych wartości majątkowych pochodzących z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego, jeżeli działania te mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie ich przestępnego pochodzenia, miejsca umieszczenia, wykrycia, zajęcia lub orzeczenia przepadku. Pomocnictwo natomiast zachodzi wówczas, gdy sprawca swoim zachowaniem ułatwia innej osobie popełnienie czynu zabronionego, w szczególności poprzez dostarczenie środków, udzielenie informacji lub stworzenie warunków umożliwiających realizację przestępstwa.

W niniejszej sprawie oskarżona O. O. przyjmowała środki finansowe pochodzące od osób formalnie niebędących rzeczywistymi inwestorami przedsięwzięcia, uczestniczyła w przepływie środków pieniężnych przekazywanych zarówno za pośrednictwem rachunków bankowych, jak i w gotówce, a następnie wykorzystywała je do regulowania zobowiązań związanych z wyposażeniem nieruchomości. Działania te umożliwiały stworzenie pozorów legalnego pochodzenia środków finansowych oraz zacierały związek pomiędzy środkami pochodzącymi z działalności przestępczej a ich faktycznymi właścicielami.

Sąd podzielił stanowisko oskarżyciela publicznego, że oskarżona działała co najmniej z zamiarem ewentualnym. Miała bowiem świadomość szeregu okoliczności wskazujących na niezgodny z prawem charakter realizowanych operacji finansowych, w szczególności rozbieżności pomiędzy formalnymi właścicielami nieruchomości i płatnikami a osobami faktycznie decydującymi o inwestycji oraz korzystającymi z niej. Pomimo tego kontynuowała współpracę oraz podejmowała czynności ułatwiające dalsze ukrywanie pochodzenia środków finansowych.

Jednocześnie zachowania przypisane oskarżonej w punktach II i III wyroku miały charakter wielokrotny, były realizowane w krótkich odstępach czasu oraz stanowiły wykonanie z góry powziętego zamiaru, co uzasadniało przyjęcie konstrukcji czynu ciągłego określonej w art. 12 § 1 k.k.

Sąd podzielił również ocenę, iż oskarżona działała w warunkach określonych w art. 65 § 1 k.k., albowiem przypisane jej zachowania pozostawały w ścisłym związku z działalnością zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w punkcie I wyroku.

☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

O. (...) O. (...)

I.

I.

Wymierzając oskarżonej O. O. kary za poszczególne przypisane jej czyny, Sąd kierował się dyrektywami określonymi w art. 53 k.k., uwzględniając stopień winy oskarżonej, stopień społecznej szkodliwości czynów, cele zapobiegawcze i wychowawcze kary oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Przy wymiarze kary za czyn przypisany w punkcie I wyroku Sąd miał na względzie, że udział w zorganizowanej grupie przestępczej stanowi przestępstwo o znacznej społecznej szkodliwości. Oskarżona przez dłuższy czas uczestniczyła w działalności grupy, której celem było między innymi ukrywanie pochodzenia środków finansowych pochodzących z przestępstw oraz utrudnianie organom ścigania ustalenia ich rzeczywistych właścicieli. Jej rola nie miała charakteru przypadkowego ani incydentalnego, lecz polegała na wykonywaniu określonych czynności umożliwiających realizację celów grupy. Z drugiej strony Sąd uwzględnił, że oskarżona nie należała do organizatorów grupy, nie kierowała jej działalnością i nie czerpała z niej korzyści porównywalnych do korzyści osiąganych przez jej założycieli i liderów. W konsekwencji Sąd uznał, że kara 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz kara grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 100 złotych każda stanowią reakcję adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości tego czynu.

O. (...) O.

II.

II.

W odniesieniu do czynu przypisanego w punkcie II wyroku Sąd miał na względzie, że zachowanie oskarżonej O. O. polegało na wielokrotnym uczestniczeniu w operacjach finansowych mających na celu ukrycie rzeczywistego pochodzenia środków pieniężnych pochodzących z przestępstw. Oskarżona przyjmowała środki pieniężne przekazywane zarówno przelewami bankowymi, jak i w gotówce, a następnie wykorzystywała je do regulowania należności związanych z wyposażeniem nieruchomości finansowanych przez osoby faktycznie dysponujące majątkiem pochodzącym z działalności przestępczej. Stopień społecznej szkodliwości tego czynu był znaczny, gdyż działania oskarżonej przyczyniały się do utrudnienia ustalenia źródła pochodzenia środków finansowych oraz ich rzeczywistych właścicieli. Jednocześnie Sąd uwzględnił pomocniczy charakter jej udziału w procederze oraz brak decyzyjnej roli w jego organizacji. Okoliczności te uzasadniały wymierzenie kary 1 roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie.

O. (...) O.

III.

III.

Analogiczne względy przemawiały za wymierzeniem kary za czyn przypisany w punkcie III wyroku. Sąd miał na uwadze, że również ten czyn polegał na podejmowaniu działań ułatwiających ukrywanie pochodzenia środków finansowych oraz składników majątkowych związanych z działalnością grupy przestępczej. Zakres tego zachowania był jednak nieco mniejszy niż w przypadku czynu opisanego w punkcie II, co znalazło odzwierciedlenie w wymiarze kary 8 miesięcy ograniczenia wolności połączonej z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie.

O. (...) O.

IV.

I, II, III

W pkt IV części dyspozytywnej wyroku sąd na podstawie art. 85 § 1 w zw. z art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 87 §1 k.k. połączył karę pozbawienia wolności wymierzoną w pkt I i kary ograniczenia wolności wymierzone O. O. w pkt II i III części dyspozytywnej wyroku w ten sposób, że wymierzył oskarżonej karę łączną 9 miesięcy pozbawienia wolności.

Orzekając karę łączną, Sąd miał na względzie, że wobec oskarżonej wymierzono kary różnego rodzaju, tj. karę pozbawienia wolności za czyn przypisany w punkcie I wyroku oraz kary ograniczenia wolności za czyny przypisane w punktach II i III wyroku. Zgodnie z art. 87 § 1 k.k. możliwe jest połączenie tego rodzaju kar i wymierzenie jednej kary łącznej pozbawienia wolności, co w realiach niniejszej sprawy Sąd uznał za rozwiązanie najbardziej adekwatne do charakteru popełnionych przez oskarżoną przestępstw oraz całokształtu okoliczności sprawy.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że wszystkie przypisane oskarżonej czyny pozostawały ze sobą w ścisłym związku podmiotowym i przedmiotowym. Zostały popełnione w ramach tej samej działalności przestępczej, dotyczyły tych samych osób, pozostawały związane z funkcjonowaniem tej samej zorganizowanej grupy przestępczej oraz były ukierunkowane na realizację wspólnego celu, jakim było ukrywanie pochodzenia środków finansowych pochodzących z przestępstw i utrudnianie ustalenia ich rzeczywistych właścicieli. Czyny te nie miały charakteru odrębnych, przypadkowych zachowań, lecz stanowiły element jednego, powiązanego ze sobą przedsięwzięcia przestępczego.

Sąd miał również na względzie, że kara łączna powinna stanowić całościową ocenę zachowania sprawcy i uwzględniać całokształt jego działalności przestępczej. W konsekwencji nie byłoby celowe pozostawienie do odrębnego wykonania kary pozbawienia wolności oraz kar ograniczenia wolności, skoro wszystkie przypisane oskarżonej czyny pozostawały ze sobą funkcjonalnie związane i stanowiły przejaw tej samej aktywności przestępczej.

Przy wymiarze kary łącznej Sąd zastosował zasadę asperacji, uznając, że brak jest podstaw zarówno do zastosowania zasady pełnej absorpcji, jak i pełnej kumulacji. Z jednej strony ścisły związek pomiędzy przypisanymi czynami przemawiał za zastosowaniem rozwiązania korzystniejszego dla oskarżonej. Z drugiej jednak strony liczba popełnionych przestępstw oraz ich znaczny stopień społecznej szkodliwości nie pozwalały na przyjęcie, że kara za najpoważniejszy czyn całkowicie pochłania pozostałe.

Szczególne znaczenie dla rozstrzygnięcia miała również okoliczność, że kara łączna w niniejszej sprawie nie była wynikiem samodzielnej inicjatywy Sądu. Jak wynika z akt sprawy, oskarżona przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów, a następnie dobrowolnie wyraziła zgodę na zakończenie postępowania w trybie określonym w art. 335 § 2 k.p.k. W ramach porozumienia zawartego z oskarżycielem publicznym zaakceptowała zarówno kwalifikację prawną przypisanych jej czynów, jak i rodzaj oraz wysokość kar jednostkowych, sposób ich połączenia, wymiar kary łącznej, warunkowe zawieszenie jej wykonania, dozór kuratora, świadczenie pieniężne oraz pozostałe rozstrzygnięcia zawarte we wniosku.

Na posiedzeniu w przedmiocie uwzględnienia wniosku z art. 335 § 2 k.p.k. obrońca oskarżonej jednoznacznie oświadczył, że treść wniosku została uzgodniona z oskarżycielem publicznym i jest przez oskarżoną w pełni akceptowana. Również prokurator podtrzymał wniosek w niezmienionej treści. Oznacza to, że oskarżona dobrowolnie zaakceptowała wymierzenie jej kary łącznej 9 miesięcy pozbawienia wolności powstałej z połączenia kary pozbawienia wolności oraz kar ograniczenia wolności, godząc się na wszelkie konsekwencje wynikające z takiego rozstrzygnięcia.

Rolą Sądu w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 335 § 2 k.p.k. nie jest mechaniczne zaakceptowanie porozumienia stron, lecz dokonanie kontroli jego zgodności z prawem oraz ocena, czy proponowana kara pozostaje sprawiedliwa i adekwatna do okoliczności sprawy. Po dokonaniu takiej kontroli Sąd doszedł do przekonania, że uzgodniona przez strony kara łączna 9 miesięcy pozbawienia wolności odpowiada stopniowi winy oskarżonej, uwzględnia charakter przypisanych jej czynów oraz właściwie realizuje cele kary określone w art. 53 k.k. W ocenie Sądu kara ta stanowi wyważoną reakcję karną, uwzględniającą zarówno konieczność potępienia zachowań oskarżonej związanych z udziałem w zorganizowanej grupie przestępczej i procederze prania pieniędzy, jak i liczne okoliczności łagodzące, w szczególności dotychczasową niekaralność, ustabilizowaną sytuację życiową, przyznanie się do winy, współpracę z organami ścigania oraz dobrowolne poddanie się odpowiedzialności karnej.

O. (...) O.

V-VI

I, II, III

W pkt IV części dyspozytywnej wyroku sąd warunkowo zawiesił wykonanie kary łącznej 9 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej O. O. na okres 1 roku próby. Na wstępie trzeba podkreślić, że zachodził warunek formalny do warunkowego zawieszenia wykonania kary, tj. w momencie popełnienia czynu oskarżona nie była osobą karaną na karę pozbawienia wolności (art. 69 § 1 k.k.). Podobnie, wymiar kary łącznej (9 miesięcy pozbawienia wolności) nie stał na przeszkodzie temu, żeby wobec O. O. zastosować dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia jej wykonania.

Sąd wyraża przekonanie, że warunkowe zawieszenie wymierzonej oskarżonej kary łącznej pozwoli na osiągnięcie celów sankcji prawnokarnej i jednocześnie efektywnie zapobiegnie jej powrotowi do przestępstwa. Trafności przyjętej przez sąd prognozy kryminologicznej dowodzi przede wszystkim postawa oskarżonej w toku samego postępowania. O. O. przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów, złożyła wyjaśnienia zgodne z ustaleniami śledztwa oraz wyraziła zgodę na zakończenie postępowania w trybie konsensualnym przewidzianym w art. 335 § 2 k.p.k., akceptując uzgodnione z oskarżycielem publicznym rozstrzygnięcie. W przekonaniu Sądu, fakt warunkowego zawieszenia wykonania kary (i powiązana z nim możliwość zarządzenia kary do wykonania) spowoduje, że oskarżona będzie przestrzegała porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa, ponieważ będzie miała świadomość tego, że ewentualne, dalsze naruszenia prawa może spowodować zarządzenie wykonania kary warunkowo zawieszonej i skutkować tym, że oskarżona znajdzie się w jednostce penitencjarnej.

Sąd jednocześnie dokonał takiego doboru środków probacyjnych, by wywrzeć wobec oskarżonej O. O. rzeczywisty efekt wychowawczy.

Po pierwsze, O. O. została oddana w rocznym okresie próby pod dozór kuratora (pkt V części dyspozytywnej wyroku). Przestępstwa przypisane oskarżonej pozostawały bowiem w związku z działalnością zorganizowanej grupy przestępczej oraz obejmowały wieloletnie uczestnictwo w procederze związanym z ukrywaniem pochodzenia środków finansowych. W ocenie Sądu kontrola przebiegu okresu próby przez kuratora będzie stanowiła dodatkowy czynnik wychowawczy i dyscyplinujący, wzmacniając gwarancję przestrzegania przez oskarżoną porządku prawnego.

O. (...) O.

VII.

I.

W pkt VII części dyspozytywnej wyroku sąd orzekł wobec O. O. świadczenie pieniężne w kwocie 5 000 zł na rzecz (...) (...) i (...). Zgodnie z art. 43a § 2 k.k. powyższe orzeczenie ma charakter obligatoryjny, przy czym świadczenie można orzec w kwocie od 5 000 zł do 60 000 zł. Świadczenie pieniężne nawet w najniższym, przewidzianym przez ustawodawcę wymiarze stanowić będzie dla oskarżonej dużą dolegliwość i wzmocni indywidualno-prewencyjne, jak i ogólno-prewencyjne oddziaływanie kary. Nie bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że obowiązek zapłaty świadczenia pieniężnego był elementem porozumienia zawartego pomiędzy oskarżoną a oskarżycielem publicznym w ramach wniosku złożonego na podstawie art. 335 § 2 k.p.k. Oskarżona, decydując się na dobrowolne poddanie się karze, zaakceptowała nie tylko wymiar kar zasadniczych, lecz również wszystkie pozostałe rozstrzygnięcia objęte treścią uzgodnionego wniosku, w tym obowiązek uiszczenia świadczenia pieniężnego na rzecz (...) (...) (...) (...).

1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

O. (...) O.

VIII.

I-III

W pkt VIII części dyspozytywnej wyroku sąd zaliczył O. O. na poczet orzeczonej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 24 września 2024 r. od godziny 6:10 do dnia 25 września 2024 r., przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym kary grzywny. Rozstrzygnięcie to miało charakter obligatoryjny (art. 63 § 1 k.k.).

6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IX.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 627 k.p.k., w razie skazania oskarżonego Sąd zasądza od niego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe. W realiach niniejszej sprawy oskarżona O. O. została uznana za winną popełnienia przypisanych jej czynów, co uzasadniało obciążenie jej kosztami postępowania. Jednocześnie Sąd miał na uwadze sytuację osobistą i majątkową oskarżonej. Sąd uwzględnił również fakt, iż wymierzona kara oraz inne dolegliwości związane z postępowaniem karnym stanowią dla oskarżonej istotne obciążenie. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że zasadne będzie obciążenie oskarżonej kosztami sądowymi jedynie w części, tj. w kwocie 5.000 zł, natomiast w pozostałym zakresie – na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. – zwolnił ją od ich ponoszenia, uznając, iż ich uiszczenie w pełnej wysokości byłoby dla oskarżonej nadmiernie uciążliwe.

Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych Sąd wymierzył oskarżonej opłatę w kwocie 3.180 zł, której wysokość wynika z rodzaju i wymiaru orzeczonej kary.

Podpis

Sędzia Magdalena Bielecka