Wyrok z 12 czerwca 2026, sygn. IV Ka 330/26

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 330/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2.

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 21.01. 2026 r., sygn. IX K 429/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońcy

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

3.

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Obrońca oskarżonego P. F. wyrokowi zarzucił:

1 . Obrazę przepisów postępowania

a)  art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.pk. i art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. poprzez nieprawidłowe przyjęcie iż oskarżony dopuścił się kradzieży z włamaniem w sytuacji gdy konsekwentnie zaprzeczał temu wskazując iż dokonał jedynie kradzieży gdyż lokal był otwarty , a nadto poprzez przyjęcie iż oskarżony dokonał zaboru rzeczy innych niż te, które zostały ujawnione w samochodzie m-ki R. .

a)  art. 167 kpk poprzez rezygnację przez Sąd I instancji z obowiązku podjęcia inicjatywy dowodowej mającej na celu ustalenie wartości rzeczy zabranych z lokalu, a ujawnionych w samochodzie m-ki R. w sytuacji gdy okoliczność ta miała kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i w efekcie winna skutkować przyjęciem iż oskarżony co najwyżej dopuścił się wykroczenia.

2. Obrazę przepisów prawa materialnego

a) art. 279 § 1 kk poprzez przyjęcie iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa w sytuacji gdy okoliczności sprawy prowadzą do wniosku iż doszło jedynie do wyniesienia z lokalu składników ujawnionych w samochodzie m-ki R., których wartość pozwala mając na względzie zasady doświadczenia życiowego przyjąć iż czyn oskarżonego stanowił wykroczenie określone w art. 119 kw, a nie przestępstwo.

Obrońca oskarżonego S. E. wyrokowi zarzucił:

3.  obrazę przepisów poprzez błędne i nienależyte ich zastosowanie, a przez to i wymierzenie niewłaściwej kary odnośnie tego oskarżonego;

4.  rażącą niewspółmierność kary przy uznaniu nawet oskarżonego winnym popełnienia zaskarżanego mu czynu;

1.  nie zastosowanie wobec oskarżonego przepisów art.59 i art.66 KK -- o czym poniżej;

5.  naruszenie przepisów postępowania art.46 § 1 KK poprzez uznanie solidarnego naprawienia szkody,

6.  naruszenie przepisów postępowania poprzez przyjęcie błędnego przepisu przy wniosku o zmianę kwalifikacji art. 288 kk - gdzie wniosek dotyczył art.284 § 1 i 3 kk.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadne

☒ niezasadne

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ad. 1.Zarzut niezasadny. Brak jest podstaw do skutecznego postawienia Sądowi zarzutu obrazy wskazanych przepisów postępowania.

Podkreślić na wstępie należy, że stanowisko obrońcy P. F. obarczone jest błędem logicznym wewnętrznej sprzeczności. Zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. nie może być bowiem podnoszony jednocześnie z zarzutem naruszenia art. 7 k.p.k., gdyż dotyczy wtórnej do ustaleń faktycznych płaszczyzny procedowania. Niedające się usunąć wątpliwości mogą powstać jedynie wówczas, gdy sąd orzekający, po wyczerpaniu wszystkich możliwości dowodowych, oceni materiał dowodowy zgodnie ze standardami wyznaczonymi przez zasadę swobodnej oceny dowodów. Zatem przepisy art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. mają charakter rozłączny (tak: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2013 r., LEX nr 1400594 oraz z dnia 6 lutego 2013 r., V KK 270/12, LEX nr 1293868). W konsekwencji podniesienie zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. wyklucza możliwość skutecznego wysunięcia zarzutu obrazy art. 5 § 2 k.p.k.

Tym niemniej za oczywiście nietrafne uznać należy podniesienie zarzutu obrazy art. 4 i 5 § 2 k.p.k. Przede wszystkim zarzuty te nie zostały nawet w najmniejszym stopniu uzasadnione. Przywoływany przez skarżącego przepis art. 4 k.p.k. formułuje adresowaną do organów postępowania karnego zasadę obiektywizmu. Naruszenie ogólnej dyrektywy prowadzenia postępowania, bez wskazania obrazy konkretnych przepisów służących realizacji tej zasady, czego skarżący przecież nie czyni, nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, tak więc w tym zakresie zarzut jawi się jako oczywiście bezzasadny.

Na taką ocenę zasługuje także zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. Zawarta w tym przepisie zasada adresowana jest w istocie do organu procesowego, co oznacza, że do naruszenia reguły in dubio pro reo może dojść jedynie wówczas, gdy organ procesowy, mimo stwierdzenia istnienia niedających się usunąć wątpliwości, nie rozstrzyga ich na korzyść oskarżonych, co w rozważanej sprawie nie miało miejsca.

Niezasadnie powołuje się obrońca P. F. na naruszenie przez Sąd I instancji art.410 k.p.k. oraz art. 367 k.p.k..

Zgodnie z przepisem art. 410 k.p.k. podstawę wyroku stanowić może tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Oznacza to, że sąd wydając wyrok nie może opierać się na tym co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które tezę aktu oskarżenia potwierdzają, jak i tych, które ją podważają.

Zasada określona w art.410 kpk obowiązuje także strony procesowe, które przedstawiając własne stanowisko nie mogą opierać go na fragmentarycznej ocenie dowodów z pominięciem tego wszystkiego, co może prowadzić do innych wniosków ( por. wyroki Sądu Najwyższego z 30 lipca 1979r, III KR 196/79 OSNPG 1980/3/43 i z 5 listopada 1997r V KKN 62/97 Prok. i Pr. 1998/2/13).

O naruszeniu tego przepisu może być zatem mowa jedynie wtedy, gdy sąd orzekający pominie jakąś okoliczność ujawnioną w toku rozprawy lub oprze ustalenia faktyczne na okoliczności w toku rozprawy nie ujawnionej (por. wyrok Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 1997r, IV KKN 103/96 Prok. i Pr. 1997/10/12 ).

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku ,przedmiotem rozważań Sądu I instancji były wszystkie istotne dowody przeprowadzone i ujawnione w toku przewodu sądowego, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. Skoro więc Sąd I instancji oparł swe rozstrzygnięcie na analizie całokształtu ujawnionych okoliczności i przeprowadzonych dowodów nie można skutecznie stawiać mu zarzutu naruszenia art.410 kpk.

Tymczasem dokonanie takiej czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie nie stanowi naruszenia art.410 kpk, co jednoznacznie stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z 19 czerwca 2002r V KKN 34/01 (vide: Lex 53912; por. też R.A. Stefański, Komentarz do art.410 kodeksu postępowania karnego). Apelacje negujące winę oskarżonych zawierają subiektywną ocenę poszczególnych dowodów abstrahując od tych , które są niekorzystne dla oskarżonego.

Nietrafny jest zarzut obrońcy P. F. naruszenia art. 367 k.p.k poprzez rezygnację z obowiązku ustalenia wartości rzeczy zabranych z lokalu, a ujawnionych w samochodzie m-ki R.; po pierwsze obrońca biorąc udział w rozprawach przed Sądem Rejonowym nie dostrzegł takiej potrzeby, nie wnioskował o przeprowadzenie tego dowodu i trudno obecnie uznać za zasadny zarzut obrońcy o zaniechaniu z urzędu przez sąd przeprowadzenia tego dowodu, skoro takiej potrzeby nie widział nawet jego obrońca. Tym niemniej stwierdzić należy, że wprawdzie sąd orzekający ma obowiązek dochodzenia do prawdy obiektywnej również w sytuacji, gdy strony nie wnioskują o przeprowadzenie nowych dowodów, ale dopiero wówczas, gdy dokonując oceny dowodów, uzna, że materiał dowodowy jest niepełny i nasuwa wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy, więc powinien być uzupełniony. Sąd I instancji uznał, że materiał dowodowy w tym konkretnym zakresie jest pełen a „Sąd zobowiązany jest do przeprowadzania z urzędu dowodów tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Innymi słowy w jakim jest to niezbędne dla prawidłowego wyrokowania” (wyrok SN 2003-05-28 OSNwSK 2003/1/1136). Nadto nie ma racji skarżący że ” okoliczność ta miała kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i w efekcie winna skutkować przyjęciem, iż oskarżony co najwyżej dopuścił się wykroczenia”; w rzeczywistości jest dokładnie odwrotnie a ustalenie wartości skradzionego mienia nie ma wpływu na przyjętą kwalifikację prawną, o czym w dalszej części uzasadnienia.

Nadto Sąd Okręgowy, wbrew zarzutom apelacji obrońcy S. E. ( zawartym w jej uzasadnieniu ), w sposób bardzo wnikliwy i wszechstronny rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione na rozprawie, na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie wykazał winę tego oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu, czego oczywistym dowodem są pisemne motywy zaskarżonego wyroku.

Skarżący ten nie wykazał aby w zaskarżonym wyroku, przy ocenie wyjaśnień oskarżonych, zeznań świadków oraz innych dowodów zebranych w sprawie, Sąd dopuścił się obrazy art.7 k.p.k. Apelacja jest skrajnie lakoniczna i nie dostarcza dostatecznych argumentów mogących przemawiać za zasadnością jej uwzględnienia, a co za tym idzie, uzasadniać możliwości odmiennego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Finalnie zatem w pełni uprawniona jest teza o braku wątpliwości co do winy oskarżonych w zakresie przypisanych im czynów.

Ad.2. Zarzut niezasadny. Po pierwsze wadliwie postawiony został zarzut przez obrońcę, gdyż kwestionując ilość i wartość skradzionego mienia, skarżący de facto kwestionuje ustalenia sądu a nie przyjętą kwalifikację prawną przypisanego czynu oskarżonego. Po drugie nawet tak postawiony zarzut nie ma żadnego oparcia w realiach sprawy, skoro sąd I instancji szczegółowo uzasadnił kwestię ilości zabranego przez oskarżonych mienia, powodów nie dania wiary twierdzeniom oskarżonego o kradzieży wyłącznie rzeczy ujawnionych w ich samochodzie. Po trzecie wreszcie nie sposób przyjąć iż czyn oskarżonego stanowił wykroczenie określone w art. 119 kw, a nie przestępstwo. Uszło bowiem uwadze skarżącego, że skoro oskarżeni dokonali kradzieży z włamaniem, to każda wartość mienia implikuje uznanie takiego działania za przestępstwo, nie zaś wykroczenie.

Ad. 3 – 7. Zarzuty niezasadne a przy tym w znacznej części wręcz niezrozumiałe . W ocenie sądu odwoławczego:

- „rażąca niewspółmierność kary”, o jakiej traktuje treść art.438 pkt 4 kpk zachodzi wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną, a tą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary wskazanych w art.53 kk i art.54§1 kk oraz zasad wymiaru kary ukształtowanych ugruntowaną praktyką orzeczniczą. Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę w ocenach wymiaru kary, ale różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną można by nazwać, także w potocznym znaczeniu tego słowa „rażąco niewspółmierną”, to jest w stopniu nie dającym się zaakceptować;

- o „rażącej niewspółmierności” kary w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. można mówić jedynie wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, że zachodziłaby wyraźna, bijąca wręcz w oczy różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowo stosowanych dyrektyw wymiaru kary do tego stopnia, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby "rażąco" niewspółmierną - to jest w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować; w niniejszej sprawia sytuacja tego rodzaju nie zachodzi;

- wymierzona S. E. kara pozbawienia wolności nie może być uznana za rażąco niewspółmiernie surową w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk; niewątpliwie bowiem ustalone okoliczności przedmiotowe i podmiotowe przypisanego oskarżonemu czynu, a także prezentowane przez wymienionego właściwości i warunki osobiste powodują, że niepodobna jest skutecznie wywodzić, że kara razi surowością;

- Sąd I instancji przeprowadził wszelkie te dowody, które leżały u podstaw rozstrzygnięcia w przedmiocie wymiaru kary względem oskarżonych, a swoje stanowisko w tym względzie przekonująco uzasadnił; w tym zakresie Sąd odwoławczy w pełni podziela stanowisko Sądu meritii odnośnie argumentacji w tym zakresie, przyjmuje jako własne, przy tym nie znajduje powodów jej powielania, odsyła do uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia na str. 21-24;

- w tej sytuacji apelacja obrońcy jest wyłącznie polemiką z rozstrzygnięciem w tej części Sądu I instancji; trzeba mieć też na uwadze, że wymierzona kara pozbawienia wolności oscyluje w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, tylko nieznacznie przekraczając dolny próg; nie ma żadnych podstaw do dalszego jej łagodzenia; rozstrzygnięcie tego rodzaju nie znajduje należytego oparcia pośród zasad i dyrektyw wymiaru kary określonych w treści art.53 kk; w konsekwencji nie ma też żadnych podstaw do zastosowania art. 59 kk i odstąpienia wobec tego oskarżonego od wymierzenia mu kary;

- nie może też budzić zastrzeżeń kwestia zasądzonego odszkodowania na rzecz pokrzywdzonej; skoro oskarżeni przestępstwa na szkodę G. H. dopuścili się działając wspólnie i w porozumieniu, to oczywistym jest solidarne zobowiązanie ich do naprawienia szkody, co jednoznacznie wynika z art.441 k.c.;

- uszło też uwadze obrońcy, że oskarżony był uprzednio karany za przestępstwa umyślne ( vide k. 396-7 ), co czyni niedopuszczalnym jego wniosek o warunkowe umorzenie wobec niego postepowania ( vide art. 66 § 1 k.k. );

- zupełnie niezrozumiałym jest zarzut „ naruszenia przepisów postępowania poprzez przyjęcie błędnego przepisu przy wniosku o zmianę kwalifikacji art. 288 kk - gdzie wniosek dotyczył art.284 § 1 i 3 kk.”, gdyż żadną miarą nie sposób uznać przypisanego działania oskarżonego S. E. jako przywłaszczenia.

Wniosek

Obrońca oskarżonego P. F. wniósł o :

1.  zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu ewentualnie przyjęcie iż czyn ten stanowił wykroczenie określone w art. 119 kw a w przypadku braku podstaw do wydania orzeczenia reformatoryjnego, wniósł o:

2.  uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Obrońca oskarżonego S. E. wniósł o:

1)  przyjecie przy kwalifikacji z art.284 par. 1 i 3 kk dobrodziejstwa art. 59 lub 66 KK,

2)  wyeliminowanie z części orzeczenia art.46 par. 1 KK,

3)  nie obciążanie kosztami postępowania oskarżonego ,

4)  ewentualnie o uchylenie w/w orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego z uwagi na brak dowodów na przyjęcie jego winy,

5)  ewentualnie także o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego na okoliczność sytuacji oskarżonego co mogło by stanowić podstawę np. do przyjęcia art.59 i 66 KK.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadne

☒ niezasadne

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec ustaleń i argumentacji Sądu Rejonowego skarżący nie przedstawili przekonującej argumentacji pozwalającej na zmianę zaskarżonego wyroku w postulowanym zakresie. Apelacje zawierają odmienną ocenę dowodów, korzystną dla oskarżonych i sprowadzają się do stwierdzenia, że dowody „ niekorzystne” dla oskarżonych w szczególności zeznania pokrzywdzonej i pozostałych świadków są niewiarygodne i należy odmówić dania im wiary, a uznać za wiarygodne odmienne twierdzenia oskarżonych negujących lub umniejszających swoją winę.

Tymczasem Sąd Rejonowy dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w tej części rozważył szczegółowo i wszechstronnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zeznania wszystkich świadków a zwłaszcza pokrzywdzonej oraz wyjaśnienia oskarżonych. Wskazał którym i dlaczego dał wiarę oraz którym zeznaniom i wyjaśnieniom nie dał wiary, przedstawiając motywy swoich ocen.

Nie ma żadnych podstaw do negowania rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie zawinienia oskarżonych.

Nadto wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jest sprzeczny z treścią art. 437 § 2 k.p.k. Nie zachodzą też przesłanki wskazane w art. 439 § 1 k.p.k., oraz art. 454 k.p.k.

Przyjęta kwalifikacja prawna przypisanego oskarżonym czynu nie budzi zastrzeżeń a wymierzone oskarżonym kary są sprawiedliwe, odpowiednie do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, uwzględniają te wszystkie elementy, jakie są istotne dla jej wymiaru.

Nie budzą też zastrzeżeń Sądu Okręgowego pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w zaskarżonym wyroku.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Orzeczenie o winie i karze

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Argumentacja jak wyżej. Brak było podstaw do ingerencji sądu odwoławczego w orzeczenie pierwszoinstancyjne z uwagi na prawidłowe przeprowadzenie postępowania w sprawie, prawidłowość dokonanej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów a w konsekwencji na zasadność poczynionych ustaleń faktycznych. Nie ma też żadnych podstaw do negowania rozstrzygnięcia Sądu I instancji w jakimkolwiek zakresie.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

4.

Sąd zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i jego wydatkami obciążył Skarb Państwa, uznając, iż uiszczenie ich byłoby dla oskarżonych zbyt uciążliwe z uwagi na ich sytuację majątkową oraz konieczność odbycia kary pozbawienia wolności.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca P. F.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 21.01. 2026 r., sygn. IX K 429/25

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca S. E.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 21.01. 2026 r., sygn. IX K 429/25

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☐ w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana