Uzasadnienie z 7 grudnia 2023, sygn. II AKa 477/22

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 477/22

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

V

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie

z dnia 13 czerwca 2022 r., sygn. akt V K 152/21

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońcy oskarżonych

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny :

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

Zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.1 Sąd Apelacyjny nie przeprowadzał postępowania dowodowego

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1 apelacja obrońcy oskarżonego A. D. (1)

Lp.

Zarzut

I.  Mogąca mieć wpływ na treść wyroku obraza przepisów postępowania, a mianowicie art. 5§2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. polegająca na ustaleniu w dowolny sposób i z pominięciem okoliczności ujawnionych w postępowaniu, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu w pkt I aktu oskarżenia przy użyciu niebezpiecznego narzędzia w postaci noża pomimo, że wnikliwa analiza materiału dowodowego, a w szczególności zeznań pokrzywdzonego D. B. złożonych na rozprawie w dniu 26.11.21 r. oraz wyjaśnień oskarżonego A. D. (1) przeczy takim ustaleniom oraz, że dopuścił się czynu z pkt II aktu oskarżenia w sytuacji, gdy wszechstronna ocena materiału dowodowego przeczy takim ustaleniom

a w przypadku nie podzielenia zarzutu z pkt I.

II.  Rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (art. 438 pkt 4 k.p.k.)

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego bezprzedmiotowe wobec stwierdzenia przez Sąd Odwoławczy bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., obligującej do uchylenia zaskarżonego wyroku z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów.

Wniosek

I.  o zmianę wyroku poprzez zmianę kwalifikacji prawnej zarzucanego oskarżonemu czynu w pkt I aktu oskarżenia z art. 280§2 k.k. na art. 280§1 k.k. i wymierzenie za ten czyn kary łagodniejszej w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności; uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanego mu w pkt II aktu oskarżenia; w konsekwencji wymierzenie oskarżonemu kary łącznej w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności

II.  w konsekwencji podzielenia zarzutu z pkt II – o zmianę wyroku poprzez orzeczenie kary łącznej w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec konieczności uchylenia wyroku z przyczyn wskazanych w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. wniosek powiązany bezpośrednio z zarzutami apelacji – na obecnym etapie bezprzedmiotowy.

1 apelacja obrońcy oskarżonego

2 B. K.

Lp.

Zarzut

I.  Mająca wpływ na treść wyroku obraza przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez naruszenie swobodnej oceny dowodów i dokonanie tejże oceny z naruszeniem zasady obiektywizmu oraz prawidłowego rozumowania, przed wszystkim poprzez odrzucenie przez Sąd wyjaśnień oskarżonego B. K. i przedstawionej przez niego wersji zdarzeń oraz jego w nim udziału, a tym samym zaniechania analizy i weryfikacji pod kątem tych wyjaśnień zgromadzonego materiału dowodowego (zeznań pokrzywdzonych D. B. i M. L. (…)

co skutkowało

II.  błędem w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku (…) a polegającym na uznaniu, że oskarżony B. K. jest winny wszystkich postawionych mu zarzutów, podczas gdy z dokonanych ustaleń – zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logicznie interpretowanych faktów wynika, że brak jest podstaw do jednoznacznego przyjęcia, że jest on sprawcą czynu/zdarzeń opisanych przez Sąd okręgowy w pkt I, II, III wyroku (…)

ponadto w razie nie podzielenia zarzutów z pkt I i II

III.  Rażąca niewspółmierność wymierzonych niekaranemu dotychczas C. K. kar jednostkowych pozbawienia wolności oraz kary łącznej w stosunku do stopnia jego winy, motywacji, sposobu zachowania oraz zakresu podjętych przez niego czynności, a także bez wzięcia pod uwagę szeregu okoliczności łagodzących występujących w sprawie (…)

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego bezprzedmiotowe wobec stwierdzenia przez Sąd Odwoławczy bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., obligującej do uchylenia zaskarżonego wyroku z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów.

Wniosek

I.  o zmianę pkt I wyroku poprzez uznanie, że dopuścił się on jedynie czynu z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i wyeliminowanie z podstawy wyroku pozostałych artykułów (przepisów);

II.  o zmianę pkt II poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu;

III.  o zmianę pkt III wyroku poprzez przyjęcie, że dopuścił się on jedynie czynu z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i wyeliminowanie z podstawy wyroku art. 280§1 k.k.

i wymierzenie oskarżonemu łagodniejszych jednostkowych kar pozbawienia wolności z pkt I i III wyroku oraz wydatnie złagodzonej kary łącznej pozbawienia wolności przy uwzględnieniu zmiany kwalifikacji prawnej przypisanych mu czynów.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec konieczności uchylenia wyroku z przyczyn wskazanych w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. wniosek powiązany bezpośrednio z zarzutami apelacji – na obecnym etapie bezprzedmiotowy.

1 apelacja obrońcy oskarżonego K. D. (1)

Lp.

Zarzut

I.  Mająca wpływ na treść wyroku obraza przepisów postępowania, a mianowicie:

1)  art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, z naruszeniem zasady, że Sąd winien ukształtować swe przekonania na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegające na nieuzasadnionej w materiale dowodowym ocenie wiarygodności: zeznań świadka M. L. (…), zeznań świadka D. B. (…), wyjaśnień K. D. (1) (…), zeznań świadka W. R. (…),art. 410 k.p.k. i 92 k.p.k. i art. 4 k.p.k. w zw. z art. 424§1 k.p.k. w zakresie niedokonania przez Sąd w wyroku wizerunku oceny dowodu z protokołu okazania D. B. wizerunku z 24.11.2020 r. (k. 177-184v),

2)  art. 410 k.p.k. i 92 k.p.k. w zw. z art. 424§1 k.p.k. w zakresie nie dokonania oceny dowodu z zeznań świadka K. K. (k.1647-1648);

3)  art.4 k.p.k., 7 k.p.k., art. 424§1 k.p.k. polegającą na tym, że przy rozstrzyganiu kolizji podstaw nadzwyczajnego złagodzenia i obostrzenia kary sąd uwzględnił jedynie okoliczności przemawiające na niekorzyść oskarżonego za nadzwyczajnym obostrzeniem kary i całkowicie pominął w uzasadnieniu wyroku fakt istnienia podstaw wskazywanych przez obrońcę oskarżonego do obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie co najmniej art.60§1 k.k., który powinien mieć zastosowanie, a być może art. 60§3 k.k. w zakresie ujawnienia czynów pedofilskich z art. 200a§2 k.k. w zw. z art. 13§2 k.k. popełnionych przez pokrzywdzonych w niniejszej sprawie D. B. i M. L., a także w zakresie czynu z pkt III wyroku i nie wskazał powodów, dla których Sąd mając do czynienia ze zbiegiem podstaw do obligatoryjnego złagodzenia kary nie zastosowała nadzwyczajnego złagodzenia kary wobec oskarżonego.

II.  Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść (…)

III.  Na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. obraza prawa materialnego, tj.:

1)  naruszenie reguł określania społecznej szkodliwości czynu zawartych w art. 115§2 k.k. (…);

2)  naruszenie art. 280§1 k.k. w zb. z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k.(…);

3)  naruszenie art. 280§2 k.k. w zb. z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zb. z art. 189§1 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k.(…);

4)  naruszenie art. 13§1 k.k.(…);

5)  naruszenie art. 245 k.k. (…);

6)  naruszenia art. 46§1 k.k. w zw. z art. 49a k.p.k.

7)  naruszenia art. 54§1 k.k. oraz 60§1 k.k. poprzez nie zastosowanie tych przepisów (…);

8)  naruszenia art. 53 k.k. (…);

IV.  Na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. rażąca niewspółmierność orzeczonych wobec oskarżonego kar jednostkowych za poszczególne czyny i kary łącznej 4 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności (…)

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego bezprzedmiotowe wobec stwierdzenia przez Sąd Odwoławczy bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., obligującej do uchylenia zaskarżonego wyroku z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów.

Wniosek

o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

- uchylenie pkt VII wyroku w zakresie kary łącznej

- zmianę kwalifikacji prawnej czynów przypisanych w pkt I i III wyroku na art. 283 k.k. w zw. z art. 11§1 k.k. i orzeczenie za te czyny wobec oskarżonego K. D. (1) jak najniższej kary pozbawienia wolności z uwzględnieniem dyspozycji art. 60§1 k.k. w zb. z art. 54§1 k.k.

- zmianę wyroku w pkt II i uniewinnienie oskarżonego

- uchylenie pkt XII i XIII wyroku

- zwolnienie oskarżonego K. D. (1) w całości od ponoszenia kosztów niniejszego postępowania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec konieczności uchylenia wyroku z przyczyn wskazanych w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. wniosek powiązany bezpośrednio z zarzutami apelacji – na obecnym etapie bezprzedmiotowy.

1 apelacja obrońcy oskarżonego V. A.

Lp.

Zarzut

Na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.:

- błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się przestępstw opisanych w akcie oskarżenia działając wspólnie i w porozumieniu z innymi oskarżonymi, w sytuacji kiedy materiał dowodowy nie pozwala na dokonanie takich ustaleń

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że sprawcy posługiwali się niebezpiecznym narzędziem w postaci noża, co nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym, a w konsekwencji przyjęciu błędnej kwalifikacji z art. 280§2 k.k.

- naruszenie przepisów postępowania a to art. 5§2 k.p.k. poprzez brak rozstrzygnięcia nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego bezprzedmiotowe wobec stwierdzenia przez Sąd Odwoławczy bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., obligującej do uchylenia zaskarżonego wyroku z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów.

Wniosek

o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego V. A. od popełnienia zarzucanych mu czynów,

ewentualnie

uznanie oskarżonego V. A. za winnego przestępstwa polegającego na udzieleniu pomocy współoskarżonym i orzeczenie stosownej kary z zastosowaniem nadzwyczajnego jej złagodzenia na podstawie art. 19§2 k.k. w zw. z art. 18§3 k.k.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec konieczności uchylenia wyroku z przyczyn wskazanych w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. wniosek powiązany bezpośrednio z zarzutami apelacji – na obecnym etapie bezprzedmiotowy.

1 apelacja obrońcy oskarżonego klaudii stępki

Lp.

Zarzut

I.  obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami logiki, doświadczenia życiowego oraz wiedzy (…);

II.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ a treść wydanego orzeczenia, a polegający na błędnym uznaniu, że:

1)  K. S. rozmawiając telefonicznie z D. B. w nocy z dnia 30 na 31 października 2020 r. miała świadomość tego co dokładnie planują zrobić K. D. (1) i inne osoby i obejmowała swoją świadomością wszystkie znamiona czynu popełnionego przez wyżej wskazane osoby na szkodę D. B. (…);

2)  składając wyjaśnienia w postępowaniu głównym K. S. przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu, tj. pomocnictwa w bezprawnym pozbawieniu wolności D. B. oraz dokonaniu rozboju na nim (…).

III.  obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 18§3 k.k. w zw. z art. 280§1 k.k. w zb. z art. 189§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie w sytuacji, gdy na gruncie niniejszej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że oskarżona K. S. obejmowała swą świadomością to, że ma porozmawiać przez telefon z D. B.- po to, aby K. D. (1) i inne osoby używając przemocy wobec D. B. pozbawiły go mienia i pozbawiły wolności.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonej bezprzedmiotowe wobec stwierdzenia przez Sąd Odwoławczy bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., obligującej do uchylenia zaskarżonego wyroku z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów.

Wniosek

o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanego jej czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec konieczności uchylenia wyroku z przyczyn wskazanych w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. wniosek powiązany bezpośrednio z zarzutami apelacji – na obecnym etapie bezprzedmiotowy.

1.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

.

Stwierdzenie bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Sąd Apelacyjny dokonując kontroli instancyjnej wyroku ma obowiązek rozpoznać zarzuty podniesione w środku odwoławczym, ale w pierwszej kolejności zbadać, czy zaskarżony wyrok nie jest dotknięty wadą w postaci bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 k.p.k.

Sąd Apelacyjny orzekający w sprawie sygn. akt II AKa 477/22, większością składu, uznał, że udział w wydaniu wyroku sądu I instancji - Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie - sędziego Agnieszki Brygidyr – Dorosz, stanowi przesłankę z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., tj. bezwzględną podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku, z powodu nienależytej obsady sądu.

Co więcej, z uwagi na treść art. 436 k.p.k. stwierdzenie powyższego uchybienia jako wystarczające do wydania orzeczenia, czyni przedwczesnym rozpoznawanie zarzutów podniesionych w apelacji, bowiem konsekwencją wyroku kasatoryjnego musi być ponowienie postępowania przed Sądem I instancji w całości.

Z kolei stwierdzenie uchybienia z art. 439 k.p.k. nakazuje Sądowi Apelacyjnemu skorzystanie z urzędu z instytucji przewidzianej w art. 435 k.p.k. i uchylenie orzeczenia także wobec oskarżonego P. B., w którego sprawie nie została wniesiona apelacja i przedmiotowy wyrok uprawomocnił się, bowiem za powyższym rozstrzygnięciem przemawiają te same względy, co wobec oskarżonych wobec których wyrok Sądu I instancji został zaskarżony.

Bezspornym jest, że stanowiąca skład Sądu I instancji, który wydał wyrok z dnia 13 czerwca 2022 r., w sprawie sygn. V K 152/21, Pani Sędzia Agnieszka Brygidyr - Dorosz otrzymała nominację do Sądu Okręgowego Warszawa- Praga w Warszawie w dniu 26 maja 2020 r. (postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 maja 2020 r., M.P. poz. 540) w oparciu o rekomendacje KRS w kształcie nadanym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o KRS i niektórych innych ustaw, wyrażone w uchwale Nr 782/2019 Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 26 lipca 2019 r.

Opierając się na ugruntowanym poglądzie prawnym przedstawionym w uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r. w sprawie sygn. akt I KZP 2/22 oraz uchwale połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. BSA I-4110-1/20 oraz wskazując na wnioski płynące z szeregu judykatów Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (m.in. przedstawione w wyrokach TSUE z 19 listopada 2019 r. wydanym w połączonych sprawach C 585/18, 624/18 i C 625/18; z 2 marca 2021 r, C 824/18; z 15 lipca 2021 r., C-791/19; z 6 października 2021 r. C 487/19; z 16 listopada 2021 r. C-748/19 do C-754/19 oraz w wyrokach ETPC z 22 lipca 2021 r., skarga nr 43447/19 Reczkowicz przeciwko Polsce; z 8 listopada 2021 r., skargi nr 49868/19 i 57511/19 Dolińska-Ficek i Ozimek przeciwko Polsce; z 3 lutego 2022 r., skarga nr 1469/22 A. P. przeciwko Polsce; z 15 marca 2022 r. skarga nr 4352/18 Grzęda przeciwko Polsce, wyrok z 6 października 2022 r. skarga nr 35599/20 Juszczyszyn p-ko Polsce, a także wyrok z dnia 23 listopada 2023 r. w sprawie 50849/21 Wałęsa przeciwko Polsce) – stwierdzić należy, że sędzia Agnieszka Brygidyr – Dorosz została powołana na stanowisko sędziego sądu okręgowego w Sądzie Okręgowym Warszawa – Praga w Warszawie, w procedurze uznanej za wadliwą.

We wskazanych bowiem powyżej orzeczeniach w sposób jednoznaczny oceniono, że postępowanie nominacyjne prowadzone przez organ utworzony w trybie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz.3) nie wypełnia standardów obowiązujących w państwie demokratycznym i gwarantowanych w Konstytucji RP – w szczególności wynikających z przepisów art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust.1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności gwarantujących stronom postępowania rozpatrzenie ich sprawy przez niezależny sąd. Powołania w Polsce sędziów wszystkich szczebli z udziałem KRS w znowelizowanym w 2017 r. kształcie (vide m.in. pkt 329 wyroku z dnia 23 listopada 2023 r. w sprawie 50849/21 Wałęsa przeciwko Polsce) są obarczone wadą systemową, która umożliwiła władzy wykonawczej i ustawodawczej bezpośrednią lub pośrednią ingerencję w procedurę powoływania sędziów, tym samym systematycznie podważając legitymację sądu złożonego z tak powołanych sędziów (vide m.in. pkt 321 i 322 wyroku z dnia 23 listopada 2023 r. w sprawie 50849/21 Wałęsa przeciwko Polsce). Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie w pełni aprobuje oceny prawne wyrażone w wymienionych judykatach przez co ich szczegółowe przytaczanie jest zbędne.

Zauważenia także w tym miejscu wymaga, że postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 maja 2020 r. o powołaniu sędzi Agnieszki Brygidyr – Dorosz na urząd sędziego sądu okręgowego oraz nominacja w dniu 26 maja 2020 r. nie ma mocy konwalidującej wadliwą procedurę awansową przeprowadzoną przez niekonstytucyjnie powołaną Krajową Radę Sądownictwa i nie uzdrawia skażonego procesu nominacyjnego sędziów. Akt nominacji musi opierać się na sumie niezbędnych etapów gwarantujących obiektywny i transparentny wybór najlepszych, niezależnych, kandydatów do służby sędziowskiej. W etapach wyboru sędziów, po 2018 r., pominięto oceny sędziowskich zgromadzeń, protestujących przeciwko nowemu modelowi kształtowania kadry. Staranną i obiektywną procedurę oceny kandydatów do awansu zastąpiono konkursem przed grupą osób w przeważającej części wyraźnie powiązaną z Ministrem Sprawiedliwości i realizującą politykę kadrową nadzorowaną przez władzę polityczną. Oprócz odnoszących się do tej wadliwości licznych orzeczeń Trybunału Europejskiego i Sądu Najwyższego RP, należy zwrócić uwagę na znamienny fakt jednogłośnego wykluczenia, w dniu 28 października 2021 r. w Wilnie, polskiej Krajowej Rady Sądownictwa z Europejskiej Sieci Rad Sądownictwa, sieci tworzonej przez demokratyczne państwa szanujące praworządność w kształcie zapisanym w traktatach i konwencjach chroniących prawa obywatelskie, w tym prawo do niezależnego sądu. Podstawowym zarzutem do polskiej KRS był brak niezależności od władzy politycznej.

Równocześnie jednak w dotychczasowym orzecznictwie Sąd Najwyższy wielokrotnie stwierdzał, że sam fakt, iż w składzie orzekającym zasiada sędzia sądu powszechnego powołany na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3) nie powoduje jeszcze kwalifikowanej wady prawnej wydanego przez ten sąd orzeczenia, a niezbędne jest przeprowadzenie tzw. „testu bezstronności”. W przywołanej już uchwale Sądu Najwyższego w sprawie I KZP 2/22 wskazano bowiem, że "Najistotniejszym skutkiem dopuszczenia do funkcjonowania, w przestrzeni obejmującej swoim zasięgiem proces nominacyjny sędziego, organu powołanego w sposób sprzeczny z Konstytucją RP, jest obalenie funkcjonującego dotąd in gremio i a priori domniemania niezawisłości tak powołanego sędziego. Nie istnieje ono już w stosunku do kandydatów, którzy przystąpili do konkursów sędziowskich po dniu 17 stycznia 2018 r. Nie oznacza to samo w sobie stwierdzenia ich stronniczości, lecz nie ma wobec opisanego wyżej «skażenia» procesu nominacyjnego, możliwości prostego odwołania się do tego domniemania".

Oznacza to, że brak bezstronności i niezawisłości sądu, w składzie którego zasiadał sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w wadliwym procesie przed Krajową Radą Sądownictwa od 17 stycznia 2018 r., należy ustalić „ in concreto”.

Oprócz wadliwości samego procesu nominacyjnego sędziego, istotną rolę w tej ocenie powinny odgrywać m.in.: równoczesność (lub zbliżony czas) uruchomienia drogi awansowej z objęciem ważnego stanowiska w administracji sądowej w drodze arbitralnej decyzji Ministra Sprawiedliwości, utajnienie obrad KRS w zakresie danej kandydatury, jednoznacznie negatywna opinia zgromadzenia ogólnego sędziów, porównanie osiągnięć zawodowych kandydata z doświadczeniem zawodowym i poparciem środowiska dla kontrkandydatów, fakt uzyskania nominacji na stanowiska funkcyjne pozostające w dyskrecjonalnej kompetencji władzy politycznej, udział w pracach gremiów powiązanych z władzą polityczną, wykonywanie określonych zadań lub funkcji na podstawie arbitralnych decyzji władzy politycznej, co obejmuje również tzw. delegacje ministerialne, dodatkowe zatrudnienie w jednostkach bezpośrednio podporządkowanych władzy politycznej, charakter sprawy, do której rozstrzygnięcia ukształtowano dany skład sądu, a także działalność publiczna i wypowiedzi danego sędziego, wykraczające poza gwarantowane przez Konstytucję ramy udziału w debacie publicznej, a wskazujące na zaangażowanie w realizację określonych celów politycznych władzy wykonawczej (zob.m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2022 r. II KS 32/21, z dnia 30 maja 2023 r., II KK 23/22 i z dnia 26 września 2023 r., II KK 288/23).

W tym aspekcie w kontekście rzeczonego „testu bezstronności” niebagatelnego znaczenia nabierają niewątpliwie następujące okoliczności odnoszące się do osoby Pani Sędzi Agnieszki Brygidyr - Dorosz:

6.  Pani Agnieszka Brygidyr – Dorosz po odbyciu aplikacji prokuratorskiej w okręgu Prokuratury Okręgowej w Gorzowie Wielkopolskim w październiku 2005 r. złożyła egzamin prokuratorski z wynikiem dobrym, a następnie w latach 2005-2008 była asesorem w Prokuraturze Rejonowej w Sulęcinie; od 2008 r. zajmowała stanowisko prokuratora – najpierw w Prokuraturze Rejonowej w Sulęcinie (w której pełniła stanowisko Zastępcy Prokuratora Rejonowego), następnie w Prokuraturze Rejonowej Warszawa Praga - Północ w Warszawie i Prokuraturze Rejonowej Warszawa Śródmieście – Północ w Warszawie, w 2013 r. byłą delegowana do Prokuratury Okręgowej w Warszawie.

7.  Wielokrotne starania o awans na stanowisko sędziego sądu rejonowego (w różnych sądach rejonowych) w procedurze przed prawidłowo ukształtowaną Krajową Radą Sądownictwa podejmowane przez Panią prokurator Agnieszkę Brygidyr – Dorosz od 2015 r. nigdy nie zakończyły się sukcesem.

8.  Pani prokurator Agnieszka Brygidyr – Dorosz zgłosiła się na jedno z dwunastu wolnych stanowisk sędziego sądu okręgowego w Sądzie Okręgowym Warszawa – Praga w Warszawie, ogłoszonych w Monitorze Polskim z 2018 r., poz. 291;

9.  uchwałą Nr 782/2019 Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 26 lipca 2019 r. w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na dwanaście wolnych stanowisk sędziego sądu okręgowego w Sądzie Okręgowym Warszawa – Praga w Warszawie, ogłoszonych w Monitorze Polskim z 2018 r., poz. 291, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 84, ze zm.), Krajowa Rada Sądownictwa przedstawiła Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosek o powołanie Pani Agnieszki Brygidyr – Dorosz do pełnienia urzędu sędziego sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie. Z uzasadnienia uchwały wynika, że na posiedzeniu w dniu 22 lipca 2019r. zespół członków KRS zapoznał się z materiałami zgromadzonymi w sprawie i je przeanalizował, uznał je za niewystarczające i wystąpił do Prezesa Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie o uzupełniające opinie i dane statystyczne kontrkandydatek, a nadto kandydaturę Pani prokurator Agnieszki Brygidyr – Dorosz poparł przedstawiciel Krajowej Rady Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym, który stawił się osobiście na tym posiedzeniu na posiedzeniu w dniu 26 lipca 2019 r.; członkowie powołanego zespołu opiniującego oddali za kandydaturą P. Agnieszki Brygidyr – Dorosz 4 głosów „za”, 1 głosów „przeciw”, 1 „wstrzymujących się” i przyjęli stanowisko o m.in. rekomendowaniu ww. Krajowej Radzie Sądownictwa. W dniu 26 lipca 2019 r. w głosowaniu tajnym – w związku ze zgłoszeniem członka Rady – P. Agnieszka Brygidyr – Dorosz uzyskała 11 głosów „za”, 2 głosy „przeciw”, 3 „wstrzymujące się” i 1 głos „nieważny”. Z uzasadnienia uchwały wynika, że przy podejmowaniu uchwały Krajowa Rada Sądownictwa kierowała się ocenami kwalifikacji kandydatów oraz ich doświadczeniem zawodowym – w przypadku P. A. Brygidyr – Dorosz wieloletnim doświadczeniem jako prokuratora.

10.  w dniu 4 maja 2020 r. Pani Agnieszka Brygidyr – Dorosz została przez Prezydenta RP powołana na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie, a w dniu 26 maja 2020 r. Pani sędzia odebrała od Prezydenta RP tę nominację (postanowienie Prezydenta RP z dnia 4 maja 2020 r., Monitor Polski 2020r., poz. 540).

Oceniając całokształt okoliczności mających zasadnicze znaczenie w kontekście tzw. testu bezstronności wskazać należy w szczególności, że nominacja Pani Agnieszki Brygidyr – Dorosz wiąże się bezspornie z wadliwością samej procedury awansu stosowanej przez niekonstytucyjną KRS z pominięciem oceny zgromadzeń sędziowskich. Pani prokurator uzyskała pierwszą nominację sędziowską (bez stosownego doświadczenia zdobytego jako sędzia sądu rejonowego) od razu do Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie w dniu 26 maja 2020 r. z rekomendacji obecnej Krajowej Rady Sądownictwa, organu powołanego niezgodnie z Konstytucją RP, zależnego od władzy wykonawczej i niewypełniającego zadania ochrony niezależności sądów i niezawisłości sędziów oraz obiektywnej, rzetelnej i transparentnej oceny kandydatów na stanowiska sędziowskie. Co wymaga podkreślenia - wcześniejsze wielokrotne starania o awans na stanowisko sędziego sądu rejonowego (w różnych sądach rejonowych) w procedurze przed prawidłowo ukształtowaną Krajową Radą Sądownictwa podejmowane przez Panią prokurator Agnieszkę Brygidyr – Dorosz od 2015 r. nigdy nie zakończyły sukcesem.

Konkurs ten został przeprowadzony pomimo braku opinii Zgromadzenia Przedstawicieli Sędziów Apelacji Warszawskiej, które uchwałą z dnia 12 grudnia 2018 r. odroczyło procedurę opiniowania kandydatów do objęcia urzędu sędziego w sądach okręgowych i sądzie apelacyjnym w Apelacji Warszawskiej do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytań prejudycjalnych skierowanych przez Sąd Najwyższy, Naczelny Sąd Administracyjny oraz sądy powszechne w przedmiocie wątpliwości związanych z procesem wyłaniania sędziowskich członków Krajowej Rady Sądownictwa od 2018 r. Kandydatury nie były opiniowane, jak miało to miejsce w poprzednim systemie, a mimo to KRS i część kandydatów to zlekceważyła. Uchwała Zgromadzenia Przedstawicieli Sędziów Apelacji Warszawskiej z dnia 29 sierpnia 2019r. wyrażając dezaprobatę dla działań KRS polegających na pobraniu z systemu teleinformatycznego danych o kandydatach z naruszeniem obowiązujących procedur nominacyjnych, tj. pominięciem ocen samorządu zawodowego imiennie wskazywała kandydatów, wśród nich m. in. Panią prokurator Agnieszkę Brygidyr-Dorosz. Treść tej uchwały była bezsprzecznie znana Pani prokurator, bo nie tylko była w owym czasie znana w całym środowisku sędziowskim, ale również do Niej zaadresowana.

Jedyne poparcie środowiskowe dla awansu zawodowego Pani Prokurator stanowiła rekomendacja wyrażona przez przedstawiciela Krajowej Rady Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym (utworzonej Zarządzeniem Nr 19/18 z dnia 10 maja 2018 r. Min. Sprawiedliwości i Prok. Generalnego), organu podporządkowanego Ministrowi Sprawiedliwości-Prokuratorowi Generalnemu i powołanemu w celu przeciwstawienia utworzonemu oddolnie, w dniu 04.01.2017r., Stowarzyszenia niezależnych prokuratorów LEX SUPER OMNIA. Równocześnie głosowanie nad kandydaturami było utajnione – w tym nad kandydaturą P. Agnieszki Brygidyr – Dorosz.

Przewaga organów politycznych w procesie nominacyjnym oraz ubieganie się Pani prokurator o awans, z pominięciem ocen sądowych organów samorządowych, a nawet wbrew uchwałom Zgromadzeń Przedstawicieli Sędziów Apelacji Warszawskiej z lat 2018-2019, wzywających sędziów do nieuczestniczenia w procedurze awansowej, powoduje wadliwość powołania Pani Agnieszki Brygidyr – Dorosz na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie.

Tymczasem mimo, że Pani prokurator miała pełne rozeznanie, że startując do konkursu przed organem wadliwie ukształtowanym, którego członkowie objęli funkcje w wyniku przerwania kadencji członków Krajowej Rady Sądownictwa w kształcie przed nowelizacją, zostali wybrani głosami polityków rządzącej partii, przy sprzeciwie środowiska sędziowskiego, w oparciu o listy poparcia, które nie tylko początkowo były utajnione, ale też za żądanie ujawnienia których sędziowie byli ścigani dyscyplinarnie – wzięła udział w konkursie legalizując ten organ, wbrew orzecznictwu Trybunałów Europejskich i uchwałom Sądu Najwyższego.

Nie można również nie dostrzec dalszego rozwoju kariery Pani sędzi Agnieszki Brygidyr – Dorosz, która gwałtownie nabrała rozpędu.

Niespełna 3 lata po objęciu stanowiska sędziego sądu okręgowego Pani Agnieszka – Brygidyr – Dorosz zgłosiła się na delegację do Sądu Apelacyjnego w Warszawie, odpowiadając na skierowaną do dwóch podległych sądów okręgowych ofertę ówczesnego prezesa tego sądu (od lipca 2022 r.) Piotra Schaba, będącego równocześnie specjalnym Rzecznikiem Dyscyplinarnym Sędziów Sądów Powszechnych, powołanym przez Ministra Sprawiedliwości Zbigniewa Ziobrę, znanym ze wszczynania licznych postępowań dyscyplinarnych wobec niezależnych sędziów orzekających zgodnie z Konstytucją RP, uchwałami i orzeczeniami SN i trybunałów europejskich; mimo negatywnej opinii wydanej przez Kolegium Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie –Pani Agnieszka Brygidyr-Dorosz została delegowana przez Ministra Sprawiedliwości-Prokuratora Generalnego od dnia 15 marca 2023r. do pełnienia obowiązków sędziego w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie, obejmując w czasie delegowania funkcję przewodniczącej II Wydziału Karnego tego sądu. Nie można zignorować w tej przestrzeni faktu, że oferta dającą wstęp do kolejnego awansu, tym razem do Sądu Apelacyjnego w Warszawie, jest bezpośrednio powiązana z decyzjami kierownictwa Sądu Apelacyjnego w Warszawie o karnym przeniesieniu 3 sędziów z II Wydziału Karnego do pionu pracy i ubezpieczeń społecznych, a Pani sędzia miała tego pełną świadomość.

Następnie Pani Agnieszka Brygidyr-Dorosz rozpoczęła starania o kolejny awans i uchwałą nowej Rady Nr 756/2023 z dnia 6 września 2023r. została rekomendowana do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu apelacyjnego w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie – mimo, że Sędzia wizytator dokonując oceny kwalifikacyjnej kandydatki wskazał na stosunkowo krótki staż orzeczniczy i brak doświadczenia w orzekaniu w wydziałach odwoławczych, podnosząc, że są to okoliczności, które nie pozwalają na sformułowanie kategorycznego wniosku, co do posiadania przez kandydatkę dostatecznego doświadczenia i praktyki zawodowej umożliwiających należyte i niezawodne procedowanie na szczeblu sądownictwa apelacyjnego, jak też na właściwą kontrolę procedur stosowanych w sądach niższego szczebla. Pani sędzia nie miała w tym konkursie kontrkandydata. Wadliwie powołana KRS zignorowała te zastrzeżenia, a w dniu 6 grudnia 2023r. Pani Agnieszka Brygidyr-Dorosz otrzymała nominację na stanowisko sędziego sądu apelacyjnego w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie.

Wszystkie tu naprowadzone okoliczności, w ocenie Sądu Apelacyjnego, prowadzą do jednoznacznego wniosku, że skład Sądu Okręgowego z udziałem Pani sędzi Agnieszki Brygidyr – Dorosz nie dawał gwarancji sądu niezależnego i bezstronnego, a więc realizującego standard określony w Konstytucji RP (art. 45 ust. 1), jaki i w Karcie Praw Podstawowych (art. 47), czy Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (art. 6 ust. 1).

2.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

0.1 Nie dotyczy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

0.0.1 Nie dotyczy

Zwięźle o powodach zmiany

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☒ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Omówione w punkcie 4. Uzasadnienia.

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Wobec zaistnienia w postępowaniu przed Sądem I instancji bezwzględnej podstawy odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji oraz – na podstawie art. 435 k.p.k. – wobec P. B. i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Procedując powtórnie Sąd ten rozpozna sprawę w składzie nie rodzącym wątpliwości co do jego niezależności, niezawisłości i bezstronności, a więc w składzie spełniającym wymóg "sądu ustanowionego ustawą".

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. B., adw. M. H., adw. E. B., Kancelarie Adwokackie w Warszawie oraz r.pr. M. W., Kancelaria Radcy Prawnego w Warszawie, kwoty po 1680 (tysiąc sześćset osiemdziesiąt) złotych, podwyższone o 23 % VAT – z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej odpowiednio oskarżonym A. D. (1), B. K., K. D. (2) oraz V. A. w postępowaniu odwoławczym,, przyjmując za podstawę rozstrzygnięcia art. 616 k.p.k., art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k.

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

W związku z faktem, że wydany w niniejszej sprawie wyrok Sądu Apelacyjnego nie ma charakteru orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, nie zamieszczono w nim rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu (zob. art. 626 § 1 k.p.k.).

7.  PODPIS

Ewa Leszczyńska – Furtak Dorota Tyrała Anna Zdziarska

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

I

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego A. D. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie

z dnia 13 czerwca 2022 r., sygn. akt V K 152/21

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

Zmiana

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

II

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego B. K.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 13 czerwca 2022 r., sygn. akt V K 152/21

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

Uchylenie

☒

zmiana

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

III

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego K. D. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 13 czerwca 2022 r., sygn. akt V K 152/21

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

Uchylenie

☒

zmiana

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

IV

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

V. A.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 13 czerwca 2022 r., sygn. akt V K 152/21

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

Uchylenie

☒

zmiana

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

V

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonej K. S.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 13 czerwca 2022 r., sygn. akt V K 152/21

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

Uchylenie

☒

zmiana