sygn. III KZ 68/15 13 listopada 2015 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 13 listopada 2015, sygn. III KZ 68/15

Data orzeczenia 13 listopada 2015
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący SSN Józef Szewczyk
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt III KZ 68/15
POSTANOWIENIE
Dnia 13 listopada 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Szewczyk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 13 listopada 2015 r.,
zażalenia A. B.
na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu
Apelacyjnego
z dnia 4 września 2015 r.,
o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania
p o s t a n o w i ł:
uchylić zaskarżone zarządzenie i przekazać sprawę do
rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.
UZASADNIENIE
W dniu 12 sierpnia 2015 r. do Sądu Rejonowego w B. wpłynął wniosek A. B.
o wznowienie postępowania i równocześnie o wyznaczenie radcy prawnego z
urzędu celem sporządzenia wniosku o wznowienia postępowania w sprawie
dotyczącej postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 3 lutego 2014 r., sygn. akt
[…], którym na podstawie art. 49 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o
ustroju sądów powszechnych nałożono na A. B. karę porządkową grzywny w
wysokości 500 zł z powodu ubliżania Sądowi. Postanowieniem Sądu Okręgowego
w B. z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt […], wspomniane postanowienie Sądu I
instancji zostało utrzymane w mocy.
Zarządzeniem z dnia 4 września 2015 r., sygn. akt […], Zastępca
Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego na podstawie art. 429
§ 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. odmówił przyjęcia wniosku A. B. o wznowienie
2
postępowania, argumentując że orzeczeniem kończącym postępowanie w
rozumieniu art. 540 § 1 k.p.k. nie jest orzeczenie wydane na podstawie art. 49 § 1
ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych.
W zażaleniu na to zarządzenie A. B. zarzucił brak podstawy prawnej
funkcjonowania Sądu Rejonowego w B. i Sądu Okręgowego w B., a w
konsekwencji brak legitymacji do wydawania wyroków i wniósł o wznowienie
postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia 3
lutego 2014 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, chociaż z zupełnie innej przyczyny
niż w nim wskazana.
Wniosek ukaranego o ustanowienie radcy prawnego z urzędu oraz
wznowienie postępowania wpłynął do Sądu Apelacyjnego w dniu 1 września
2015 r.
Przepis art. 33 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks
postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz.1247 ze
zm.) stanowi, że w postępowaniu dotyczącym wniosku o wznowienie postępowania
wszczętym przed dniem wejścia w życie ustawy, a więc przed dniem 1 lipca 2015
r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro zatem wniosek o wznowienie wpłynął
do Sądu właściwego w dniu 1 września 2015 r. uznać należy, że postępowanie
wznowieniowe zostało wszczęte po wejściu w życie ustawy z dnia 27 września
2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych
ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz.1247 ze zm.) i w konsekwencji stosować art. 545 § 3
k.p.k. Przepis ten, obowiązujący od dnia 1 lipca 2015 r., przewiduje obowiązek
przeprowadzenia kontroli treści wniosku o wznowienie postępowania pod
względem jego ewentualnej oczywistej bezzasadności. W wypadku oczywistej
bezzasadności wniosku właściwy Sąd, orzekając jednoosobowo, odmawia
przyjęcia wniosku bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych. W trybie art.
545 § 3 k.p.k. nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania wniosku, ani do
badania jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw wznowienia. Oczywista
bezzasadność wniosku to taka, która nie wymaga szczególnego badania jest
3
widoczna na pierwszy rzut oka, jest niewątpliwa i wniosek obiektywnie nie może
doprowadzić do wzruszenia orzeczenia.
Wniosek dotyczący wznowienia postępowania zakończonego
postanowieniem o ukaraniu karą porządkową na podstawie art. 49 § 1 ustawy
Prawo o ustroju sądów powszechnych jest oczywiście bezzasadny, gdyż
wspomniane orzeczenie nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie sądowe w
rozumieniu art. 540 § 1 k.p.k.
Na postanowienie o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania
wobec jego oczywistej bezzasadności przysługuje zażalenie do właściwego sądu
orzekającego w składzie trzech sędziów (por. art. 545 § 3 zd. drugie).
Podsumowując, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone zarządzenie i sprawę
przekazał stosownie do treści art. 545 § 3 k.p.k. Sądowi Apelacyjnemu.
eb