Wyrok z 31 stycznia 2025, sygn. II AKa 103/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 31 stycznia 2025 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący SSA Piotr Kaczmarek (spr.)

Sędziowie: SA Maciej Skórniak

SA Jerzy Skorupka

Protokolant: Anna Konieczna

przy udziale Łukasza Kudyka prokuratora (...)Prokuratury (...)we W.

po rozpoznaniu 27 stycznia 2025 r.

sprawy D. P. (1)

oskarżonego z art. 258 § 3 k.k., 264 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art 65 § 1 k.k.

K. K. (1)

oskarżoną z art. 258 § 1 k.k., art. 264 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

K. P. (1)

oskarżonego z art. 258 § 1 k.k., art. 264 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art 65 § 1 k.k.

B. I. (1)

oskarżonego z art. 258 § 1 k.k., art. 264 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

na skutek apelacji wniesionych przez wszystkich oskarżonych oraz przez prokuratora co do oskarżonych B. I. (1), D. P. (1) i K. P. (1)

od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy

z 19 lipca 2023 r. sygn. akt III K 37/21

I.  przyjmując za podstawę wszelkich rozstrzygnięć kodeks karny w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020 r. w zw. z art.4 § 1 k.k. zmienia zaskarżony wyrok wobec:

1. oskarżonego D. P. (1) w ten sposób, że:

a. orzeczoną w IV karą łączną obniża do 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

b. na podstawie art.455 k.p.k. kwalifikację prawną przestępstwa przypisanego w pkt.II uzupełnia o art.12 § 1 k.k.,

2. oskarżonej K. K. (1) w ten sposób, że:

a. orzeczoną w pkt.V karę pozbawienia wolności obniża do 5 (pięciu) miesięcy,

b. na podstawie art.455 k.p.k. kwalifikację prawną przestępstwa przypisanego w pkt.VI uzupełnia o art.12 § 1 k.k.,

3. oskarżonego K. P. (1) w ten sposób, że:

a. orzeczoną w IX karę pozbawienia wolności obniża do 6 (sześciu) miesięcy,

b. na podstawie art.455 k.p.k. kwalifikację prawną przestępstwa przypisanego w pkt.X uzupełnia o art.12 § 1 k.k.,

4. oskarżonego B. I. (1) w ten sposób, że:

a. orzeczoną w pkt.XIII karę pozbawienia wolności obniża do roku,

b. na podstawie art.455 k.p.k. kwalifikację prawną przestępstwa przypisanego w pkt.XIV uzupełnia o art.12 § 1 k.k.;

II.  w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonych D. P. (1), K. K. (1), K. P. (1) i B. I. (1) utrzymuje w mocy;

III.  na podstawie art.85 § 1 k.k. i art.86 § 1 k.k. łączy kary jednostkowe wymierzone:

1. oskarżonej K. K. (1) w pkt.VI zaskarżonego wyroku i pkt. I ppkt.2 lit.a wyroku Sądu Apelacyjnego i wymierza karę łączną 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której na podstawie art.63 § 1 k.k. zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 6 listopada 2019 r. godz. 06.05 do 29 kwietnia 2020 r.,

2. oskarżonemu K. P. (1) w pkt.X zaskarżonego wyroku i pkt. I ppkt.3 lit.a wyroku Sądu Apelacyjnego i wymierza karę łączną roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności , na poczet której na podstawie art.63 § 1 k.k. zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 6 listopada 2019 r. roku, godz. 06:00 do 6 lipca 2020 r., godz. 15:25,

3. oskarżonemu B. I. (1) w pkt.XIV zaskarżonego wyroku i pkt.I ppkt.4 lit.a wyroku Sądu Apelacyjnego i wymierza karę łączną 2 (dwóch) lat na poczet, której zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 6 listopada 2019 r. roku, godz. 09:00 do 15 lipca 2020 r., godz. 13:50;

IV.  zwalnia oskarżonych D. P. (1), K. K. (1), K. P. (1) i B. I. (1) z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, poniesionymi wydatkami obciążając Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

D. P. (1) został oskarżony o to, że :

I.  w okresie od co najmniej października 2018 roku do października 2019 roku w różnych miejscowościach na terenie Polski i poza jej granicami m.in. na terenie Rumunii, Słowacji, Niemiec, Wielkiej Brytanii, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i czyniąc sobie stałe źródło dochodów, współkierował zorganizowaną grupą przestępczą o charakterze międzynarodowym na terenie Polski, w skład której
w różnych okresach czasu wchodziły następujące osoby: K. P. (1), R. B. (1), R. B. (2), B. I. (1), S. C., K. K. (1), B. Z., R. K., A. K. (1) i obywatel Wietnamu T. (...) H. ps. (...) oraz inne nieustalone dotychczas osoby, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania, mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na organizowaniu innym osobom przekraczania wbrew przepisom granic Rzeczpospolitej Polskiej oraz umożliwianiu i ułatwianiu innym osobom pobytu na terytoriom Rzeczpospolitej Polskiej;

tj. o czyn z art. 258 § 3 k.k.

II.  w okresie od października 2018 roku do września 2019 roku w różnych miejscowościach na terenie Polski i poza jej granicami m.in. na terenie Rumunii, Słowacji, Niemiec, Wielkiej Brytanii, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich ostępach czasu, wspólnie w porozumieniu z K. P. (1), R. B. (1), R. B. (2), B. I. (1), S. C., K. K. (1), B. Z., R. K. A. K. (1) i obywatelem Wietnamu T. (...) H. ps. (...) oraz innymi nieustalonymi dotychczas osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt. I, brał udział w organizacji przekroczenia granicy Rzeczpospolitej Polskiej wbrew przepisom co najmniej kilkudziesięciu ustalonym i nieustalonym obcokrajowcom narodowości arabskiej i azjatyckiej, w ten sposób, że koordynował wszystkie fazy nielegalnego transportu imigrantów, ustalał trasy przejazdu, organizował kierowców, środki transportu, miejsca ewentualnego odpoczynku nielegalnych imigrantów, rozliczał kwestie finansowe, czym umożliwiał nielegalne przejście bądź przywóz przez granicę Rzeczpospolitej Polskiej, następnie przewóz ich do miejsca docelowego poza granicę Rzeczpospolitej Polskiej na kierunku wyjazdowym bądź miejsca odpoczynku na terenie Rzeczpospolitej Polskiej w G. lub innym nieustalonym miejscu w kierunku wyjazdowym w tym m.in.:

- w dniach 29 października 2018 roku do 02 listopada 2018 roku,

- w dniach od 06 listopada 2018 roku do 09 listopada 2018 roku,

- w dniach od 19 listopada 2018 roku do 22 listopada 2018 roku,

- w dniach od 04 stycznia 2019 roku do 07 stycznia 2019 roku

- w dniach od 20 stycznia 2019 roku do 24 stycznia 2019 roku,

- w dniu 20 lutego 2019 roku,

- w dniu 19 marca 2019 roku

- w dniach od 26 marca do 31 marca 2019,

- w dniach od 08 kwietnia do 18 kwietnia 2019 roku,

- w dniach 10 kwietnia - 15 kwietnia 2019 roku,

- w dniach od 23 kwietnia do 25 kwietnia 2019 roku,

- w dniach od 22 maja do 28 maja 2019 roku,

- w dniu 16 lipca 2019 roku,

- w dniu 18 lipca 2019 roku,

- w dniach od 9 sierpnia do 13 sierpnia 2019 roku,

- od 15 sierpnia do października 2019 roku,

przy czym z popełnionego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu uzyskując łączną kwotę w wysokości nie mniejszej niż 400.000 złotych

tj. o czyn z art. 264§3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art 65§1 k.k.

K. K. (1) została oskarżona o to, że :

III.  w okresie od co najmniej lipca 2019 roku do września 2019 roku w różnych miejscowościach na terenie Polski i poza jej granicami m.in. na terenie Rumunii, Słowacji, Niemiec, Wielkiej Brytanii, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i czyniąc sobie stałe źródło dochodów, brała udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze międzynarodowym współkierowanej na terenie Polski przez D. P. (1) i inne nieustalone dotychczas osoby co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania, w skład której w różnych okresach czasu wchodziły następujące osoby: D. P. (1), R. B. (1), R. B. (2), B. Z., A. K. (1) i obywatel Wietnamu T. (...) H. ps. (...) oraz inne nieustalone dotychczas osoby, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania, mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na organizowaniu innym osobom przekraczania wbrew przepisom granic Rzeczpospolitej Polskiej oraz umożliwianiu i ułatwianiu innym osobom pobytu na terytoriom Rzeczpospolitej Polskiej;

tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k.

IV.  w okresie lipca 2019 roku do września 2019 roku od w różnych miejscowościach na terenie Polski i poza jej granicami m.in. na terenie Rumunii, Słowacji, Niemiec, Wielkiej Brytanii, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, wspólnie w porozumieniu z D. P. (1), R. B. (1), R. B. (2), B. Z., A. K. (1) i obywatelem Wietnamu T. (...) H. ps. (...) i z innymi nieustalonymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt. IX, brała udział w organizacji przekroczenia granicy Rzeczpospolitej Polskiej wbrew przepisom co najmniej kilkunastu ustalonym i nieustalonym obcokrajowcom pochodzenia arabskiego i azjatyckiego, w ten sposób, że zapewniała środek transportu do granicy RP, nielegalne przejście bądź przywóz przez granicę RP, następnie przewóz do miejsca docelowego poza granicę RP na kierunku wyjazdowym bądź miejsca odpoczynku na terenie RP w G. lub innym nieustalonym miejscu w kierunku wyjazdowym, przy czym z popełnionego przestępstwa uczyniła sobie stałe źródło dochodu uzyskując łączną kwotę w wysokości nie mniejszej niż 35.000 złotych

tj. o czyn z art. 264§3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k.

K. P. (1) został oskarżony o to, że :

V.  w okresie od co najmniej października 2018 roku do lutego 2019 roku w różnych miejscowościach na terenie Polski i poza jej granicami m.in. na terenie Rumunii, Słowacji, Niemiec, Wielkiej Brytanii, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i czyniąc sobie stałe źródło dochodów, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze międzynarodowym współkierowanej na terenie Polski przez D. P. (1) i inne nieustalone dotychczas osoby, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania, w skład której w różnych okresach czasu wchodziły następujące osoby: D. P. (1), R. B. (1), R. B. (2), B. I. (1), obywatel Wietnamu T. H. ps. (...) oraz inne nieustalone dotychczas osoby, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania, mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na organizowaniu innym osobom przekraczania wbrew przepisom granic Rzeczpospolitej Polskiej oraz umożliwianiu i ułatwianiu innym osobom pobytu na terytoriom Rzeczpospolitej Polskiej;

tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k.

VI.  w okresie od października 2018 roku do lutego 2019 roku w różnych miejscowościach na terenie Polski i poza jej granicami m.in. na terenie Rumunii, Słowacji, Niemiec, Wielkiej Brytanii, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich ostępach czasu, wspólnie w porozumieniu z D. P. (1), B. I. (1), R. B. (1), R. B. (2) i innymi nieustalonymi dotychczas osobami co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt. XV, brał udział w organizacji przekroczenia granicy Rzeczpospolitej Polskiej wbrew przepisom co najmniej kilkunastu ustalonym i nieustalonym obcokrajowcom narodowości arabskiej i azjatyckiej, w ten sposób, że zapewniał środek transportu do granicy RP, nielegalne przejście bądź przywóz przez granicę RP, następnie przewóz do miejsca docelowego poza granicę RP na kierunku wyjazdowym bądź miejsca odpoczynku na terenie RP w G. lub innym nieustalonym miejscu w kierunku wyjazdowym w tym m.in.:

- w dniach od 29 października 2018 roku do 02 listopada 2018 roku,

- w dniach od 06 listopada 2018 roku do 09 listopada 2018 roku,

- w dniach od 19 listopada 2018 roku do 22 listopada 2018 roku,

- w dniach od 15 grudnia 2018 roku do 22 grudnia 2018 roku,

- w dniach od 04 stycznia 2019 roku do 24 stycznia 2019 roku,

przy czym z popełnionego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu uzyskując łączną kwotę w wysokości nie mniejszej niż 15.000 złotych

tj. o czyn z art. 264§3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art 65§1 k.k.

B. I. (1) został oskarżony o to, że :

VII.  w okresie od co najmniej października 2018 roku do 23 stycznia 2019 roku w różnych miejscowościach na terenie Polski i poza jej granicami m.in. na terenie Rumunii, Słowacji, Niemiec, Wielkiej Brytanii, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i czyniąc sobie stałe źródło dochodów, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze międzynarodowym współkierowanej na terenie Polski przez D. P. (1) i inne nieustalone dotychczas osoby, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania, w skład której w różnych okresach czasu wchodziły następujące osoby: D. P. (1), R. B. (1), R. B. (2), K. P. (1) i obywatel Wietnamu T. (...) H. ps. (...) oraz inne nieustalone dotychczas osoby, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania, mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na organizowaniu innym osobom przekraczania wbrew przepisom granic Rzeczpospolitej Polskiej oraz umożliwianiu
i ułatwianiu innym osobom pobytu na terytoriom Rzeczpospolitej Polskiej

tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k.

VIII . w okresie od października 2018 roku do 07 stycznia 2019 roku w różnych miejscowościach na terenie Polski i poza jej granicami m.in. na terenie Rumunii, Słowacji, Niemiec, Wielkiej Brytanii, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich ostępach czasu, wspólnie w porozumieniu z D. P. (1), R. B. (1), R. B. (2), K. P. (1) i obywatelem Wietnamu T. (...) H. ps. (...) i innymi nieustalonymi dotychczas osobami co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt. XVII brał udział w organizacji przekroczenia granicy Rzeczpospolitej Polskiej wbrew przepisom co najmniej kilkunastu ustalonym i nieustalonym obcokrajowcom pochodzenia arabskiego i azjatyckiego, w ten sposób, że zapewniał środek transportu do granicy RP, nielegalne przejście bądź przywóz przez granicę RP, następnie przewóz do miejsca docelowego poza granicę RP na kierunku wyjazdowym bądź miejsca odpoczynku na terenie RP w G. lub innym nieustalonym miejscu w kierunku wyjazdowym w tym m.in:

- w dniach od 29 października 2018 roku do 02 listopada 2018 roku,

- w dniach od 06 listopada 2018 roku do 09 listopada 2018 roku,

- w dniach od 19 listopada 2018 roku do 22 listopada 2018 roku,

- w dniach od 04 stycznia 2019 roku do 07 stycznia 2019 roku

przy czym z popełnionego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu uzyskując łączną kwotę w wysokości nie mniejszej niż 10.000 złotych

tj. o czyn z art. 264§3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k.

Sąd Okręgowy w Legnicy wyrokiem z dnia 19 lipca 2023 r., sygn.. kat: III K 37/21 orzekł:

I.  uznał oskarżonego D. P. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 258 § 3 kk wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,

II.  uznał oskarżonego D. P. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 264 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 33 § 1, § 2 i § 3 kk wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) stawek dziennych po 100 (sto) zł każda;

III.  na podstawie art. 45 § 1 kk orzeka w stosunku do oskarżonego D. P. (1) przepadek równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa opisanego w pkt II części wstępnej wyroku w kwocie 400.000,00 (czterystu tysięcy) zł;

IV.  na podstawie art. 4 §1 kk w zw. z art. 85 § 1 kk i art. 86 §1 kk w brzmieniu obowiązującym przed 24 czerwca 2020 r. połączył oskarżonemu D. P. (1) orzeczone w pkt I – II kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności,

V.  uznał oskarżoną K. K. (1) za winną popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w pkt III części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 258 § 1 kk wymierzył jej karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności,

VI.  uznał oskarżoną K. K. (1) za winną popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w pkt IV części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 264 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 33 § 1, § 2 i § 3 kk wymierzył jej karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 50 (pięćdziesiąt) zł każda;

VII.  na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł w stosunku do oskarżonej K. K. (1) przepadek równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa opisanego w pkt IV części wstępnej wyroku w kwocie 35.000,00 (trzydziestu pięciu tysięcy) zł;

VIII.  na podstawie art. 4 §1 kk w zw. z art. 85 § 1 kk i art. 86 §1 kk w brzmieniu obowiązującym przed 24 czerwca 2020 r. łączy oskarżonej K. K. (1) orzeczone w pkt V - VI kary pozbawienia wolności i wymierzył jej karę łączną 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności,

IX.  uznał oskarżonego K. P. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt V części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 258 § 1 kk wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności,

X.  uznał oskarżonego K. P. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt VI części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 264 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 33 § 1, § 2 i § 3 kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 70 (siedemdziesiąt) zł każda;

XI.  na podst. art. 45 § 1 kk orzekł w stosunku do oskarżonego K. P. (1) przepadek równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa opisanego w pkt VI części wstępnej wyroku w kwocie 15.000,00 (piętnastu tysięcy) zł;

XII.  na podstawie art. 4 §1 kk w zw. z art. 85 § 1 kk i art. 86 §1 kk w brzmieniu obowiązującym przed 24 czerwca 2020 r. łączy oskarżonemu K. P. (1) orzeczone w pkt IX-X kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności,

XIII.  uznał oskarżonego B. I. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt VII części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 258 § 1 kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

XIV.  uznał oskarżonego B. I. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt VIII części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 264 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 33 § 1, § 2 i § 3 kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 80 (osiemdziesiąt) zł każda;

XV.  na podst. art. 45 § 1 kk orzekł w stosunku do oskarżonego B. I. (1) przepadek równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa opisanego w pkt VIII części wstępnej wyroku w kwocie 10.000,00 (dziesięciu tysięcy) zł;

XVI.  na podstawie art. 4 §1 kk w zw. z art. 85 § 1 kk i art. 86 §1 kk w brzmieniu obowiązującym przed 24 czerwca 2020 r. połączył oskarżonemu B. I. (1) orzeczone w pkt XIII-XIV kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

XVII.  na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonych kar łącznych pozbawienia wolności zaliczył oskarżonym:

- D. P. (1) okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie 6 listopada 2019 r. roku, godz. 06:10 do dnia 21 kwietnia 2021 r., godz. 14:20

- K. K. (1) okres jej zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 6 listopada 2019 r. godz. 06.05 do 29 kwietnia 2020 r.,

- K. P. (1) okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 6 listopada 2019 r. roku, godz. 06:00 do dnia 6 lipca 2020 r., godz. 15:25,

- B. I. (1) okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 6 listopada 2019 r. roku, godz. 09:00 do dnia 15 lipca 2020 r., godz. 13:50,

przyjmując 1 (jeden) dzień pozbawienia wolności za równoważny 1 (jednemu) dniowi orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności,

XVIII. na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 633 kpk zasądził od oskarżonych D. P. (1), K. K. (1), K. P. (1) i B. I. (1) na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe stosownie do ich udziału w sprawie oraz na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4 i 5, art. 3 ust 1 Ustawy o opłatach w sprawach karnych wymierzył im opłaty:

- D. P. (1) w kwocie 6.400 zł,

- K. K. (1) w kwocie 1.300 zł,

- K. P. (1) w kwocie 1.700 zł,

- B. I. (1) w kwocie 2000 zł.

Apelacje od tego wyroku wnieśli: wszyscy oskarżeni oraz prokurator.

Prokurator zaskarżył wyrok co do oskarżonych D. P. (1) i B. I. (1) – w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając:

1)  rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego D. P. (1) kary w wymiarze 2 lat pozbawienia wolości za czyn z art. 258 § 3 k.k. (pkt I części wstępnej wyroku) oraz kary 3 lat pozbawienia wolności za czyn z art. 264 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. (pkt II części wstępnej wyroku), a także kary łącznej w wymiarze 4 lat pozbawienia wolności (pkt VI wyroku), przede wszystkim na skutek niedostatecznego uwzględnienia okoliczności determinujących wymiar kary, a określonych w art. 53 § 1 i 2 k.k., wynikającą z niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów oraz szeregu okoliczności, mających wpływ na wymiar kary łącznej – jego doniosłej roli w całym przestępczym procederze, wysokiego stopnia winy, motywacji właściwości i warunków osobistych, zachowania się po popełnianiu przestępstw obliczonego na uniknięcia odpowiedzialności karnej, a polegającego m.inn. na maskowaniu bezprawnych działań, składaniu pokrętnych wyjaśnień, braku skruchy wysokiego stopnia społecznej szkodliwości popełnionych przez niego przestępstw, jak również roli jaka orzeczona kara powinna spełniać w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej i jednocześnie sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości związanej z poniesieniem odpowiedzialności karnej za każde z przestępstw stanowiących podstawę jej orzekania.

2)  rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec B. I. (1) kary w wymiarze jednego roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 258 § 1 k.k. (pkt VII części wstępnej wyroku) oraz kary jednego roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 264 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. (pkt VIII części wstępnej wyroku), a także kary łącznej w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt XVI części wstępnej wyroku), na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, wysokiego stopnia ich społecznej szkodliwości znaczącej roli oraz w szczególności już uprzedniej karalności przy jednoczesnym braku okoliczności łagodzących, które umożliwiałyby zastosowanie przyjętej zasady w takim zakresie, co sprawie, że orzeczona wobec B. I. (1) karę łączną pozbawienia wolności uznać należy za rażąco łagodną, a tym samym niespełniającą przypisanych jej przede wszystkim celów zapobiegawczych i wychowawczych, które ma ona osiągnąć w stosunku do sprawcy przestępstw, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i jednocześnie sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości związanej z poniesieniem odpowiedzialności karnej za każde z przestępstw stanowiących podstawę jej orzekania.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o:

1)  zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczenia o karze i wymierzenie D. P. (1) w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 258 § 3 k.k. kary w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności, w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 264 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. kary 4 lat pozbawienia wolności oraz w pkt IV kary łącznej w wymiarze 7 lat pozbawienia wolności.

2)  zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczenia o karze i wymierzenie B. I. (1) w pkt XIII sentencji wyroku na podstawie art. 258 § 1 k.k. kary w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności; w pkt XIV sentencji wyroku na podstawie art. 264 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. kary 2 lat pozbawienia wolności oraz w pkt XVI kary łącznej w wymiarze 4 lat pozbawienia wolności.

Obrońca oskarżonych D. P. (1) i K. P. (1) – adw. C. R. – zaskarżył wyrok w odniesieniu do: oskarżonego D. P. (1) w zakresie punków I – IV i do K. P. (1) w zakresie punktów IX -XII, zarzucając:

1)  naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k. mające wpływ na treść zaskarżonego wyroku poprzez dokonanie dowolnej, a jednocześnie sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oceny przez sąd zebranych w sprawie dowodów, polegającej na:

a)  uznaniu, że w pełni wiarygodne są zeznania świadków R. B. (1) i R. B. (2) w zakresie, w jakim miałyby one wskazywać na udział oraz kierowniczą rolę oskarżonego D. P. (1) w zorganizowanej grupie przestępczej oraz na udział K. P. (1) w zorganizowanej grupie przestępczej;

b)  uznaniu, iż niewiarygodne są wyjaśnienia oskarżonych:

- D. P. (1), w których nie przyznał się on w szczególności do popełnienia czynu z art. 258 § 3 k.k.;

- K. P. (1), w których nie przyznał się on do czynów zarzuconych mu w akcie oskarżenia;

c)  uznaniu, iż zeznania świadków przesłuchanych bezpośrednio przed Sądem, także tych których zeznania sąd pominął, potwierdzają zarówno udział oskarżonych D. P. (1) oraz K. P. (1) w zorganizowanej grupie przestępczej.

2)  błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu bez dostatecznej podstawy dowodowej, iż oskarżony D. P. (1) uczestniczył i „współkierował” zorganizowaną grupą przestępczą tj. sprawował faktyczną kontrolę nad działalnością członków ww. grupy, koordynując ich czynności na wszystkich etapach działalności, decydując o terminach i miejscach przewozu migrantów, przekraczania granicy, rozliczeniach; co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego przypisania oskarżonemu D. P. (1) czynu z art. 258 § 3 k.k.

3)  błąd w ustaleniach faktycznych polegający na dowolnym przyjęciu (czyli dokonaniu ustaleń faktycznych bez dostatecznej podstawy dowodowej), iż oskarżony D. P. (1) osiągnął z popełnienia zarzucanego mu przestępstwa korzyść w kwocie 400.000 zł; co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego orzeczenia na podstawie art. 45 § 1 k.k. w stosunku do ww. oskarżonego przepadek równowartości ww. kwoty.

4)  błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu bez dostatecznej postawy dowodowej, że oskarżony K. P. (1) podejmował czynności ze świadomością uczestnictwa w zorganizowanej grupie przestępczej oraz że brał udział w organizacji nielegalnego przekroczenia przez obcokrajowców granicy Rzeczpospolitej Polskiej.

Podnosząc powyższe zrzuty, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych D. P. (1) i K. P. (1) od czynów zarzuconych im w akcie oskarżenia.

Obrońca oskarżonej K. K. (1) – adw. K. M. – zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1)  obrazę prawa materialnego tj. art. 60 § 3 k.k., a to poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy oskarżona w toku postępowania ujawniła wobec organów ścigania informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności jego popełnienia.

2)  rażącą niewspółmierność kary wymierzonej skazanej, polegającą na wymierzeniu skazanej rażąco surowej kary łącznej jednego roku i dwóch miesięcy pozbawienia wolności, przejawiające się w odstąpieniu od wymierzenia wobec oskarżonej kary z zastosowaniem art. 37b k.k., podczas gdy przy uwzględnieniu okoliczności towarzyszących popełnionym przez oskarżoną czynom oraz właściwości osobistych oskarżonej wymiar kary wyłączający wobec oskarżonej instytucję art. 37b k.k., co w zestawieniu z „unikalną” linią orzeczniczą sądów apelacji (...) co do możliwości wyrażenia zgody na odbycie kary wolności w trybie jej elektronicznego dozoru (tj. brakiem takiej możliwości w przypadku skazania uwzględniającego sobą w kwalifikacji prawnej art. 258 k.k. czy art. 65 k.k., wynikającym z rozszerzającej wykładni przepisu o warunkach dla uzyskania zgody na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego w stanie prawnym, mającym zastosowanie do niniejszej sprawy), wydaje się pozostawać rażąco niewspółmierne.

Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec skazanej kary łącznej przy zastosowaniu art. 37b k.k. i wymierzenie jej kary łącznej w wymiarze nie wyższym niż 6 miesięcy pozbawienia wolności i 2 lat ograniczenia wolności.

Obrończyni oskarżonego B. I. (1) – adw. K. N. – zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1)  na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. – obrazę przepisów prawa materialnego poprzez zastosowanie w stosunku do oskarżonego przepisu art. 258 § 1 k.k. i przyjęcie, że działał on w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, gdy zgromadzony materiał dowodowy w żaden sposób nie potwierdza tego.

2)  na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. – obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, w postaci zupełnie dowolnego i niezgodnego z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego poprzez uznanie, że dowody w postaci wiadomości sms pomiędzy konkubiną oskarżonego B. I. (1), a oskarżonym D. P. (1), logowania telefonów D. P. (1), informacje o przekraczaniu granicy przez oskarżonego B. I. (1) dowodzą, że ten w okresach wskazanych w pkt VIII zaskarżonego wyroku przewoził obywateli innych państw, ułatwiając im w ten sposób przekroczenie granicy RP wbrew przepisom.

3)  na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 264 § 3 k.k. – błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez uznanie, że przeprowadzone w sprawie dowody wykazują, że oskarżony w okresach wskazanych w pkt VIII zaskarżonego wyroku przebywał poza granicami Polski w celu dokonywania przestępstw polegających na umożliwianiu przekraczania granicy RP obywatelom innych państw.

4)  na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 258 § 1 k.k. – błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że oskarżony B. I. (1) działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na organizowaniu innym osobom przekraczania wbrew przepisom granic Rzeczpospolitej Polskiej oraz umożliwiania i ułatwianiu innym osobom pobytu na terytorium RP.

5)  na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażącą niewspółmierność kary.

Podnosząc powyższe zarzuty, apelująca wniosła o:

1)  zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego B. I. (1) od obu zarzucanych mu czynów;

ewentualnie:

2)  uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

3)  o wymierzenie kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Kierując się względami wskazanymi w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. m.in. wyrok z 16 listopada 2021 r. IV KK 448/20 , wyrok z dnia 19 stycznia 2022 r. I KA 13/21) odstąpiono od sporządzenia uzasadnienia na formularzu o którym mowa w art.99a §1 k.p.k.).

Mając na uwadze treść art.439 § 1 pkt.2 k.p.k. , w szczególności w kontekście sygnalizacji zawartej stanowiskach obrońców oskarżonych B. I. (1) D. P. (1) i K. P. (1) w toku postępowania odwoławczego , w pierwszej kolejności odniesienia wymaga to czy udział w składzie (jednoosobowym ) Sądu Okręgowego w Legnicy sędzi Sądu Okręgowego Magdaleny Bieleckiej uzasadnia zasadność twierdzenia o zaistnieniu wskutek tego w/w bezwzględnej przyczyny odwoławczej . Uznając brak ku temu in concreto podstaw Sąd Apelacyjny miał na uwadze co następuje :

Uchwała trzech połączonych Izb Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r. (BSA I-41110-1/20, OSNKW 2020, z. 2, poz. 7) stwierdza (m.in.), że:

- „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. albo sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3),

- nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. albo sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3), jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności”.

Rozwijając i uszczegóławiając to stanowisko uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 (OSNK 2022, nr 6, poz. 22) wskazuje ( m.in.) że :

- „Krajowa Rada Sądownictwa ukształtowana w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3) nie jest organem tożsamym z organem konstytucyjnym, którego skład i sposób wyłaniania reguluje Konstytucja RP, w szczególności w art. 187 ust. 1(…) skutkiem dopuszczenia do funkcjonowania, w przestrzeni obejmującej swoim zasięgiem proces nominacyjny sędziego, organu powołanego w sposób sprzeczny z Konstytucją RP, jest obalenie funkcjonującego dotąd in gremio i a priori domniemania niezawisłości i bezstronności tak powołanego sędziego. Nie istnieje ono już w stosunku do kandydatów, którzy przystąpili do konkursów sędziowskich po dniu 17 stycznia 2018 r. Nie oznacza to samo w sobie stwierdzenia ich stronniczości, lecz nie ma wobec opisanego wyżej "skażenia" procesu nominacyjnego, możliwości prostego odwołania się do tego domniemania. Stąd podniesienie zarzutu wskazującego na brak bezstronności takiego sędziego w związku z okolicznościami otrzymania przez niego powołania (lub dostrzeżenie tego problemu z urzędu), rodzi konieczność indywidualnego badania tej kwestii przez niezawisły i bezstronny sąd - a więc taki, co do którego opisane domniemanie istnieje i nie zostało obalone.

- brak podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Taka sytuacja zachodzi jedynie w stosunku do sędziów Sądu Najwyższego, którzy otrzymali nominacje w takich warunkach;(…)”.

Podzielając poglądy wyrażone w tych uchwałach należy zauważyć, że Sąd Najwyższy konsekwentnie uznaje w odniesieniu do sędziów sądów powszechnych (inaczej niż w wypadku sędziów Sądu Najwyższego), że choć wadliwość procesu nominacyjnego związana z udziałem w procesie nominacyjnym Krajowej Rady Sadownictwa funkcjonującej po 17 stycznia 2018 r. obala funkcjonujące dotychczas in gremio i a priori domniemanie niezawisłości i bezstronności, to nie zawsze prowadzi do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności. Konieczna jest analiza konkretnych okoliczności dotyczących sędziego w związku z procesem nominacyjnym oraz jego postawy, zachowań, przedmiotu sprawy (por. także np. wyroki Sądu Najwyższego z 5 lipca 2022 r., III KS 26/21, z 26 lipca 2022 r., III KK 404/21, postanowienia Sądu Najwyższego z 16 marca 2022 r., I KK 68/22, z 15 czerwca 2022 r., II KK 198/22, z 24 maja 2022 r., II KK 172/22, z 22 czerwca 2022 r., V KK 171/22, z 5 lipca 2022 r., III KO 62/22, z 6 listopada 2022 r., II KO 98/22). Takie rozróżnienie konsekwencji wskazanej wadliwości w odniesieniu do sędziów najwyższej instancji sądowej i sędziów sądów powszechnych wynika z odmiennych funkcji tych sądów, różnego natężenia wadliwości procedur konkursowych oraz statusu osób biorących w nich udział. Znaczenie ma też trwałość orzeczeń sądowych i społeczne konsekwencje.

Europejski Trybunał Praw Człowieka (ETPCZ) w wyroku z 1 grudnia 2020 r., w sprawie G. Á. przeciwko Islandii (skarga nr (...)), przedstawił kryteria oceny nieprawidłowości w procedurze powoływania sędziów prowadzących do naruszenia prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności) mając na względzie znaczenie tego prawa w społeczeństwie demokratycznym, zasadę podziału władz, praworządności i zaufania do sądownictwa, a także zasady pewności prawa, powagi rzeczy osądzonej i nieusuwalności sędziów. Trybunał opracował test progowy oparty na trzech łącznych kryteriach:

- ustalenia czy doszło do naruszenia prawa krajowego,

- czy miało ono poważny charakter,

- czy naruszenie zostało ustalone i sanowane na szczeblu krajowym.

Ten test progowy ETPCZ zastosował w cyt. we wniosku obrońcy „sprawach polskich” w prawomocnych wyrokach z 22 lipca 2021 r. w sprawie R. przeciwko Polsce (skarga nr (...)), z 8 listopada 2021 w połączonych sprawach D. F. i O. przeciwko Polsce (skargi nr (...) i (...)), z 3 lutego ub.r. (...) przeciwko Polsce (skarga nr (...)) z 15 marca 2022 r. G. przeciwko Polsce ( skarga nr (...)).

Analogiczne stanowisko w omawianej tu kwestii prawa do sądu ustanowionego ustawą wypowiadał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) m.in. w wyrokach z 9 listopada 2019 r. w połączonych sprawach C 585/18, C 624/18 i C 625/18, z 24 czerwca 2019 r., Komisja przeciwko Polsce (Niezależność Sądu Najwyższego), C 619/18, EU:C:2019:531, z 9 listopada 2019 r. w połączonych sprawach C 585/18, C 624/18 i C 625/18. Warto zauważyć, że ETPCZ stwierdzając w „sprawach polskich” spełnienie pierwszego kryterium – oczywistego naruszenia prawa krajowego kontynuował badanie spełnienia pozostałych dwóch warunków. Zważywszy, że Trybunał uznaje, że już spełnienie pierwszego progu pozwala na rezygnację z prowadzenia drugiej i trzeciej części testu (sprawa G. Á. pkt 245, sprawa R. pkt 219, sprawa D. F. i O. pkt 278) to można sądzić, że Trybunał nie przyjął, by sam udział w procedurze nominacyjnej sędziów KRS w kształcie nadanym nowelą z 2017r. stanowił tak rażące naruszenie prawa krajowego, które pozwalało na odstąpienie od dalszego badania. Koresponduje to z przedstawionym wyżej utrwalonym poglądem Sądu Najwyższego, że „brak jest podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przez Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności” (postanowienie Sądu Najwyższego z 5 lipca 2022 r., III KO 62/22, LEX nr 3414735).

Oceniając znane Sądowi Apelacyjnemu z urzędu i dostępne w domenie publicznej fakty dotyczące omawianej tu kwestii Sąd Apelacyjny nie dostrzegł okoliczności wskazujących na wątpliwości co do zapewnienia stronom prawa do rozpoznania ich sprawy przez niezawisły, bezstronny sąd ustanowiony ustawą, ze względu na udział SSO M.Bieleckiej w składzie sądu rozpoznającego tę sprawę.Zwrócić w tym zakresie uwagę należy m.in. na takie okoliczności jak:

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 listopada 2004 r. Pani Sędzia została powołana do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w Lubinie orzekając przez ponad 15 lat w tych charakterze , podnosząc stale swoje kwalifikacje m.in. udział w szkoleniach i studiach podyplomowych , pracę dydaktyczną i naukową .

Na jedno wolne stanowisko sędziego sądu okręgowego w Sądzie Okręgowym w Legnicy ogłoszone w ogłoszonym w Monitorze Polskim z 2020 r., poz. 585 zgłosiła się w charakterze kandydata , uzyskując bardzo dobrą ocenę kwalifikacji przez wizytatora oraz jednogłośne poparcie Kolegium Sądu Okręgowego w Legnicy.

Przebieg kariery zawodowej, tempo awansów na wyższe stanowiska sędziowskie, wskazuje, że była one zwyczajną konsekwencją podnoszenia wiedzy i umiejętności.

Nie są znane Sądowi Apelacyjnemu okoliczności dotyczące ewentualnego formalnego lub faktycznego powiązania Pani Sędzi z organami władzy wykonawczej w takich aspektach, które są wskazywane, w szczególności w orzecznictwie Sądu Najwyższego ukształtowanym po wydaniu w/w uchwały Sądu Najwyższego .

I.w zakresie zarzutów naruszenia prawa procesowego , materialnego oraz błędu w ustaleniach faktycznych .

Przed odniesieniem się do poszczególnych zarzutów , w zakresie zarzutów związanych z naruszeniem art.4,7 i 410 k.p.k. przypomnieć należy ,że zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania, nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie odwoławczym (wyrok SN z 5.09.1974 r., II KR 114/74, OSNKW 1975/2, poz. 28). Zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. wymaga jednak wykazania wad w ocenie konkretnych dowodów dokonanej przez sąd orzekający, prowadzących do wniosku, iż ocena ta przekracza granice swobodnej (wyrok SN z 20.04.2004 r. – V KK 332/03, Prok. i Pr.-wkł. (...)–8, poz. 6; wyrok SA w Poznaniu z 26.11.2012 r., II AKa 149/12, LEX nr 1264421; wyrok SA w Warszawie z 12.10.2012 r., II AKa 272/12, LEX nr 1238289). Konieczne jest wykazanie konkretnych błędów w sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiających w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu (wyrok SA w Warszawie z 12.09.2012 r., II AKa 228/12, LEX nr 1238267). W rachubę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenia się od oceny wewnętrznych czy wzajemnych sprzeczności (wyrok SA we Wrocławiu z 19.04.2012 r., II AKa 85/12, LEX nr 1162856). Przekonanie sędziowskie, stanowiące podstawę każdego orzeczenia, wtedy tylko nie zasługuje zatem na respektowanie, gdy zostanie wykazane, że jest nietrafne (postanowienie SA w Krakowie z 12.06.2001 r., II AKz 225/01 KZS 2001/6, poz. 34).Uwiarygodnienie zarzutu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów wymaga zatem wykazania w oparciu o fakty i ich pogłębioną logiczną analizę, że rzeczywiście sąd pominął dowody istotne dla rozstrzygnięcia o sprawstwie i winie, że włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, że uchybił regułom prawidłowego logicznego rozumowania lub że uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia (postanowienie SN z 18.02.2015 r., II KK 8/15, LEX nr 1654741). Nie może osiągnąć skutku środek odwoławczy, który tego nie czyni, a jedynie przedstawia polemiczne wersje zdarzeń czy rozumowanie odmienne, oparte na innym systemie wartości (postanowienie SA w Krakowie z 27.06.2000 r., II AKz 208/00, KZS 2000/7–8, poz. 46). O przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów można mówić wtedy, gdy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego zawiera oczywiste błędy natury faktycznej (np. niedostrzeżenie istotnych dowodów czy okoliczności) bądź logicznej (niezrozumienie implikacji wynikających z treści dowodów) (postanowienie SN z 25.02.2014 r., IV KK 31/14, LEX nr 1441277). Co oczywiste, nie stanowi naruszenia przepisów art. 7 i 410 dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych (postanowienie SN z 19.02.2014 r., II KK 17/14, Prok. i Pr.-wkł. (...), poz. 1). Reasumując ,przekonanie sądu o wiarygodności jednych i niewiarygodności innych dowodów pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. wtedy, gdy jest poprzedzone ujawnieniem na rozprawie głównej całokształtu istotnych okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) w sposób podyktowany obowiązkiem dociekania prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.) i stanowi wyraz rozważenia (art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k.), zgodnie z regułami poprawnego rozumowania, doświadczeniem życiowym i wskazaniami wiedzy, wszystkich ważkich okoliczności przemawiających na korzyść i niekorzyść oskarżonego (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16.12.1974 r., Rw 618/74, OSNKW 1975 r., z. 3-4, poz. 47). Z kolei wyrażona w art. 5 § 2 zasada nakazu tłumaczenia wątpliwości na korzyść oskarżonego nie oznacza, że wszystkie wyłaniające się w toku postępowania zastrzeżenia faktograficzne należy a priori poczytywać na korzyść oskarżonego – chyba że i w wyniku zastosowania logicznej interpretacji innych dowodów oraz metod empirycznych i tak owych wątpliwości usunąć się nie da (wyrok SA w Łodzi z 30.12.1998 r., II AKa 241/98, Biul. PA w Ł. (...), s. 11). Zatem reguła ta ma zastosowanie dopiero wówczas, gdy zostały wyczerpane wszystkie możliwości poznawcze w postępowaniu, a mimo to nie udało się usunąć zaistniałych wątpliwości (wyrok SN z 31.08.1979 r., IV KR 173/79, OSNPG 1980/2, poz. 24; postanowienie SN z 16.06.2005 r., II KK 257/05, OSNKW 2005/9, poz. 86; wyrok SA w Lublinie z 29.05.2002 r., II AKa 66/02, P.. Orz. PA w L. (...), s. 27; wyrok SN z 10.02.2011 r., V KK 281/10, OSNKW 2011/2, poz. 20; postanowienie SN z 13.12.2013 r., III KK 312/13, Prok. i Pr.-wkł. (...), poz. 9).

Uznając za niezasadne zarzuty kwestionujące ocenę dowodów dokonaną przez Sąd I instancji, a w konsekwencji za niewadliwe poczynione relewantne na płaszczyźnie znamion typu czynu zabronionego okoliczności faktyczne miano na uwadze :

1.  w zakresie apelacji obrońcy osk.B. I. .

Przed przywołaniem poszczególnych okoliczności ,które przekonują zdaniem Sądu Apelacyjnego do prawidłowości oceny zgromadzonych w postępowaniu dowodów w zakresie dotyczącym tego oskarżonego jak też poczynionych na jej podstawie ustalenie faktu faktycznych w zakresie obu przypisanych przestępstw, a więc co do okoliczności relewantnych przedmiotowo i podmiotowo zwrócić należy uwagę na potrzebę ujmowania wskazanych okoliczności (dowodów ) w sposób całościowy, komplementarny gdyż tylko takie podejście umożliwi prawidłową ocenę znaczenia poszczególnych dowodów. Poczynienia takiego zastrzyżenia jest konieczne z uwagi na przyjętą w apelacji obrońcy perspektywę to jest ocena wniosków wyprowadzonych z poszczególnych okoliczności (dowodów ) w oderwaniu od pozostałych okoliczności. Zgodzić można się ,że przy takiej perspektywie niekwestionowana w istocie okoliczności pobytów tego oskarżonego w określonym czasie na terenie Rumunii, jak też trasa przemieszczania się z tego kraju do Polski (co wynika z danych związanych z logowaniem się telefonu wykorzystywanego przez oskarżonego, choć nie na niego, co też nie bez znaczenia, zarejestrowanego, danymi związanymi z transakcjami płatniczymi, wreszcie danymi związanymi z przekraczaniem granicy) same w sobie nie stanowiłyby wystarczającej podstawy do stanowczego przesądzenia o celu takich wyjazdów.

Sąd Apelacyjny miał zatem , łącznie , w polu widzenia m.in. :

- jak wynika z zeznań świadka L. S. , prowadzącego prowadzący warsztat samochodowy, Skrytkę wykonał w lecie 2018 roku w samochodzie m-ki F. (...) - typu chłodnia, na angielskich numerach rejestracyjnych (...).bez wątpienia należący do B. I. i będący w jego dyspozycji , na zlecenie dwóch mężczyzn, których rozpoznał na zdjęciach tj. D. P. (1) i K. S.. ,którzy zwrócili się o wykonanie specjalnie skonstruowanej skrytki , obejmującej m,in, zbudowanie ściany grodziowej w tylnej części auta dzięki czemu powstała przestrzeń zmniejszająca powierzchnię całkowitą, która była niewidoczna gołym okiem i nie wyróżniała się w żaden sposób Zbudowana została w ten sposób, skrytka o głębokości około 50 centymetrów na całej szerokości kabiny. Aby wejść do środka skrytki trzeba było przecisnąć się przez otwór w podłodze, zamaskowany przykręcaną do podłogi skrzynią narzędziową. Za wykonanie tej konstrukcji mężczyźni zapłacili 3000 złotych. Uprawniony był wniosek że B. I. w ramach porozumienia co do wykorzystania samochodu do przemytu ludzi udostępnił w tym celu swój samochód. Zakres , procesjonalny charakter przeróbki , koszty poniesione wskazują ,iż służyć miało to wielokrotnemu , w sposób zorganizowany przemytowi ludzi .Z zeznań tych wynika także ,że pod koniec 2018 roku D. P. (1) przyjechał do L. S. razem z K. P. (1) samochodem osobowym marki B. koloru białego na angielskich tablicach rejestracyjnych (opisywanego później w wyjaśnieniach innych oskarżonych ) , którym towarzyszył mężczyzna, którego wizerunek świadek rozpoznał jako należący do B. I..Zeznania te przeczą (skutecznie podważając wiarygodność dowodową ) wyjaśnień B.I. (który w przedmiotowym postępowaniu nie przyznał się do stawianych zarzutów i odmówił składania wyjaśnień , natomiast w postępowaniu prowadzonym i prawomocnie zakończonym w Zakopanym prezentował stanowisko o całkowicie samodzielnemu działaniu , bez porozumienia z innymi osobami , a więc także co do czasu i okoliczności dokonania w.w przeróbek .

- protokół oględzin przedmiotowego samochodu, w tym dokumentacja fotograficzna, zdecydowanie wskazują na profesjonalny charakter dokonanych przeróbek na co wskazują takie okoliczności jak rodzaj użytego materiału, zarówno blach jak też elementów drewnianych, tożsamych lub bardzo podobnych z resztą przestrzenni ładunkowej , przez co przy typowych oględzinach nie budzącą żadnych wątpliwości, niewielka głębokość, około 50 cm, implikująca co prawda skrajnie trudne warunki podróży (wyłącznie pozycja pionowa) dla kilku osób z drugiej zaś przy typowych oględzinach nie rzucająca się w oczy poprzez porównanie wymiarów wewnętrznego z rozmiarem zewnętrznym zabudowy, bardzo dobrze zamaskowany sposób wchodzenia do skrytki, wymagających demontażu elementów wyposażenia samochodu celowo tam umieszczonego a więc w praktyce niemożliwy do ujawnienia w trakcie typowych, rutynowych oględzin np. w trakcie kontroli granicznej, tym bardziej kiedy pamiętać o jej wyrywkowym charakterze . Wskazania tych okoliczności oprócz stanowienia przez nie jednego z istotnych elementów wskazujących na zorganizowany charakter działalności, przeznaczenie do użycia sposób wielokrotny, w wyniku współdziałania kilku osób pozwoli także w sposób właściwy ocenić znaczenie dowodowe akcentowanych w apelacji treści notatek urzędowych związanych z kontrolą graniczną oskarżonego w dniu 6 stycznia 2019 r., wynika z nich już nie doszło do ujawnienia przedmiotowej skrytki, która bez wątpienia wówczas istniała, zatem akcentowana przez obrońcę treść notatki nie wskazuje na tezę przez niego forsowaną, przeciwnie na niezwykle profesjonalny charakter wykonania przedmiotowej skrytki, której istnienia oskarżonego właściciel samochodu, który w tym celu udostępnił, był świadom i którą także w tym dniu wykorzystał do przemytu ludzi,

- wnioski wypływające z relacji 3 obywateli Wietnamu przewożonych przez oskarżonego w dniu 23 stycznia 2019 r., wszystkich zebranych z terenu Rumunii, nie znających się w przeszłości, którzy informację o miejscu zaparkowania samochodu należącego do oskarżonego a zaparkowanego w B. , sposobie dostania się do środka otrzymywali poprzez komunikację elektroniczną, co wskazuje, uwzględniając także kwestii językową na udział innych osób, z czego oskarżony musiał być świadom, jak też iż żaden z nich nie przekazywał pieniędzy oskarżonemu jako kierowcy, czego oskarżony był w pełni świadom bowiem było to elementem porozumienia związanego ze współdziałaniem z innymi osobami i przyjętego schematu rozliczeń ,a więc także czasu dokonywania, trudno bowiem sobie wyobrazić, przy deklarowanej przez tego oskarżonego samodzielnej działalności aby podejmował ją bez zapewnienia sobie odpowiednio wysokiej korzyści majątkowej ,

- Jw. wskazano prawidłowe było ustalenie (który oprócz wskazanych dowodów znajduje także wsparcie w dalszych o których będzie mowa) co do czasu, liczby wyjazdów oskarżonego jako kierowcy przedmiotowego samochodu do Rumunii a więc kraju co do którego trafnie przyjęto, iż stanowił on wykorzystywany przez osoby próbujące dostać się w sposób nielegalny do Europy Zachodniej punkt wykorzystywany z uwagi na względnie liberalne przepisy administracyjne dotyczące pobytu, a jednocześnie kraju niepowiązanego w istocie z deklarowaną przez oskarżonego działalnością, biorąc pod uwagę notoryjną wiedzę o krajach sprowadzania na teren Polski czy to używanych samochodów osobowych jako takich czy też w celu pozyskania z nich części samochodowych,

- prawidłowo oceniono znaczenie dowodowe nie kwestionowanej treści korespondencji elektronicznej pomiędzy D.P. a żoną B. I. (kiedy ten był już pozbawiony wolności ) .Wymowa jej jest jednoznaczna , dowodząc istnienia porozumienia pomiędzy D.P. i B.I. jak też typowej dla grupy przestępczej lojalności (niezależnie od sporu co do tego w jakim czasie D.P. i jaki sposób wywiązał się z wcześniejszych deklaracji) w razie tzw. wpadki i której nie można , jak sugeruje obrońca , ograniczać wyłącznie do zdarzenia kiedy B.I. został zatrzymany lecz także wcześniejszymi wyjazdami do Rumunii w kontekście chociażby wyżej omówionej kwestii okoliczności przeróbki samochodu ,

- prawidłowa była ocena znaczenia okoliczności przelania przez K. P. działającego na polecenie D.P., na konto B. I. 10.000 złotych mając na uwadze ,że twierdzenie o innej podstawie faktycznej przelania tych pieniędzy nie ma wiarygodnej podstawy dowodowej ,

- logowania ujawnionych numerów telefonicznych aparatów użytkowanych przez obywateli Iraku - nielegalnych migrantów transportowanych przez B,I. logowaniami tego oskarżonego , kontakty telefoniczne z pozostałymi organizatorami (uczestnikami ) przestępstwa, spotkanie z D. P., K. P. i M. S. w miejscowości R., z uwzględnieniem także zapis monitoringu zabezpieczony z Punktu Poboru Opłat w K. w dniu 08 listopada 2018 roku o godzinie 16:53, gdzie zarejestrowano przejazd samochodu osobowego marki B. o nr rej (...), po czym po kilkunastu minutach tj. godzinie 17:14 zarejestrowano przejazd samochodu dostawczego marki F. (...) o nr rej (...) z którego wynika także (nie zostało to zakwestionowane ), iż w krytycznym czasie samochodem osobowym marki B. poruszał się tj. D. P. (1), a samochodem F. (...). I.. (charakterystyczne jest analogiczny układ- potwierdzony logowaniami co do 23 stycznia 2019r.)

- zdjęcie w telefonie jednej z osób zatrzymanych na terenie Niemiec odpowiadające cechą skrytki w samochodzie B. I. ,

- logowania , powiązania telefoniczne , dokumentacji z czynności procesowych policji niemieckiej C. (...), lokalizacji telefonów zatrzymanych cudzoziemców, zeznania M. P. (1), , co do przerzutu cudzoziemców pochodzenia arabskiego przywiezionych przez B. I. przez granicę Polski na południu, po czym dalszego przewozu do N. dokonali K.P. i M. P. , który zeznał, iż to K.P. wykonujący polecenia swojego brata był inicjatorem „przerzucania” cudzoziemców do Niemiec do miejscowości G. gdzie osoby przemycane zostały krótko później zatrzymane,

2. w zakresie apelacji obrońcy D.P. i K.P.

Uznając podniesione zarzuty kwestionujące ocenę dowodów i poczynione ustalenia faktyczne za niezasadne , oprócz wyżej omówionych okoliczności , dotyczących nie tylko B. I. ale także D.P. i w odpowiednim zakresie także K.P. miano także na uwadze :

- niewadliwa była ocena wartości dowodowej wyjaśnień i zeznań R. B. (1) i R. B. (2) , akcentowana w apelacji . Sąd I instancji nie pominął kwestii odpowiednio ostrożnej oceny wiarygodności ich wyjaśnień jako podejrzanych którzy mogliby być zainteresowani z perspektywy własnej odpowiedzialności karnej złożeniem określonej treści, nieprawdziwych wyjaśnień czy to dla ograniczenia własnej odpowiedzialności czy też skorzystania z instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary z 60 k.k..Trafna była ocena aby były wynikiem one wynikiem właśnie takiej kalkulacji, w pewnym uproszczeniu polegającej na pomówieniu określonej osoby lub osób dla spełnienia wymogu prawnego danej instytucji czy też wzmocnienia swojej wiarygodności. Oprócz okoliczności związanej z faktycznym ujawnieniem własnej odpowiedzialności karnej co do szeregu zachowań.Tak oceniając tę kwestię mieć należy w polu widzenia całość wyjaśnień i zeznań (a nie tylko akcentowane w apelacji fragmenty) .Potencjalna możliwość z instytucji z art. 60 § 3 i 4 k.k. nie jest sytuacją w praktyce sądowej nadzwyczajną, a dość typową. Jest to możliwość skorzystania z możliwości przewidzianej prawem, to jest wyboru dokonanego przez ustawodawcę wprowadzenia mechanizmów , które przy zapewnieniu określonego „zysku” dla osoby współpracującej żebranymi ścigania daje narzędzie, niejednokrotnie konieczne, czego dowodem są doświadczenia porządków prawnych w różnych państwach, do skutecznego zwalczania, zwłaszcza najpoważniejszej przestępczości, o zorganizowanym charakterze. Prawdą jest , iż a priori nie sposób wykluczyć tezy, iż dana osoba, kalkulując w zakresie swoje odpowiedzialności karnej, podejmuje staraniach np. składając określonej treści wyjaśnienia po to aby spełnić warunki danej instytucji − in concreto art. 60 § 3 lub 4 k.k., innymi słowy składa wyjaśnienia o instrumentalnie dobranej treści ,nie zaś w celu odtworzenia rzeczywistej wiedzy. In concreto brak jest zdaniem Sądu Apelacyjnego podstaw do przyjęcia aby relacje w/w osób (podobnie jak innych ówczesnych podejrzanych w szczególności wyjaśnienia T.(...) H.) miały cechy takiej instrumentalnej ,nieprawdziwej relacji . Zwrócić w tym kontekście należy uwagę iż żadna z tych osób nie skorzystała z instytucji z art. 60 § 3 lub 4 k.k., nie kwestionując braku zastosowania wobec niej tej instytucji (o czym przekonuje treści wyroków znajdujących się w aktach sprawy w sprawach IIIK 76/ 20 co do m.in.T.(...) H. oraz IIIK 88/20 co do m.in. R. B. (1) i R. B. (2)), dwaj ostatni nie ubiegali się o wydanie wyroku w trybie art.335 § 2 k.p.k. (o czym przekonuje treść wniosku prokuratora dołączonego do aktu oskarżenia (co przeczy tezie o porozumieniu z prowadzącym postępowanie przygotowawcze prokuratorem w takim kontekście w jakim podnosi to apelujący ) , także dane o stosowaniu środków zapobiegawczych w postaci tymczasowego aresztowania zawarte w aktach (a zbiorczo opisane w akcie oskarżenia przeczą sugestiom zawartym w apelacji .Wobec każdego z tych osób wymierzono kary pozbawienia wolności , surowe w swym wymiarze , mimo to przesłuchiwani jako świadkowie podtrzymali istotę swych relacji co do D. P. i jego roli .,

- nie podważają wiarygodności tych relacji wyjaśnienia i zeznania W.C. , D.C. i P. S. prezentujących określone stanowisko co do istnienia podstaw ich odpowiedzialności karnej kiedy uwzględnić m.in. treść zapadłych wobec tych osób wyroków czy to ,że na ich udział (co wspiera wiarygodność relacji R. B. (2) i R. B. (1) ) wskazuje także K.K.,

- wyjaśnienia T.(...) H. jako całość , jak też z uwzględnieniem treści utrwalonych rozmów czy wspierających ich wiarygodność (jak też ustalenia o udziale D.P. i K.P. oraz pozycji D.P., który miał zlecić , kosztowne, wykonanie takiego pieca oraz zlecać T.(...) H. próby ) korespondencji elektronicznej (nagrania pieca centralnego ogrzewania celowo przystosowanego do przewozu jednej osoby) , protokołu oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną )

- podobnie wyjaśnienia A. K.

- protokoły oględzin miejsc , monitoringu , rzeczy , nośników elektronicznych z których wynika m.in.

a. zapis monitoringu z posesji przy ulicy (...) w G. m.in. :na nagraniu z dnia 19 marca 2019 roku widać samochód ciężarowy marki F. (...), którym S. C. woził cudzoziemców z Rumunii, gdzie widać wsiadające osoby do samochodu osobowego marki V. (...), którym R. B. i R. B. zwieźli ich do Niemiec, nagarnie w dniu 01 kwietnia 2019 roku samochód ciężarowy koloru białego typu plandeka, którym przetransportowano cudzoziemców z terenu Rumunii oraz wizerunki R. B. (1), R. B. (2), H. (...) T. ps. (...) czy D. P. (1), w dniach 03 kwietnia do 07 kwietnia 2019 roku samochody dostawcze oraz samochody osobowe w szczególności samochód marki B., którym poruszał się D. P. , analogicznie nagrania z okresu od 8 do 15 kwietnia

b.telefonu marki H. zabezpieczonego na terenie posesji przy ulicy (...) gdzie ujawniono m.in. zdjęcia obrazujące półki wykorzystywane w przemycie, D. P. (3), z obywatelami W., zdjęcie dowodu osobistego na nazwisko A. K. (1), S. C., zdjęcia pieca, zrzuty lokalizacyjne miejsc przekazywania lub odbioru cudzoziemców w B. czy B., zdjęcia przygotowywanych dokumentów mających rzekomo świadczyć oprowadzonej działalności handlowej uzasadniającej, na wypadek kontroli granicznej, realizowane kursy z pólkami.

c.telefonu komórkowego D. P. ujawniono szereg fotografii z wizerunkami obywateli pochodzenia azjatyckiego, zdjęcia ich dokumentów tożsamości, zdjęcia z pobytu D.P. w Wietnamie

d.przeszukania jednego z samochodów użytkowanych przez D. P. ujawniono pieniądze w walucie irackiej.

e.oględzin zawartości dysku komputera należącego do D. P. ujawniono dokumenty świadczące o kontaktach z obywatelami Rumunii, Wielkiej Brytanii podejrzewanymi o udział w strukturach grup przestępczych ,

- zeznania M. P. i A. P. wskazujących że D. P. był znany z faktu, iż zajmuje się przemytem cudzoziemców oraz że jego pozycja była na tyle dominująca, że kontrolował poszczególne etapy przerzutów, jak też że aktywną rolę w przemycie ludzi pełnił także K.P.

- niewadliwa była także ocena znaczenia zeznań M. K. opisującej informacje uzyskane z wypowiedzi od J. P. - siostry D,i K. P. , jednoznaczne swej wymowie co do charakteru (istoty ) działań braci , uciążliwości związanej z powtarzalnością i ilością osób przemycanych .

Niewadliwe w tym kontekście były także ustalenia co do udziału (K.P., B. I. ) lub współkierowania (D.P.) w zorganizowanej grupie przestępczej.

Dla możności przypisania takiego zarzutu modelowo koniecznym jest ustalenie istnienia danej zorganizowanej grupy przestępczej, świadomość jej istnienia przez daną osobę oskarżoną , przynależność, wreszcie zamiar uczestniczenia w takiej grupie (ewentualny lub bezpośredni w zakresie uczestnictwa ). Zorganizowana grupa cechuje się pewną strukturą, uporządkowaniem, występowaniem określonych ról w ramach struktury, wspólnym planowaniem, zdobywaniem i przysposabianiem środków, poczuciem więzi i wspólnoty pomiędzy członkami grupy. Zorganizowana grupa jest czymś bardziej zaawansowanym niż współsprawstwo. Zawiązuje się ona w celu popełnienia co najmniej jednego przestępstwa (por. wyrok SN z 16.01.2008 r., IV KK 389/07, LEX nr 346607). W orzecznictwie wyraża się pogląd, że zorganizowana grupa nie musi mieć kierownictwa, wystarczą struktury poziome (zob. wyrok SA w Białymstoku z 19.03.2015 r., II AKa 28/15, LEX nr 1663035; odmiennie SA w G. w wyroku z 28.08.2012 r., II AKa 202/12, LEX nr 1236101). Nie ulega jednak wątpliwości, że zorganizowanie grupy wymaga pewnej formy kierownictwa czy koordynacji. W przeciwnym razie może zajść inna forma współuczestnictwa, np. współsprawstwo (zob. M. Bojarski [w:] System Prawa Karnego, t. 8, red. L. Gardocki, s. 774 i n.). Osoby biorące udział w grupie mogą zmienić swoje role (wyrok SN z 13.11.2013 r., II KK 170/13, LEX nr 1391704), czyli popełniać poszczególne przestępstwa w różnych konfiguracjach (np. raz dana osoba jest kierowcą, raz dokonuje włamania) i niekoniecznie przy udziale wszystkich członków grupy. Nie jest wymagane, aby wszyscy członkowie grupy wzajemnie się znali, brak wiedzy na temat tożsamości innych osób może być zresztą zabezpieczeniem przed rozbiciem grupy w razie zatrzymania niektórych jej członków. Nie jest też konieczna znajomość szczegółów organizacyjnych grupy i mechanizmów jej funkcjonowania (zob. wyrok SA w Lublinie z 31.05.2022 r., II AKa 318/21, LEX nr 3357327). Istotna jest jednak akceptacja danej osoby jako członka grupy przynajmniej przez osoby decydujące o jej składzie (zob. wyrok SN z 24.03.2010 r., II KK 199/09, OSNwSK 2010/1, poz. 635).Niewadliwe było ustalenie ,że K. P. i B. I. (przy uwzględnieniu odpowiedniego czasu uczestnictwa , w szczególności do B. I. w związku z pobawieniem go wolności , i z uwzględnieniem tej okoliczności oraz zmienności członków grupy należy odczytywać ujęcie w opisie grupy jako takiej także osób , które z tego , czasowego powodu , znalazły się w grupie po zatrzymaniu B. I.) byli świadomi istnienia określonego , złożonego podmiotowo , mechanizmu przemytu ludzi , z podziałem ról , nakierowanej na wielokrotne , trwałe przemycanie ludzi przy wykorzystywaniu mechanizmów konspiracji (w znaczeniu ogólnym ), także co do charakteru wzajemnych relacji (B. I.) , powiązanych więzami lojalności i podmiotowo swym zamiarem obejmowali uczestnictwo w tej grupie jak też podejmowanie zachowań realizujących znamiona przestępstwa z art.264 k.k. , dla którego dokonania grupa powstała .

Z kolei kierowanie grupą jako funkcja władcza polega zaś na określaniu kierunków działania, wydawaniu poleceń, koordynowaniu działalności uczestników grupy” (wyrok SA we Wrocławiu z 11.12.2019 r., II AKa 271/19, LEX nr 2772931).D.P. decydował (wspólnie z osobą , osobami , współkierującymi ) o tym czy dojdzie do przemytu ludzi , od niego zależało zatem dalsze kontynuowanie tej działalności lub jej zaprzestanie. Dysponował więc przez to uprawnieniami władczymi wobec pozostałych członków grupy przestępczej, pełnił faktycznie w niej rolę kierowniczą, spełniając wszystkie atrybuty z tym związane (kiedy uwzględnić dodatkowo podniesione już okoliczności związane z doborem poszczególnych wykonawców , narzędzi przemytu , prowadzenia rozliczeń , wreszcie pewnej lojalności wobec części członków grupy .

„ Dla przyjęcia istnienia zorganizowanej grupy przestępczej nie jest niezbędne wymuszanie przez kierującego nią posłuszeństwa czy stosowanie form przymusu, lecz ze względu na autorytet lub faktyczne panowanie nad funkcjonowaniem grupy, akceptacja zadań i celów przez jej członków, dla których są one podejmowane. Pionowy układ hierarchiczny grupy nie musi nosić cech sformalizowanych, wystarczy, że wynika z faktycznego panowania nad pozostałymi członkami, którzy to akceptują” (wyrok SA w Krakowie z 8.06.2017 r., II AKa 234/16, LEX nr 2521574).

Nie był zasadny zarzut naruszenia art.60 § 3 k.k. zawarty w apelacji obrońcy K.K. .Sąd Apelacyjny w orzekającym składzie podziela pogląd prawny wyrażony m.in. w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2004 r. I KZP 24/04 zgodnie z którą „użyty w art. 60 § 3 k.k. termin "ujawni" oznacza przekazanie przez sprawcę organowi powołanemu do ścigania przestępstw określonych tym przepisem wiadomości dotychczas temu organowi nieznanych lub takich, które - według wiedzy sprawcy - są temu organowi nieznane” . Jednocześnie podziela stanowisko zgodnie z którym przewidziana w art.60 § 3 k.k. obligatoryjna podstawa nadzwyczajnego złagodzenia kary nie zachodzi wobec sprawcy, który dozuje opisane w tym przepisie informacje, a jego wyjaśnienia mają charakter wybiórczy i dostosowane są do jego linii obrony (wyrok SA we Wrocławiu z 8 kwietnia 2015 r., II AKa 63/15, LEX nr 1711611). W orzecznictwie podkreśla się na ogół, że zatajenie choćby części istotnych informacji wyklucza skorzystanie z dobrodziejstwa przewidzianego w art. 60 § 3 (np. postanowienie SN z 5 stycznia 2004 r., II KK 284/03, OSNSK 2004, poz. 2; por. także postanowienia SN: z 9 listopada 2004 r., IV KK 190/04, OSNKW 2005, nr 6, poz. 53; z 20 listopada 2013 r., II KK 184/13, OSNKW 2014, nr 3, poz. 28, oraz wyrok SA w Warszawie z 14 marca 2013 r., II AKa 55/13, LEX nr 1312110). Na sprawcy ciąży jedynie obowiązek ujawnienia wszystkich posiadanych przez niego informacji co do osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotnych okoliczności jego popełnienia (wyrok z 29 grudnia 2010 r., II AKa 236/10, KZS 2011, z. 4, poz. 33; por. wyrok SA w Warszawie z 14 marca 2013 r., II AKa 55/13, LEX nr 1312110; wyrok SA w Rzeszowie z 22 października 2013 r., II AKa 70/13, LEX nr 1394263). Odnosząc powyższe do oskarżonej K. K. łącznie należało uwzględnić następujące okoliczności :

- przesłuchiwana po raz pierwszy, bezpośrednio po zatrzymaniu 27 września 2019 r. nie przyznając się do postawionego jej zarzutu z art. 264 k.k. zaprzeczyła jakiejkolwiek świadomości co do obecności w kierowanym przez nią samochodzie przemycanych osób oraz jakiejkolwiek współpracy w dokonaniu przestępstwa opisując udział B. Z. wyłącznie jako towarzyszki podróży.

-przesłuchana w dniu 6 listopada 2019r., przez prokuratora, po zapoznaniu z treścią postanowienia z 28 października 2019 o zmianie i uzupełnieniu zarzutów, obejmujących dokonanie przestępstw art. 258 § 1 k.k. i 264 k.k. zawierającego w opisie czynów zarzucanych wymienienie nazwisk współsprawców oraz współdziałania z innymi nieskonkretyzowanymi osobami, do zarzutu przestępstwa z art. 264 k.k. przyznała się w części to jest w zakresie przemytu przez granicę polsko - niemiecką 6 obywateli Wietnamu (a więc zachowania w trakcie dokonywania którego została zatrzymana na przejściu granicznym) , opisując znajomość z osobami związanymi z tym czynem, w zakresie osoby o imieniu N. (a m.in. co do niej odwołuje się obrońca podnosząc zaistnienie przesłanek z art. 60 § 3 k.k.) zaprzeczając aby ta miała świadomość nielegalnego pobytu przewożonej osoby i zamiaru przewiezienia go do Niemiec, co istotne zaprzeczyła jakimkolwiek innym zachowaniem polegającym na przewozie nielegalnym osób przez granice bądź wykonywania innych czynności na zlecenie wskazanych osób (k 4824), w trakcie posiedzenia w przedmiocie tymczasowego aresztowania w tym samym dniu po raz wskazała na zdarzenie z udziałem W. C. związany z przewozem jeszcze jednej osoby, obywatela Wietnamu, do P. opisując następnie przewóz 4 osób z Francji do Wielkiej Brytanii nie wskazując wówczas na osobę P. S. (2). Osoba ta wymieniona jest w kolejnych wyjaśnieniach, najobszerniejszych z 6 grudnia 2019 r. w sytuacji w której oskarżona była świadoma czynności podejmowanych z tymi osobami .

W ocenie Sądu Apelacyjnego powyższe wskazuje , zarówno w ujęciu obiektywnym jak też subiektywnym zrealizowania poprzez ówczesną postawę podejrzanej przesłanki „ujawnienia „ w znaczeniu wyżej określonym .

Jedynie na marginesie zauważyć należy ,iż podejrzana składając wniosek o wydanie wyroku w trybie art.335 k.p.k. , modyfikowany następnie do propozycji wymierzenia kary pozbawienia wolności w wymiarze wykluczającym warunkowe zawieszenie (28 kwietnia 2020r. , praktycznie ostatnie wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym ) , reprezentowana przez aktualnego obrońcę nie podnosiła przy proponowanej karze zaistnienia przesłanek do zastosowania obligatoryjnego złagodzenia kary z art.60 § 3 k.k. co do przestępstwa z art.264 k.k.

Nie był zasadny zarzut błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie wysokości korzyści majątkowej stanowiącego podstawę orzeczenia o przepadku równowartości korzyści majątkowej na podstawie art.45 § 1 k.k. (pkt.III) wyroku (obejmującej , w dopuszczalnym uproszczeniu , ok.100 tys dolarów ) .Tak oceniając ten zarzut Sąd Apelacyjny miał w polu widzenia to ,że dokonane przez Sąd I instancji ustalenie znajduje dowodowe podstawy z jednej strony w informacjach wynikających m.in. z wyjaśnień (zeznań) R. B. (2) , T.(...) H.,zeznań osób przemycanych , co kwot uiszczanych przez osoby przemycane (członków ich rodzin ) zestawionej z drugiej strony z liczbą przemytów (osób przemycanych ) .

Na podstawie art.455 k.p.k. kwalifikację prawną przestępstw z art.264 § 3 k.k. przypisanych w pkt.II , VI ,Xi XIII uzupełniono o art.12 § 1 k.k., mając na uwadze ,iż w przypisanych czynach (w zakresie faktycznym ) niezmienionymi w ślad za czynami zarzuconymi przez oskarżyciela zostały ustalone i wysłowione przesłanki konstrukcji czynu ciągłego („ w wykonaniu z góry powziętego zamiaru , w krótkich odstępach czasu”) , w kwalifikacji przyjętej w akcie oskarżenia znalazł się art.12 k.k. (choć nie skonkretyzowany do art.12 § 1 k.k. ) , wreszcie sam Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str.59 ) przedstawia prawidłową prawną ocenę zaistnienia przesłanek konstrukcji z art.12 § 1 k.k., choć wbrew deklaracji („ zastosowanie znalazł również art.12 Kodeksu karnego „) , z powodów nieznanych, nie przyjmując (wysławiając ) takiej kwalifikacji w części rozstrzygającej .Obligowało to do poprawienia kwalifikacji prawnej w tym zakresie, przy czym mając na uwadze przyjęty stan prawny - kodeks karny w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020 r. a więc bez art.57 b k.k. radykalnie zmieniającego na niekorzyść oskarżonego konsekwencje czynu ciągłego na płaszczyźnie kary , in concreto w żadnej mierze nie pogarszało to sytuacji prawnej oskarżonych .

II. w zakresie rozstrzygnięcia o karze i innych środach

W orzecznictwie zgodnie wskazuje się, że rażąca niewspółmierność kary, uzasadniająca uwzględnienie zarzutu z art.438 pkt.4 k.p.k., występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie ustalonych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, że występuje wyraźna różnica między karą wymierzoną a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo (por. wyroki SN: z 22.10.2007 r., (...) 75/07, LEX nr 569073; z 26.06.2006 r., (...) 28/06, LEX nr 568924; z 30.06.2009 r., WA 19/09, OSNwSK 2009, poz. 1255; z 11.04.1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 1985/7–8, poz. 60). Tak orzeczona kara może wynikiem bądź to nie dostrzeżenia występującej in concreto okoliczności istotnej z punktu widzenia dyrektywy wymiaru kary z art.53 k.k. i nast. lub też nie nadania im adekwatnej wagi. Oceniając współmierność kary w relacji do dyrektyw i okoliczności wyznaczających jej wymiar, nie wolno zapominać, że art. 53 § 1 k.k. pozostawia wymiar kary sędziowskiemu uznaniu, nakazując, aby mieściła się ona w granicach przewidzianych przez ustawę. Przy ocenie kary przez pryzmat jej rażącej niewspółmierności nie można zatem nie uwzględniać granic, w jakich kara za dane przestępstwo może być orzeczona i w jakich niejako "proporcjach" pozostaje kara orzeczona względem granic pozostawionych sędziowskiemu uznaniu. Oczywiście nie oznacza to, że na przykład kara mieszcząca się "pośrodku" tegoż zagrożenia zawsze będzie karą współmierną, a na zarzut rażącej niewspółmierności będą narażone wyłącznie kary niejako "graniczne". Niemniej jednak stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo uznać należy za czynnik mający niebagatelne znaczenie przy całościowej ocenie, czy konkretna kara jest niewspółmierna, i to rażąco. W konsekwencji miarą surowości kary polegającej na pozbawieniu wolności, nie może być jedynie ilościowe oznaczenie czasu pozbawienia wolności ale stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo, także z uwzględnieniem występujących w danym postępowaniu, zwykle niepowtarzalnych w danym układzie, okoliczności uzasadniających konieczność wymierzenia – przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary –,przy możliwym zróżnicowaniu zakresu zastosowania tej instytucji - poniżej dolnego progu ustawowego zagrożenia . Dyrektywa prewencji indywidualnej oznacza ,że sankcja (jej rodzaj i wysokość) powinna być tak dobrana, aby zapobiec popełnianiu w przyszłości przestępstw przez oskarżonego , co może zostać osiągnięte poprzez odstraszanie sprawcy od popełniania przestępstw albo jego wychowanie (resocjalizację). Efekt "odstraszający" kary ma zmaterializować się w umyśle sprawcy, ma wytworzyć przeświadczenie o nieopłacalności popełniania przestępstw w przyszłości, przekonanie o tym, że każde przestępstwo jest karane odpowiednio surowo, a ponowne popełnianie podobnych czynów nieuchronnie prowadzi do istotnego podwyższenia wymiaru kary ponad próg dolnego zagrożenia. Wtedy rodzi się uzasadnione prawdopodobieństwo, że sprawca skazany na karę odpowiednio surową powstrzyma się przed ponownym rozmyślnym popełnieniem czynu zabronionego (wyrok SA we Wrocławiu z dnia 14 marca 2007 r., II AKa 58/07, KZS 2007, z. 9, poz. 52). Idea wychowania (resocjalizacji) przez karę zakłada z kolei takie dostosowanie wysokości i rodzaju kary kryminalnej do indywidualnych potrzeb sprawcy, aby przez sankcję został on "wychowany", tj. zrozumiał naganność swojego zachowania i w przyszłości przestrzegał porządku prawnego. W obu przypadkach orzeczona kara ma być adekwatna w tym znaczeniu ,że racjonalne w realiach danej sprawy (oskarżonego) oznaczenie progu uprawniającego do wniosku o możności osiągnięcia tych celów wyznacza próg powyżej , którego orzekanie kary jest zbędne , a przez to może ona nabrać cech rażącej niewspółmierności przez swą surowość. Z kolei w zakresie prewencji ogólnej , rozumianej pozytywnie, chodzi tu o kształtowanie właściwych ocen i postaw w społeczeństwie, a w szczególności utwierdzenie ogółu w przekonaniu, że sprawcy przestępstw ponoszą odpowiedzialność za swoje czyny, a wymierzona im kara jest zawsze adekwatna do stopnia zawinienia, stopnia społecznej szkodliwości ich czynu. Tylko taka sprawiedliwa kara może bowiem wywierać pozytywny i kształtujący wpływ na zachowania społeczne, budząc jednocześnie ogólną aprobatę dla obowiązującego systemu prawnego (wyrok SA w Szczecinie z dnia 6 lutego 2014 r., II AKa 1/14, LEX nr 1441560). Istotą prewencji ogólnej nie jest więc wyłącznie wymierzanie surowych kar pozbawienia wolności, lecz kształtowanie w społeczeństwie przekonania o nieuchronności kary, jej dostosowanie do stopnia winy sprawcy i okoliczności podmiotowo-przedmiotowych czynu, a zatem karanie sprawiedliwe i tworzące atmosferę zaufania do obowiązującego systemu prawnego (wyrok SA w Szczecinie z dnia 6 lutego 2014 r., II AKa 1/14, LEX nr 1441560). Zarzut rażącej niewspółmierności kary , niezależnie od kierunku, o którym mowa w art. 438 pkt. 4 k.p.k. w kontekście powyższych wskazań może zatem in concreto okazać się skutecznym w razie wykazania przez podnoszącego zarzut jednej z niżej wskazanych sytuacji: wykazania wpływu na wysokość orzeczonej kary wzięcia przez orzekający sąd okoliczności z tej perspektywy irrelewantnej bądź to z perspektywy art. 53 § 1 k.k. jako takiego , bądź też okoliczności na płaszczyźnie dyrektyw sądowego wymiaru kary mających znaczenie ,natomiast nie występujących in concreto, wadliwie ustalenie istnienia okoliczności obciążającej lub wadliwe nie nieustalenie okoliczności łagodzącej ,wreszcie przydanie nadmiernego znaczenia poszczególnym, relewantnym okolicznościom.

Uznając orzeczone wobec oskarżonych K. K. , K.P. i B. I. kary jednostkowe za przestępstwa z art.258 § 1 .k.k. za rażąco niewspółmiernie surowe , co nakazywało ich obniżenie miano na uwadze :

- ich rolę , czasookres udziału w zorganizowanej grupie ,

- co K.K. i K.P. nie uwzględnienie w dostatecznym stopniu braku karalności, która niezależnie od zajęcia stanowiska w sporze co do tego czy jest pożądanym, minimalnym standardem zachowania każdego człowieka ,a przez to nie może być okolicznością łagodzącą, czy takową w istocie stanowi, bez wątpienia winna być uwzględniona przy ustaleniu koniecznego zakresu co do rodzaju i czasu trwania oddziaływań resocjalizacyjnych, które modelowo, z uwagi na większy stopień demoralizacji wyrażający się w uprzedniej lub następczej karalności, powinien być dłuższy co do osób karanych, odpowiednio zaś krótszy w przypadku osób które do tej pory nie naruszały norm prawa karnego,

- co do B. I. zapewnienie tzw.wewnętrznej sprawiedliwości wyroku w zestawieniu z karami wymierzonymi z jednej D.P. za dalej idące zachowanie bo polegające na współkierowaniu grupą przestępczą , z drugiej innych uczestników grupy , w tym także tych co do których postępowanie zakończono w trybie art.335 czy 387 k.p.k..

Uznając za rażąco niewspółmiernie surową karę łączną pozbawienia wolności orzeczoną wobec D.P. miano na uwadze ,iż w niewystarczającym stopniu wymierzając ją uwzględniono silny związek przedmiotowo – podmiotowy pomiędzy przypisanymi przestępstwami z art.258 § 3 k.k. i art.264 k.k. zarówno na poziomie ogólnego dobra prawnego (oba typy przestępstw pochodzą z tego samego rozdziału kodeksu karnego – XXXII) , jak też in concreto – przypisana oskarżonemu grupa przestępcza została stworzona i działała wyłącznie w celu popełniania przestępstw z art.264 k.k.

Jednocześnie na tle pozostałych, trafnie ustalonych i ocenionych okoliczności, wziętych pod uwagę przez Sąd I instancji przy wymiarze kary, brak było podstaw do dalej idącego obniżenia orzeczonej wobec tego oskarżonego kary, a tym bardziej podwyższania – w zakresie podmiotowym wynikającym z apelacji prokuratora na niekorzyść , w zaresie kar.Oceniając apelację prokuratora za niezasadną , oprócz w.w okoliczności dotyczących B. I. i D.P. w ocenie Sądu Apelacyjnego nie może być uznany za trafny zarzut podnoszący jako okoliczność obciążającą dla oskarżonego brak skruchy w sytuacji gdy oskarżony korzysta w prawa do nie przyznania się , stąd ujmowanie braku skruchy byłoby w praktyce wyciąganiem negatywnych konsekwencji wobec oskarżonego na płaszczyźnie kary z powodu konsekwentnego korzystania z prawa do kwestionowania swego sprawstwa .W zakresie D.P. pamiętać ,że nie przypisano mu współkierowanie a nie samodzielne kierowanie , dodatkowo ważąc na płaszczyźnie kary argument roli w popełnianym przestępstwie (np. dominującą rolę osoby kierującej grupą ) pamiętać należy o potrzebie wyraźnego rozgraniczenia elementów implikujących dane znamię – tu kierowania , które same w sobie nie mogą jednocześnie być tratowane jako wpływające in concreto na zwiększony stopień społecznej szkodliwości (na płaszczyźnie dyrektyw sądowego wymiaru kary – art.53 k.k.) od stopniowalnych (o różnym natężeniu ) relewantnych okolicznościach .

Utrata , na skutek zmiany wysokości kar jednostkowych , mocy prawnej orzeczeń o karach łącznych zawartych w zaskarżonym wyroku , wobec zachodzenia przesłanek do orzeczenia kary łącznej ,na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k., (uwzględniając treść art.4 §1 k.k.) połączono kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonym :

- K. K. (1) w pkt.VI zaskarżonego wyroku i pkt. I ppkt.2 lit.a wyroku Sądu Apelacyjnego i wymierzono karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności,

- K. P. (1) w pkt.X zaskarżonego wyroku i pkt. I ppkt.3 lit.a wyroku Sądu Apelacyjnego i wymierzono karę łączną roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności ,

- B. I. (1) w pkt.XIV zaskarżonego wyroku i pkt.I ppkt.4 lit.a wyroku Sądu Apelacyjnego i wymierzono karę łączną 2 lat pozbawienia wolności .

Orzekając kary łączne przy zastosowaniu zasady absorpcji (co do K. K. i K.P.) i asperacji zbliżonej do absorpcji (B. I.) miano na uwadze treść art. 85 a k.k. i wynikającą z niej preferencję ustawodawcy w zakresie dyrektyw kary łącznej nakierowaną na prewencję indywidualną ( w tym zakresie jej zróżnicowanie in concreto wynikające z braku lub istnienia karalności ) , jak też charakter silnego związku przedmiotowego pomiędzy przypisanymi przestępstwami z art.258 § 1 k.k. i art.264 k.k. zarówno na poziomie ogólnego dobra prawnego (oba typy przestępstw pochodzą z tego samego rozdziału kodeksu karnego – XXXII) , jak też in concreto – przypisana oskarżonym grupa przestępcza została stworzona i działała wyłącznie w celu popełniania przestępstw z art.264 k.k. , uznając że takie kary łączne są karami wystarczającymi dla odpowiedniego zakresu oddziaływań resocjalizacyjnych (w przypadku K.K. i K.P. pozostawiając na płaszczyźnie przesłanki formalnej z art.43la § 1 pkt.1 k.k.w. otwartą możliwość ubiegania się o wyrażenie przez sąd penitencjarny zgody na odbywanie tych kar w systemie dozoru elektronicznego).

Na poczet orzeczonych kar łącznych na podstawie art.63 § 1 k.k. zaliczono okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w/w oskarżonych (zatrzymania i tymczasowego aresztowania podlegających zaliczeniu ).

O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono poprzez zwolnienie oskarżonych z obowiązku ich poniesienia mając na uwadze ich sytuację osobistą, rodzinną ,majątkową oraz orzeczenie wobec obu oskarżonych kar pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia ich wykonania , istotnie limitujących możliwości majątkowe.

SSA Maciej Skórniak SSA Piotr Kaczmarek SSA Jerzy Skorupka