Wyrok z 30 kwietnia 2025, sygn. II AKa 292/24

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 292/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1.

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Sąd Okręgowy w Gdańsku rozpoznawał sprawę D. S. oskarżonego o to, że:

I.  w okresie od nieustalonego dnia września 2021 roku do dnia 15 listopada 2021 roku w miejscowości R., woj. (...), działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia z terenu Królestwa Niderlandów na teren Rzeczpospolitej Polskiej znacznych ilości substancji zabronionych przez ustawę o przeciwdziałaniu narkomanii w łącznej ilości 968,65 gram netto, to jest:

substancji psychotropowej w postaci 3-CMC o łącznej wadze 599,43 gram netto,

substancji psychotropowej w postaci 4-CMC o łącznej wadze 358, 21 gram netto,

substancji psychotropowej w postaci HEX-EN o wadze 1,83 gram netto,

substancji psychotropowej w postaci klonazepam w ilości 15 sztuk tabletek o łącznej wadze 2,10 gram netto

substancji psychotropowej w postaci 6-APB o wadze 1,32 gram netto

nowej substancji psychoaktywnej w postaci 3-FPM o wadze 2,83 gram netto,

nowej substancji psychoaktywnej w postaci 4-FMA o wadze 2,85 gram netto,

środka odurzającego w postaci kokainy o wadze 0,08 gram netto,

które to substancje zostały mu przesłane w kilku przesyłkach kurierskich podmiotem kurierskim (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K.

tj. o przestępstwo z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k.

II.  w okresie od nieustalonego dnia czerwca 2021 roku do dnia 15 listopada 2021 w miejscowości R., woj. (...), działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił S. H., M. F. oraz I. K. substancji psychotropowej w postaci 3 CMC lub 4 CMC w łącznej ilości po 20 gram każdemu za łączną kwotę 1800 zł

tj. o przestępstwo z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k.

III.  w dniu 26 sierpnia 2019 roku w miejscowości R., woj. (...), wbrew przepisom ustawy posiadał znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci 3-CMC o wadze 25 gram, która została do niego przesłana w przesyłce kurierskiej o numerze (...) za pośrednictwem podmiotu kurierskiego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. (1), którą nabył w sklepie internetowym (...)

tj. o przestępstwo z art. 62 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

IV.  w dniu 05 września 2019 roku w miejscowości R., woj. (...), wbrew przepisom ustawy posiadał znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci 3-CMC o wadze 25 gram, która została do niego przesłana w przesyłce kurierskiej o numerze (...) za pośrednictwem podmiotu kurierskiego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. (1), którą nabył w sklepie internetowym (...)

tj. o przestępstwo z art. 62 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

V.  w dniu 19 września 2019 roku w miejscowości R., woj. (...), wbrew przepisom ustawy posiadał znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci 3-CMC o wadze 25 gram, która została do niego przesłana w przesyłce kurierskiej o numerze (...) za pośrednictwem podmiotu kurierskiego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. (1), którą nabył w sklepie internetowym (...)

tj. o przestępstwo z art. 62 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

VI.  w dniu 01 kwietnia 2020 roku w miejscowości R., woj. (...), wbrew przepisom ustawy posiadał znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci 3-CMC o wadze 25 gram, która została do niego przesłana w przesyłce kurierskiej o numerze (...) za pośrednictwem podmiotu kurierskiego (...) Sp. z o.o. z siedzibą wW. (1), którą nabył w sklepie internetowym (...)

tj. o przestępstwo z art. 62 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

Wyrokiem z 5 marca w sprawie IV K 65/22

I.  Oskarżonego D. S. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia, czyn ten zakwalifikował z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za to przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r., art. 33 § 1, § 2, § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r. skazał go na karę 4 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 350 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł.;

II.  oskarżonego D. S. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt II aktu oskarżenia, czyn ten zakwalifikował z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, art. 33 § 1, § 2, § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r. skazał go na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł.;

III.  oskarżonego D. S. uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt III - VI aktu oskarżenia, każdy z tych czynów zakwalifikował z art.62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i przyjmując, iż czyny te stanowią ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k., za to przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu z dnia 29 lipca 2005 r. skazał go na karę roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności;

IV.  na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k., art. 91 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023r. w zw z art. 4 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec D. S. w pkt I, II, III wyroku jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną w wymiarze 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

V.  na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1, § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023r. w zw z art. 4 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec D. S. w pkt I, II wyroku jednostkowe kary grzywny i wymierzył mu karę łączną grzywny w wymiarze 400 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł.;

VI.  na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005r. w związku ze skazaniem oskarżonego za czyn kwalifikowany z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego na rzecz Towarzystwa (...) w G. (KRS: (...)) kwotę 15.000 zł. tytułem nawiązki na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii;

VII.  na podstawie art. 45 § 1 k.k. za czyn przypisany oskarżonemu w pkt II wyroku orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartość korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 1800 zł.;

VIII.  na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa przez zniszczenie dowodów rzeczowych zapisanych w rejestrze dowodów rzeczowych (...);

IX.  na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych zapisanych w rejestrze dowodów rzeczowych: (...) poz. 1 i 2, (...) poz. 3, 4, 13, 16, (...) poz. 5, 14, (...) poz. 6.7,11, (...) poz. 8-10, (...) poz. 12, 15, (...) poz. 17, (...) poz. 18;

X.  na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej w pkt IV wyroku kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 15 listopada 2021r. godz. 18:00 do dnia 04 listopada 2022r. godz. 15:20;

XI.  na podstawie art. 626 § 1 k.p.k., art. 627 k.p.k., art. 2 ust. 1 pkt 5, art. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 400 zł. tytułem opłaty oraz 13209,11 zł tytułem zwrotu wydatków, w pozostałym zakresie zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych.

11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

11.3. Granice zaskarżenia

11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

12.1. Ustalenie faktów

12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

D. S.

Dobra sytuacja finansowa oskarżonego.

kserokopie dokumentów

1337-1372

12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał tego rodzaju dowodów.

12.2. Ocena dowodów

12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

kserokopie dokumentów

Brak podstaw do kwestionowania ich wiarygodności.

12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał tego rodzaju dowodów.

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał tego rodzaju dowodów.

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp

Zarzuty

Co do czynu z pkt I:

I.  naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj.:

a.  przepisu art. 5 § 2 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego, w sytuacji gdy brak było dowodów jednoznacznie wskazujących na winę oskarżonego, ponieważ całość rozstrzygnięcia oparta została na pierwotnych wyjaśnieniach oskarżonego, podczas gdy zmienił on ich treść, wskazując, iż zostały one złożone pod wpływem błędu oraz nacisku ze strony funkcjonariuszy Policji, a następnie potwierdzone w sądzie z uwagi na silny stres oraz zaburzenia związane z zaprzestaniem zażywania środków odurzających, jednocześnie poprzez brak jego zastosowania w sytuacji gdy pomimo przeprowadzenia wszystkich dowodów w sprawie pozostały wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego, nie dające się usunąć;

b.  przepisu art. 7 k.p.k. poprzez uznanie dowodu z zeznań oskarżonego za wiarygodne ale jedynie w ich pierwotnej wersji, która bardziej wpasowała się w wersję pasującą organom ścigania do pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z jednoczesnym odmówieniem wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego złożonym na dalszym etapie postępowania jako odpowiadającym jedynie przyjętej uprzednio linii obrony, podczas gdy D. S. wyjaśniał z jakiego powodu zmienił ich treść i czym się kierował wycofując część swoich twierdzeń;

c.  przepisu art. 4 k.p.k. poprzez uwzględnienie okoliczności przemawiających jedynie na niekorzyść oskarżonego, z pominięciem tych świadczących na jego korzyść tj. uwzględnieniu jedynie części wyjaśnień oskarżonego, pomimo uznania ich za wiarygodne oraz odpowiadające pozostałemu materiałowi dowodowemu;

d.  art. 7 k.p.k., art. 424 pkt § 1 pkt 1 k.p.k., 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, nie zaś swobodnej oceny materiału dowodowego, polegające na:

i.  oparciu rozstrzygnięcia dotyczącego stwierdzenia czy oskarżony dopuścił się nabycia środków odurzających w ilości znacznej na przyjętych ogólnie zasadach oraz pominięcie faktu, iż zgodnie z opinią sądowo - psychiatryczną dot. oskarżonego jest on osobą przejawiającą objawy silnego uzależnienia od przyjmowanych środków, a więc ilość takiego środka niezbędna mu do odurzenia pozostaje znacznie większa niż w przypadku nawet osoby przeciętnie uzależnionej;

ii.  przyjęciu, iż oskarżony w swoich wyjaśnieniach kieruje się jedynie uzgodnioną z obrońcą linią obrony, a swoje pierwotne zeznania potwierdził na posiedzeniu przed Sądem podczas gdy z rzetelnej i szczegółowej lektury wyjaśnień oskarżonego oraz protokołów z sporządzonych na posiedzeniach Sądu, nie wynika aby oskarżony na dalszym etapie postępowania potwierdził swoje wcześniejsze wyjaśnienia, a przeciwnie, stanowczo im zaprzeczał na etapie postępowania sądowego;

(...).  przyjęciu, iż oskarżony dokonywał nabycia wewnątrzwspólnotowego środków odurzających z Królestwa Niderlandów, podczas gdy zarówno wyjaśnienia oskarżonego jak i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje wprost, iż oskarżony nie mógł mieć i nie miał żadnej wiedzy odnośnie pochodzenia substancji, gdyż paczki, które sam odbierał miały wskazanego nadawcę na terenie Polski, a wygląd przesyłek w żaden sposób nie wskazywał aby zostały one zaadresowane, a następnie nadane za granicą, oskarżony nie miał więc wiedzy, ani wątpliwości co do tego, iż były one do niego wysyłane z terenu Rzeczpospolitej Polskiej, również nigdy nie podróżował za granicę celem ich zakupienia, a wysyłane do niego paczki dostarczane były przez firmy kurierskie działające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oznaczone etykietami z polskimi nazwiskami, danymi oraz informacjami w języku polskim;

iv.  przyjęcie, iż oskarżony nabywał z terenu Niderlandów na teren Rzeczypospolitej Polskiej znacznych ilości substancji zabronionych, które to substancje zostały mu przekazane w kilku przesyłkach kurierskich podmiotem kurierskim (...) sp. z o.o. z siedzibą w K., podczas gdy dokonano zatrzymania tylko jednej przesyłki adresowanej do oskarżonego;

v.  przyjęcie, iż oskarżony nabywał z terenu Niderlandów na teren Rzeczypospolitej Polskiej znacznych ilości substancji zabronionych, podczas gdy oskarżony nie miał żadnej świadomości odnośnie trasy którą pokonywały wysyłane paczki, nie miał również informacji odnośnie logistycznego ustalenia transportu tychże przesyłek, nie miał kontaktu z pośrednikami czy dostawcami, po zamówieniu otrzymywał jedynie informację o wysyłce zamówienia oraz dane umożliwiające odbiór paczki;

vi.  pominięciu faktu, iż zgodnie z ustaleniami organów ścigania w/w substancje oskarżony zakupywał od obywateli Polski, nie miał więc możliwości podejrzewać, że w rzeczywistości były one dystrybuowane do kraju;

vii.  pominięciu faktu, iż D. S. nie zna osób, które miały przygotowywać i nadawać zamówienia, są to dla niego osoby całkowicie obce, nie miał z nimi kontaktu, nie uczestniczył ani w procesie logistycznym, ani w przygotowywaniu i wysyłaniu zamówień, a substancje zamawiał na swój własny użytek;

II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na wynik sprawy, tj:

1.  oskarżony prowadzi ustabilizowany tryb życia, który pozwala mu na utrzymanie siebie oraz rodziny, zapewniając im wysoki poziom życia, wobec czego nigdy nie brał on udziału w obrocie narkotykami, nie sprzedawał ich, nie uzyskiwał z nich żadnych korzyści niematerialnej, materialnej czy majątkowej, bowiem nie miał on takiej potrzeby;

2.  przyjęcie, iż oskarżony nabywał z terenu Niderlandów na teren Rzeczypospolitej Polskiej znacznych ilości substancji zabronionych, podczas gdy sam fakt zakupienia środków, które zostały wyprodukowane oraz przygotowane, a nawet wysłane pierwotnie spoza granic Rzeczypospolitej Polskiej, nie stanowi samo w sobie dowodu na sprowadzanie tychże środków z terenu innego kraju, rzeczywiste pochodzenie środków nie jest bowiem tożsame z ich sprowadzaniem przez oskarżonego z zagranicy;

3.  arbitralne przyjęcie, że D. S. nabył 968 g narkotyku netto narkotyków wewnątrzwspólnotowo, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika aby organy ścigania zatrzymały przesyłki kurierskie z przedmiotowymi narkotykami, a jeśli nawet to jakie paczki, kto był ich odbiorcą, co miało znajdować się w każdej z tych paczek, nie mniej jednak Sąd bezzasadnie przyjął odpowiedzialność w tym zakresie oskarżonego i to odnośnie wszystkich wskazanych w zarzucie narkotyków odnośnie transgranicznego ich nabycia,

4.  przyjęcie, że D. S. nabył wewnątrzwspólnotowo z terenu Niderlandów substancje zabronione o łącznej gramaturze 968, 65 gram netto, podczas gdy jednocześnie Sąd skazał D. S. za posiadanie 100 g netto narkotyku 3-CMC (czynu lll-VII), twierdząc przy tym iż nabył je nielegalnie na terenie Unii Europejskiej, w związku z czym Sąd bezzasadnie przypisał odpowiedzialność oskarżonego w zakresie czynu z pkt I odnośnie 100g tego narkotyku (gdyby przyjąć sprawstwo oskarżonego, ilość winna wynosić 868, 65 gram netto),

5.  przyjęcie, iż o zamiarze oskarżonego oraz o świadomości jego niezgodnego z prawem działania świadczy dokonywanie ich zakupu za pośrednictwem kryptowaluty, podczas gdy obecnie jest ona zgodnie z prawem uznawana za środek płatniczy o wartości tożsamej do gotówki czy też przelewu bankowego, a korzystanie z tego rodzaju płatności nie może samo w sobie świadczyć o niezgodnych z prawem zamiarach oskarżonego;

6.  przyjęcie, iż zamówione przez oskarżonego substancje stanowiły ilość znaczną, podczas gdy określona przez biegłego sądowego ilość środka wystarczająca do odurzenia jednej osoby określona została na 0,02 g, przy czym jest to ilość niemożliwa do wydzielenia z całości uzyskanego produktu, a tym samym niemożliwa do podzielenia ją na kilkadziesiąt kolejnych porcji użytkowych, nie może więc ona stanowić ilości znacznej w rozumieniu art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, co było wielokrotnie podkreślane oraz podważane przez obrońcę w toku postępowania;

7.  błędnym ustaleniu, iż sam fakt podjęcia procesu resocjalizacji, a przede wszystkim leczenie uzależnienia, co do którego zaistnienia oskarżony nie miał świadomości, nie jest wystarczający by orzec wobec niego karę pozbawienia wolności w niższym wymiarze,

co w konsekwencji doprowadziło do błędnej kwalifikacji prawnej czynu jako wypełniającego znamiona z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, a także nieuzasadnione uznanie D. S. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu;

0.1Co do czynu II:

I. Naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj:

a.  przepisu art. 5 § 2 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego, w sytuacji gdy brak było dowodów jednoznacznie wskazujących na winę oskarżonego, ponieważ całość rozstrzygnięcia oparta została na pierwotnych wyjaśnieniach oskarżonego, podczas gdy zmienił on ich treść, wskazując, iż zostały one złożone pod wpływem błędu oraz nacisku ze strony funkcjonariuszy Policji, a następnie potwierdzone w sądzie z uwagi na silny stres oraz zaburzenia związane z zaprzestaniem zażywania środków odurzających, jednocześnie poprzez brak jego zastosowania

w sytuacji gdy pomimo przeprowadzenia wszystkich dowodów w sprawie pozostały wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego, nie dające się usunąć;

b.  przepisu art. 7 k.p.k. poprzez uznanie dowodu z zeznań oskarżonego za wiarygodne ale jedynie w ich pierwotnej wersji, która bardziej wpasowała się w wersję pasującą organom ścigania do pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,

z jednoczesnym odmówieniem wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego złożonym na dalszym etapie postępowania jako odpowiadającym jedynie przyjętej uprzednio linii obrony, podczas gdy D. S. wyjaśniał z jakiego powodu zmienił ich treść i czym się kierował wycofując część swoich twierdzeń;

c.  przepisu art. 4 k.p.k. poprzez uwzględnienie okoliczności przemawiających jedynie na niekorzyść oskarżonego, z pominięciem tych świadczących na jego korzyść tj. uwzględnieniu jedynie części wyjaśnień oskarżonego, pomimo uznania ich za wiarygodne oraz odpowiadające pozostałemu materiałowi dowodowemu;

d.  przepisu art. 7 k.p.k., art. 424 pkt § 1 pkt 1 k.p.k., 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, nie zaś swobodnej oceny materiału dowodowego, polegające na:

i.  przyjęciu, iż oskarżony działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści zarobkowej udzielił S. F., oraz I. K. substancji psychotropowej w łącznej ilości po 20g za łączną kwotę 1800 złotych, podczas gdy Sąd I instancji nadał walor wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, który wskazywał jasno, iż substancje, w których posiadaniu się znajdował udostępniał jedynie swoim kolegom za zwrot kosztów ich nabycia, nie uzyskując przy tym dla siebie absolutnie żadnej korzyści majątkowej, nie działał on również z zamiarem udzielenia komukolwiek środków psychoaktywnych, bowiem wciąż pozostawał on przekonany o leczniczych właściwościach zażywanych substancji, które leczyły jego przypadłości, a dowiadując się o problemach swoich kolegów, na ich prośbę, podzielił się zamówionymi dla siebie środkami, za wysyłkę oraz nabycie których mężczyźni zwrócili mu koszty i były to jedyne środki pieniężne, które przekazano oskarżonemu, nie otrzymał on więc z tytułu ich zamówienia żadnych korzyści finansowych;

0.3II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na wynik sprawy, tj:

1. przyjęcie, iż sytuacja majątkowa oskarżonego uzasadniała znalezienie dodatkowego źródła dochodu, którym miało się stać nabywanie środków odurzających z zagranicy oraz dalsze ich udostępnianie osobom trzecim za odpowiednim wynagrodzeniem, podczas gdy oskarżony posiada możliwości zarobkowe na tyle dobre, iż zbędnym było dla niego wyszukiwanie nadwyżkowych przychodów, a posiadane przez oskarżonego zatrudnienie oraz uzyskiwane z tego tytułu wynagrodzenie pozwalają mu na utrzymanie siebie samego oraz rodziny na bardzo dobrym poziomie, a także spełnianie potrzeb ponadprogramowych, które wychodziły ponad przeciętne, niezbędne wydatki rodziny, ponadto materiał dowodowy w żaden sposób nie wykazał, aby Pan D. S. w jakikolwiek sposób wzbogacił się czy nawet uzupełnił domowy budżet o rzekomo uzyskane w ten sposób środki;

co w konsekwencji doprowadziło do błędnej kwalifikacji prawnej czynu jako wypełniającego znamiona z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, a także nieuzasadnione uznanie D. S. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu;

0.5Co do czynu III - VI:

I. Naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj;

a.  przepisu art. 5 § 2 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego, w sytuacji gdy brak było dowodów jednoznacznie wskazujących na winę oskarżonego, ponieważ całość rozstrzygnięcia oparta została na pierwotnych wyjaśnieniach oskarżonego, podczas gdy zmienił on ich treść, wskazując, iż zostały one złożone pod wpływem błędu oraz nacisku ze strony funkcjonariuszy Policji, a następnie potwierdzone w sądzie z uwagi na silny stres oraz zaburzenia związane z zaprzestaniem zażywania środków odurzających, jednocześnie poprzez brak jego zastosowania, w sytuacji gdy pomimo przeprowadzenia wszystkich dowodów w sprawie pozostały wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego, nie dające się usunąć;

b.  przepisu art. 7 k.p.k. poprzez uznanie dowodu z zeznań oskarżonego za wiarygodne ale jedynie w ich pierwotnej wersji, która bardziej wpasowała się w wersję pasującą organom ścigania do pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z jednoczesnym odmówieniem wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego złożonym na dalszym etapie postępowania jako odpowiadającym jedynie przyjętej uprzednio linii obrony, podczas gdy D. S. wyjaśniał z jakiego powodu zmienił ich treść i czym się kierował wycofując część swoich twierdzeń;

c.  przepisu art. 4 k.p.k. poprzez uwzględnienie okoliczności przemawiających jedynie na niekorzyść oskarżonego, z pominięciem tych świadczących na jego korzyść tj. uwzględnieniu jedynie części wyjaśnień oskarżonego, pomimo uznania ich za wiarygodne oraz odpowiadające pozostałemu materiałowi dowodowemu;

d.  art. 7 k.p.k., art. 424 pkt § 1 pkt 1 k.p.k., 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, nie zaś swobodnej oceny materiału dowodowego, polegające na:

i. przyjęciu, iż oskarżony działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści zarobkowej udzielił S. F., oraz I. K. substancji psychotropowej w łącznej ilości po 20g za łączną kwotę 1800 złotych, podczas gdy Sąd I instancji nadał walor wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, który wskazywał jasno, iż substancje, w których posiadaniu się znajdował udostępniał jedynie swoim kolegom za zwrot kosztów ich nabycia, nie uzyskując przy tym dla siebie absolutnie żadnej korzyści majątkowej, nie działał on również z zamiarem udzielenia komukolwiek środków psychoaktywnych, bowiem wciąż pozostawał on przekonany o leczniczych właściwościach zażywanych substancji, które leczyły jego przypadłości, a dowiadując się o problemach swoich kolegów, na ich prośbę, podzielił się zamówionymi dla siebie środkami, za wysyłkę oraz nabycie których mężczyźni zwrócili mu koszty;

0.7II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na wynik sprawy, tj:

1. przyjęcie, iż sytuacja majątkowa oskarżonego uzasadniała znalezienie dodatkowego źródła dochodu, którym miało się stać nabywanie środków odurzających z zagranicy oraz dalsze ich udostępnianie osobom trzecim za odpowiednim wynagrodzeniem, podczas gdy oskarżony posiada możliwości zarobkowe na tyle dobre, iż zbędnym było dla niego wyszukiwanie nadwyżkowych przychodów, a posiadane przez oskarżonego zatrudnienie oraz uzyskiwane z tego tytułu wynagrodzenie pozwalają mu na utrzymanie siebie samego oraz rodziny na bardzo dobrym poziomie, a także spełnianie potrzeb ponadprogramowych, które wychodziły ponad przeciętne, niezbędne wydatki rodziny;

2.  przyjęcie, iż zamówione przez oskarżonego substancje stanowiły ilość znaczną, podczas gdy określona przez biegłego sądowego ilość środka wystarczająca do odurzenia jednej osoby określona została na 0,02 g, przy czym jest to ilość niemożliwa do wydzielenia z całości uzyskanego produktu, a tym samym niemożliwa do podzielenia ją na kilkadziesiąt kolejnych porcji użytkowych, nie może więc ona stanowić ilości znacznej w rozumieniu art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, co było wielokrotnie podkreślane oraz podważane przez obrońcę w toku postępowania;

3.  przyjęcie, ze porcje narkotyczne ujawnione w niniejszej sprawie jawią się jako znaczne, podczas gdy przy uwzględnieniu dominującego w doktrynie i judykaturze kryterium jakościowo-ilościowe oraz stopnia „tolerancji” D. S. należy dojść do uzasadnionego przekonania, że środki odurzające nabyte przez oskarżonego powodują uznanie o dopuszczeniu się czynu w typie podstawowym,

co w konsekwencji doprowadziło do błędnej kwalifikacji prawnej czynu jako wypełniającego znamiona z art. 62 ust 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, a także nieuzasadnione uznanie D. S. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutów za zasadne, częściowo zasadne albo niezasadne

Co do czyny z pkt I

Ad. I. a. Zarzut jest całkowicie bezzasadny. Podkreślenia bowiem wymaga, że reguła określona w art.5 § 2 kpk ma zastosowanie dopiero wtedy, gdy mimo wszelkich starań organu prowadzącego postępowanie nie da się usunąć występujących wątpliwości. Jest to więc swoista „ostateczność” – „dyrektywa ostatecznego wyjścia”. Wszelka wątpliwość w zakresie ustaleń faktycznych powinna być wyjaśniona i usunięta przez wszechstronną inicjatywę dowodową organu procesowego i gruntowną analizę całego dostępnego materiału dowodowego. Dopiero wtedy, gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwość nie zostanie usunięta, należy ją wytłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego. Należy również podkreślić, że wątpliwości, o jakich mowa w art.5 § 2 kpk to wątpliwości Sądu, nie zaś strony procesowej wyrażającej odmienny pogląd w przedmiocie oceny całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności oceny wiarygodności dowodów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych. Nie można zatem zasadnie stawiać zarzutu obrazy przepisu art.5 § 2 kpk podnosząc wątpliwości strony, a konkretnie obrońcy oskarżonego co do oceny przez sąd wiarygodności przeprowadzonych dowodów, bowiem dla oceny czy w sprawie doszło do naruszenia zasady in dubio pro reo istotne jest jedynie to czy sąd powziął wątpliwości co do ich wiarygodności i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 15 lipca 2010r. w sprawie II AKa 183/10). W przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy poczynił ustalenia faktyczne w sposób niewątpliwy, po dokonanej w sposób swobodny, zgodny z dyrektywami zawartymi w przepisach art.7 kpk i art.410 kpk ocenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Podkreślenia również wymaga, że zasada in dubio pro reo nie nakazuje sądowi orzekającemu czynienia ustaleń w oparciu o dowody najbardziej korzystne dla oskarżonego. Stąd też skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do wyjaśnień oskarżonego, które Sąd Okręgowy uznał za niewiarygodne. Szersze rozważania w tej kwestii Sąd Apelacyjny poczyni w dalszej części niniejszego uzasadnienia przy omawianiu zarzutu obrazy art.7 kpk odnoszącego się do wyjaśnień oskarżonego. W tym miejscu wskazać jedynie należy, że skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do nader ogólnej argumentacji jakoby „Sąd wszelkie sytuacji mogące powodować powzięcie wątpliwości rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonego” (str.14 apelacji). Skarżący bowiem nie wskazał jakiejkolwiek z tych sytuacji. Całkowicie chybione jest odwoływanie się do dowodów pozyskanych w drodze kontroli operacyjnej nieujawnionej – jak twierdzi skarżący - w toku prowadzonego postępowania (str.15 apelacji). Wyniki kontroli operacyjnej o kryptonimie (...) w toku niniejszego postępowania zostały bowiem ujawnione i już na etapie postępowania przygotowawczego stanowiły jawny dowód w sprawie (k.676v akt sprawy), zostały prawidłowo zaliczone przez Sąd I instancji w poczet materiału dowodowego (k.1243-1244 akt sprawy). Nadto podkreślenia wymaga, że oskarżony składając trafnie uznane przez Sąd Okręgowy za wiarygodne, wyjaśnienia w toku postępowania przygotowawczego odniósł się do treści nagrań pozyskanych w toku kontroli operacyjnej potwierdzając ich zgodność z rzeczywistością (k.48-40 akt sprawy).

Ad. I. b. Zarzut nie jest trafny. Na wstępie wskazać należy, że Sąd I instancji ma ustawowo zagwarantowaną swobodę w ocenie przeprowadzonych dowodów i ocena ta podlega ochronie przewidzianej w art.7 kpk dopóty, dopóki nie zostanie wykazana jej błędność. Jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art.7 kpk wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art.410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art.2 § 2 kpk); stanowi wynik rozważenia wszystkich tych okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art.4 kpk); jest wyczerpująco i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - argumentowane w uzasadnieniu wyroku (art.424 § 1 pkt 1 kpk); (por.m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 24 lutego 2011r. III KK 382/2010r., 7 lipca 2010r. II KK 147/2010, 13 czerwca 2007r. V KK 5/2007, 25 września 2002r. II KKN 79/2000 oraz wyroki Sądu Najwyższego z: 22 lutego 1996r. II KRN 199/95, 9 listopada 1990r. WRN 149/90). Sąd odwoławczy rozpoznający apelację dokonuje natomiast kontroli swobodnej oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji (porównaj: T. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2003 r., s. 90 - 94; S. Waltoś, Proces karny - zarys systemu, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2003r., s. 255 - 259). Takiej swobodnej, zgodnej z dyrektywami określonymi w art.7 kpk oceny dowodów, w tym wyjaśnień (nie zaś zeznań – jak wskazał skarżący – str.2 apelacji) oskarżonego dokonał Sąd I instancji. Podkreślenia wymaga, że w polskim procesie karnym, zgodnie z art.74 § 1 kpk oskarżony nie ma obowiązku dowodzenia swej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść, ma swobodę w kształtowaniu swojej linii obrony. Wyjaśnienia jego jednak, jak każdy dowód podlegają swobodnej ocenie sądu, również w odniesieniu do innych dowodów zgromadzonych w sprawie. Oskarżony będąc słuchanym w charakterze podejrzanego oraz w charakterze oskarżonego miał prawo odmówić złożenia wyjaśnień, ale też korzystał z przywileju bezkarności, gdy je składał, a owe wyjaśnienia byłyby „fałszywe”, co wynika z samej istoty prawa oskarżonego do obrony i procesowych gwarancji. Nie oznacza to jednak, że taka postawa i wyjaśnienia nie podlegają ocenie sądu, przed którym stanął on jako oskarżony. I to ocenie dokonywanej w świetle ogólnych zasad, o których mowa w przepisach kodeksu postępowania karnego, w szczególności w art.4 kpk i art.7 kpk. To bowiem na sądzie spoczywa obowiązek poczynienia ustaleń, czy stanowisko procesowe i wyjaśnienia oskarżonego posiadają walor wiarygodności, czy też nie. Składając wyjaśnienia oskarżony realizuje określoną strategię obrony i oczywiście może czynić tego rodzaju zabiegi. Niemniej musi się liczyć z pełnymi tego konsekwencjami. Niewątpliwie bowiem – mając na względzie to prawo – fakt prezentowania wielu wersji zdarzeń przez oskarżonego, czy też fakt negatywnej weryfikacji jego twierdzeń (nawet w określonym zakresie), tudzież jego postawy, może prowadzić do interpretacji tychże przez Sąd, jako nie zasługujący na uwzględnienie element linii obrony zmierzającej do uchronienia się przez oskarżonego przed odpowiedzialnością karną, bądź też zmierzający do jej umniejszenia i rzucać negatywne światło na pozostałe jego wyjaśnienia, w szczególności gdy są sprzeczne z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Powyższy wywód wskazuje zatem, że z jednej strony oskarżony może korzystać ze swoich uprawnień w sposób szeroki, z drugiej zaś taka okoliczność procesowa nakłada na Sąd orzekający w sprawie obowiązek ostrożnego podejścia do zabiegów podejmowanych przez oskarżonego. Mając na uwadze ryzyko celowego prezentowania przez niego określonej wersji zdarzeń, która nie odpowiada rzeczywistemu obrazowi analizowanej sytuacji. Obowiązek taki aktualizuje się przede wszystkim – co oczywiste – w sytuacji, w której, oskarżony nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W ocenie Sądu Apelacyjnego został on przez Sąd I instancji wypełniony prawidłowo, kiedy to zaprezentował pogląd o odmówieniu wyjaśnieniom oskarżonego w określonym zakresie waloru wiarygodności. Argumentacja przestawiona w tym zakresie przez skarżącego (str.2, 15 apelacji) jest całkowicie nieprzekonująca. Do tych treści odnosił się również Sąd Okręgowy i jego rozważania w tym zakresie (str.9-10 zyskały pełną akceptację Sądu II instancji). Brak odniesienia się przez skarżącego do przedstawionej tam argumentacji zwalnia Sąd odwoławczy od konieczności czynienia szerszych rozważań w tym zakresie i pozwala na odwołanie się do wskazanych rozważań Sądu Okręgowego, które w pełni podziela. Dokonanie bowiem przez Sąd I instancji wszechstronnej oceny wszystkich istotnych okoliczności, tak w zakresie ustaleń faktycznych, jak i argumentacji prawnej, co wynika z uzasadnienia wyroku, uprawnia Sąd odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w tym zakresie do odesłania do tej argumentacji bez narażenia się na zarzut obrazy art.433 § 2 kpk (patrz: wyroki Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 30 kwietnia 2025r. II AKa 366/24, 10 kwietnia 2025r. II K 57/25, 10 marca 2025r. II K 382/23, 30 stycznia 2025r. II AKa 326/24, 19 grudnia 2024r. II AKa 310/21, 9 października 2024r. II AKa 350/23, 8 sierpnia 2024r, II AKa 183/24, 12 lipca 2024r. II AKa 141/24, 11 kwietnia 2024r. II AKa 262/23, 27 marca 2024r. II AKa 201/23, 14 marca 2024r. II AKa 383/13 i II AKa 251/21, 31 stycznia 2024r. II AKa 318/23, 21 grudnia 2023r. II AKa 127/23; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 maja 2022r., II AKa 318/21; postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 kwietnia 2022r. III KK 133/22, 7 kwietnia 2022r. IV KK 280/21, 15 marca 2022r. IV K 14/22, 2 marca 2022r. II KK 58/22). Sąd odwoławczy zauważa przy tym, że zaprezentowane rozważania Sądu Okręgowego są klarowne i logiczne, umożliwiające poddanie motywów, które legły u podstaw zaskarżonego orzeczenia kontroli instancyjnej i odtworzenie toku rozumowania Sądu orzekającego w pierwszej instancji. Skarżący tymczasem nie wskazał, które elementy zaprezentowanej i szczegółowo omówionej przez Sąd Okręgowy oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego obarczone są błędem, skutkującym nieuprawionym uznaniem ich w określonej części za niewiarygodne. Podkreślenia zatem jedynie wymaga, że – jak trafnie dostrzegł Sąd I instancji – wyjaśnienia tożsame z tymi złożonymi na etapie postępowania przygotowawczego w czasie kolejnych przesłuchań (16 i 17 listopada 2021r.) oskarżony złożył również na posiedzeniu w przedmiocie wniosku prokuratora o zastosowanie wobec niego tymczasowego aresztowania, w obecności swojego obrońcy (k.49 akt sprawy). Nie sposób zatem uznać za przekonujące twierdzeń obrońcy jakoby złożenie wyjaśnień, w którym przyznał się do popełnienia zarzuconego mu (a obecnie przypisanego) czynu było wynikiem nacisku ze strony funkcjonariuszy lub też pod wpływem błędu, przy czym skarżący nawet nie sprecyzował na czym ten ów błąd miałby polegać. Nie sposób również uznać aby obecny przy składaniu wyjaśnień przez oskarżonego jego obrońca nie zgłosił istnienia przeszkody do złożenia przez, wówczas podejrzanego, wyjaśnień z powodu zaburzeń związanych z zaprzestaniem zażywania środków odurzających.

Ad. I. c. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd Okręgowy zasady obiektywizmu unormowanej w przepisie art.4 kpk wskazać należy, że skarżący w żaden sposób go nie uargumentował. Tymczasem wykazanie, że w toku postępowania doszło do naruszenia zasady obiektywizmu, zwanej też zasadą bezstronności wymaga wskazania uchybień konkretnych przepisów służących realizacji tej zasady (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 12 grudnia 2019r., II AKa 559/19). Zasada ta stanowi rozwinięcie normy zawartej w art.45 Konstytucji RP, gwarantującej prawo m.in. do rozpoznania sprawy przez bezstronny sąd oraz zobowiązania przyjętego przez Polskę w art.6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Ową bezstronność należy postrzegać jako stan, w którym sędzia w trakcie toczącej się przed sądem sprawy traktuje wszystkich uczestników postępowania równorzędnie, nie stwarzając korzystniejszej sytuacji dla żadnej ze stron czy żadnemu z uczestników postępowania, w trakcie zarówno toczącej się przed sądem sprawy, jak i orzekania (bezstronność subiektywna) oraz jako niezależność sędziego polegająca na tym, że - jak stanowi art.178 ust. 1 i 3 Konstytucji RP - działa on wyłącznie na podstawie prawa, zgodnie ze swoim sumieniem i wewnętrznym przekonaniem (bezstronność obiektywna). Elementem zasady obiektywizmu jest też zakaz przyjmowania przez organ procesowy kierunkowego nastawienia do sprawy, dopasowywanie czynności procesowych do z góry przyjętego na wstępie wyniku lub oddalanie wniosków dowodowych jednej tylko strony, gdy dążą one do ustaleń sprzecznych z przyjętym na wstępie założeniem. Ale ocena materiału dowodowego z daniem wiary jednym z dowodów, nie stanowi naruszenia tej zasady (tak też: Sąd Najwyższy w postanowieniu z 9 sierpnia 2017r., II KK 206/17). Skarżący nie zdołał zatem wykazać, a Sąd odwoławczy nie stwierdza aby doszło w przedmiotowej sprawie do naruszenia przez sąd orzekający zasady obiektywizmu. Powołanie się na naruszenie art.4 kpk nie może zatem stanowić samodzielnego zarzutu apelacyjnego, lecz musi być poparte wskazaniem naruszenia przepisów gwarantujących przestrzeganie tej zasady. Identyczne stanowisko konsekwentnie prezentuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, wystarczy chociażby przywołać postanowienie z 3 października 2011r., V KK 112/11 w którym to wskazano: „ Przepis art. 4 k.p.k. stanowiący o jednej z generalnych zasad procesu karnego - o zasadzie obiektywizmu, nie może być samoistną podstawą zarzutów odwoławczych. Jest on wszak kierowany do organów prowadzących postępowanie karne i nakłada na nich obowiązek badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Realizacji tej zasady przez te organy służą konkretne przepisy ustawy karnej procesowej. Chcąc zarzucić tym organom nieprzestrzeganie tej zasady procesowej, należy w środku odwoławczym te przepisy powołać, jako przez nich nie respektowane. Brak tego rodzaju odniesień czyni zarzut obrazy tylko art. 4 k.p.k. bezzasadnym” (patrz też: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 18 maja 2023r., II AKa 47/23; postanowienia Sądu Najwyższego z: 11 stycznia 2023r. IV KK 530/22, 22 listopada 2022r. IV KK 445/22, 20 stycznia 2022r. III KK 161/22; z 28 grudnia 2021r. II KK 561/21, 21 listopada 2012r. IV KK 244/12, 20 listopada 2012r. V KK 92/12, 3 kwietnia 2012r. V KK 338/11; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 22 września 2022 II AKa 61/22; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 20 stycznia 2022r. II AKa 362/21, wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 26 czerwca 2013r. II AKa 181/13; B. Augustyniak, K. Eichstaedt, M. Kurowski, D. Świecki (red.), Kodeks postępowania karnego – komentarz, Warszawa 2013r., Tom I, s. 45; T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego – komentarz, Warszawa 2014r., Tom I, s. 60; P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek, Kodeks postępowania karnego – komentarz, Warszawa 2011r., Tom I, s. 58). Nie jest przy tym naruszeniem art.4 kpk stan będący rezultatem przeprowadzonego przez Sąd I instancji procesu dowodzenia, w wyniku którego dokonano selekcji zgromadzonego materiału dowodowego i oparto ustalenia faktyczne o dowody niekorzystne dla strony niezadowolonej z takiego stanu rzeczy. W przypadku zaistnienia przeciwstawnych dowodów, kreujących odmienne, czy wzajemnie wykluczające się stany faktyczne organ wymiaru sprawiedliwości nie jest wszak zobligowany do wyboru tej wersji, która jest korzystniejsza dla oskarżonego, a tego w istocie domagał się autor apelacji, prowadząc w zakresie omawianego zarzutu polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji. Jest to błędne rozumienie zasady określonej w art.4 kpk. Oznaczałoby to bowiem hołdowanie niedopuszczalnej w polskiej procedurze zasadzie legalnej oceny dowodów, zaś wymiar sprawiedliwości byłby ubogi, skoro opierałby się jedynie na zapewnieniach osoby nie przyznającej się do popełnienia zarzuconego mu czynu, a ignorował treść pozostałych przeprowadzonych w sprawie dowodów, logikę rozumowania na nich opartego i racjonalność wyciągniętych wniosków. Dlatego właśnie ustrojową prerogatywą sądów jest możliwość ustalania w granicach swobody ocen prawdy materialnej będącej pierwszorzędnym celem procesu karnego (art.2 § 2 kpk). Swobodna ocena dowodów ograniczona jest zaś jedynie powinnością przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia rozumowania, które doprowadziło skład orzekający do dokonanego wyboru. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy temu zadaniu w pełni sprostał. Analizując zarzut autora apelacji przez pryzmat powyżej przedstawionych uwag Sąd Apelacyjny – po zapoznaniu się z przebiegiem procesu oraz uzasadnieniem zaskarżonego orzeczenia - nie stwierdził, aby Sąd I instancji sprzeniewierzył się zasadzie obiektywizmu, to jest aby naruszył przepisy mające zapewnić jej realizację. W sporządzonym dokumencie sprawozdawczym szczegółowo przedstawił, jakim dowodom, w jakim zakresie i z jakich względów dał wiarę, bądź też wiarygodności tej odmówił.

Ad. I. d. Zarzuty nie są trafne. Z uwagi na fakt, że w odniesieniu do zarzutu obrazy art.7 kpk w zasadzie argumentacja skarżącego dotyczy jedynie dowodu z wyjaśnień oskarżonego, a było to już przedmiotem rozważań w niniejszym uzasadnieniu, Sąd II instancji do nich odwołuje się nie stwierdzając zaistnienia potrzeby ponownego przytaczania ich w tym miejscu.

Skarżący w pkt. I.d.i. zarzutów kwestionuje uznanie, że owa ilość jest „znaczną” w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Sąd Apelacyjny nie podziela tej wątpliwości. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem, „znaczna” ilość to ilość pozwalająca na odurzenie kilkudziesięciu osób. Oskarżonemu przypisano wewnątrzwspólnotowe nabycie m.in. 599,43 gram substancji psychotropowej 3-CMC. Biorąc pod uwagę opinię wydaną przez Instytut Ekspertyz Sądowych im. (...)(k.1223-1224 akt sprawy), na której oparł się Sąd Okręgowy (str.11 uzasadnienia wyroku), a której wiarygodności skarżący nie kwestionował oraz największą wskazaną w opinii dawkę tej substancji potrzebną do odurzenia jednej osoby (180 mg), daje to wartość 3.330 dawek, co pozwala na odurzenie nie kilkudziesięciu ale nawet kilku tysięcy osób. Oskarżonemu przypisano nadto dokonanie wewnątrzwspólnotowego nabycia 358,21 gram substancji psychotropowej 4-CMC. W odniesieniu do niej wskazany wyżej Instytut zaopiniował, że jej dawki odurzające to 30-300 mg. Biorąc zatem pod uwagę najkorzystniejszą dla oskarżonego wartość, tj. 300 mg, nabyta przez niego ilość wystarczy do odurzenia 1194 osób. Nie sposób uznać aby nie były to znaczne ilości w rozumieniu przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, nawet biorąc pod uwagę, że część konsumentów, w tym sam oskarżony, byłyby osobami uzależnionymi. Wskazać również godzi się, że sam oskarżony w swych wyjaśnieniach złożonych na etapie postępowania jurysdykcyjnego odnosząc się do odczytanych wyjaśnień z 18 listopada 2021r. podał, że myślał, że zarzucone mu przestępstwo z art.55 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii odnosi się do posiadania znacznej ilości substancji odurzających (k.828 akt sprawy). Nawet zatem jego wyjaśnienia, które w ocenie skarżącego są wiarygodne, świadczą o świadomości oskarżonego co do znacznej ilości narkotyków, których nabycie zostało mu przypisane w przedmiotowej sprawie.

Do kwestii wyjaśnień oskarżonego, w szczególności ich zmiennego charakteru (zarzut I.d.ii.) Sąd II instancji odwoływał się już w niniejszym uzasadnieniu i do poczynionych tam rozważań odsyła nie stwierdzając potrzeby ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Wskazać zatem jedynie należy, że o wartości dowodowej wyjaśnień oskarżonego nie przesądza czas ich złożenia. Sąd I instancji dostrzegł podkreślaną przez skarżącego zmianę wyjaśnień oskarżonego i zaprzeczenie prawdziwości depozycji złożonych w początkowej fazie postępowania i należycie się do niej odniósł (k.9-10 uzasadnienia wyroku) nie przekraczając przy tym dyrektyw swobodnej oceny dowodów określonych w art.7 kpk. Stanowcze zatem im zaprzeczanie na dalszym etapie procesu (str.3 apelacji) nie może samo w sobie skutkować uznaniem, że ocena ta jest dowolna.

O tym, że niezasługujące na akceptację są twierdzenia skarżącego, jakoby oskarżony nie miał świadomości pochodzenia nabywanych środków odurzających (pkt I.d.iii – I.d.vii), tj. że przysyłane mu były z Niderlandów, a zatem nie dokonał ich wewnątrzwspólnotowego nabycia, świadczą wyjaśnienia samego oskarżonego (k.21 akt sprawy), które podtrzymał (k.27, 49 akt sprawy), trafnie uznane przez Sąd Okręgowy za wiarygodne. Oskarżony wyjaśnił: „Wiedziałem, że paczka przyjdzie z Holandii bo wszystkie przychodziły z Holandii” (k.21 akt sprawy). Ostatnia część tej wypowiedzi stanowi podstawę do przyjęcia, że inkryminowane zachowanie oskarżonego nie dotyczyło jednorazowego nabycia. Za całkowicie dowolne, nie poparte jakąkolwiek argumentacją, a zatem niewiarygodne uznać należy – w ocenie Sądu Apelacyjnego – wyjaśnienia oskarżonego, w których podał, że dane co do znajdowania się na terenie Holandii sklepów, w których nabywał substancje objęte aktem oskarżenia w przedmiotowej sprawie były fikcyjne (k.826-829 akt sprawy). Stąd poddanie w wątpliwość tego ustalenia (pkt I.d.iv zarzutów) jest całkowicie chybione. Jednocześnie skarżący odwołując się do innego, poza odmiennymi wyjaśnieniami oskarżonego składanymi na dalszym etapie postępowania, materiału dowodowego żadnego konkretnego dowodu nie wskazał. W powyższym kontekście podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 427 § 2 kpk to po stronie obrońcy leży obowiązek wykazania, dlaczego nie zgadza się z zaskarżonym orzeczeniem, jak też przedstawienia rzeczowej w tym przedmiocie argumentacji. Kwestionowanie dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów i poczynionych na tej podstawie ustaleń faktycznych nie może ograniczyć się jedynie do bardzo ogólnych stwierdzeń. Skarżący jest podmiotem profesjonalnym świadczącym usługi prawne w tym obronę, toteż wymagania wobec niego przekraczają ogólne sformułowanie wątpliwości co do powziętej przez sąd decyzji procesowej, dla poparcia podniesionego zarzutu obrazy przepisów postępowania (patrz: wyroki Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 30 kwietnia 2025r. II AKa 366/24, 10 marca 2025r. II AKa 382/23). Biorąc pod uwagę wykazaną wyżej świadomość oskarżonego co do kraju skąd przysyłane były nabywane przez niego środki odurzające (Niderlandy), żadnego znaczenia dla przypisania mu popełnienia przestępstwa z art.55 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie mają wskazywane przez skarżącego (str.15, 19-20 apelacji) kwestie: czy oskarżony miał świadomość jaką trasę pokonywały wysyłane paczki, logistycznego ustaleniach ich transportu, znajomości z pośrednikami czy dostawcami (pkt I.d.v. zarzutów), czy sprzedający te środki byli obywatelami Polski czy też nie (pkt I.d.vi. zarzutów) i czy oskarżony znał te osoby (pkt I.d.vii. zarzutów). Bez znaczenia pozostaje również kwestia skąd te substancje pochodziły (str.15 apelacji). Dlatego też za całkowicie chybioną Sąd Apelacyjny uznaje argumentację sprowadzającą się do tego, że oskarżony nie wiedział skąd pochodzą te substancje. Istotne bowiem dla odpowiedzialności z art.55 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest to gdzie sprawca nabył te substancje. Jeżeli – jak w przedmiotowej sprawie - ustalono w oparciu o swobodnie ocenione dowody, że substancje te oskarżonemu zostały dostarczone z Królestwa Niderlandów, do oskarżony dokonał ich wewnątrzwspólnotowego nabycia niezależnie od tego gdzie doszło do ich wyprodukowania. Treść wyjaśnień oskarżonego (k.21,38-40 akt sprawy), w których podał, że wprawdzie sporadycznie ale jednak sprzedawał nabyte substancje innym osobom (świadkom: S. H., I. K. i M. F.) przeczy twierdzeniu skarżącego (str.4 apelacji) jakoby zamawiał je jedynie na własny użytek.

Ad. II. Zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych są całkowicie chybione. Na wstępie wskazać należy, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych może zostać skutecznie podniesiony wyłącznie wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada zasadom logicznego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, bądź jest rezultatem oceny obarczonej nieuprawnioną dowolnością. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych (por. wyroki: Sądu Apelacyjnego w Lublinie z: 27 lipca 2021r. II AKa 109/21, 30 grudnia 2019r. II AKa 55/19; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 22 kwietnia 2021r., II AKa 29/21; postanowienie Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 2008r., V KK 301/07; wyroki Sądu Najwyższego z: 10 maja 2005r. WA 10/05, 20 lutego 1975r. OSNPG 1975/9/84, 22 stycznia 1975r., OSNKW 1976/2/64). W realiach przedmiotowej sprawy poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne, w szczególności w odniesieniu do znamion przypisanego oskarżonemu w pkt. I wyroku przestępstwa, do którego odnosi się omawiany zarzut, jako oparte o ocenione w sposób swobodny, zgodny z dyrektywami określonymi w art.7 kpk zyskały pełną akceptację Sądu II instancji.

Ad. II. 1. Z gruntu chybionym argumentem na poparcie trafności wywiedzionej apelacji jest wskazanie, że oskarżony nie brał udziału w obrocie narkotykami. Przestępstwa takiego bowiem unormowanego w art.56 ustawy o przeciwdziałniu narkomanii ani nie zarzucono, ani nie przypisano oskarżonemu w przedmiotowej sprawie. Okoliczność, że sprzedawał on środki odurzające innym osobom pozyskując w ten sposób korzyści majątkowe wynika natomiast choćby z jego wyjaśnień uznanych trafnie przez Sąd Okręgowy za wiarygodne. Szerzej do tej kwestii odnosił się już Sąd Apelacyjny w niniejszym uzasadnieniu i do tych rozważań odsyła nie widząc potrzeby powtarzania ich w tym miejscu. Podnoszona w zakresie tego zarzutu dobra sytuacja majątkowa oskarżonego (str.4, 16 apelacji) żadną miarą nie przesądza o nietrafności ustaleń Sądu Okręgowego w tej kwestii.

Ad. II. 2. Zarzut ten opiera się na uznanych trafnie przez Sąd I instancji za niewiarygodne wyjaśnieniach oskarżonego, w których zaprzeczył świadomości tego skąd przysyłane były nabywane przez niego środki odurzające. Sąd II instancji odnosił się już do poczynionej przez Sąd I instancji oceny dowodów, na podstawie których doszło do poczynienia ustaleń w tym zakresie. Brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Należy zatem jedynie wskazać, że ustalenie co do świadomości tych okoliczności Sąd Okręgowy oparł o uznane za wiarygodne wyjaśnienia samego oskarżonego.

Ad. II. 3. Zarzut jest całkowicie chybiony. Ustalenie bowiem w zakresie ilości środków odurzających nabytych przez oskarżonego Sąd Okręgowy poczynił na podstawie jego wyjaśnień i to – co wymaga podkreślenia – złożonych również na tym etapie postępowania, kiedy nie przyznawał się do zarzucanych mu czynów. Nawet bowiem wówczas (k.648 akt sprawy) nie kwestionował posiadania substancji w określonych w zarzucie ilościach, a jedynie źródło ich pochodzenia i cel posiadania. Odwoływanie się zatem przez skarżącego do niezatrzymania przez organa ścigania wszystkich paczek oraz niesprawdzenia ich zawartości ani odbiorcy nie może przynieść oczekiwanego przez niego rezultatu.

Ad. II. 4. Zarzut nie jest trafny. W każdym bowiem przypadku doszło do popełnienia odmiennego przestępstwa. Oskarżonemu przypisano wewnątrzwspólnotowe nabycie określonej w pkt. I wyroku ilości substancji. Natomiast 100 gram przypisane mu w pkt. III wyroku w warunkach ciągu przestępstw to łączna ilość czterech przesyłek z substancją psychotropową 3-CMC nie będącą przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy, stąd kwalifikacji z art.62 ust.2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Potwierdzenia odbiorów tych przesyłek znajdują się w aktach sprawy i zostały wskazane jako dowody (str.3-5 uzasadnienia wyroku). Skarżący zdaje się zatem nie dostrzegać, że wewnątrzwspólnotowe nabycie środków odurzających (pkt I wyroku) to zarzut odmienny niż zarzuty 4-krotnego posiadania tych substancji, każdorazowo po 25 gram (ciąg przestępstw przypisany oskarżonemu w pkt. III wyroku). Łączy bowiem w jedno te dwie kwestie wskazując (str.16 apelacji), że paczki z 25 gramami substancji 3-CMC nie dostarczane były oskarżonemu przez przewoźników holenderskich. Sąd Okręgowy tymczasem jednoznacznie ustalił, że owe 4 paczki z 25 gramami substancji 3-CMC zostały mu dostarczone z terenu Polski, ze sklepu internetowego (...) (str.2-4 uzasadnienia wyroku).

Ad. II. 5. Nadużyciem ze strony skarżącego jest twierdzenie, że Sąd Okręgowy uznał aby zapłata w kryptowalutach świadczyła o zamiarze oskarżonego i świadomości jego niezgodnego z prawem działania. Sąd bowiem jedynie stwierdził fakt, że za zakupy substancji zabronionych z Niderlandów oskarżony płacił kryptowalutami (str.13 uzasadnienia wyroku). Zarzut ten zatem nie może zostać uznany za trafny.

Ad. II. 6. Zarzut jest z gruntu chybiony. Skarżący bowiem odwołuje się w nim do przepisu art.62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, choć przedmiotem zarzutu jest czyn przypisany oskarżonemu w pkt. I wyroku, tj. czyn z art.55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, co zostało wyraźnie wskazane na str.1 i 5 apelacji. Nie sposób zatem stwierdzić, a co za tym idzie – ocenić, do którego ze środków odurzających, o których mowa w zaskarżonym orzeczeniu odnosi się argument o ilości potrzebnej do odurzenia jednej osoby.

Ad. II. 7. Zarzut jest całkowicie chybiony. Na wstępie wskazać należy, że czynnikiem wpływającym ograniczająco na wzrost przestępczości jest w głównej mierze przekonanie potencjalnych sprawców o nieuchronności ich ujęcia i wymierzenia im odpowiednich kar. Kara to środek przymusu państwowego wyrażający potępienie zarówno popełnionego czynu, jak i jego sprawcy, stosowany przez Sąd, a więc organ państwowy o konstytucyjnie zagwarantowanej niezawisłości, w regulowanym przez prawo karne postępowaniu, w którym zapewnione są prawa osoby postawionej w stan oskarżenia (w tym możliwość obrony) i zapewniona jest bezstronność rozstrzygnięć (nulla poena sine iudicio). Kara jest zatem „osobistą dolegliwością ponoszoną przez sprawcę jako odpłata za popełnione przestępstwo, wyrażająca potępienie popełnionego przez niego czynu i wymierzaną w imieniu państwa przez sąd” (tak: L. Gardocki, Prawo karne, wyd. 3, Warszawa 1998, s. 277). Wyrazem aktualnej filozofii karania jest systematyka obecnie obowiązującego Kodeksu karnego, a jej istota w największym skrócie ująć można następująco: „traktuj karę jako środek ostateczny (ultima ratio) i bacz, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, a po surowszy środek represji karnej sięgaj tylko wtedy, gdy za pomocą łagodniejszego nie da się osiągnąć w stosunku do sprawcy przestępstwa zapobiegawczych i wychowawczych celów kary bądź zadośćuczynić należycie potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa” (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 5 lipca 2019r., II AKa 178/19). Kara pozbawienia wolności powinna kształtować społecznie pożądaną postawę skazanego, a zwłaszcza wdrażać go do poszanowania zasad współżycia społecznego oraz do przestrzegania porządku prawnego, i tym samym przeciwdziałać powrotowi do przestępstwa. Cechą konstytutywną kary jest dolegliwość, która - jak wskazuje W. Wróbel - wykracza poza ramy niezbędne dla celów restytucyjnych, zabezpieczających czy egzekucyjnych i to jest w istocie podstawowe kryterium jej identyfikacji. Ta cecha jest też cechą konstytutywną całego systemu odpowiedzialności karnej, w tym sensie, że jest jego elementarnym wyróżnikiem. Jednocześnie z pojęciem kary wiąże się element potępienia (patrz: P. Burzyński, Rozdział 1 Założenia dogmatyczne, siatka pojęciowa, metoda badawcza [w:] Ustawowe określenie sankcji karnej, Warszawa 2008 oraz cytowany tam: W. Wróbel, Zmiana normatywna i zasady intertemporalne w prawie karnym, Zakamycze 2003). W ocenie Sądu Apelacyjnego te zasadnicze cele kary spełniają kary jednostkowe i kara łączna orzeczone wobec oskarżonego D. S.. Sąd Apelacyjny pragnie jednak zaznaczyć, że nie chodzi tu o prewencję generalną negatywną (odstraszanie). Jednostkowy akt wymiaru sankcji karnej nie może być działaniem ukierunkowanym na odstraszenie innych od popełnienia czynu zabronionego, gdzie jednostka sprowadzona byłaby do przedmiotu działania państwa. Pozytywna prewencja generalna, którą nakazuje uwzględnić art.53 § 1 kk, koncentruje się wokół kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przez informowanie o katalogu czynów zabronionych i karach wymierzanych za ich naruszenie. Obejmuje ona również informowanie o skuteczności działania aparatu państwowego. Realizuje ponadto cel sprawiedliwościowy kary przez pokazanie, że każdy sprawca ponosi karę w granicach swej winy. Za pomocą pozytywnej prewencji ogólnej realizować należy również cel w postaci wzbudzenia szacunku dla prawnie chronionych dóbr i przekonania o ich nienaruszalności. Karą współmierną i dającą zarazem zadośćuczynienie społecznemu poczuciu sprawiedliwości jest tylko taka kara, która uwzględnia wszystkie dyrektywy jej wymiaru, a w szczególności zawarte w art.53 § 1 kk. Przepis ten określa cztery ogólne dyrektywy wymiaru kary.

Pierwszą z nich jest dyrektywa winy - Sąd przy wymiarze kary zobowiązany jest baczyć, aby jej dolegliwość „nie przekraczała stopnia winy”. Stopień winy wyznacza górną granicę dolegliwości związanej z wymierzeniem kary. Nie można, zatem orzec kary, której dolegliwość przekraczałaby stopień winy, chociażby za takim orzeczeniem przemawiały inne dyrektywy, np. prewencji ogólnej czy indywidualnej. Wina pełni w tym ujęciu, funkcję limitującą - wyznaczając górną granicę konkretnej kary. Sąd Okręgowy trafnie uwzględnił w swoich rozważaniach kwestię oskarżonemu winy w odniesieniu do przypisanych mu czynów. Wynika z nich jednoznacznie, że nie znalazł żadnych okoliczności, które wyłączałyby winę lub ograniczały jej stopień i ocenę tę należy podzielić.

Kolejną dyrektywą sądowego wymiaru kary wymienioną w art.53 § 1 kk jest uwzględnienie stopnia społecznej szkodliwości czynu. Na ocenę zaś stopnia społecznej szkodliwości wpływają okoliczności wymienione w art.115 § 2 kk i są to okoliczności przedmiotowe (do nich należą: rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar grożącej lub wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności działania, waga naruszonych obowiązków) oraz podmiotowe (tj. postać zamiaru, motywacja), jednakże wszystkie związane są z czynem sprawcy. Motywacja i postać zamiaru, mają również wpływ na stopień winy. Natomiast na stopień społecznej szkodliwości czynu nie mają wpływu - jak wynika to z treści art.115 § 2 kk - okoliczności dotyczące sprawcy niezwiązane z czynem przestępczym. Dyrektywa stopnia społecznej szkodliwości ma sprzyjać wymierzeniu kary sprawiedliwej i powinna nie tylko wyznaczyć górny pułap kary współmiernej do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, ale i przeciwdziałać wymierzeniu kary zbyt łagodnej w przypadku znacznej społecznej szkodliwości czynu. Sąd Okręgowy wskazał w treści uzasadnienia jak ocenił stopień społecznej szkodliwości czynów, trafnie uznając go za wysoki (str.20 uzasadnienia wyroku).

Trzecią dyrektywą sądowego wymiaru kary jest dyrektywa prewencji indywidualnej, tj. uwzględnienie celów zapobiegawczych, które ma kara osiągnąć w stosunku do sprawcy. Kara wymierzona zgodnie z dyrektywą prewencji indywidualnej powinna osiągnąć cel zapobiegawczy, a zatem zapobiec popełnieniu w przyszłości przestępstwa przez sprawcę.

Ostatnią dyrektywą sądowego wymiaru kary jest prewencja ogólna, tj. „kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa”. Jest to dyrektywa pozytywnej prewencji ogólnej, która nie może być pojmowana wyłącznie jako odstraszanie społeczeństwa, a więc wymierzanie konkretnemu sprawcy surowej kary, nawet ponad stopień winy. Tylko, bowiem kara sprawiedliwa, współmierna do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, a przy tym wymierzona w granicach winy sprawcy, może mieć pozytywny wpływ na społeczeństwo, budzić aprobatę dla wymierzonych kar oraz zaufanie do wymiaru sprawiedliwości - i w ten sposób stwarzać warunki do umacniania, i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Orzeczone kary mają bowiem za zadanie wzbudzenie w społeczeństwie przekonania o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra.

Innymi słowy, orzekana kara tylko wówczas osiągnie stawiane przed nią cele, w tym cel w zakresie prewencji ogólnej oraz indywidualnej, gdy zostanie ona ukształtowana zgodnie z tzw. dyrektywą sprawiedliwościową, która nakazuje w ramach sędziowskiego uznania wymierzyć karę proporcjonalną do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu. Nie pozwala ona sędziemu na wymierzenie kary poniżej stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Nie pozwala również na wymierzenie kary powyżej tych kryteriów. Ponadto podkreślenia wymaga to, że celem kary w ramach prewencji ogólnej jest nie tylko odstraszenie potencjalnych sprawców najcięższych przestępstw, ale przede wszystkim przyjmowanie za własne norm prawa karnego przez społeczeństwo, budowanie zaufania do działalności wymiaru sprawiedliwości, które jest wynikiem tego, że obywatele dostrzegają, że w państwie w ostatecznym rozrachunku zwycięża prawo, a sprawca przestępstwa nie uniknie odpowiedzialności oraz kształtowanie świadomości zadośćuczynienia poczuciu sprawiedliwości społecznej, wynikające z tego, że każdy sprawca jest karany w granicach swojej winy. Stąd też kara nie może być postrzegana, jako jedynie forma odwetu (odpłaty sprawcy za popełniony przez niego czyn), czy też w kategoriach narzędzia mającego odstraszać i w ten sposób powstrzymywać przed popełnieniem czynu zabronionego prawem. Musi uwzględniać sposób działania sprawcy, stopień winy oraz stopień społecznej szkodliwości czynu, jego właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, jak też zachowanie po jego dokonaniu, aby można było uznać ją za sprawiedliwą oraz karę, która spełni stawiane przed nią cele wychowawcze oraz zapobiegawcze (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 5 lipca 2019r., II AKa 178/19). Przenosząc te rozważania natury ogólne na realia rozpoznawanej sprawy, nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, że jedna z okoliczności uznanych przez Sąd Okręgowy za łagodzącą przy wymiarze kary, tj. podjęcie przez oskarżonego terapii uzależnień winna skutkować obniżeniem orzeczonej wobec niego kary. Nie ma racji skarżący twierdząc (str.18-19 apelacji) jakoby Sąd Okręgowy pominął przy wymiarze kary sposób życia oskarżonego przed popełnieniem przypisanych mu przestępstw, tj. jego ustabilizowany tryb oraz uprzednią niekaralność. Sąd I instancji poczytał również te okoliczności jako łagodzące przy wymiarze kary (str.20 uzasadnienia wyroku); nadto także przyznanie się do winy w postępowaniu przygotowawczym oraz złożenie wyjaśnień umożliwiających poczynienie ustaleń faktycznych i przydał tym okolicznościom należytą wagę. Skarżący podnosząc, że Sąd Okręgowy „nie uwzględnił szeregu okoliczności łagodzących występujących w przedmiotowej sprawie” (str.19 apelacji), żadnej z tych okoliczności nie wskazał. Nie sposób bowiem za mający taki charakter uznać argumentu izolacji dzieci od ojca i konieczności podjęcia pracy zarobkowej przez partnerkę oskarżonego i matkę jego dzieci. Jest to bowiem naturalna konsekwencja osadzenia w zakładzie karnym celem odbycia orzeczonej kary pozbawienia wolności będąca skutkiem popełnienia przestępstw. Skarżący nadto całkowicie pomija istnienie okoliczności obciążających trafnie wskazanych przez Sąd I instancji (str. 20 uzasadnienia wyroku). W szczególności trafnie Sąd Okręgowy uznał, że wiek oskarżonego stanowi okoliczność obciążającą przy wymiarze kary, gdyż osoba w wieku (...) lat, wykonująca pracę zarobkową, posiadająca partnerkę i dzieci posiada wystarczające doświadczenie życiowe pozwalające na dostrzeżenie sprzecznego z prawem charakteru podejmowanych czynności. Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie podziela wyrażony przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu pogląd, że oceniając współmierność kary w relacji do dyrektyw i okoliczności wyznaczających jej wymiar nie wolno zapominać, że przepis art.53 § 1 kk pozostawia wymiar kary sędziowskiemu uznaniu, nakazując, aby mieściła się ona w granicach przewidzianych przez ustawę. Przy ocenie wymiaru orzeczonej kary nie można zatem nie uwzględniać granic, w jakich kara za dane przestępstwo może być orzeczona i w jakich niejako „proporcjach” pozostaje kara orzeczona względem granic pozostawionych sędziowskiemu uznaniu. Tym samym stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo uznać należy, za czynnik mający niebagatelne znaczenie przy całościowej ocenie, czy konkretna kara jest za wysoka (por: wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 13 grudnia 2017r., II AKa 359/17). Sąd odwoławczy dostrzega, że najniższa możliwa do orzeczenia w niniejszej sprawie za czyn przypisany oskarżonemu w pkt. I zaskarżonego orzeczenia kara pozbawienia wolności, mając na uwadze art.4 § 1 kk wynosiła 3, a najwyższa - 15 lat. Ustawodawca zatem zakreślił poprzez te górną granicę zagrożenia stopień szkodliwości społecznej na bardzo wysokim poziomie. Jak słusznie wskazuje K. Buchała, "typ przestępstwa jest sformalizowaniem ujemnej treści społecznej czynu niepożądanego z punktu widzenia interesów zorganizowanego w państwo społeczeństwa, a sankcja karna w zasadzie odzwierciedleniem tej treści przeliczonym na dolegliwość" (tak w: P. Burzyński, Rozdział 4 Przykładowe modele sankcji karnych w polskim porządku prawnym na podstawie analizy kodeksu karnego [w:] Ustawowe określenie sankcji karnej, Warszawa 2008.” powołując się na K. Buchała, Prawo karne, wyd. 2, Warszawa 1989, s. 517).

Mając powyższe na uwadze – w ocenie Sądu Apelacyjnego – nie sposób uznać aby orzeczona wobec oskarżonego kara 4 lat pozbawienia wolności, a zatem w niewielkim stopniu przekraczająca minimalny próg ustawowy mogła ulec złagodzeniu. Skutecznego argumentu za złagodzeniem kary nie może stanowić odwoływanie się do tego, że pobyt w zakładzie karnym nie będzie sprzyjał resocjalizacji oskarżonego, a po odbyciu kary w warunkach izolacji penitencjarnej pozytywna prognoza kryminologiczna oskarżonego „bliska będzie zeru” (str.19 apelacji). Pójście bowiem tokiem rozumowania skarżącego doprowadzić by musiało do wniosku, że im bardziej zdemoralizowany sprawca, tym łagodniejsza kara winna zostać wobec niego orzeczona, najlepiej o charakterze wolnościowym aby nie pogłębiać jego demoralizacji poprzez pobyt w zakładzie karnym. Byłoby to rozumowanie absurdalne, całkowicie sprzeczne z logiką i sądowymi dyrektywami wymiaru kary.

Co do czynu II.

Ad. I. a. Zarzut jest całkowicie chybiony. Na wstępie Sąd Apelacyjny odwołuje się do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu uwag natury ogólnej odnoszących się do zasady in dubio pro reo unormowanej w przepisie art.5 § 2 kpk, gdyż zachowują one pełną aktualność w omawianym zarzucie i brak jest podstaw do przytaczania ich w tym miejscu. Ponownie jedynie podkreślić należy, że wątpliwości o jakich mowa w tym przepisie to wątpliwości sądu, a nie strony która odmiennie niż sąd ocenia wiarygodność określonych dowodów. Nadto Sąd orzekający czyniąc ustalenia faktyczne nie ma obowiązku oparcia się na dowodach najbardziej korzystnych dla oskarżonego. Z treści zarzutu jednoznacznie wynika, że skarżący ponownie kwestionuje dokonaną przez Sąd I instancji ocenę wiarygodności dowodu w postaci wyjaśnień oskarżonego. Tymczasem zarzut apelacji nie powinien dotyczyć łącznego naruszenia przepisów art.7 kpk i art.5 § 2 kpk. Jeżeli bowiem skarżący kwestionuje ocenę dowodów co do ich wiarygodności, to takiej sytuacji nie dotyczy art.5 § 2 kpk lecz art.7 kpk. Natomiast gdy skarżący podważa prawidłowość ustaleń faktycznych – w sytuacji gdy sąd powziął wątpliwość ale rozstrzygnął jej na niekorzyść oskarżonego albo gdy takich wątpliwości nie miał, choć powinien je mieć, skoro po dokonaniu oceny dowodów nie miał podstaw do odrzucenia korzystnej dla oskarżonego wersji zdarzenia – to wówczas należy postawić zarzut naruszenia art.5 § 2 kpk. Jeżeli natomiast pewne ustalenia faktyczne zależne są np. od dania wiary lub odmówienia jej wyjaśnieniom oskarżonego to nie można mówić o naruszenia art.5 § 2 kpk, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania przez sąd w granicach sędziowskiej swobodnej oceny dowodów (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z 11 października 2002r., V KKN 251/01).

Ad. I.b. Zarzut jest chybiony. Również i w jego zakresie Sąd Apelacyjny odwołuje się do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu rozważań natury ogólnej dotyczących obrazy art.7 kpk, gdyż zachowują pełną aktualność w odniesieniu do omawianego zarzutu i brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Na wstępie ponowie także wskazać należy, że depozycje podejrzanego/oskarżonego to „wyjaśnienia”, nie zaś „zeznania” (str.5 apelacji). Wskazać jedynie ponownie należy, że wyjaśnienia podejrzanego/oskarżonego podlegają swobodnej ocenie Sądu jak każdy inny dowód. Argumentacja przestawiona w tym zakresie przez skarżącego (str.6, 13-14 apelacji) jest całkowicie nieprzekonująca. Do tych treści odnosił się również Sąd Okręgowy i jego rozważania w tym zakresie (str.9-10 zyskały pełną akceptację Sądu II instancji). Brak odniesienia się przez skarżącego do przedstawionej tam argumentacji zwalnia Sąd odwoławczy od konieczności czynienia szerszych rozważań w tym zakresie i pozwala na odwołanie się do wskazanych rozważań Sądu I instancji, które w pełni podziela. Jak już bowiem wskazano w niniejszym uzasadnieniu, dokonanie przez Sąd I instancji wszechstronnej oceny wszystkich istotnych okoliczności, tak w zakresie ustaleń faktycznych, jak i argumentacji prawnej, co wynika z uzasadnienia wyroku, uprawnia Sąd odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w tym zakresie do odesłania do tej argumentacji bez narażenia się na zarzut obrazy art.433 § 2 kpk.

Ad. I. c. Zarzut nie jest trafny. Również i w jego zakresie Sąd Apelacyjny odwołuje się do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu rozważań natury ogólnej dotyczących obrazy art.4 kpk, gdyż zachowują pełną aktualność w odniesieniu do omawianego zarzutu i brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Ponownie również jednak godzi się wskazać, że nie jest naruszeniem art.4 kpk stan będący rezultatem przeprowadzonego przez Sąd I instancji procesu dowodzenia, w wyniku którego dokonano selekcji zgromadzonego materiału dowodowego i oparto ustalenia faktyczne o dowody niekorzystne dla strony niezadowolonej z takiego stanu rzeczy.

Ad. I. d. Zarzut nie jest trafny. Również i w jego zakresie Sąd Apelacyjny odwołuje się do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu rozważań natury ogólnej dotyczących obrazy art.7 kpk, art.424 § 1 pkt 1 kpk i art.410 kpk, gdyż zachowują pełną aktualność w odniesieniu do omawianego zarzutu i brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść wskazanie (str.18 apelacji), że oskarżony udzielił wymienionym w pkt. II zaskarżonego wyroku osobom substancji psychotropowej w cenie w jakiej nabył ją, a zatem – zdaniem skarżącego – nie można przypisać mu działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Podkreślenia bowiem wymaga, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, korzyścią majątkową w znaczeniu znamienia określonych przestępstw jest przychód pieniężny. Nie uwzględnia się tu wydatków związanych z uzyskaniem tego rodzaju korzyści, gdyż korzyść nie może być rozumiana tylko jako osiągnięty zysk, czyli nadwyżka wpływów nad wydatkami. Nie stosuje się bowiem kryteriów analogicznych do działalności gospodarczej, gdyż mamy tu do czynienia z działalnością bezprawną, do której tego rodzaju kryteria nie mogą mieć zastosowania (tak: Sąd Najwyższy w postanowieniu z 19 grudnia 2023r., IV KK 489/23; podobnie również: Sąd Najwyższy w postanowieniu z 9 marca 2022r., II KK 570/21; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 17 listopada 2021r., II AKa 192/21; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 22 lipca 2021r., II AKa 333/20; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 14 maja 2021r., II AKa 368/20; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 24 marca 2020r., II AKa 206/19; wyrok Sądu Najwyższego z 26 września 2019r., V KK 515/18). Oskarżony zatem działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, skoro za udzielone substancje psychotropowe uzyskał od ich nabywców zapłatę; czego skarżący nota bene nie kwestionuje (str.6, 18 apelacji). W zakresie tego czynu skarżący popada w wewnętrzną sprzeczność. Jak wyżej bowiem wskazano - nie przeczy, że oskarżony udzielił swoim znajomym substancji narkotycznych, ale jednocześnie podnosi, że oskarżony nigdy nie przyczynił się do tego, by udostępniać je osobom trzecim (str.20 apelacji).

Ad. II. 1. Zarzut jest z gruntu chybiony, gdyż odnosi się do ustalenia, którego Sąd Okręgowy nie poczynił. Potwierdzenia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie znajduje bowiem twierdzenie skarżącego jakoby Sąd Okręgowy ustalił, że „sytuacja majątkowa oskarżonego uzasadniała znalezienie dodatkowego źródła dochodu, którym miało się stać nabywanie środków odurzających z zagranicy oraz dalsze ich udostępnianie osobom trzecim za odpowiednim wynagrodzeniem” (str.6 apelacji). Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że podnoszona, ponownie, również w zakresie tego zarzutu dobra sytuacja majątkowa oskarżonego żadną miarą nie przesądza o nietrafności ustaleń Sądu Okręgowego w kwestii jego winy, w szczególności w zakresie czynu przypisanego mu w pkt. II wyroku, do którego odnosi się omawiany zarzut. W realiach przedmiotowej sprawy poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne, w szczególności w odniesieniu do znamion przypisanego oskarżonemu w pkt. II wyroku przestępstwa, do którego odnosi się omawiany zarzut, jako oparte o ocenione w sposób swobodny, zgodny z dyrektywami określonymi w art.7 kpk zyskały pełną akceptację Sądu II instancji.

Co do czynu III-VI.

Ad. I. a. Zarzut jest chybiony. W uwagi na fakt, że jest w całości powtórzeniem treści zarzutów podniesionych w pkt. I. a. apelacji co do czynu z pkt. I i w pkt. I. a. apelacji co do czynu z pkt. II, Sąd II instancji odwołuje się do poczynionych już w jego zakresie rozważań nie stwierdzając podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Wskazać zatem jedynie należy, że również w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. III wyroku (obejmującym czyny zarzucone oskarżonemu w pkt. III, IV, V i VI aktu oskarżenia) nie doszło do obrazy art.5 § 2 kpk.

Ad. I. b. Zarzut jest z gruntu chybiony. Nie dość bowiem, że również jest w całości powtórzeniem treści zarzutu podniesionego w pkt. I. b. apelacji co do czynu z pkt. I oraz w pkt. I. b. apelacji co do czynu z pkt. II, do którego Sąd II instancji odnosił się już i odwołuje się w tym miejscu do poczynionych już rozważań nie stwierdzając podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu, to nadto, a przede wszystkim nie odpowiada realiom sprawy. Oskarżony bowiem nie tylko w toku postępowania przygotowawczego ale również, w toku postępowania jurysdykcyjnego przyznał się (podkreślenie SA) do posiadania narkotyków z zarzutów w pkt. 3, 4, 5, 6 (k.826 akt sprawy). Podniesienie tego zarzutu świadczy zatem – w ocenie Sądu Apelacyjnego – o bezrefleksyjnym powtarzaniu tego samego zarzutu w odniesieniu do wszystkich przypisanych oskarżonemu czynów bez zweryfikowania czy ma on od odniesienie do realiów określonej części wyroku. Wobec powyższego argumentacja przedstawiona na poparcie tego zarzutu (str.16 apelacji) odwołująca się do zmiany wyjaśnień jest całkowicie chybiona. Na marginesie zatem jedynie, ponownie wskazać należy, że depozycje oskarżonego to „wyjaśnienia”, nie zaś, jak po raz kolejny wskazał skarżący, „zeznania” (str.7, apelacji).

Ad. I. c. Również i ten zarzut jest z gruntu chybiony i stanowi w całości powtórzenie treści zarzutu podniesionego w pkt. I. b. apelacji co do czynu z pkt. I oraz w pkt. I. b. apelacji co do czynu z pkt II, do którego Sąd II instancji odnosił się już i odwołuje się w tym miejscu do poczynionych już rozważań nie stwierdzając podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu, to nadto, a przede wszystkim nie odpowiada realiom sprawy. Jak już bowiem, wyżej wskazano, oskarżony w toku całego postępowania, tak przygotowawczego, jak i jurysdykcyjnego, przyznawał się do posiadania narkotyków o jakich mowa w pkt. III zaskarżonego wyroku.

Ad. I d. Jest to kolejny, z gruntu chybiony zarzut. Nie sposób inaczej niż bezrefleksyjne powtarzanie tych samych zarzutów w kolejnych częściach apelacji odnoszących się do kolejnych przypisanych oskarżonemu czynów nazwać sposobu formułowania środka odwoławczego przez skarżącego, który wszak jest podmiotem profesjonalnie świadczącym usługi prawne, w tym obronę. Zarzut bowiem w jakimkolwiek stopniu nie przystaje do realiów czynu, do którego – w zamiarze skarżącego – ma się odnosić. Obrońca oskarżonego bowiem wskazuje w nim na ustalenia dotyczące udzielania substancji psychotropowej S. F. i I. K., podczas gdy w pkt. III zaskarżonego wyroku, którego dotyczy omawiana część apelacji przypisano D. S. posiadanie (podkreślenie SA) substancji psychotropowej (art.62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii), nie zaś jej udzielanie (podkreślenie SA), o czym orzeczono w pkt. II wyroku, do zarzutów dotyczących którego Sąd Apelacyjny odnosił się już w niniejszym uzasadnieniu.

Ad. II. 1. Zarzut jest z gruntu chybiony. Nie odnosi się bowiem do czynu będącego przedmiotem omawianych zarzutów (posiadanie narkotyków – pkt III wyroku), gdyż argumentacja dotycząca sytuacji majątkowej oskarżonego (str.8 apelacji) odwołuje się do nabywania środków odurzających z zagranicy (to dotyczy pkt. I zaskarżonego wyroku), czy też udzielania ich w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (pkt II wyroku).

Ad. II. 2., 3. Zarzuty nie są trafne. Całkowicie chybionym jest bowiem wskazywanie na to, że ilość środka odurzającego wystarczająca do odurzenia jednej osoby określona została na 0,02g (str.9, 17 apelacji). Sąd bowiem w tym zakresie odniósł się do niekwestionowanej przez skarżącego opinii z Instytutu Ekspertyz Sądowych im. (...) uznając, że 25 gram substancji 3-CMC stanowi 138 porcji konsumpcyjnych (str.18 uzasadnienia wyroku). Jest to zgodne z treścią tej opinii, w której uznano, że dawka odurzająca to od 20 do 180 miligramów substancji 3-CMC. Biorąc zatem pod uwagę wariant najkorzystniejszy dla oskarżonego, tj. 180 miligramów., 25 gram tej substancji stanowi 138 jej porcji konsumpcyjnych. Jest to, biorąc pod uwagę poczynione już w niniejszym uzasadnieniu rozważania, znaczna ilość. Oskarżonemu przypisano w pkt. III zaskarżonego wyroku ciąg przestępstw, na który składają się 4 czyny, a każdy z nich dotyczy posiadania 25 gram substancji 3-CMC, czyli łącznie 100 gram. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej wnioski opinii Instytutu Ekspertyz Sądowych im. (...), stanowi to 552 porcje konsumpcyjne. Nawet zatem biorąc pod uwagę twierdzenia skarżącego (str.17 apelacji), że osoby uzależnione, do których zalicza się oskarżony potrzebują do odurzenia więcej niż jedną porcję konsumpcyjną, przy jednoczesnym uznaniu w ślad za utrwalonym orzecznictwem, że „znaczna ilość” to ilość pozwalająca na odurzenie kilkudziesięciu osób, znamię to spełnia ilość substancji 3-CMC, której posiadanie przypisano oskarżonemu.

Reasumując – nie doszło zatem do przyjęcia przez Sąd Okręgowy błędnej kwalifikacji czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. III zaskarżonego wyroku.

Wnioski

uniewinnienie oskarżonego D. S. od zarzucanego mu czynu z pkt I,

uniewinnienie oskarżonego D. S. od zarzucanego mu czynu z pkt II,

zmiana zaskarżonego wyroku w pkt III- VI poprzez zmianę kwalifikacji prawnej czynu jako wypełniającego znamiona z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz orzeczenie kary w wysokości 6 miesięcy pozbawienia wolności.

względnie:

• uchylenie przedmiotowego wyroku oraz przekazanie do rozpoznania sprawy ponownie przez Sąd I instancji.

☐ zasadne

☐ częściowo zasadne

☐ niezasadne

Zwięźle o powodach uznania wniosków za zasadne, częściowo zasadne albo niezasadne.

Ad. tiret pierwsze, drugie i trzecie. Nietrafność zarzutów apelacyjnych.

Ad. tiret czwarte. Brak jest podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosek o charakterze kasatoryjnym nie jest zasadny wobec niezasadności podniesionych zarzutów. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że wniosek ten nie został w żaden sposób umotywowany. Podkreślenia tymczasem wymaga, że zgodnie z aktualnym oraz mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie brzmieniem przepisu art.437 § 2 kpk, uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art.439 § 1 kpk (skarżący nie podniósł takiego zarzutu, a Sąd odwoławczy nie stwierdza zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej) i art.454 kpk (nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie) lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości (skarżący nie wskazał okoliczności świadczących o takiej potrzebie a Sąd odwoławczy nie stwierdza ich zaistnienia).

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Nie dotyczy.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Nie dotyczy.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

11.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Nie dotyczy.

15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Nie dotyczy.

Zwięźle o powodach zmiany

Nie dotyczy.

15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

Nie dotyczy.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Nie dotyczy.

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Nie dotyczy.

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

Nie dotyczy.

4.1.

Nie dotyczy.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Nie dotyczy.

15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Nie dotyczy.

15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Nie dotyczy.

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II. 

Na mocy przepisu art.626 § 1 kpk, art. 1, art.2 ust.1 pkt 5, art.3 ust.1, art.6 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawcach karnych Sąd Apelacyjny zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 8.400 zł. tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze oraz obciążył go wydatkami tego postępowania. Brak jest bowiem podstaw do zwolnienia go od obowiązku ich ponoszenia.

7.  PODPISy

Ca

Kolejny numer załącznika

1.

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wina, kara

11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana