Wyrok z 4 czerwca 2025, sygn. I ACa 1721/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 czerwca 2025 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: SSA Grzegorz Krężołek

Protokolant: Grzegorz Polak

po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2025 r. w Krakowie

na rozprawie sprawy

z powództwa C. S.

przeciwko M. S. (1)

o rozwód

na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia
22 marca 2023r.,

sygn. akt: XI C 3848/21

oddala apelację.

Sygn. akt : I ACa 1721/23

UZASADNIENIE

Na wstępie należy wskazać , iż zgodnie z treścią art. 327 ¹ § 2 kpc w zw. z art. 391 §1kpc., pisemne motywy rozstrzygnięcia mają zachowywać zwięzłość.

Odwołując się do tej reguły, Sąd Apelacyjny uzasadniając wydany wyrok, przedstawi tylko kluczowe elementy faktyczne oraz dotyczące oceny prawnej roszczeń stron wznoszących ostatecznie zgodnie o rozwiązanie małżeństwa , zawartego w dniu 14 kwietnia 1984r ,a różniących się pomiędzy sobą w zakresie winy współmałżonka w rozkładzie pożycia stron oraz obowiązku po stronie powoda spełniania na rzecz byłej żony świadczeń o charakterze alimentacyjnym , w kwotach po 1600 złotych miesięcznie , po przeprowadzeniu postępowania rozpoznawczego ,podzielając stanowisko pozwanej M. S. (1),

Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 22 marca 2023r:

- rozwiązał przez rozwód małżeństwo powoda C. S. i pozwanej M. S. (1), zawarte w dniu 14 kwietnia 1984 roku w C. i zarejestrowane w Urzędzie Stanu Cywilnego w C. nr. (...) – z winy powoda C. S. [ pkt I ] ;

-zasądził od powoda C. S. na rzecz pozwanej M. S. (1), tytułem alimentów kwotę po 1600 złotych miesięcznie, płatną poczynając od prawomocności wyroku do dnia 10 każdego następującego po sobie miesiąca z góry z ustawowymi odsetkami na wypadek opóźnienia w płatności, którejkolwiek z rat w terminie do rąk pozwanej M. S. (1) [ pkt II] ;

- nie rozstrzygał o sposobie korzystania przez strony z mieszkania[ pkt III] oraz

- nakazał ściągnąć od powoda C. S. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Krakowie , kwotę 1000 złotych, tytułem opłaty sądowej , obciążając powoda pozostałymi kosztami procesu.

Sąd ustalił następujące fakty istotne dla rozstrzygnięcia :

Strony zawarły związek małżeński w dniu 14 kwietnia1984 r. przed kierownikiem Urzędu Stanu Cywilnego w C..

Z ich związku pochodzą dwie pełnoletnie córki M. S. (2) oraz N. S., zamieszkałe na Islandii , przy czym starsza z nich – M. -mieszka w tej miejscowości co ojciec a N. razem z nim w tym samym domu.

Matka ma bliższe relacje z N., która utrzymuje bieżący kontakt przez wizyty córki dwa razy w roku. To ona wspomaga matkę finansowo i rzeczowo . np. kupiła jej perukę, , niezbędną przy chorobie matki, w sytuacji , gdy powód nie zareagował na prośbę o jej nabycie.

Początkowo pożycie stron układało się prawidłowo. Małżonkowie przez długi czas zamieszkiwali wraz z córkami N. i M. we wspólnym mieszkaniu w C.. Powód zajmował się pracą zawodową, a pozwana zawsze zajmowała się domem.

Z czasem w małżeństwie pojawiły się konflikty na tle finansowym , w związku z okresowym pozostawaniem C. S. bez pracy. Konflikty te zaowocowały zainicjowaniem przez pozwaną w 1995r postępowania sądowego o alimenty na rzecz dzieci . Strony ustaliły wówczas ugodowo alimenty na każdą z córek w kwocie po 100zl miesięcznie. Alimenty te następnie były podwyższone w 1999r do kwoty po 150zł na rzecz każdej z nich .

Powód ma(...) lat .Wykształcenie zawodowe Od około 2007r zaczął wyjeżdżać do Wielkiej Brytanii w celach zarobkowych. Żona odwiedzała tam męża kilka razy w ciągu roku , zostając tam nawet na okres kilku miesięcy.

W okresie tych pobytów nie pracowała z uwagi na barierę językową. Zajmowała się domem .Ujawniały się już wówczas u niej problemy zdrowotne , wymagające leczenia którego tam nie mogła podjąć z powodu braku ubezpieczania i pieniędzy na leczenie prywatne.

W połowie 2016r M. S. (1) powróciła do kraju w związku z informacją o ciężkiej chorobie jej ojca , skutkującej następnie jego zgonem , a także o tym , że wspólne mieszkanie stron w C. zostało okradzione.

Powód nie przyjechał na uroczystość pogrzebową teścia. Przyjechał do domu dopiero na wigilię 2016r. gdyż ,,dochodziły go słuchy „ , iż żona urządza libacje alkoholowe i przyjmuje na wizyty jakichś mężczyzn .

W czasie jego pobytu w Polsce, sąsiadka o nieustalonej tożsamości , miała poinformować C. S. że jej mąż odwiedza pozwaną . O relacjach żony z innymi mężczyznami miał mu też opowiadać kolega, którego imienia nie pamięta .

Strony rozmawiały o tym ze sobą w 2016r . Wówczas pozwana takim kontaktom zaprzeczyła a mimo to mąż nadal ją o niewierność małżeńską podejrzewał. W ramach tych podejrzeń , dzwonił nawet do koleżanki pozwanej , której numer znalazł w jej telefonie, sugerując rozmówczyni związek pozwanej z jej synem -co wywołało oburzenie znajomej pozwanej .

Z dalszej części ustaleń wynika , iż:

ze starszą córka pozwana przez dłuższy czas była skłócona . Dopiero w listopadzie 2018r odnowiły kontakt .M. uzgodniła z matką możność przenocowania u niej przez 1 noc w okresie przyjazdu do Polski na wesele koleżanki . Z wesela wróciła o godzinie 5 nad ranem . Mimo że w mieszkaniu matki świeciło się światło nie otwierała drzwi, Kiedy jednak je otworzyła córka uznała , że jest kompletnie pijana , a wchodząc do mieszkania miała zauważyć uciekającego przez balkon mężczyznę. Podczas całego zajścia matka miała ja wyzywać. Od konkubiny ojca, K. Ś. starsza córka wie , iż pozwaną odwiedza mężczyzna który dba o nią i wykonuje niezbędne prace jej mieszkaniu.

Obydwie córki maja dobre relacje z ojcem.

Po wizycie w C. , około Wigilii 2016r , powód za aprobatą żony, podjął decyzję o wyjeździe do Islandii w celach zarobkowych . Wyjechał tam w 2017r i pozostał tam, decydując o tym jednostronnie , już na stałe . Zakupił w Islandii dom na kredyt w którym zamieszkuje wraz z córką N. i obecnie -od dwóch lat - z partnerką K. Ś. znaną pozwanej osobiście z okresu wspólnego zamieszkiwania stron w C..

Z obecna partnerką nawiązał bliższą znajomość za pośrednictwem mediów społecznościowych i zaprosił do przyjazdu do Islandii.

C. S. pracuje tam jako pracownik budowlany, zarabiając miesięcznie równowartość 9 000złotych.

Spłaca zaciągnięte kredyty na dom i samochód. Reguluje opłaty za prąd , wodę i gaz, nie domagając się od córki N. finansowej partycypacji w ich ponoszeniu.

Po wszystkich stałych wydatkach pozostaje mu do dyspozycji równowartość około 3 000 zł.

Z dalszej części ustaleń wynika , że :

po wyjeździe powoda – w 2017r., żona poinformowała go zdiagnozowanej u niej chorobie nowotworowej .

Do 2021r C. S. przesyłał małżonce kwoty po 1200 złotych miesięcznie , które strony uzgodniły przy wyjeździe męża z Polski. Później , za namową osób trzecich, zaprzestał realizacji tych świadczeń.

Od 2017 r. strony nie prowadzą wsobnego gospodarstwa domowego . Nie współżyją ze sobą fizycznie . Od tego roku czasu nasilał się rozkład więzi emocjonalnej .Po wyjeździe powoda na Islandię strony utrzymywały kontakt telefoniczny i listowy . M. S. (1) zwracała się do męża głównie o pomoc finansową . Miała do niego pretensje ,że oszukał ją ,zostawił w chorobie .

Odwiedził ją dopiero 2021r po to aby uzgodnić warunki rozwodu oraz sposobu podziału majątku dorobkowego. Do porozumienia nie doszło.

Sąd I instancji ustalił także , że :

Pozwana ma (...) lat , wykształcenie zawodowe .Pracowała zawodowo do czasu do czasu narodzin córki N.. Później zajmowała się prowadzeniem domu i wychowaniem dzieci. Po wyjeździe powoda do Anglii , podczas dłuższych wizyt u niego, zajmowała się domem. .W czasie tych pobytów próbowała podjąć zatrudnienie ale z powodu nieznajomości języka miała trudności ze znalezieniem pracy.

Po powrocie do Polski w 2016r zajęła się pochowkiem ojca , remontem mieszkania, a przede wszystkim ,swoim leczeniem zwłaszcza ,że w 2017r z rozpoznano u niej chorobę nowotworową piersi z przerzutami do węzłów chłonnych .

O zdiagnozowaniu choroby poinformowała męża. Zarejestrowała się jako bezrobotna co dało jej możność ubezpieczenia się i leczenia w ranach uspołecznionej służby zdrowia . Podjęła intensywne leczenie onkologiczne /chemioterapię , wlewy dożylne , Poddała się operacji .

Skutkiem choroby nowotworowej była utrata włosów. Mąż nie zareagował na jej prośbę sfinansowania jej zakupu. Kupiła ja matce córka N. .

W 2018 r badanie histopatologiczne wykazało przerzuty raka gruczołowego na 4 węzły chłonne, nacieki na tkance tłuszczowej . Pozwana nie mogła liczyć w chorobie nowotworowej na pomoc faktyczną męża . Pomoc taką uzyskała od sąsiadki, siostry a także - okazjonalnie - od córki N. . W miarę możliwości N. wspomagała ją finansowo i rzeczowo.

M. S. (1) pozostaje w kontroli onkologicznej , a także z leczeniu psychiatrycznym z powodu zaburzeń depresyjno- lękowych . Orzeczono u niej znaczny stopień niepełnosprawności. W związku z opisanym stanem zdrowia nie pracuje, otrzymuje zasiłek stały, w wysokości 560zł miesięcznie oraz zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 216 zł miesięcznie. N. finansuje koszty eksploatacji mieszkania ,pokrywając koszt czynszu ,mediów i RTV. Pomogła jej także w sfinansowaniu remontu pokoju .

Środki które pobiera pozwana w wysokości łącznej około 700zł miesięcznie przeznacza na swoje bieżące utrzymanie.

Ocenę prawną żądań stron , uznając za zasadne te , które formułowała M. S. (1) , Sąd Okręgowy oparł na stwierdzeniach i wnioskach , które zważywszy na konieczność zachowania zwięzłości motywów , można podsumować w następujący sposób :

a/ uzasadnione są zgodne żądania stron co do rozwiązania ich małżeństwa .

Stan faktyczny ustalony w postępowaniu potwierdza , iż ich związek / z którego pochodzą obecnie już pełnoletnie dzieci / jest martwy . Wygasły pomiędzy stronami wszystkie więzi , które decydują o jego istnieniu, a żaden z małżonków nie zmierza do odbudowy wzajemnych relacji służących reaktywowaniu małżeństwa,

b/ rozważając, który z małżonków ponosi winę za ten rozkład stanął na stanowisku , że takie zawinienie należy przypisać tylko C. S..

Naruszył bowiem zasadę wierności małżeńskiej, której winien był dochować wobec żony. Wszedł w relację emocjonalną z obecną partnerką po wyjeździe do Islandii. Mieszka nią Pozostaje z nią w stałym związku faktycznym .

Emocjonalne zaangażowanie w tę znajomość spowodowało, iż relacje między małżonkami zaczęły się pogarszać. Powód zaczął oddalać się od żony, nie wykazywał zaangażowania w kwestie małżeńskie, nie dążył do realizacji planów jakie strony czyniły w trakcie wspólnego zamieszkiwania w Polce czy w Anglii .

Nie wykazywał zrozumienia dla potrzeb pozwanej w zakresie pomocy finansowej w szerszym niż ustalony przy wyjeździe do Islandii zakresie , a także pomocy faktycznej - zwłaszcza po ujawnieniu się choroby nowotworowej żony.

C. S. nie był zainteresowany powrotem do wspólnego pożycia, o co pozwana miała pretensje twierdząc ,że ją oszukał, zostawił w chorobie. Strony co prawda wspólnie ustaliły, że mąż wyjedzie do Islandii ale nie planowały, iż zostanie tam na stałe. M. S. (1) nie miała wówczas świadomości co do rzeczywistych powodów pogorszenia jej relacji z mężem tj. tego , że pozwany jest zaangażowany emocjonalnie w znajomość z inną kobietą. Powody te odkryła dopiero w późniejszym okresie. Zachowania powoda podjęte po wyjeździe do Islandii i treść rozmów stron po tym fakcie świadczą natomiast o tym, iż jego rzeczywistą wolą nie było ratowanie związku lecz chęć pozostania poza Polską na stałe bez obecności w jego życiu żony.

Powód nie dowiódł w postępowaniu , iż rozpad pożycia stron został zawiniony przez pozwaną

Jakkolwiek już od wyjazdu C. S. na Islandię , małżonkowie nie byli w stanie porozumieć się , niemniej brak porozumienia między stronami wynikał z postawy męża , który wszedł w relację z inną kobietą i nie był zainteresowany już budowaniem relacji z chorującą żoną.

Pozwana nie mogąc liczyć na wspólne gospodarowanie środkami przez małżonków, do czego pozwany nie dążył, korzystała ze wsparcia finansowego córki N. zważywszy ,że powód przesyłał jej do połowy roku 2021 niewystarczającą na jej utrzymanie kwotę środków.

Nie płacił też zasądzonych do rąk pozwanej środków z tytułu przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny od dnia 17 listopada 2021 – zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia 29 marca 2022 sygn akt (...).

Natomiast twierdzenia powoda o zdradzie małżeńskiej żony nie zostały przez niego dostatecznie udowodnione,

c/ rozważając przysługiwanie pozwanej roszczenia o spełnianie świadczeń o charakterze alimentacyjnym przez powoda na jej rzecz po rozwodzie , Sąd I instancji , odwołując się do treści art. 60 §2 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego , uznał je za usprawiedliwione zarówno co do zasady jak i żądanej przez M. S. (1) ich wysokości.

Ocenił , iż sytuacja materialna pozwanej na skutek orzeczenia rozwodu ulegnie pogorszeniu.

Na skutek rozwodu strony nie tworzą już wspólnoty gospodarczej, w której choćby pokrywają wspólnie koszty związane z utrzymaniem mieszkania i niezbędnymi codziennymi potrzebami, jak to wyglądało w trakcie istnienia małżeństwa stron. W ich związku istniał wzajemnie uzgodniony , wyraźny podział ról. Środki finansowe na utrzymanie rodziny zapewniał zawsze C. S., a małżonka zajmowała się domem i dziećmi . Taki model rodziny funkcjonował u stron przez wiele lat. Pozwana na tym straciła o tyle, iż przez cały okres małżeństwa nie rozwijała się zawodowo, nie robiła żadnych ,w tym zakresie, postępów. Przez ten czas nie zyskała też żadnego doświadczenia zawodowego którym aktualnie mogłaby się u potencjalnego pracodawcy wykazać. Zdaniem Sądu, pozwana - jako potencjalny pracownik - znajduje się w bardzo niekorzystnej sytuacji z uwagi na swój zaawansowany wiek , brak doświadczenia zawodowego , stan zdrowia i orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności .

W jego ocenie zasądzona kwota 1.600 zł. jest adekwatna do potrzeb pozwanej, tak aby miała zagwarantowane zaspokajanie bieżących potrzeb na podstawowym poziomie W wyniku rozwodu do pogorszenia jej sytuacji bytowej i materialnej niewątpliwie dojdzie, natomiast zasądzenie świadczeń od byłego męża , w tej miesięcznie kwocie, pozwoli uniknąć sytuacji, że to pogorszenie jej sytuacji bytowej będzie „istotne”.

Sąd przy tym dostrzegł , iż takiej wysokości świadczenia z tego tytułu dochodziła w postępowaniu sama M. S. (1).

Nie budziło przy tym wątpliwości Sądu Okręgowego to , że w świetle dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych , dotyczących wysokości dochodów powoda, spełnianie tego świadczenia miesięcznie, pozostaje w granicach możliwości finansowych i dochodowych C. S.,

d/ ponieważ od lat strony sporu nie zajmują wspólnie mieszkania w C. Sąd nie rozstrzygał o sposobie korzystania z niego przez byłych małżonków po rozwodzie

Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach procesu była norma art. 98 §1 kpc i zasada odpowiedzialności za wynik sprawy. Przy jej zastosowaniu, Sąd obciążył nimi wyłączenie winnego rozkładu pożycia małżeńskiego stron C. S..

Apelacje od tego orzeczenia złożył powód i zaskarżając je w punktach I , II i IV sentencji , w jej wnioskach domagał się wydania przez Sąd Odwoławczy orzeczenia reformatoryjnego, , którym wina za zakład pożycia zostanie przypisana tyko M. S. (1) , a pozwana obciążona całością kosztów procesu i postępowania apelacyjnego.

Środek odwoławczy został oparty na zarzutach :

- naruszenia prawa procesowego w sposób mający istotne znaczenie dla treści kwestionowanego wyroku a to:

a/ art. 233 §1 kpc , poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonych dowodów i zastąpienie jej oceną dowolna , której następstwem było wadliwe ustalenie faktów z których Sąd I instancji wyciągnął nieoprawne wnioski faktyczne co do tego , iż to powód jest winny rozkładu pożycia stron, w sytuacji gdy ocena pozbawiona zarzucanych nieprawidłowości pozwoliłaby na ustalenie okoliczności w świetle których to pozwana jest winna rozpadowi pożycia małżeńskiego stron.

Podnoszone nieprawidłowości doprowadziły także do nieuzasadnionego wniosku zgodnie z którym skarżący jest zobowiązany do spełniania świadczeń alimentacyjnych na rzecz byłej żony w kwotach po 1600 złotych miesięcznie,

b/ art. 98 §1 kpc , jako następstwa niezasadnego obciążenia C. S. kosztami postępowania procesu.

W bardzo obszernej redakcyjnie części motywacyjnej apelacji, posługując się wybranymi przez siebie fragmentami przeprowadzonych w sprawie dowodów, skarżący przeczył poprawności ustaleń , które dały Sądowi I instancji podstawę do wniosków faktycznych i w konsekwencji prawnych, tak w zakresie zawinienia rozpadu pożycia małżeńskiego stron oraz istnienia podstaw do nałożenia na powoda obowiązku dalszego świadczenia na rzecz byłej żony kwot miesięcznych wskazanych w zaskarżonym w punkcie II sentencji wyroku Sądu niższej instancji.

Odpowiadając na apelację - pozwana , działająca w postępowaniu osobiście , odniosła się do zarzutów apelacyjnych i nie zgadzając się z żadnym z nich, jeszcze raz przytoczyła powody dla których uznaje , iż nie można jej przypisać zawinienia w postaniu przyczyn rozpadu więzi małżeńskich pomiędzy stronami.

Podniosła także argumenty faktyczne mające uzasadnić po stronie byłego męża obowiązek spełniania na jej rzecz świadczeń o charakterze alimentacyjnym.

M. S. (1) nie zawarła w swoim stanowisku żądania wzajemnego rozliczenia pomiędzy stronami sporu kosztów postępowania apelacyjnego.

Rozpoznając apelację Sąd Apelacyjny rozważył :

Środek odwoławczy C. S. nie jest uzasadniony i podlega oddaleniu.

Nie można podzielić , jako trafnego, żadnego z zarzutów na których opiera się jego konstrukcja.

Przypomnieć należy , iż zarzut procesowy jest uzasadniony jedynie wówczas , gdy spełnione zostaną równocześnie dwa warunki.

Strona odwołująca się do niego wykaże , że rzeczywiście sposób postępowania Sądu naruszał indywidualnie oznaczoną normę [ normy ] formalne. Jednocześnie nieprawidłowości te prowadziły do następstw , które miały istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia. Nieco inaczej kwestię tę ujmując , zarzut procesowy jest usprawiedliwiony jedynie wówczas, jeżeli zostanie dowiedzione , że gdyby nie potwierdzone błędy proceduralne Sądu niższej instancji , orzeczenie kończące spór stron miałoby inną treść.

Uwzględniwszy to generalium wskazać należy , że skuteczne postawienie zarzutu przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów czyli art. 233§1 kpc i ściśle z nim, funkcjonalnie, powiązanego zarzutu / zarzutów / faktycznych , wymaga od strony wykazania na czym , w odniesieniu do zindywidualizowanych dowodów, polegała nieprawidłowość postępowania Sądu, w zakresie ich oceny i poczynionych na jej podstawie ustaleń oraz że miało to istotny wpływ na treść wyroku , która , gdyby nie te – zarzucone skutecznie nieprawidłowości - byłaby inna [ w szczególności w rozpoznawanej sprawie wina za rozpad małżeństwa zostanie przypisana tylko pozwanej a w konsekwencji zostanie oddalone jej powództwo o zapłatę świadczeń o charakterze alimentacyjnym, a była żona będzie obciążona całością kosztów postępowania ].

W szczególności strona ma wykazać dlaczego obdarzenie jednych dowodów wiarygodnością czy uznanie, w odróżnieniu od innych, szczególnego ich znaczenia dla dokonanych ustaleń , nie da się pogodzić z regułami doświadczenia życiowego i [lub ] zasadami logicznego rozumowania , czy też przewidzianymi przez procedurę regułami dowodzenia.

Nie oparcie obu tych rodzajów zarzutów na tych zasadach , wyklucza uznanie ich za usprawiedliwione, pozostając dowolną , nie doniosłą z tego punktu widzenia, polemiką oceną i ustaleniami Sądu niższej instancji.

/ por. w tej materii , wyrażające podobne stanowisko , powołane tylko przykładowo, orzeczenia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2001, sygn. IV CKN 970/00 i z 6 lipca 2005, sygn. III CK 3/05 , obydwa powołane za zbiorem Lex/

Ponadto nie można tracić z pola widzenia również , że swobodna ocena dowodów stanowi jeden z podstawowych elementów składających się na jurysdykcyjną kompetencję Sądu , który dowody bezpośrednio przeprowadza.

Ma to m. in. i takie następstwo , że nawet w sytuacji w której z treści dowodów można , w zakresie ustaleń , wyprowadzić równie logiczne , chociaż przeciwne do przyjętych przez Sąd I instancji wnioski , to zarzut naruszenia normy art. 233 §1 kpc , a co za tym idzie także wywodzony z tej nieprawidłowości zarzut / zarzuty / faktyczne pomimo to , nie zostaną uznane za usprawiedliwione.

Dopóty , dopóki ocena przeprowadzona przez Sąd ocena mieści się w granicach wyznaczonych przez tę normę procesową i nie doznały naruszenia wskazane tam jej kryteria , Sąd Odwoławczy obowiązany jest ocenę tę , a co za tym idzie także wnioski z niej wynikające dla ustalań faktycznych , aprobować .

To, w jaki sposób powód motywuje ich realizację , wyklucza uznanie ich za uzasadnione.

W miejsce rzeczowej, opartej na wskazanych wyżej kryteriach [ i wywodzonych z wniosków tej oceny ustaleń faktycznych , które przez to miałyby być dotknięte wytykanymi nieprawidłowościami ] , polemiki ze sposobem postępowania Sądu Okręgowego , skarżący ogranicza się do przeciwstawienia jej własnej ich wersji , jego zdaniem poprawnej.

Nieprawidłowość Sądu na której oparty jest ten oraz zarzuty faktyczne - zgodnie z rozbudowaną - w zakresie formy- argumentacją apelanta - sprawdza się do tego ,że nie przyjął on wersji faktów afirmowanej C. S. , jako odpowiadającej rzeczywistej treści relacji pomiędzy małżonkami , w ostatnim okresie trwania ich związku małżeńskiego.

A zgodnie z nią , to żona nie dochowała wierności małżeńskiej , utrzymując kontakty z innymi mężczyznami , co miało wynikać z relacji przesłuchanej w charakterze świadka starszej córki stron M. , a także depozycji osób , które informowały o tym powoda , których jednak nie był on w stanie zidentyfikować.

Powód twierdził; też , że rozpad więzi małżeńskich nastąpił jeszcze przed jego wyjazdem na stałe na Islandię , w 2016r.

Już stwierdzenie takiego sposobu motywowania stawianych zarzutów wystarcza dla oparcia ich obu.

Zatem już tylko na marginesie i dla zapewnienia kompletności wywodu dodać należy , że opis zachowania matki oraz fakt ucieczki mężczyzny balkonem podczas jej jednorazowej wizyty w C., w domu rodzinnym , nad ranem w roku 2018r przytoczony przez córkę stron M. jest niewiarygodny. Pomijając już nawet, iż M. S. (1) tym faktom jednoznacznie zaprzeczyła to jest on odosobniony i nie został chociażby uprawdopodobniony jakikolwiek innym dowodem przeprowadzonym w postępowaniu.

Sam jej ojciec twierdził , ż e z informacji telefonicznej córki wynikało , że do całego zdarzenia doszło kilka miesięcy wcześniej , a ich rozmowa odbyła się - jak wynika z kontekstu czasowego jeszcze w roku 2016 a najpóźniej w 2017r przed wyjazdem powoda na stałe zagranicę / por. k. 50-51 v akt /

Relacja C. S. na temat niedochowywania wierności przez żoną o którego przykładach miały informować go miały inne , postronne osoby, dla braku ich identyfikacji przez samego powoda należy uznać za całkowicie gołosłowną.

Z podanych przyczyn w uznaniu , że żaden z postawionych zarzutów nie jest uzasadniony, Sąd II instancji fakty ustalone przez Sąd Okręgowy jako niewadliwe i kompletne dla oceny roszczeń stron , przyjmuje za własne.

W oparciu o nie , usprawiedliwioną jest , zdaniem Sądu Apelacjnego ocena zgodnie z którą Sąd I instancji nie popełnił też błędów zastosowania relewantnych z punktu widzenia żądań stron, norm kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

Wbrew uzgodnieniom małżonków, zarobkowy wjazd na Islandię C. S. jednostronnie potraktował jako stały i nigdy już nie powrócił do żony .Nie przejawił właściwego zainteresowania jej stanem zdrowia mimo , iż co najmniej w bliskim okresie po wyjeździe był przez nią informowany / co sam przyznał przez pewien czas po nim strony sporu utrzymywały jeszcze kontakt telefoniczny i korespondencyjny / por k. 51 akt / , że ciężko onkologicznie choruje.

Co więcej, już w trakcie pobytu na Islandii nawiązał partnerską relację z inną kobietą z która także obecnie mieszka.

Od 2021r., bez istotnego powodu, zaniechał wspomagania finansowego żony [ które także wcześniej przedmiotem ich obopólnego porozumienia ] powodując , że musiała wystąpić o te świadczenia na drogę sądową / por. wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 29 marca 2022r w sprawie o sygnaturze (...) k. 32 akt / Wobec tego przypisanie mu winy w powstaniu przyczyn trwałego i zupełnego rozpadu więzi małżeńskich pomiędzy stronami odpowiadało prawu.

Wskazane wyżej ustalenia nie dają równocześnie podstaw do przypisania zawinienia ,w jakimkolwiek stopniu , pozwanej.

Ponownie trzeba zauważyć, iż jedynym w tym zakresie zarzutem jej małżonka było dopuszczenie się przez nią zdrady albo też takie zachowania , które należy kwalifikować jako jej pozory , wpływające destrukcyjnie na dalsze pożycie małżonków. Jak już powiedziano wyżej zarzut ten nie został w postępowaniu przez obecnie skarżącego dowiedziony.

Wyłączne zawinienie C. S. z punktu widzenia roszczenia pozwanej o spełnianie przez niego na rzecz byłej żony świadczeń o charakterze alimentacyjnym, na czas po ustaniu związku , także zostało poprawnie ocenione przez Sąd niższej instancji za zasadne.

Przy ustalonym w postępowaniu podziale ról w małżeństwie Cz. i M. S. , wobec aktualnej nadal konieczności leczenia onkologicznego pozwanej , wywołującego dodatkowe znaczne koszty oraz niewielkich stałych świadczeń pieniężnych , które otrzymuje na co dzień była żona powoda , rozwód niewątpliwie niesie za sobą znaczne pogoszczenie jej sytuacji finansowej.

Były małżonek , wyłącznie winny rozpadu związku , jest wobec tego obowiązany do tych świadczeń. Ich orzeczona w punkcie II sentencji zaskarżonego wyroku wysokość [odpowiadająca wcześniejszemu orzeczeniu o świadczeniu z tytułu zaspokojenia potrzeb rodziny w sprawie (...) SR w C. oraz żądaniu M. S. (1) w rozstrzyganej obecnie sprawie , pozostaje w granicach możliwości finansowych C. S. , którego sytuacja dochodowa i majątkowa na Islandii jest dobra , a równocześnie stabilna wobec stałości jego tam zatrudnienia.

Wobec tego nie ma też racji skarżący , gdy kwestionuje sposób zastosowania przez Sąd I instancji art. 98 kpc.

Potwierdzenie poprawności przypisania tylko powodowi winy w rozpadzie związku małżeńskiego stron , w warunkach gdy negował on to zawinienie, uzasadniało uznanie, iż to obecnie skarżący jest stroną przerywającą spór , co przełożyło się na obciążenie go kosztami związanymi z postępowaniem

Z podanych powodów w uznaniu apelacji C. S. za nieuzasadnioną , Sąd II instancji orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 385 kpc w zw. z art. 56 §1 i 57 §1 oraz 60 §2 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

Sąd nie rozstrzygał o kosztach postępowania apalacyjnego wobec tego , iż wygrywająca także ten etap sporu stron M. S. (1), nie domagała się ich wzajemnego z byłym mężem rozliczenia.

SSA Grzegorz Krężołek

-.