Wyrok z 9 lipca 2025, sygn. II AKa 105/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 lipca 2025 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSA Andrzej Kot /spr./

Sędziowie: SA Jerzy Skorupka

SA Jarosław Mazurek

Protokolant: Joanna Rowińska

przy udziale Dariusza Sulikowskiego prokuratora Prokuratury (...) we W.

po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2025 r.

sprawy A. K. (1)

oskarżonego z art. 171 ust. 1 ustawy Prawo Bankowe

na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego

od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu

z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt III K 95/15

I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pkt I części rozstrzygającej;

II.  zwalnia oskarżonego z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, poniesionymi wydatkami obciążając Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

A. K. (1) został oskarżony o to, że:

I.  w okresie od listopada 2007 r. do 26 czerwca 2012 r. na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, za pośrednictwem Biur Operacyjnych mających siedziby w W., K., W. i P., pełniąc funkcję Dyrektora spółki (...) z siedzibą w Wielkiej Brytanii pod adresem (...) L., (...), (...), (...), uprawnionego do prowadzenia jej spraw, prowadził działalność polegającą na gromadzeniu środków pieniężnych innych osób fizycznych, obciążając je ryzykiem związanym z inwestowaniem, bez stosownego zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego,

tj. o przestępstwo z art. 171 ust. 1 ustawy Prawo Bankowe

II.  w okresie od listopada 2007 roku do 26 czerwca 2012 roku na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, za pośrednictwem Biur Operacyjnych mających siedziby w W., K., W. i P., pełniąc funkcję Dyrektora spółki (...) z siedzibą w Wielkiej Brytanii pod adresem (...) L., (...), (...), (...), uprawnionego do prowadzenia jej spraw, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości pokrzywdzonych w łącznej liczbie 1716 klientów (...) z siedzibą w Wielkiej Brytanii, w łącznych kwotach nie mniejszych niż: 94.600,741, 77 PLN, 723.314, 04 EUR, 65.015, 93 GBP, 705.487, 63 USD, 21.800, 00 CHF, 50.000, 00 CAD oraz 28.000, 00 AUD, w ten sposób, że wprowadzał wskazanych niżej inwestorów w błąd zawierając z nimi, poprzez działającą na terenie W., K., W. oraz P., siatkę pośredników, tak zwane „kontrakty lokacyjne”, przedmiotem których było zarządzanie wpłaconym przez klientów kapitałem w walutach polskich oraz zagranicznych, w wyniku którego klienci mieli otrzymywać odsetki od wpłaconej kwoty, wypracowane na podstawie zarządzania kapitałem, podczas gdy w rzeczywistości, pieniądze wpłacane przez klientów nie były inwestowane zgodnie z umowami, lecz przeznaczane na ryzykowne przedsięwzięcia finansowe na rynku walutowym (...), na nierentowne w perspektywie, zarówno niemieckie, jak i polskie spółki, na prywatne potrzeby, a także, wypłacane jako odsetki od zainwestowanego kapitału - klientom, którzy wcześniej zawarli umowy lub też wypłacane klientom, którzy uprzednio sami je wpłacili - jako odsetki od zainwestowanego kapitału - tworząc tym samym strukturę tak zwanej „piramidy finansowej” i wprowadzając pokrzywdzonych w błąd co do zamiaru wywiązania się z zawartych „kontraktów lokacyjnych”, w tym również, w zakresie posiadanego w brytyjskich towarzystwach ubezpieczeniowych - ubezpieczenia od ryzyka zawodowego, zarządzania powierzonymi środkami zgodnie z zawartymi umowami oraz wypłaty należnych odsetek i zwrotu powierzonego kapitału w terminach i wysokości zgodnej z zawartymi umowami, poprzez podstępne stworzenie pozorów prowadzenia profesjonalnej działalności inwestycyjnej w (...) Ltd. z siedzibą w Wielkiej Brytanii, w tym wyłudził w poniżej wskazanym czasie i miejscu na szkodę niżej wymienionych pokrzywdzonych kwoty:

tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt: III K 95/15 orzekł:

I.  uznał oskarżonego A. K. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. I. części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 171 ust. 1 ustawy Prawo Bankowe w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją ustawy wchodzącej w życie z dniem 11 października 2015r. i za to na podstawie art. 171 ust. 1 ustawy Prawo Bankowe w zw. z art. 4§1 kk wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w kwocie 1 000 000,00 (jednego miliona) złotych;

II.  uznał oskarżonego A. K. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt II. części wstępnej wyroku, dokonując korekt w tym opisie.

III.  na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. zwrócił dowody rzeczowe ujęte w wykazie 1/14:

- B. G. pod poz. 58-61, 62-72, 74-77, 134-139,

- (...) sp. z o.o. z/s w T. pod poz. 93-128, 129-131,

- (...) sp. z o.o. z/s w U. pod poz. 132-133;

IV.  na podstawie art. 231 § 1 k.p.k. złożył do depozytu sądowego dowody ujęte w wykazie Drz (...) pod poz. 1-5, 7-48, 54-55, 78, 86;

V.  zasądził od Skarbu Państwa (kasa tut. Sądu) na rzecz odpowiednio:

- adw. Z. G. kwotę 13 431,60 zł (w tym VAT),

- adw. M. G. (1) kwotę 12 988,80 zł (w tym VAT),

- adw. A. K. (2) kwotę 11 955,60 zł (w tym VAT)

tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżycielom posiłkowym, odpowiednio: J. i S. P., Z. H. oraz G. A.;

VI.  zwolnił oskarżonego A. K. (1) od ponoszenia kosztów postępowania, w tym i opłaty w sprawie.

Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonego.

Apelacja obrońcy oskarżonego radcy prawnego M. K. zarzuciła:

- naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

- art. 414§1 k.p.k. w zw. z art. 17§1 pkt 2 k.p.k. poprzez nie uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynu z art. 171§1 prawa bankowego oraz art. 286§1 k.k. mimo takich wyników postępowania dowodowego, że zarzucane czyny nie wyczerpują znamion ustawowych tych przestępstw,

- art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424§1 pkt 1 k.p.k. poprzez dokonanie fragmentarycznej, a nadto dowolnej, nie swobodnej oceny dowodów, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, bez zachowania zasad obiektywizmu, z zaniechaniem dokładnego zbadania i rozważenia okoliczności wynikających z zeznań świadków, wbrew obowiązkowi dochodzenia prawdy i wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, bez oparcia rozstrzygnięcia na całości materiału dowodowego, w szczególności na skutek:

a) odmówienia wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego A. K. nie przyznającego się do popełnienia zarzucanych mu czynów kwalifikowanych z art. 171 ust. 1 Prawo Bankowe oraz art. 286§1 k.k.,

b) bezkrytycznego uznania za wiarygodnych opinii biegłych z międzynarodowego prawa finansowego,

c) bezkrytycznego i bezrefleksyjnego uznania za wiarygodną opinię biegłego w dziedzinie analizy ekonomicznej, księgowości, rachunkowości i finansów, podatków oraz przedsiębiorstwa w tym również w zakresie, który wymagał wiadomości specjalnych biegłego z inną specjalnością, a mianowicie w przedmiocie analizy procesów gospodarczych i zarządzania lub zbliżonych,

d) nieprzeprowadzenie szczegółowej analizy zeznań pokrzywdzonych dla możliwości przyjęcia, że byli oni wprowadzani w błąd przez reprezentantów lub pracowników, którzy mieli zawartą z (...) umowę,

e) odstąpienia od przesłuchania osób prowadzących działalność gospodarczą, które zawarły umowy z (...) reprezentantów tj. P. M., R. M. i D. P.,

f) niedokonanie szczegółowej analizy zeznań pozostałych reprezentantów (osób, które łączyły z (...) umowy o charakterze agencyjnym) w zakresie ustaleń od kogo, pochodziły przekazywane klientom informacje o produktach spółki, jaką miały treść oraz co je determinowało;

i w efekcie poczynienie ustaleń faktycznych wskazujących na popełnienie zarzucanych przestępstw przez oskarżonego na podstawie materiału dowodowego wyselekcjonowanego w sposób kierunkowy, co w zestawieniu z wyjaśnieniami oskarżonego wskazuje na kierunkowe nastawienie Sądu I instancji do kwestii odpowiedzialności oskarżonego, który to Sąd wybiórczo zinterpretował zebrany w sprawie materiał dowodowy przemawiający na niekorzyść, a jednocześnie zignorował wyjaśnień zarówno oskarżonego, jak i innych osób zeznających w sprawie, idące w przeciwnym kierunku,

- art. 7 k.p.k. i art. 4 k.p.k. w zw. z art. 391§1 k.p.k. w zw. z art. 394§2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., tym samym zasady bezpośredniości przez:

a) akceptowanie przez sąd wszystkich wniosków o przesłuchanie świadków w ramach pomocy prawnej na terenie kraju

b) uznanie za ujawnione bez odczytywania na rozprawie protokołów zeznań świadków, w tym pokrzywdzonych mimo braku podstaw;

i w związku z tym pozbawienie składu orzekającego możliwości bezpośredniej obserwacji i zetknięcia się z materiałem dowodowym, samodzielnego ukształtowania przekonania o wiarygodności lub niewiarygodności zeznań, zwłaszcza ich spójności, oraz pominięcie wagi i znaczenia tego rodzaju dowodów dla postępowania i braku dążenia do ustalenia prawdy materialnej w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie,

- art. 394§2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. przez niedopuszczalne dokonanie zbiorczego ujawnienia dowodów w trybie art. 394§2 k.p.k. na rozprawie w dniu 10 stycznia 2019r. wbrew obowiązkowi odrębnego wymienienia każdego z tych dowodów przy ujawnieniu ich bez odczytywania w tym trybie, co jednocześnie nie daje możliwości , aby ustalić jakie dowody zostały niewątpliwie ujawnione w trakcie postępowania w sprawie, i skutkuje bezskutecznością tej czynności procesowej; w związku z taką wadliwością nastąpiło naruszenie art. 410 k.p.k. bowiem podstawa faktyczna wyroku została oparta na ujawnionych w wadliwy sposób dowodach;

- art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424§1 k.p.k. poprzez niewypełnienie dyspozycji tego przepisu ponieważ uzasadnienie wyroku nie zawiera wskazania podstawy faktycznej wyroku w odniesieniu do zarzucanego oskarżonemu czynu, a faktów które Sąd I instancji uznał za udowodnione w ogóle i dowodów, na których się oparł, uznając na tej podstawie sprawstwo, winę oskarżonego, a w szczególności postać zamiaru w zakresie czynu generalnie wypełniającego znamiona czynu z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., ale nie odnoszącego się do czynu wskazanego jako popełniony przez oskarżonego w tej konkretnej sprawie, a także przyczyn uznania sprawstwa pojedynczego,

- art. 424 k.p.k. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób sprzeczny z dyspozycją tego przepisu, zbiorcze przywołanie dowodów, choć osoby wymieniane jako pokrzywdzone składały odmienne zeznania i powierzchowną ocenę dowodów oraz brak rzetelnego uzasadnienia przypisania oskarżonemu zamiaru popełnienia czynów zabronionych, okoliczności potwierdzających jego popełnienie,

- art. 167 k.p.k. w zw. z art. 193 k.p.k. poprzez nie dopuszczenie z urzędu dowodu z opinii biegłego w celu ustalenia wysokości szkody poniesionej przez pokrzywdzonych i ustalenie tej wysokości samodzielnie w sytuacji gdy wymagało to wiadomości specjalnych, których sąd w sprawie nie posiadał lub nie uzyskał z materiału dowodowego i nie zdawał sobie sprawy z potrzeby ich uzyskania (co jednak również potwierdza fakt braku u sądu wiadomości specjalnych)

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które miały zasadniczy wpływ na jego treść, a mianowicie:

- błędne ustalenie, że opisanemu w punkcie II wyroku działaniu oskarżonego można przypisać znamiona czynu zabronionego opisanego w art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i oskarżony działał z zamiarem oszustwa – obejmował swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim (kierunkowym) wprowadzenie w błąd (względnie wyzyskanie błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania) pokrzywdzonych oraz, że oskarżony w chwili zawierania umów przez (...) i uzyskiwaniu środków pieniężnych od osób pokrzywdzonych nie miał zamiaru wywiązania się z podjętych zobowiązań podczas gdy takie twierdzenie nie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i sąd to dostrzegł wskazując w uzasadnieniu, ze oskarżony działał z zamiarem zwrotu środków,

- błędne ustalenie opisu czynu w punkcie II wyroku poprzez wskazanie w opisie czynu, że:

a) przedmiotem umów zawieranych z poszkodowanymi było zarządzanie przez (...) wpłaconym przez klientów kapitałem, a w rzeczywistości Spółka reprezentowana przez oskarżonego uzyskiwała pożyczkę od klientów, z której środki mogły być inwestowane w sposób dowolny,

b) oskarżony wprowadzał pokrzywdzonych w błąd co do zamiaru wywiązania się z zawartych umów, a także w zakresie posiadanego w brytyjskich towarzystwach ubezpieczeniowych ubezpieczenia od ryzyka zawodowego, zarządzania powierzonymi środkami zgodnie z zawartymi umowami oraz wypłaty należnych odsetek i zwrotu powierzonego kapitału w terminach i wysokości zgodnej z zawartymi umowami podczas gdy ustalono:

1. umowy Kontraktu Lokacyjnego nie były umowami o zarzadzaniu kapitałem

2. umowy Kontraktu Lokacyjnego nie określały żadnych celów inwestycyjnych co do których jakikolwiek pokrzywdzony mógłby zostać wprowadzony w błąd,

3. istotą umowy Kontraktu Lokacyjnego było odpłatne przeniesienie środków finansowych na (...) i bezwarunkowy ich zwrot z odsetkami po okresie umownym,

4. poszkodowani nie byli informowani (co potwierdzają) w jaki sposób środki finansowe będą inwestowane lub jakie były kierunki inwestycyjne Spółki

5. wszelkie ewentualnie ogólne informacje dotyczące kierunków inwestycji lub szczegółów inwestycji (...) przekazywane przez niektórych reprezentantów (osoby, które łączyła z (...) umowa o charakterze agencyjnym) stanowiły ich samodzielne decyzje i nie były konsultowane z oskarżonym

6. wykorzystywanie środków pozyskiwanych w drodze kontraktów lokacyjnych na potrzeby działalności Spółki i do rozliczeń z klientami nie stanowiło naruszenia postanowień umownych (środki nie były segregowane i oderwane od majątku Spółki jak w przypadku np. domów maklerskich, towarzystw funduszy inwestycyjnych lub brokerów zarządzających portfelem na zlecenie),

7. spółka posiadała polisy ubezpieczeniowe, była ubezpieczona m.in. od odpowiedzialności cywilnej; kopie polis i ich tłumaczeń na język polski były dostępne dla reprezentantów i klientów spółki, oskarżony nigdy nie informował, ze środki klientów, kapitał zarządzany jest ubezpieczony , a ubezpieczeniem od odpowiedzialności cywilnej objęta była Spółka,

- brak dokładnego określenia w opisie zarzucanych czynów czasu, miejsca, sposobu i okoliczności ich popełnienia oraz skutków, a zwłaszcza wysokości powstałej szkody, co jest istotne biorąc pod uwagę nałożenie na oskarżonego obowiązku jej naprawienia,

- brak ustalenia w jakim miejscu i w jaki sposób umowa została zawarta tj. przez internet, telefon, korespondencyjnie czy w biurze reprezentanta (agenta) bowiem pojawiające się różne lokalizacje np. M., C., S., Ł., P., Ż. i wiele innych miast w oczywisty sposób świadczą, że nie doszło do zawarcia umowy w biurze reprezentanta, a zatem ustalenie kto i w jaki sposób skłonił te osoby do zawarcia umowy lub jakie informacje zostały zawierającym umowy przekazane ma kluczowe znaczenie,

- brak ustaleń kiedy, na jakim etapie doszło do popełnienia przestępstwa skoro w dacie zawarcia umowy w przeważającej ilości umów kwota dyspozycji majątkowej nie odpowiada rzeczywistej skumulowanej wpłacie, a zatem w opisie czynu znaleźć powinny się operacje wpłat i wypłat z wszystkich zawartych przez klienta umów opatrzone datami i wynikające z tych operacji zbilansowane saldo (które w przypadku wielu klientów wykazuje większą kwotę wypłat niż wpłat),

- brak ustaleń jaki szczegółowo rzekomo oszukańczy mechanizm został zastosowany w stosunku do konkretnego klienta i przez kogo, którego reprezentanta/agenta , a także na którym etapie dyspozycji majątkowej (klienci dokonywali wielu operacji wpłat i wypłat na przestrzeni miesięcy lub lat), jakie dokładnie nieprawdziwe lub przemilczane informacje w ocenie sądu i przez kogo (którego z reprezentantów) przekazywane skłoniły klienta do zawarcia umowy lub dokonania kolejnych wpłat,

- utożsamianie działań (...) z siedzibą w Wielkiej Brytanii z osobą oskarżonego i obarczanie odpowiedzialnością za ewentualne działania innych osób – reprezentantów lub ich pracowników – oskarżonego A. K.

- przyjęcie przez sąd w uzasadnieniu, że „szereg kluczowych informacji w tym zakresie przynosiła też swoista ściąga z wytycznymi dla pracowników (...), jak odpowiadać na najczęściej zadawane pytania osób kontaktujących się ze spółką”, podczas gdy trudności dostarcza ustalenie która z osób (reprezentantów lub ich pracowników) ją zredagowała oraz kto posługiwał się tą ściągą i na czyje polecenie

- przyjęcie przez sąd, że „polisy ubezpieczeniowe, o których informowano klientów zarówno pisemnie (na dokumentacji dołączonej do kontraktu lokacyjnego) …” stanowiły element wpływający na wprowadzenie w błąd pokrzywdzonych i podstawę do dokonania rozporządzenia mieniem, mimo że jak ustalił również sąd dokument (...) wydawany był klientowi po zawarciu umowy i rozporządzeniu mieniem,

- pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych, że postępowanie w stosunku do (...) zostało przeprowadzone przez brytyjski nadzór finansowy (...), zakończone stwierdzeniem, ze spółka nie narusza żadnych brytyjskich przepisów, w sytuacji gdy z zeznań świadka T.A (...) G. oraz dokumentów w postaci opinii (...) fakty twe wynikają,

- pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych okoliczności, ze oskarżony dowiedziawszy się o umieszczeniu spółki (...) już w 2007r. na tzw. Liście Ostrzeżeń Publicznych prowadzonych na stronach internetowych Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego niezwłocznie nawiązał z urzędem kontakt, a także wystosował skargę na czynności UKNF, a jedyną oficjalną odpowiedzią było pismo Dyrektora Departamentu (...) (...), w którym stwierdzono, ze spółka nie podlega nadzorowi KNF i jest to zgodne ze stanem faktycznym co ma znaczenie dla ustalenia zamiaru oskarżonego oraz oskarżony stawił się w UKNF złożyć zeznania dotyczące prowadzonej przez niego spółki,

- pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w sprawie postawy oskarżonego w 2007r. jeszcze przed rozpoczęciem działalności przez Spółkę (...), a także później i na każdym etapie a także decyzji brytyjskiego nadzoru (...) świadczy o głębokim przekonaniu, że krajowe (polskie) przepisy w tym zakresie go nie dotyczą i nie mają w tej konkretnej sprawie zastosowania,

- pominięcie faktu, ze oskarżony wiosną 2012r. uzyskał zgodę brytyjskiego nadzoru finansowego (...) na zakup 50% udziałów w spółce (...) z siedzibą w L. co bezsprzecznie świadczy, że o ile w przypadku modelu w którym działała spółka (...) uzyskanie zgody brytyjskiego nadzoru nie było konieczne o tyle w przypadku podmiotu świadczącego usługi maklerskie oskarżony zgodę taką uzyskał co bezsprzecznie świadczy o właściwej postawie oskarżonego,

- błędne przyjęcie, że wszystkie inwestycje Spółki były ryzykowne, a konstrukcja kontraktu lokacyjnego na to nie pozwalała,

- błędne ustalenie, ze inwestycje (...) przynosiły wyłącznie straty w sytuacji gdy przynosiły zyski oraz raz straty – różne w różnych okresach,

- błędne ustalenia – na skutek przyjęcia opinii biegłego za wiarygodną podczas gdy jest ona sprzeczna z materiałem dowodowym w zakresie:

1. kwot wpłaconych i wypłaconych przez oskarżonego z tytułu pożyczek wypłat z bankomatów, łączenie i sumowanie kwot na rachunkach kilku podmiotów, w tym oskarżonego.

2. przepływów finansowych w spółce w oparciu o dane z (...) Banku (...) z pominięciem rachunków w D. Bank (...) oraz (...) Bank (...) i mający wpływ m.in. na wysokość szkody w przypadku wielu klientów.

3. analizy historii rachunków inwestycyjnych prowadzonych w (...) S.A. polegające na przyjęciu, że środki z tych rachunków zostały wypłacone lub utracone w części, podczas gdy w rzeczywistości środki te zostały przeksięgowane na rachunek główny, co spowodowało kompletnie błędne wyliczenia biegłego (zduplikowanie wpłat lub zaliczenie w poczet poniesionej straty środków przeksięgowanych między tymi rachunkami):

a) uzasadnienia ekonomicznego inwestycji spółki – ustalenie, że spółki, w które inwestował (...) były nierentowne i nie przynosiły zwrotu z zainwestowanego kapitału oraz nie przyniosłyby w przyszłości , a inwestycje na rynku kapitałowym powodowały wyłącznie straty,

b) przyjęcie, że spółka (...) nie dysponowała niezbędną infrastrukturą do prowadzenia działalności w sytuacji gdy ta infrastruktura istniała,

- błędne ustalenia dotyczące działalności podmiotów zagranicznych (spółek niemieckich i angielskich) w które (...) inwestował na skutek zastosowania polskich kryteriów dotyczących terminów składania sprawozdań finansowych a także przesłanek upadłościowych wynikających z polskich przepisów,

- błędne ustalenia faktyczne dotyczące spółki (...) w zakresie wydania prawomocnego postanowienia sądu o jej upadłości podczas gdy przywołane postanowienie Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum jest prawomocnym orzeczeniem o oddaleniu upadłości;

a w konsekwencji ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że A,.K. dopuścił się popełnienia przypisanych mu zaskarżonym wyrokiem przestępstw.

3. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

1. naruszenie art. 286§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 171§1 prawa bankowego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy zachowanie oskarżonego nie wyczerpuje wszystkich znamion czynów opisanych w tych przepisach, a co najmniej nie wyczerpuje znamion oszustwa, z tej przyczyny, że gdy czyn wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 171§1 prawa bankowego, to w stanie faktycznym niniejszej sprawy jest jednocześnie wykluczone aby czyn wyczerpał również znamiona przestępstwa z art. 286§1 k.k., art. 46§1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją Kodeksu karnego z dniem 1 lipca 2015r.) poprzez błędną wykładnię i uznanie, że:

- do orzeczenia o obowiązku naprawienia szkody orzeczonej na podstawie wskazanego przepisu nie mają zastosowania przepisy prawa cywilnego

- uznanie, że uprawnionym do orzeczenia na jego rzecz szkody jest każda osoba, która ma roszczenie o zwrot środków w związku z popełnionym przestępstwem, a nie poszkodowany przestępstwem oszustwa w rozumieniu przepisów prawa karnego;

oraz niewłaściwe zastosowanie bowiem w sprawie nie wystąpiły przesłanki obowiązku naprawienia szkody wymagane p[rzez przepisy prawa cywilnego, a mianowicie nieznany jest szczegółowy rozmiar szkody – sposób wyliczenia szkody w stosunku do każdego klienta indywidulanie, związek przyczynowy między działaniem oskarżonego oraz jako poszkodowani zostały wskazane również osoby inne niż poszkodowane przestępstwem

2. art. 171 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. prawo bankowe poprzez niewłaściwe zastosowanie wynikające z przyjęcia, że czyn opisany w powołanym artykule w dacie wyrokowania zagrożony był karą 10 lat pozbawienia wolności, a w dacie wniesienia aktu oskarżenia maksymalne zagrożenie ustawowe karą pozbawienia wolności wynosiło 5 lat podczas gdy w dacie wyrokowania czyn opisany w art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe zagrożony był karą pozbawienia wolności do lat 5 a w dacie wniesienia aktu oskarżenia karą pozbawienia wolności do lat 3 i zastosowanie w ramach wyrokowania przepisu względniejszego dla sprawcy obejmujący wymiar do 5 lat pozbawienia wolności zamiast do 3 lat pozbawienia wolności

3. art. 30 k.k. przez jego niezastosowanie w realiach niniejszej sprawy podczas gdy oskarżony był w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie I wyroku w usprawiedliwionej nieświadomości bezprawności czynu zabronionego, którego się dopuścił – nie miał świadomości, że obowiązują go przepisy prawa polskiego.

4. rażąca niewspółmierność orzeczonych wobec oskarżonego kar jednostkowych i kary łącznej podczas gdy mając na uwadze postawę oskarżonego, dotychczasowy sposób życia, niekaralność zasadnym wydaje się wymierzenie kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia;

Podnosząc te zarzuty, wniósł:

- o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania;

- o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie kar jednostkowych oraz kary łącznej w dolnej granicy ustawowego zagrożenia.

Apelacja obrońcy oskarżonego adw. M. M. zarzuciła:

Skarżący podniósł w niej poza tożsamymi co do istoty zarzutami, które zostały zawarte w apelacji adw. M. K. ponadto zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na:

- przyjęciu, że inwestycje były ryzykowne podczas gdy takie twierdzenie nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym – wyjaśnieniach oskarżonego oraz dokumentach – umowie kontraktu lokacyjnego – zapewnienia oskarżonego dotyczyły przede wszystkim gwarancyjnego charakteru zobowiązaniowego wynikającego z umowy pomiędzy klientem a spółką w tym samej konstrukcji kontraktu lokacyjnego (zysk klienta nie był uzależniony od pochodnych kwestii, takich jak efekty zarządzania kapitałem – miał zostać wypłacony bezwarunkowo);

- błędne przyjęcie, że spółki:

- wszystkie były nierentowne;

- znajdowały siew trudnej sytuacji w zakresie płynności bieżącej;

- część z nich znajdowała się w stanie niewypłacalności;

- spółki te nie rokowały poprawy swojej sytuacji majątkowo-finansowej oraz nie przynosiły zwrotu z zainwestowanego kapitału.

- wszystkie były nierentowne;

- znajdowały się w trudnej sytuacji w zakresie płynności bieżącej;

- część z nich znajdowała się w stanie niewypłacalności;

- spółki te nie rokowały poprawy swojej sytuacji majątkowo-finansowej oraz nie przynosiły zwrotu z zainwestowanego kapitału.

Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania a w przypadku nieuwzględnienia podnoszonych zarzutów o zmianę zaskarżonego wyroku i kar jednostkowych oraz kary łącznej w dolnej granicy ustawowego zagrożenia.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 17 stycznia 2022 r., sygn. akt: II AKa 82/20:

I.  zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a)  uniewinnił A. K. (1) od popełnienia przestępstwa przypisanego mu w pkt I części rozstrzygającej kwalifikowanego z art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe, a kosztami procesu w tym zakresie obciążył Skarb Państwa, stwierdzając jednocześnie, że utraciła moc kara łączna pozbawienia wolności orzeczona w punkcie III części rozstrzygającej,

b)  w opisie czynu przypisanego A. K. (1) w punkcie II części rozstrzygającej:

- ustala wartość kwoty niekorzystnego rozporządzenia mieniem w PLN na sumę 88.125.889,37, w USD na sumę 1.017.311,70, w EUR na sumę 663 685,83, w GBP na sumę 131.661,37, w CHF na sumę 23.460, w CAD na sumę 50.000, w AUD na sumę 28.000,

- eliminuje ustalenie o nieinwestowaniu pieniędzy wpłacanych przez klientów zgodnie z umowami,

- eliminuje działanie na szkodę M. G. (2),

c)  w zakresie orzeczenia zawartego w punkcie IV części rozstrzygającej:

- uchylił nałożony na oskarżonego obowiązek naprawienia szkody na rzecz M. G. (2),

- ustalił, że nałożony na oskarżonego obowiązek naprawienia szkody wynosi w odniesieniu do pokrzywdzonych: H. B. – 7.840 zł., M. i W. C. – 170.000 zł., A. Z. – 35.000 zł.,

- dokonuje następujących sprostowań odnoszących się do personaliów pokrzywdzonych poprzez przyjęcie:

– H. N. w miejsce H. N.

– Z. S. w miejsce J. S.

– T. P. (1) w miejsce T. P. (2)

– I. S. w miejsce I. S.

– D. B. w miejsce A. B.

– A. S. w miejsce M. S.

– H. G. w miejsce H. G.

– B. J. (1) w miejsce B. J. (2)

– F. J. i W. J. w miejsce S. J. i W. J.

– L. B. i G. B. w miejsce L. B.

– J. M. i B. M. w miejsce J. M.

– K. S. i E. S. w miejsce K. S.

– R. K. w miejsce C. K. i R. K.

– D. Z. i B. Z. w miejsce D. Z.;

II.  w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy;

III.  zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. Z. G. kwotę 1033,20 złotych (w tym VAT) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielom posiłkowym J. i S. P. w postępowaniu odwoławczym;

IV.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. G. (1) kwotę 885,60 złotych (w tym VAT) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi posiłkowemu Z. H. w postępowaniu odwoławczym.

Kasację od tego wyroku wniósł Prokurator (...)w W., zaskarżając wyrok co do rozstrzygnięcia dotyczącego uniewinnienia A. K. (1) od popełnienia przestępstwa kwalifikowanego z art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją ustawy wchodzącej w życie w dniu 11 października 2015 r. oraz obciążenia Skarbu Państwa kosztami procesu w rzeczonym przedmiocie, przy jednoczesnym stwierdzeniu, iż wymierzona oskarżonemu kara łączna 10 lat pozbawienia wolności utraciła moc, tj. w części z puntu I podpunkt a) zaskarżonego orzeczenia, zarzucając: rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, poprzez błędną wykładnię art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe, skutkującą uznaniem, że oskarżony A. K. (1) swoim zachowaniem nie wypełnił znamion czynu penalizowanego w art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał jednoznaczne podstawy do przyjęcia, że A. K. (1) prowadził działalność polegającą na gromadzeniu środków pieniężnych innych osób fizycznych, obciążanych ryzykiem związanym z inwestowaniem tych środków, bez wymaganego zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego, co doprowadziło do niewątpliwie niesłusznego uniewinnienia wyżej wymienionego w zakresie rzeczonego czynu.

Podnosząc powyższy zarzut, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2022 r., sygn.. akt: II AKa 82/20 w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonego A. K. (1) od popełnienia przestępstwa kwalifikowanego z art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu Sądowi II instancji.

Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 19 marca 2024 r., sygn.. akt: I KK 449/22:

1.  uchylił pkt Ia zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

2.  oddalił kasacje obrońców jako oczywiście bezzasadne i w tej części kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne obciążył skazanego A. K. (1).

Sąd Apelacyjny zważył:

Apelacje obrońców kwestionujące skazanie A. K. (1) za przestępstwo z art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe są niezasadne.

Sąd Apelacyjny uwzględnił wskazania Sądu Najwyższego wyrażone w pisemnych motywach wyroku z 19 marca 2024 r sygn. akt I KK 449/22 i podziela prezentowaną tam wykładnię art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe.

Czynu zabronionego z art. 171 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe dopuszcza się ten, kto bez zezwolenia prowadzi działalność polegającą na gromadzeniu środków pieniężnych innych osób fizycznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, w celu udzielania kredytów, pożyczek pieniężnych lub obciążania ryzykiem tych środków w inny sposób. Przestępstwo to ma charakter powszechny, jego sprawcą może być każdy, kto podlega odpowiedzialności karnej na podstawie przepisów części ogólnej Kodeksu karnego.

Przedmiot ochrony przestępstwa z art. 171 ust. 1 PrBank ma charakter mieszany. Z jednej strony jego aspekt społeczny wyraża się w ochronie stabilności, bezpieczeństwa i zaufania do systemu, w którym działalność prowadzona jest przez podmioty dające rękojmię prawidłowego jej wykonywania oraz podlegające właściwemu nadzorowi. Aspekt zaś indywidualny związany jest z ubocznymi przedmiotami ochrony w postaci m.in. interesu deponentów, których wkłady obciążone ryzykiem przez podmiot działający bez zezwolenia narażone są na niebezpieczeństwo utraty, a także interesem innych banków ze względu na możliwość zachwiania stabilnością całego systemu finansowego i niekorzystnymi skutkami w sferze zarówno mikro jak i makroekonomicznej. ( vide: P. Ochman, Ochrona działalności bankowej w prawie karnym gospodarczym. Przepisy karne ustaw bankowych, Warszawa 2011, s. 119).

W literaturze ugruntował się pogląd, że dla oceny procesu gromadzenia bazy depozytowej, która stanowi podstawę do działalności kredytowej, nie ma znaczenia jaką konkretnie postać czy formę ten proces przybiera. Karze podlega zatem wszelkie gromadzenie środków pieniężnych dla celów ich późniejszego użycia, które może przybierać formę zarówno lokat, wkładów, czy też depozytów (vide: J. Majewski, Odpowiedzialność karna za przestępstwo określone w art. 171 ust. 1 PrBank „Prawo Bankowe” 1998 nr 6, s.99 oraz L. Mazur, „Prawo bankowe. Komentarz”, Warszawa 2008, s. 808). Ten mechanizm prawnokarny służyć ma również penalizacji zachowań polegających na omijaniu ograniczeń w zakresie reglamentacji działalności bankowej np. poprzez prowadzenie działalności polegającej na gromadzeniu środków pieniężnych w oparciu o pożyczki pieniężne. (vide: B. Smykla, „Prawo bankowe. Komentarz”, Warszawa 2005, s. 523).

Dla prawnokarnej oceny nie miało znaczenia, iż zgodnie z warunkami OWU kontraktów lokacyjnych, klienci przenosili własność inwestowanych środków na spółkę kierowaną przez oskarżonego.

Dla realizacji znamion przestępstwa z art. 171 ust. 1 PrBank koniecznym jest prowadzenie działalności zastrzeżonej do wyłącznej właściwości banków w sposób zorganizowany. Zorganizowanie rozumie się jako wielokrotne podejmowanie czynności mających na celu pozyskiwanie środków pieniężnych, jednorazowe czynności w tym zakresie nie podlegają penalizacji. ( vide: J. Majewski, Odpowiedzialność karna za przestępstwo określone w art. 171 ust. 1 PrBank „Prawo Bankowe” 1998 nr 6, s.99; L. Mazur, „Prawo bankowe. Komentarz”, Warszawa 2008, s. 808; E. Fojcik-Mastalska, [w:] M. Bączyk, E. Fojcik-Mastalska (red.) Prawo bankowe. Komentarz, Warszawa 2002, s. 685; oraz W. Srokosz, „Czynności bankowe zastrzeżone dla banków, Bydgoszcz-Wrocław 2003, s. 253).

Działalność prowadzona przez (...) Ltd. bez wątpienia stanowiła zorganizowany i publiczny proces gromadzenia środków pieniężnych. Skala oferowanego i reklamowanego w środkach masowego przekazu produktu – kontraktu lokacyjnego – jednoznacznie świadczyła o tym, iż w teorii i w praktyce był to produkt skierowany do jak najszerszego grona odbiorców. Świadczył też o tym także sam proces zawierania przedmiotowej umowy, która to mogła zostać zawarta zarówno w jednej z placówek spółki zlokalizowanych w największych polskich miastach, ale także listownie, za pośrednictwem Internetu czy też telefonicznie.

Sam kontrakt lokacyjny wykazywał szereg podobieństw do umowy rachunku bankowego, tak nie umożliwiał on przeprowadzania bankowych rozliczeń pieniężnych, co pozwoliłoby na uznanie go wprost jako czynność bankową w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 PrBank. Wskazać bowiem należy, iż środki wpłacane przez klientów nie wpływały na ich zindywidualizowane rachunki ale na rachunek zbiorczy w (...) Banku (...) skąd dalej dysponował nimi oskarżony. Art. 171 ust. 1 PrBank nie zawęził jednak pojęcia „gromadzenia środków pieniężnych” do zawierania umów rachunku bankowego.

(...) Ltd. polegała na obciążaniu ryzykiem środków w inny sposób w rozumieniu art. 171 ust. 1 PrBank. Jak bowiem ustalono w toku postępowania, oskarżony w imieniu i na własny rachunek (...) inwestował pozyskane od klientów – stron umów kontraktu lokacyjnego – środki na rynku spółek (zakup udziałów) jak i rynku kapitałowym (inwestycje w (...) i (...) Bank).

Zgodzić się należy z Sądem Najwyższym, że analizując treść normatywną tego przepisu nie można utożsamiać zamiaru popełnienia przestępstwa (zamiar zwrotu powierzonych środków pieniężnych) z tzw. tytułem zwrotnym. Nie miał racji Sąd Apelacyjny poprzednio rozpoznający sprawę w postępowaniu odwoławczym, że skoro dla egzystencji przestępstwa z art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe niezbędne jest ustalenie, że sprawca gromadził środki pieniężne pod tytułem zwrotnym, to in casu nie doszło do popełnienia tego przestępstwa, gdyż A. K. (1) od początku nie miał zamiaru zwrócić pieniędzy osobom pokrzywdzonym.

Dokonując kompleksowej analizy treści art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe, należy dojść do wniosku, że przepis ów nie ogranicza się wyłącznie do penalizacji bezprawnego wykonywania działalności bankowej przez podmioty, które materializują definicję określoną w art. 2 ustawy Prawo bankowe. Zakres penalizacji jest zdecydowanie szerszy. Dotyczy zachowań polegających na prowadzeniu - bez zezwolenia działalności polegającej na gromadzeniu środków pieniężnych innych osób fizycznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej w celu udzielania kredytów, pożyczek pieniężnych lub obciążania ryzykiem tych środków w inny sposób. Chodzi tu zatem o czyn nielegalnego prowadzenia działalności bankowej bądź parabankowej, którego sprawcą może być każda osoba prowadząca tego typu działalność. Jest to występek o charakterze powszechnym, do tego formalnym (bezskutkowym). W zakresie przedmiotu ochrony wskazać więc trzeba, że przepis art. 171 ust. I ustawy Prawo bankowe chroni przed każdego rodzaju działalnością, niezależnie od przyjętej formy, która swym charakterem pozostaje zbliżona do działalności bankowej, aczkolwiek od strony faktycznej tego typu działalnością nie jest i nie posiada stosownego zezwolenia (względnie zezwoleń). Stąd dobrami prawnie chronionymi są tu wartości takie, jak stabilność systemu bankowego, jego bezpieczeństwo i wreszcie zwykłe zaufanie do niego. Wszakże obrót o charakterze bankowym posiada swe umocowanie ustawowe, jest reglamentowany, nadzorowany i objęty mechanizmami gwarancyjnymi. Siłą rzeczy wymaga odpowiednich kwalifikacji i zabezpieczeń (o różnym charakterze: majątkowych, personalnych, technicznych). Z przytoczonych wyżej powodów w odbiorze społecznym działalność bankowa postrzegana jest jako działalność nosząca walor zaufania publicznego. Podmioty nieuprawnione nie dają rękojmi prawidłowego wykonywania sensu largo operacji finansowych. Działają bowiem z założenia poza nadzorem i prawnymi zabezpieczeniami. Przepis chroni zatem ogół społeczeństwa (czy ściślej rzecz ujmując konsumentów usług finansowych niejako już na przedpolu potencjalnej dalszej działalności związanej z obrotem finansowym. Może ona z kolei przybierać różnorodne formy, w tym przestępcze, a więc stanowić zarazem innego rodzaju przestępstwo (w analizowanym kontekście niejako następcze, jak np. oszustwo z art. 286 § 1 k.k.) Aspekt semantyczny pozwala na przyjęcie, że w ramach znamienia gromadzenia potencjalnie może mieścić się pozyskiwanie środków pieniężnych w drodze oszustwa. Użyty w znamionach analizowanego przestępstwa z art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe czasownik „gromadzić” daje podstawę do przyjęcia tej tezy i zarazem zobowiązuje do jej procesowego rozważenia. Gromadzić środki pieniężne można wszakże na różne sposoby.

Nie budzi wątpliwości, że A. K. (1) pełnił funkcję Dyrektora spółki (...) z/s w Wielkiej Brytanii i prowadził działalność, która sprowadzała się do gromadzenia środków pieniężnych osób fizycznych. Środki te były obciążane ryzykiem związanym z inwestowaniem. Nie posiadał na tą działalność stosownego zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego. Do znamion przestępstwa z art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe nie należy gromadzenie środków pod tytułem zwrotnym. Nie zostało ono wyeksponowane wśród znamion tego przepisu, a jedynie jest interpretowane z korelacji jego treści z art. 2 ustawy Prawo bankowe.

Jak podniesiono na wstępie, pojęcia tytułu zwrotnego nie można utożsamiać z zamiarem zwrotu. Bynajmniej zamiar zwrotu nieodzownie nie musi towarzyszyć sprawcy w czasie gromadzenia środków pieniężnych. Taki był w omawianym przypadku modus operandi przestępczego, oszukańczego działania oskarżonego. Gdyby nie formalny, zawarty w umowach, tytuł zwrotny, to pokrzywdzeni nie powierzyli by nikomu jakichkolwiek środków pieniężnych.

Trafnie zauważył Sąd Najwyższy, że tytuł zwrotny to pojęcie, które pojawia się w art. 2 ustawy Prawo bankowe. Przepis ten dodatkowo precyzuje, aby był to „jakikolwiek” tytuł zwrotny. Może to być zatem tytuł zwrotny o charakterze stricte formalnym, a taki odnaleźć można w umowach zawieranych z osobami pokrzywdzonymi. Z całą pewnością „jakikolwiek tytuł zwrotny” nie jest pojęciem równoznacznym ze stroną podmiotową przestępstwa z art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe i zamiarem zwrotu powierzonych środków pieniężnych. Na tej płaszczyźnie istotna pozostaje również kwestia przyjętej interpretacji tytułu zwrotnego w korelacji w orzecznictwie TSUE (por. np. wyrok TSUE C-366/97 z dnia 11.02.1999r.), gdzie wiąże się go z konstrukcjami umów, a nie z zamiarem zwrotu środków pieniężnych.

Na podstawie :

-

treści umów (zapewniających zwrot środków pieniężnych, możliwość wcześniejszej ich wypłaty, aczkolwiek z karą umowną),

-

faktu, że poszczególne osoby odzyskały w całości powierzone środki pieniężne. Niektóre z tych osób nie tylko zresztą odzyskały w całości kwoty wpłacone na tzw. kontrakty lokacyjne, lecz nawet uzyskały kwoty wyższe, specyfiki (...) (kilka oddziałów, biuro w W., zatrudnieni pracownicy);

skonstatować należy, że oskarżony gromadził środki pieniężne pod tytułem zwrotnym nie mając zamiaru wywiązać się z zawartych umów, tak jak to prawomocnie już ustalono.

Wymierzone oskarżonemu kary pozbawienia wolności i grzywny, w perspektywie prawidłowo ustalonych przez Sąd I instancji okoliczności mających znaczenie w tej materii, w szczególności jeśli zważyć na skalę przestępczej działalności i jej konsekwencje dla dużej liczby pokrzywdzonych, nie rażą surowością.

Pozostałe zarzuty apelujących odnoszące się do skazania za przestępstwo z art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe są oczywiście chybione. Sad Apelacyjny podziela w tej kwestii stanowisko wyrażone przez Sąd Okręgowy w pisemnych motywach uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Stanowisko oskarżonego zawarte w piśmie skierowanym do Sądu Apelacyjnego w dniu 30 czerwca 2025 roku nie zasługiwało na uwzględnienie. Dość powiedzieć, że wszystkie podniesione tam zarzuty były już przedmiotem badania, z urzędu bądź na wniosek oskarżonego, przez Sąd Najwyższy oddalający kasacje obrońców oskarżonego i odmawiający wznowienia prawomocnie zakończonego postępowania (vide k.69879, 69858 akt sprawy) nie zyskując aprobaty Najwyższej instancji sądowej. Uznając owe zarzuty za całkowicie chybione Sąd Apelacyjny nie widzi zatem potrzeby szczegółowego ich omawiania. Na marginesie trzeba tylko dodać, że okres przedawnienia karalności czynu z art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe przypisanego oskarżonemu z uwzględnieniem treści art. 4 § 1 kk wynosi 15 lat ( 5+10) a nie jak twierdzi oskarżony 10 lat (5+5).

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w wyroku.

SSA Jerzy Skorupka

SSA Andrzej Kot

SSA Jarosław Mazurek