Wyrok z 7 sierpnia 2025, sygn. II AKa 182/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 182/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2.

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

M. G. został oskarżony o to, że w dniu 23 marca 2024 roku w G., działając w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia R. K., zadał mu ciosy nożem, powodując obrażenia w postaci rany kłutej okolicy podobojczykowej prawej, z uszkodzeniem w obrębie jej kanału, skóry, tkanki podskórnej, mięśni, żebra II. po stronie prawej, ściany jamy opłucnej oraz płata górnego płuca prawego, o całkowitej długości kanału rany około 10 cm oraz rany kłutej klatki piersiowej na wysokości prawej brodawki sutkowej, czym doprowadził do jego gwałtownej śmierci wskutek ostrej niewydolności oddechowo-krążeniowej w przebiegu wstrząsu krwotocznego oraz zaburzeń oddychania spowodowanych uszkodzeniem ściany opłucnej prawej i miąższu płuca prawego w przebiegu kanału w/w rany zlokalizowanej w okolicy podobojczykowej prawej,

tj. o przestępstwo z art. 148 § l k.k.

M. S. została oskarżona o to, że w dniu 23 marca 2024 roku w G., działając w zamiarze, aby M. G. dokonał zabójstwa R. K., swoim zachowaniem ułatwiła mu jego popełnienie, w ten sposób, iż przekazała mu nóż, którym M. G. zadał ciosy R. K., powodując jego gwałtowną śmierć,

tj. o przestępstwo z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k.

Sąd Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z 29 stycznia 2025r. w sprawie IV K 167/24

I.  oskarżonego M. G. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, który zakwalifikował z art. 148 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 148 § 1 k.k. skazał go na karę 25 lat pozbawienia wolności;

III. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej oskarżonym kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie:

M. G. od dnia 23 marca 2024 roku (godzina 15:10) do dnia 29 stycznia 2025 roku,

M. S. od dnia 23 marca 2024 roku (godzina 15:00) do dnia 29 stycznia 2025 roku;

IV. na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr (...);

V. na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. nakazał zwrócić dowody rzeczowe opisane w wykazach dowodów rzeczowych:

⚫.

nr(...)- Z. K.,

nr (...) – M. S.,

nr (...) oraz (...) – (...) – M. G.;

VI. na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. oraz na podstawie art. 1, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zwolnił oskarżonych od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, które przejął na rzecz Skarbu Państwa.

1.1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońcy

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.1.3. Granice zaskarżenia

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.2.1. Ustalenie faktów

1.2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego.

1.2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego.

1.2.2. Ocena dowodów

1.2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego.

1.2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego.

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp

Zarzuty

Apelacja obrońcy M. G..

1.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na:

a)  błędnym uznaniu, iż oskarżony M. G. działał w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia pokrzywdzonego R. K., czym wypełnił znamiona przestępstwa zabójstwa, podczas gdy oskarżony - jak wyjaśnił - poszedł do pokrzywdzonego celem zmuszenia go do opuszczenia pustostanu, natomiast to M. S. przyniosła nóż w trakcie szamotaniny oskarżonego z pokrzywdzonym, czemu Sąd I instancji dał wiarę, ponadto pokrzywdzony był ubrany w grubą puchową kurtkę, ergo nie sposób zgodzić się aby oskarżony celowo zadał dwa ciosy w klatkę piersiową pokrzywdzonego celem pozbawienia go życia ;

b)  błędnym uznaniu, iż oskarżony M. G. działał w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia pokrzywdzonego R. K., czym wypełnił znamiona przestępstwa zabójstwa, podczas gdy oskarżony oddalając się z miejsca zdarzenia nie wiedział, że zranił oskarżonego w sposób, jaki doprowadzić może do jego śmierci, albowiem nie widział krwi u pokrzywdzonego, a nadto pokrzywdzony stał oparty o wózek na zakupy i siatkę ogrodzenia ;

c)  błędnym uznaniu, iż oskarżony M. G. swym zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa zabójstwa, podczas gdy oskarżony nie miał zamiaru pozbawienia życia R. K., albowiem zgodnie ze stanem świadomości, stopniem inteligencji oraz stopniem poziomu umysłowego oskarżonego, aby zabić człowieka należy ugodzić go w serce, bądź głowę, a oskarżony ugodził pokrzywdzonego w prawą stronę organizmu, tj. okolicę podobojczykową prawą oraz w klatkę piersiową na wysokości prawej brodawki sutkowej ;

d)  błędnym uznaniu, iż oskarżonemu M. G. można przypisać działanie w zamiarze bezpośrednim pozbawienia R. K. życia, podczas gdy oskarżony oddalając się z miejsca zdarzenia nie zdawał sobie sprawy z tego, że śmiertelnie zranił pokrzywdzonego, gdyż ten po zdarzeniu nie miał widocznych na ciele plam krwi oraz pozostawał w pozycji stojącej, wobec czego nie wiedział, że zadane przez niego ciosy nożem pokrzywdzonemu są śmiertelne i zaraz nastąpi jego zgon, a zatem przypisanie oskarżonemu działania w zamiarze bezpośrednim zabójstwa R. K., wymagałoby co najmniej ustalenia, że oskarżony oddalając się z miejsca zdarzenia miał pewność, że pokrzywdzony nie żyje ;

e)  błędzie braku poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji okoliczności łagodzącej przy wymierzeniu kary oskarżonemu (z art. 53 § 2b pkt 3 k.k.) tj. popełnienia przestępstwa w reakcji na nagłą sytuację, której prawidłowa ocena była istotnie utrudniona z uwagi na okoliczności osobiste, zakres wiedzy i doświadczenia życiowego oskarżonego, w szczególności mając na względzie inteligencję oskarżonego lokującą się poniżej granicy przeciętnej, a także towarzyszące zdarzeniu krzyki oskarżonej M. S. oraz przyniesienie przez nią narzędzia zbrodni - noża, bez której to działania nie doszłoby do pozbawienia życia R. K., w konsekwencji czego orzeczona kara jest niewspółmierna;

2.  Obraza przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień złożonych przez oskarżonego M. G. w zakresie, w jakim Sąd odmówił im wiarygodności, a które znajdują potwierdzenie w częściowo prawdziwych wyjaśnieniach M. S. i stwierdzenie że oskarżony miał odmiennie odnieść się momentu powzięcia noża, wskazując że nie pamięta, jak nóż znalazł się w jego rękach (str. 13 uzasadnienia wyroku), natomiast nie budzi wątpliwości że to oskarżona przyniosła i podała oskarżonemu ten nóż, a wyjaśnienia złożone na rozprawie w dniu 15 listopada 2024 roku odnosiły się do dynamizmu sytuacji i nie miały na celu przekazania nieprawdziwych informacji Sądowi I instancji;

3.  Rażąca niewspółmierność kary, polegającą na wymierzeniu oskarżonemu M. G. kary 25 lat pozbawienia wolności, podczas gdy:

a)  różnica w wymiarze kary orzeczonej względem oskarżonego M. G. (25 lat pozbawienia wolności) i kary orzeczonej względem oskarżonej M. S. (15 lat pozbawienia wolności), która zgodnie z zaskarżonym wyrokiem wynika z różnych form zjawiskowych popełnionych przez każdego z nich czynów, jest rażąco niesprawiedliwa i nieadekwatna do okoliczności zdarzenia oraz nie uwzględnia faktu, że gdyby oskarżona nie przyniosła noża, to zapewne pokrzywdzony nie zostałby pozbawiony życia w trakcie szamotaniny z oskarżonym,

b)  uprzednia karalność oskarżonego M. G., wzięta pod uwagę przez sąd I instancji, dotyczy innego rodzaju przestępstw, tj. przestępstw przeciwko mieniu, natomiast to oskarżona S. była karana za popełnienie przestępstwa z użyciem noża,

c)  okoliczności obciążające, które Sąd I instancji miał na uwadze przy wymiarze kary, nie uzasadniają wymierzenia kary w wysokości 25 lat pozbawienia wolności.

Apelacja obrońcy o skarżonej M. S.

I. obraza przepisów postępowania karnego mająca istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. naruszenie art. 7 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. poprzez dowolną, opartą jedynie o przypadkowo wybrane elementy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także niezgodną ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenę wyjaśnień oskarżonej M. S., nieuzasadnionej odmowie przyznania waloru wiarygodności wyjaśnień oskarżonej w zakresie w jakim zaprzecza ona temu by działając w zamiarze aby drugi współoskarżony M. G. dokonał zabójstwa R. K. swoim zachowaniem ułatwiła mu jego popełnienie,

II.  błąd w ustaleniach faktycznych, przyjęty za podstawę wydania wyroku, mający wpływ na rozstrzygnięcie, polegający na uznaniu, iż swoim zachowaniem ułatwiła oskarżonemu M. G. popełnienie czynu polegającego na pozbawieniu życia R. K., podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego prowadzi do odmiennej konstatacji,

II.  niewspółmierność (surowość) kary tj. 15 lat pozbawienia wolności w stosunku do charakteru popełnionego czynu, zachowania i czynności podjętych przez oskarżoną w toku postępowania, poprzez nieprawidłową i zbyt surową analizę okoliczności obciążających zachodzących w stosunku do oskarżoną M. S..

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutów za zasadne, częściowo zasadne albo niezasadne

Apelacja obrońcy M. G..

W pierwszej kolejności Sąd Apelacyjny odniesie się do zarzutów dotyczących obrazy przepisów postępowania, gdyż w nich skarżący – co wynika z treści apelacji - upatruje źródeł poczynienia błędnych – w jego ocenie - ustaleń faktycznych. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych zostanie omówiony jako drugi, gdyż z treści apelacji wynika – w ocenie Sądu odwoławczego - że jej autor nie traktuje błędu w ustaleniach faktycznych jako samoistnego uchybienia w obszarze określenia podstawy odpowiedzialności karnej, a zarzut takiego błędu wiąże z obszarem procesowym, tj. wadliwą i niepełną jego oceną (art.7 kpk). W takiej sytuacji błąd w ustaleniach faktycznych jest w istocie konsekwencją uchybień procesowych, jako pierwotnych; to one bowiem generują wadliwe ustalenia faktyczne.

Ad. 2. Zarzut obrazy art.7 kpk nie jest trafny. Na wstępie wskazać należy, że Sąd I instancji ma ustawowo zagwarantowaną swobodę w ocenie przeprowadzonych dowodów i ocena ta podlega ochronie przewidzianej w art.7 kpk dopóty, dopóki nie zostanie wykazana jej błędność. Jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art.7 kpk wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art.410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy(art.2 § 2 kpk); stanowi wynik rozważenia wszystkich tych okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art.4 kpk); jest wyczerpująco i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - argumentowane w uzasadnieniu wyroku (art.424 § 1 pkt 1 kpk); (por. m.in.: wyroki Sądu Najwyższego z: 11 stycznia 2022r. I KA 10/21, 22 lutego 1996r. II KRN 199/95, 9 listopada 1990r. WRN 149/90; postanowienia Sądu Najwyższego z: 24 lutego 2011r. III KK 382/2010r., 7 lipca 2010r. II KK 147/2010, 13 czerwca 2007r. V KK 5/2007, 25 września 2002r. II KKN 79/2000). Sąd odwoławczy rozpoznający apelację dokonuje natomiast kontroli swobodnej oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji (porównaj: T. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2003 r., s. 90 - 94; S. Waltoś, Proces karny - zarys systemu, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2003r., s. 255 - 259).

Skarżący podnosząc zarzut dowolnej oceny wyjaśnień oskarżonego M. G. wskazuje na przyczyny ich zmiany w toku postępowania (str.2-3 apelacji) podkreślając, że nie miało to na celu przekazywania nieprawdziwych informacji sądowi. Nie sposób uznać aby ta argumentacja mogła osiągnąć oczekiwany przez skarżącego skutek. Oskarżony bowiem w polskim procesie karnym, zgodnie z art.74 § 1 kpk, ma swobodę w kształtowaniu swojej linii obrony. Wyjaśnienia jego jednak, jak każdy dowód podlegają swobodnej ocenie sądu. Oskarżony będąc słuchanym w charakterze podejrzanego oraz w charakterze oskarżonego korzystał z przywileju bezkarności, gdy składał wyjaśnienia, które byłyby „fałszywe”, co wynika z samej istoty prawa oskarżonego do obrony i procesowych gwarancji. Złożenie wyjaśnień uznanych przez Sąd orzekający za niewiarygodne żadną miarą nie pociąga za sobą negatywnych konsekwencji dla oskarżonego, gdyż taka postawa procesowa stanowi element prawa oskarżonego do obrony. Nie oznacza to jednak, że takie wyjaśnienia nie podlegają ocenie sądu, dokonywanej w świetle ogólnych zasad, o których mowa w przepisach kodeksu postępowania karnego, w szczególności w art.4 kpk i art.7 kpk. To bowiem na sądzie spoczywa obowiązek poczynienia ustaleń, czy stanowisko procesowe i wyjaśnienia oskarżonego posiadają walor wiarygodności, czy też nie. Składając wyjaśnienia oskarżony realizuje określoną strategię obrony i oczywiście może czynić tego rodzaju zabiegi. Niemniej musi się liczyć z pełnymi tego konsekwencjami. Niewątpliwie bowiem – mając na względzie to prawo – fakt prezentowania wielu wersji zdarzeń przez oskarżonego, czy też fakt negatywnej weryfikacji jego twierdzeń (nawet w określonym zakresie), tudzież jego postawy, może prowadzić do interpretacji tychże przez Sąd, jako nie zasługujący na uwzględnienie element linii obrony zmierzającej do uchronienia się przez oskarżonego przed odpowiedzialnością karną, bądź też zmierzający do jej umniejszenia. Sąd orzekający w sprawie ma obowiązek ostrożnego podejścia do zabiegów podejmowanych przez oskarżonego. Mając na uwadze ryzyko celowego prezentowania przez niego określnej wersji zdarzenia, która nie odpowiada rzeczywistemu obrazowi analizowanej sytuacji. W ocenie Sądu Apelacyjnego został on przez Sąd I instancji wypełniony prawidłowo, kiedy to zaprezentował pogląd o odmówieniu wyjaśnieniom oskarżonego w określonym zakresie waloru wiarygodności (str.13 uzasadnienia wyroku). Skarżący w wywiedzionej apelacji nie zdołał skutecznie tej oceny zakwestionować.

Ad. 1. Zarzut nie jest trafny. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych może zostać skutecznie podniesiony wyłącznie wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada zasadom logicznego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, bądź jest rezultatem oceny obarczonej nieuprawnioną dowolnością. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych (por. wyroki: Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 7 sierpnia 2025r. II AKa 51/25, 19 grudnia 2024r., II AKa 310/21; Sądu Apelacyjnego w Lublinie z: 27 lipca 2021r. II AKa 109/21, 30 grudnia 2019r. II AKa 55/19; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 22 kwietnia 2021r., II AKa 29/21; postanowienie Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 2008r., V KK 301/07; wyroki Sądu Najwyższego z: 10 maja 2005r. WA 10/05, 20 lutego 1975r. OSNPG 1975/9/84, 22 stycznia 1975r., OSNKW 1976/2/64). Z uwagi na fakt, że zarzuty dotyczące oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przez Sąd II instancji zostały uznane za chybione, na aprobatę nie zasługuje również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych co do czynu przypisanego oskarżonemu M. G.. Ustalenia owe bowiem zostały poczynione w oparciu o prawidłowo, zgodnie z dyrektywami określonymi w art.7 kpk, oceniony materiał dowodowy.

Ad.1. a) Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do bezspornej okoliczności, że początkowo oskarżony podszedł do pokrzywdzonego bez noża, które to narzędzie podała mu oskarżona już w trakcie utarczki z pokrzywdzonym. Nie ma to bowiem żadnego znaczenia dla ustalenia zamiaru z jakim działał. Nie zawsze bowiem zamiar zabójstwa u sprawcy musi rodzić się już w momencie pierwszego kontaktu z pokrzywdzonym. Podobnie o braku zamiaru zabójstwa nie może świadczyć okoliczność, że pokrzywdzony miał na sobie kurtkę (na marginesie zatem jedynie wskazać należy na dowolne twierdzenie skarżącego jakoby była ona gruba i puchowa). Z protokołu zatrzymania rzeczy wynika bowiem jedynie, że pokrzywdzony w inkryminowanym czasie miał na sobie kurtkę granatową (k.54v akt sprawy). Oczywistym bowiem jest (a u oskarżonego nie stwierdzono żadnych dysfunkcji psychicznych – opinia sądowo – psychiatryczna – k.395-397 akt sprawy ani upośledzenia intelektualnego – opinia sądowo – psychologiczna – k.333-341 akt sprawy), że kurtka nie stanowi jakiejkolwiek ochrony gdy dochodzi do zadania ciosu nożem (dwukrotnie) o długości całkowitej 38 cm (opinia daktyloskopijna – k.246-250 akt sprawy) powodując rany o głębokości 10 cm. Nie ma racji skarżący zarzucając Sądowi I instancji niekonsekwencję rozumowania (str.4 apelacji). Sąd bowiem dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, w których przedstawił wiarygodny – w ocenie Sądu Okręgowego – przebieg inkryminowanego zdarzenia. Nie jest jednak tak jak sugeruje skarżący, że walor wiarygodności winien zatem obejmować deklarowany przez oskarżonego zamiar z jakim działał, a dokładnie brak zamiaru zabójstwa pokrzywdzonego. Niepodobna bowiem uznać aby o przyjętym zamiarze decydowała jedynie deklaracja oskarżonego. Odtworzenie rzeczywistych przeżyć psychicznych sprawcy nie jest rzeczą łatwą, zwłaszcza jeśli tak, jak w przypadku oskarżonego M. G., zaprzecza on zamiarowi dokonania zabójstwa. W takiej sytuacji istnienie takiego zamiaru lub jego brak, może być ustalone przede wszystkim na podstawie analizy najbardziej uchwytnych, widocznych elementów zachowania sprawcy. Do tych zaś należą okoliczności przedmiotowe czynu. Nie oznacza to oczywiście lekceważenia innych okoliczności takich jak np.: charakter i usposobienie sprawcy, jego poziom umysłowy, refleksje emocjonalne, zachowanie się w stosunku do otoczenia, nietrzeźwość, tło i powód zajścia, stosunek do pokrzywdzonego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 10 marca 2008r., II AKa 20/08; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 14 maja 2002r., OSA 11/2002 poz. 79; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 31 maja 2000r., Prokuratura i Prawo 6/2001 poz. 19). Do okoliczności przedmiotowych czynu Sąd Apelacyjny odniesie się w dalszej części niniejszego uzasadnienia. Pozostałe okoliczności w przełożeniu na realia rozpoznawanej sprawy również pozwalają na uznanie, że trafnie Sąd Okręgowy określił zamiar działania oskarżonego. Oskarżony jest osobą, która z uwagi na wiek ma odpowiednie doświadczenie życiowe aby ocenić charakter swoich działań. Nie posiadał też w inkryminowanym czasie żadnych dysfunkcji psychicznych i intelektualnych. Znajdując się w stanie nietrzeźwości oraz będąc przekonanym o sposobieniu się pokrzywdzonego do dokonania zaboru mienia nie poprzestał na wykorzystaniu przewagi fizycznej jaką nad nim miał choćby tylko z racji wieku a użył noża od całkowitej długości 38 cm. zadając nim z dużą siłą (protokół oględzin i otwarcia zwłok – k.437 akt sprawy) ciosy w okolice klatki piersiowej pokrzywdzonego.

Ad. 1. b), d) Świadomość oskarżonego co do rodzaju narzędzia jakim zadał ciosy pokrzywdzonemu (nóż) i miejsca ich zadania (okolice klatki piersiowej), co wynika z wyjaśnień oskarżonego – k.119-120 akt sprawy), dużej sile z jaką zadał ciosy. przy istniejącej między nimi znacznej dysproporcji tak wiekowej, a co za tym idzie i sprawnościowej (oskarżony w chwili czynu miał 52 lata a pokrzywdzony 89) przeczy tezie skarżącego jakoby „oskarżony oddalając się z miejsca zdarzenia nie wiedział, że zranił oskarżonego w sposób, jaki doprowadzić może do jego śmierci”. Skutecznym poparciem tej tezy nie może być podniesienie, że oskarżony „nie widział krwi u pokrzywdzonego”. Sam skarżący bowiem w tym samym zarzucie wskazywał na rodzaj odzieży wierzchniej jaką w inkryminowanym czasie miał na sobie pokrzywdzony. Bezsporna zatem okoliczność (również bowiem świadek E. M. udzielająca jako pierwsza pomocy pokrzywdzonemu zeznała, że początkowo nie widziała krwi, a rany zobaczyła dopiero jako ratownik rozciął koszulę pokrzywdzonego – k.572v-573 akt sprawy), że krew nie była widoczna zaraz po zadaniu ciosów żadną miarą nie może skutkować uznaniem, że oskarżony nie działał z zamiarem zabójstwa pokrzywdzonego. Podkreślenia przy tym wymaga, a co pominął skarżący, że sam oskarżony w swoich wyjaśnieniach podał (k.152 akt sprawy), że pokrzywdzony mówił, żeby zadzwonić na pogotowie a on wtedy odszedł od niego (nie wzywając pogotowia – uwaga SA). Nie jest zatem tak jak twierdzi skarżący (str.4 apelacji), że nie można przypisać oskarżonemu celowego nieudzielenia pomocy pokrzywdzonemu. Nie ma przy tym racji skarżący twierdząc, że jedynie pewność co do tego, że pokrzywdzony nie żyje w momencie gdy oskarżony od niego odchodził dawałaby podstawy do przypisania mu działania w zamiarze bezpośrednim zabójstwa. Postawa bowiem oskarżonego, który po zadaniu silnych ciosów długim nożem w klatkę piersiową odchodzi bez udzielenia pomocy pokrzywdzonemu, zwłaszcza gdy on o tę pomoc prosi, świadczy o takim właśnie zamiarze.

Ad. 1. c) Całkowicie dowolne jest twierdzenie skarżącego jakoby w przekonaniu oskarżonego skutek w postaci śmierci pokrzywdzonego mógłby osiągnąć jedynie godząc w jego serce lub głowę. Takiego przekonania bowiem oskarżony w swoich wyjaśnieniach nie wyrażał. Podał natomiast jednoznacznie, że ugodził pokrzywdzonego w okolice klatki piersiowej (k.119-120 akt sprawy). Oczywistym przy tym jest dla każdego człowieka nieposiadającego istotnych dysfunkcji psychicznych, że w tym obszarze znajdują się najistotniejsze dla życia człowieka organy a śmierć może spowodować nie tylko ugodzenie w serce lub głowę. Oskarżony – jak już wyżej wskazano – takich dysfunkcji nie posiada.

Ad. 1. e) Zarzut nie jest trafny. Nie ma bowiem racji skarżąca, że sytuacja (użycia noża przez oskarżonego, nie zaś zamiar zabójstwa – uwaga SA) była nagła. Oskarżony bowiem wcześniej „szarpał” się z pokrzywdzonym a użycie noża nastąpiło dopiero po pewnym czasie. Okolicznością mającą łagodzący wpływ na wymiar orzeczonej wobec oskarżonego kary nie może być również wiek oskarżonego, zwłaszcza w kontekście jego doświadczenia życiowego. Oskarżony bowiem – jak już wyżej wskazano – w dacie czynu miał 52 lata, a zatem dysponował dużym doświadczeniem życiowym; również w zakresie łamania obowiązującego prawa. W dacie czynu bowiem był już 24-krotnie karany, również za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, z użyciem noża; również i w tym przypadku oskarżony pchnął pokrzywdzonego nożem w klatkę piersiową (wyrok Sądu rejonowego Gdańsk Północ w Gdańsku z 24 stycznia 2024r. w sprawie II K 1961/23 – k.288 akt sprawy). Podkreślenia wymaga, że wyrok za to właśnie przestępstwo zapadł niespełna 4 miesiące przed zdarzeniem będącym przedmiotem niniejszego postępowania. Poza sporem pozostaje, że nóż oskarżonemu podała oskarżona M. S., co żadną miarą nie wpływa na odpowiedzialność karną oskarżonego. Nie miał on bowiem przymusu jego użycia wobec pokrzywdzonego. Wskazywany przez skarżącego poziom rozwoju psychicznego i intelektualnego oskarżonego również nie stanowi okoliczności umniejszającej jego winę. Oskarżony bowiem, jak wskazano w opiniach: sądowo - psychologicznej i sądowo – psychiatrycznej, nie jest upośledzony umysłowo, nie cierpi na chorobę psychiczną oraz zna podstawowe normy etyczno – moralne i zasady współżycia społecznego. Szerzej do kwestii wymiaru orzeczonej wobec oskarżonego kary Sąd Apelacyjny odniesie się w dalszej części niniejszego uzasadnienia.

Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do nagłego charakteru działania oskarżonego. Uzewnętrzniony sposób działania oskarżonego, niewątpliwie wskazywał, że był to jednoznacznie zamiar bezpośredni, to jednakże w żaden sposób nie podważało ustalenia Sądu, że oskarżony działał z zamiarem nagłym - nie planując wcześniej zabójstwa. Zamiar nagły nie wyklucza bowiem zamiaru bezpośredniego. Użycie noża było nagłe, podjęte pod wpływem impulsu. Zatem zadane ciosy wynikały z nagłego zachowania, a nie wcześniej ułożonego planu działania. Na skutek bezzasadnych zarzutów wobec pokrzywdzonego, oskarżony go zaatakował. W tym miejscu podkreślić należy, że w orzecznictwie wyróżnia się kilka istotnych warunków, by uznać działanie sprawców takich czynów za popełnione w zamiarze nagłym. Po pierwsze musi pojawić się nieprzewidziany, zaskakujący sprawcę bodziec (tu było nim podanie noża przez oskarżoną), który uniemożliwia mu namysł, po drugie - musi nastąpić natychmiastowa reakcja tego sprawcy na bodziec, musi on przystąpić bezzwłocznie do działania (tak też postąpił oskarżony). Po trzecie, musi on mieć drastycznie ograniczony czas decyzji i to nie dlatego, że nie chce on przemyśleć sytuacji, lecz, że uczynić tego nie może. W końcu musi być w subiektywnie dla siebie trudnej sytuacji (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 15 listopada 2018r., II AKa 317/18). Zamiar nagły rodzi się zatem nieoczekiwanie pod wpływem impulsu, a cechuje się powstaniem pod wpływem niespodziewanej emocji i choć sprawca ogarnia swoją świadomością przestępne działanie, to nie rozważa szczegółów swojego czynu.

Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść wskazywanie na brak po stronie oskarżonego motywu zabójstwa pokrzywdzonego. Ustalenie motywu działania nie stanowi bowiem warunku sine qua non przypisania sprawcy winy. Zatem brak ustalenia w tym zakresie W żadnym stopniu nie dyskwalifikuje zaskarżonego orzeczenia, gdyż motyw i cel, którym kierował się sprawca grają rolę uzupełniającą i drugoplanową, o ile w myśl specjalnej dyspozycji ustawy nie należą do znamion czynu przestępnego, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Wskazać w tym miejscu godzi się, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów powszechnych i Sądu Najwyższego, w sprawie może w ogóle nie dojść do ustalenia motywu działania sprawcy (patrz: wyroki Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 13 lutego 2025r. II AKa 326/24, 21 września 2023r. II AKa 240/23, 24 marca 2022r. II AKa 13/22, 9 grudnia 2010r. II AKa 309/10; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 30 maja 2007r., II AKa 84/07; wyroki Sądu Najwyższego z: 5 października 1981r. I KR 149/81, 3 czerwca 1974r. I KR 419/73). Ustalenie motywów działania sprawcy jest jednym z zadań procesu karnego, jednakże w konkretnych sprawach może się okazać, iż nie jest to możliwe, gdyż sprawca czynu przestępnego motywów takich nie ujawnia, materiał dowodowy zaś nie pozwala na ich ustalenie. Również zazwyczaj w sprawach o zabójstwo sprawca nie wyraża swojego zamiaru, a ustala się go na podstawie okoliczności przedmiotowych i podmiotowych, jakie towarzyszą zabójstwu. Całkowicie bezskutecznym jest akcentowanie przez skarżącego (str.5 apelacji), że oskarżony nie miał przy sobie żadnych cennych przedmiotów, a oskarżeni po zdarzeniu nie szukali takich przedmiotów w rzeczach pokrzywdzonego. Oskarżonemu nie przypisano bowiem zabójstwa kwalifikowanego rozbojem.

Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść wskazanie na okoliczność, że po zadaniu ciosów nożem oskarżony nie ponowił tej czynności i nie upewnił się że pokrzywdzony nie żyje (str.6 apelacji). Zadanie bowiem dwóch silnych ciosów w klatkę piersiową nożem o długim ostrzu oraz nieudzielenie jakiejkolwiek pomocy pokrzywdzonemu świadczy – w ocenie Sądu Apelacyjnego – o działaniu oskarżonego w zamiarze bezpośrednim zabójstwa.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Apelacyjny nie podziela poglądu skarżącego, że inkryminowane zachowanie oskarżonego M. G. wypełniło znamiona czynu z art.156 § 3 kk, nie zaś z art.148 § 1 kk.

Ad. 3. Zarzut nie jest trafny. Na wstępie wskazać należy, że czynnikiem wpływającym ograniczająco na wzrost przestępczości jest w głównej mierze przekonanie potencjalnych sprawców o nieuchronności ich ujęcia i wymierzenia im odpowiednich kar. Kara to środek przymusu państwowego wyrażający potępienie zarówno popełnionego czynu, jak i jego sprawcy, stosowany przez Sąd, a więc organ państwowy o konstytucyjnie zagwarantowanej niezawisłości, w regulowanym przez prawo karne postępowaniu, w którym zapewnione są prawa osoby postawionej w stan oskarżenia (w tym możliwość obrony) i zapewniona jest bezstronność rozstrzygnięć (nulla poena sine iudicio). Kara jest zatem „osobistą dolegliwością ponoszoną przez sprawcę jako odpłata za popełnione przestępstwo, wyrażająca potępienie popełnionego przez niego czynu i wymierzaną w imieniu państwa przez sąd” (tak: L. Gardocki, Prawo karne, wyd. 3, Warszawa 1998, s. 277). Wyrazem aktualnej filozofii karania jest systematyka obecnie obowiązującego Kodeksu karnego, a jej istota w największym skrócie ująć można następująco: „traktuj karę jako środek ostateczny (ultima ratio) i bacz, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, a po surowszy środek represji karnej sięgaj tylko wtedy, gdy za pomocą łagodniejszego nie da się osiągnąć w stosunku do sprawcy przestępstwa zapobiegawczych i wychowawczych celów kary bądź zadośćuczynić należycie potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa” (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 5 lipca 2019r., II AKa 178/19). Kara pozbawienia wolności powinna kształtować społecznie pożądaną postawę skazanego, a zwłaszcza wdrażać go do poszanowania zasad współżycia społecznego oraz do przestrzegania porządku prawnego i tym samym przeciwdziałać powrotowi do przestępstwa. Cechą konstytutywną kary jest dolegliwość, która - jak wskazuje W. Wróbel - wykracza poza ramy niezbędne dla celów restytucyjnych, zabezpieczających czy egzekucyjnych i to jest w istocie podstawowe kryterium jej identyfikacji. Ta cecha jest też cechą konstytutywną całego systemu odpowiedzialności karnej, w tym sensie, że jest jego elementarnym wyróżnikiem. Jednocześnie z pojęciem kary wiąże się element potępienia (patrz: P. Burzyński, Rozdział 1 Założenia dogmatyczne, siatka pojęciowa, metoda badawcza [w:] Ustawowe określenie sankcji karnej, Warszawa 2008 oraz cytowany tam: W. Wróbel, Zmiana normatywna i zasady intertemporalne w prawie karnym, Zakamycze 2003). W ocenie Sądu Apelacyjnego te zasadnicze cele kary spełnia kara orzeczona wobec oskarżonego M. G.. Sąd Apelacyjny pragnie jednak zaznaczyć, że nie chodzi tu o prewencję generalną negatywną (odstraszanie). Jednostkowy akt wymiaru sankcji karnej nie może być działaniem ukierunkowanym na odstraszenie innych od popełnienia czynu zabronionego, gdzie jednostka sprowadzona byłaby do przedmiotu działania państwa. Pozytywna prewencja generalna, którą nakazuje uwzględnić art.53 § 1 kk, koncentruje się wokół kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przez informowanie o katalogu czynów zabronionych i karach wymierzanych za ich naruszenie. Obejmuje ona również informowanie o skuteczności działania aparatu państwowego. Realizuje ponadto cel sprawiedliwościowy kary przez pokazanie, że każdy sprawca ponosi karę w granicach swej winy. Za pomocą pozytywnej prewencji ogólnej realizować należy również cel w postaci wzbudzenia szacunku dla prawnie chronionych dóbr i przekonania o ich nienaruszalności. Karą współmierną i dającą zarazem zadośćuczynienie społecznemu poczuciu sprawiedliwości jest tylko taka kara, która uwzględnia wszystkie dyrektywy jej wymiaru, a w szczególności zawarte w art.53 § 1 kk. Przepis ten określa cztery ogólne dyrektywy wymiaru kary.

Pierwszą z nich jest dyrektywa winy - Sąd przy wymiarze kary zobowiązany jest baczyć, aby jej dolegliwość „nie przekraczała stopnia winy”. Stopień winy wyznacza górną granicę dolegliwości związanej z wymierzeniem kary. Nie można, zatem orzec kary, której dolegliwość przekraczałaby stopień winy, chociażby za takim orzeczeniem przemawiały inne dyrektywy, np. prewencji ogólnej czy indywidualnej. Wina pełni w tym ujęciu, funkcję limitującą - wyznaczając górną granicę konkretnej kary. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności wyłączające lub umniejszające winę oskarżonych.

Kolejną dyrektywą sądowego wymiaru kary wymienioną w art.53 § 1 kk jest uwzględnienie stopnia społecznej szkodliwości czynu. Na ocenę zaś stopnia społecznej szkodliwości wpływają okoliczności wymienione w art.115 § 2 kk i są to okoliczności przedmiotowe (do nich należą: rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar grożącej lub wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności działania, waga naruszonych obowiązków) oraz podmiotowe (tj. postać zamiaru, motywacja), jednakże wszystkie związane są z czynem sprawcy. Motywacja i postać zamiaru, mają również wpływ na stopień winy. Natomiast na stopień społecznej szkodliwości czynu nie mają wpływu - jak wynika to z treści art.115 § 2 kk - okoliczności dotyczące sprawcy niezwiązane z czynem przestępczym. Dyrektywa stopnia społecznej szkodliwości ma sprzyjać wymierzeniu kary sprawiedliwej i powinna nie tylko wyznaczyć górny pułap kary współmiernej do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, ale i przeciwdziałać wymierzeniu kary zbyt łagodnej w przypadku znacznej społecznej szkodliwości czynu. Stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonym jest bardzo wysoki.

Trzecią dyrektywą sądowego wymiaru kary jest dyrektywa prewencji indywidualnej, tj. uwzględnienie celów zapobiegawczych, które ma kara osiągnąć w stosunku do sprawcy. Kara wymierzona zgodnie z dyrektywą prewencji indywidualnej powinna osiągnąć cel zapobiegawczy, a zatem zapobiec popełnieniu w przyszłości przestępstwa przez sprawcę. Cel ten – w ocenie Sądu Apelacyjnego – spełnią kary orzeczone wobec oskarżonych.

Ostatnią dyrektywą sądowego wymiaru kary jest prewencja ogólna, tj. „kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa”. Jest to dyrektywa pozytywnej prewencji ogólnej, która nie może być pojmowana wyłącznie jako odstraszanie społeczeństwa, a więc wymierzanie konkretnemu sprawcy surowej kary, nawet ponad stopień winy. Tylko, bowiem kara sprawiedliwa, współmierna do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, a przy tym wymierzona w granicach winy sprawcy, może mieć pozytywny wpływ na społeczeństwo, budzić aprobatę dla wymierzonych kar oraz zaufanie do wymiaru sprawiedliwości - i w ten sposób stwarzać warunki do umacniania, i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Orzeczone kary mają bowiem za zadanie wzbudzenie w społeczeństwie przekonania o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra. Wymierzone w przedmiotowej sprawie spełniają i tę dyrektywę.

Innymi słowy, orzekana kara tylko wówczas osiągnie stawiane przed nią cele, w tym cel w zakresie prewencji ogólnej oraz indywidualnej, gdy zostanie ona ukształtowana zgodnie z tzw. dyrektywą sprawiedliwościową, która nakazuje w ramach sędziowskiego uznania wymierzyć karę proporcjonalną do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu. Nie pozwala ona sędziemu na wymierzenie kary poniżej stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Nie pozwala również na wymierzenie kary powyżej tych kryteriów. Ponadto podkreślenia wymaga to, że celem kary w ramach prewencji ogólnej jest nie tylko odstraszenie potencjalnych sprawców najcięższych przestępstw, ale przede wszystkim przyjmowanie za własne norm prawa karnego przez społeczeństwo, budowanie zaufania do działalności wymiaru sprawiedliwości, które jest wynikiem tego, że obywatele dostrzegają, że w państwie w ostatecznym rozrachunku zwycięża prawo, a sprawca przestępstwa nie uniknie odpowiedzialności oraz kształtowanie świadomości zadośćuczynienia poczuciu sprawiedliwości społecznej, wynikające z tego, że każdy sprawca jest karany w granicach swojej winy. Stąd też kara nie może być postrzegana, jako jedynie forma odwetu (odpłaty sprawcy za popełniony przez niego czyn), czy też w kategoriach narzędzia mającego odstraszać i w ten sposób powstrzymywać przed popełnieniem czynu zabronionego prawem. Musi uwzględniać sposób działania sprawcy, stopień winy oraz stopień społecznej szkodliwości czynu, jego właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, jak też zachowanie po jego dokonaniu, aby można było uznać ją za sprawiedliwą oraz karę, która spełni stawiane przed nią cele wychowawcze oraz zapobiegawcze (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 5 lipca 2019r., II AKa 178/19). Niewspółmierność kary musi już przy wstępnym oglądzie rzucać się w oczy i nie nadawać się do zaakceptowania nie może to być dyspropor­cja mała, lecz znaczna. Inaczej rzecz uj­mując, chodzi o różnice ocen o charakterze zasadniczym. Podkreślił to Sąd Najwyższy wyrażając pogląd, że nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach, co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, że karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocz­nym znaczeniu tego słowa - „rażąco" niewspółmierną, to jest nie­współmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować (wyrok Sądu Najwyższego z 2 lutego 1995r., II KRN 198/94). Kara może być uznana za rażąco niewspółmierną z powodu niewłaściwego wyboru jej rodzaju, jej nadmiernej wysokości. Wobec czego rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa w art.438 pkt 4 kpk zachodzić może tylko wówczas, gdyby na podstawie ujawnio­nych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wy­miar kary, można było przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następ­stwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art.53 § 1 kk oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego (patrz: zachowujące aktualność: wyroki Sądu Najwyższego z: 14 listopada 1973r. III KR 254/73, 30 listopada 1990r. Wr 363/90; S. Zabłocki, Postępowanie, 1998, s. 82). Orzekanie o karze ma charakter indywidualny, a proces wyboru i miarkowania właściwej in concreto represji karnej jest w pewnej mierze subiektywny. Dlatego też ustawodawca określając w Rozdziale VI Kodeksu karnego zasady i dyrektywy modelowego orzekania o karze pozostawia sądowi określony zakres swobody w jej wymierzaniu. Rażąca niewspółmierność kary ma miejsce tylko wówczas, gdy kara orzeczona za określone przestępstwo nie uwzględnia lub w nienależytym stopniu uwzględnia wspomniane dyrektywy sądowego wymiaru kary, a zatem między innymi nie jest adekwatna do stopnia zawinienia sprawcy, nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celu kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego (por. na gruncie d.k.k.: wyrok Sądu Najwyższego z 10 lipca 1974r., V KRN 60/74, z glosami W. Woltera, PiP 1975, nr 4, s. 178, K. Buchały, PiP 1975, nr 6, s. 176, i uwagami M. Cieślaka i Z. Dody, Pal. 1975, nr 9, s. 37; wyroki Sądu Najwyższego z: 14 listopada 1986r. III KR 320/86, 30 listopada 1990r. Wr 363/90). Niewątpliwie ocena i wyważenie okoliczności łagodząco i obciążająco wpływających na decyzję o rodzaju i rozmiarze kary, jaką winien ponieść sprawca przypisanego mu czynu zabronionego, stanowi jedną z najtrudniejszych czynności wymiaru sprawiedliwości. Stąd też ustalenie znaczenia poszczególnych determinantów ostatecznej konstatacji w tym przedmiocie, wymaga od członków składu orzekającego szczególnej wnikliwości w analizie ustalonych faktów, które przecież nie pozostają bez wpływu na wartościowanie ich roli w procesie kształtowania granic należnej i sprawiedliwej w danym wypadku represji karnej. Dlatego też Sąd odwoławczy w tym względzie posiłkował się doświadczeniem nabytym w pracy orzeczniczej, baczył na zasady doświadczenia życiowego, a także brał pod uwagę reguły logiki tak, aby określona wobec sprawcy dolegliwość - wprawdzie miarkowana według uznania organu wymiaru sprawiedliwości - nie była ani rażąco niesprawiedliwie wygórowana, ani też rażąco niesprawiedliwie łagodna. Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie podziela wyrażony przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu pogląd, że oceniając współmierność kary w relacji do dyrektyw i okoliczności wyznaczających jej wymiar nie wolno zapominać, że przepis art.53 § 1 kk pozostawia wymiar kary sędziowskiemu uznaniu, nakazując, aby mieściła się ona w granicach przewidzianych przez ustawę. Przy ocenie kary przez pryzmat jej niewspółmierności nie można zatem nie uwzględniać granic, w jakich kara za dane przestępstwo może być orzeczona i w jakich niejako „proporcjach” pozostaje kara orzeczona względem granic pozostawionych sędziowskiemu uznaniu. Tym samym stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo uznać należy, za czynnik mający niebagatelne znaczenie przy całościowej ocenie, czy konkretna kara jest niewspółmierna, i to rażąco (por: wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 13 grudnia 2017r., II AKa 359/17). Sąd odwoławczy dostrzega, że sankcja za czyn przypisany oskarżonym to kara pozbawienia wolności od 10 do 30 lat albo dożywotnie pozbawienie wolności. Ustawodawca zatem zakreślił poprzez tę górną granicę zagrożenia stopień szkodliwości społecznej na bardzo wysokim, najwyższym poziomie. Jak słusznie wskazuje K. Buchała, "typ przestępstwa jest sformalizowaniem ujemnej treści społecznej czynu niepożądanego z punktu widzenia interesów zorganizowanego w państwo społeczeństwa, a sankcja karna w zasadzie odzwierciedleniem tej treści przeliczonym na dolegliwość" (tak w: P. Burzyński, Rozdział 4 Przykładowe modele sankcji karnych w polskim porządku prawnym na podstawie analizy kodeksu karnego [w:] Ustawowe określenie sankcji karnej, Warszawa 2008.” powołując się na K. Buchała, Prawo karne materialne, wyd. 2, Warszawa 1989, s. 517).

W porządku prawnym obowiązującym w dacie popełnienia zbrodni będącej przedmiotem niniejszego postępowania nie ma już kary 25 lat pozbawienia wolności jako odrębnego rodzaju kary. Zmiana przepisów Kodeksu karnego, która weszła w życie 1 października 2023r. uchyliła pkt 4 art.32 kk, jednocześnie zmieniając treść art.37 kk. Zgodnie z jej aktualnym brzmieniem, mającym zastosowanie również w przedmiotowej sprawie, gdyż czyn przypisany oskarżonym popełniony został 23 marca 2024r., kara pozbawienia wolności o jakiej mowa w art.32 pkt 3) kpk trwa maksymalnie 30 lat. Niezależnie jednak od tych zmian, kara w wymiarze 25 lat pozbawienia wolności nadal de facto ma charakter eliminacyjny, gdyż ze względu na bardzo długi czas izolacji skazanego, trudno przypisywać jej pełnienie funkcji resocjalizacyjnej. Kara ta spełnia przede wszystkim funkcje prewencji ogólnej, wpływa pozytywnie na kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa, poprzez utwierdzanie przekonania, że popełnienie przestępstwa spotyka się z surową karą, a także ma znaczenie w aspekcie kryminologicznej efektywności, zabezpieczając na długi okres społeczeństwo przed sprawcami przestępstw o największej zawartości bezprawia (zob. zachowujące aktualność: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 14 kwietnia 2016r., II AKa 194/15; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 24 kwietnia 2019r., II AKa 52/19; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 25 listopada 2014r., II AKa 198/14). Ustalenie, że stopień społecznej szkodliwości oraz stopień winy są w przypadku danej zbrodni bardzo wysokie, jest ważną przesłanką wymierzenia kary 25 lat pozbawienia wolności (tak: zachowujący aktualność wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 18 grudnia 2015 r. II AKa 396/15). Karę pozbawienia wolności w wymiarze zbliżonym do maksymalnego należy stosować w wypadkach najcięższych, gdy okoliczności obciążające zdecydowanie przeważają nad okolicznościami łagodzącymi. Taka sytuacja występuje w przedmiotowej sprawie w odniesieniu do oskarżonego M. G.. Sąd Okręgowy prawidłowo też wskazał na okoliczności łagodzące i obciążające przy wymiarze kary dotyczące oskarżonego (str.17-18 uzasadnienia wyroku) i przydał im należytą wagę.

Mając powyższe na uwadze – w ocenie Sądu Apelacyjnego – nie sposób uznać aby orzeczona wobec oskarżonego M. G. kara 25 lat pozbawienia wolności była rażąco surowa.

Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do różnicy w wymiarze kar obojgu oskarżonym. Jak wyżej wskazano, w pełni uzasadnione jest wymierzenie oskarżonemu M. G. kary 25 lat pozbawienia wolności. Jednocześnie, przy braku apelacji na niekorzyść oskarżonej, Sąd odwoławczy nie mógł podwyższyć kary orzeczonej wobec niej. Niemniej jednak wskazać należy, że oskarżony M. G. uprzednio był karany 24–krotnie, oskarżona M. S. zaś tylko jeden raz (k.285, 438-439 akt sprawy). Przy czym oboje byli karani za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu z użyciem noża. Oskarżonej przypisano również (przy braku apelacji na jej niekorzyść) pomocnictwo, nie zaś współsprawstwo, co zazwyczaj obniża stopień społecznej szkodliwości czynu. Wskazane wyżej okoliczności uzasadniają różnicę w wymiarze kar orzeczonych wobec obojga oskarżonych.

Apelacja obrońcy M. S..

Ad. I. Zarzut jest z gruntu chybiony. Zarzut apelacji nie powinien bowiem dotyczyć łącznego naruszenia przepisów art.7 kpk i art.5 § 2 kpk, gdyż przepisy te mają charakter rozłączny. Jeżeli skarżący kwestionuje ocenę dowodów co do ich wiarygodności, to takiej sytuacji nie dotyczy art.5 § 2 kpk lecz art.7 kpk. Na naruszenie reguły in dubio pro reo można skutecznie powołać się w złożonym środku odwoławczym tylko wtedy, gdy jednocześnie nie kwestionuje się prawidłowości dokonanej przez sąd meriti oceny materiału dowodowego. O niedających się usunąć wątpliwościach można bowiem mówić dopiero po dokonaniu przez skład orzekający analizy całokształtu materiału dowodowego w sposób zgodny z wymogami art. 7 k.p.k. (patrz: postanowienia Sądu Najwyższego z: 9 kwietnia 2021r. IV KK 415/20, 2 września 2020r. V KK 298/20,). Innymi słowy, art. 5 § 2 k.p.k. ma zastosowanie do takich sytuacji, gdy na podstawie w pełni zebranego w sprawie materiału dowodowego, którego wiarygodność została oceniona zgodnie z art. 7 k.p.k., nie można wykluczyć dwóch lub więcej wersji zdarzenia i nie ma możliwości weryfikacji, która z tych wersji jest prawdziwa. Reguły in dubio pro reo nie można natomiast postrzegać w tak uproszczony sposób, jak uczyniła to autorka apelacji, gdyż nie chodzi tu o taki stan sprawy, w którym konkurencyjne ze sobą wersje wynikają ze sprzecznych względem siebie dowodów. Naruszeniem tego przepisu procedury nie jest takie postąpienie Sądu I instancji, gdy organ ten – jak miało to miejsce w poddanej kontroli odwoławczej sprawie - poczynił ustalenia faktyczne w oparciu o dowody inne, niż życzyłaby tego sobie skarżąca. Wyrażony w powołanym przepisie nakaz nie sprowadza się do leżącego po stronie Sądu orzekającego obowiązku rekonstruowania faktów w oparciu o najkorzystniejsze dla oskarżonego warianty.

Natomiast gdy skarżąca podważa prawidłowość ustaleń faktycznych – w sytuacji gdy sąd powziął wątpliwość ale rozstrzygnął jej na niekorzyść oskarżonego albo gdy takich wątpliwości nie miał, choć powinien je mieć, skoro po dokonaniu oceny dowodów nie miał podstaw do odrzucenia korzystnej dla oskarżonego wersji zdarzenia – to wówczas należy postawić zarzut naruszenia art.5 § 2 kpk. Jeżeli natomiast pewne ustalenia faktyczne zależne są np. od dania wiary lub odmówienia jej wyjaśnieniom oskarżonego to nie można mówić o naruszeniu art.5 § 2 kpk a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania przez sąd w granicach sędziowskiej swobodnej oceny dowodów (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z 11 października 2002r., V KKN 251/01).

Kontrola instancyjna nie wykazała, aby skład orzekający w niniejszej sprawie powziął nie dające się usunąć wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i aby rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonej rzeczywiście naruszając nakaz art.5 § 2 kpk. Ustalenia te były rezultatem selekcji materiału dowodowego przeprowadzonej w ramach procesu dowodzenia niezgodnie z oczekiwaniami i wolą skarżącej. Autorka apelacji chcąc podważyć stanowisko Sądu Okręgowego, winna skupić się na tym, aby wykazać w złożonym środku odwoławczym, że Sąd I instancji w ocenie tej oraz w wyprowadzonych wnioskach popadł w sferę dowolności. Skoro tego nie była w stanie wykazać, a jedynie polemizowała z argumentacją zaprezentowaną przez sąd Okręgowy, to nie może liczyć na skuteczność stawianych zarzutów.

Skarżąca w zakresie tego zarzutu ograniczyła się do wskazania na wyjaśnienia oskarżonej nie przyznającej się do popełnienia przypisanego jej czynu (str.3 apelacji). Sąd II instancji odwołuje się w tym miejscu do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu rozważań natury ogólnej odnoszących się do wyjaśnień oskarżonego, gdyż zachowują one aktualność w omawianej apelacji i brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Wskazać jedynie należy, że okoliczność, że oskarżona składa wyjaśnienia konsekwentne w toku całego postępowania sama w sobie nie implikuje uznania, że są one wiarygodne. Sąd Okręgowy w części motywacyjnej zaskarżonego orzeczenia (str.16-17 uzasadnienia wyroku) wskazał w czym upatruje wypełnienia przez oskarżoną znamion przypisanego jej przestępstwa. Skarżąca nie podjęła żadnej rzeczowej polemiki z tymi rozważaniami, co zwalnia Sąd II instancji od czynienia własnych w tym zakresie i pozwala na odniesienie się do tych poczynionych przez Sąd I instancji, które uznaje za trafne. Dokonanie przez Sąd I instancji wszechstronnej oceny wszystkich istotnych okoliczności, tak w zakresie ustaleń faktycznych, jak i argumentacji prawnej, co wynika z uzasadnienia wyroku, uprawnia bowiem Sąd odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w tym zakresie do odesłania do tej argumentacji bez narażenia się na zarzut obrazy art.433 § 2 kpk (patrz: wyroki Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 12 czerwca 2025r. II AKa 140/25, 10 kwietnia 2025r. II K 57/25, 10 marca 2025r. II K 382/23, 30 stycznia 2025r. II AKa 326/24, 19 grudnia 2024r. II AKa 310/21, 9 października 2024r. II AKa 350/23, 8 sierpnia 2024r, II AKa 183/24, 12 lipca 2024r. II AKa 141/24, 5 lipca 2024r. II AKa 39/24, 27 czerwca 2024r. II AKa 2/24, 2 maja 2024r. II AKa 331/23, 11 kwietnia 2024r. II AKa 262/23, 27 marca 2024r. II AKa 201/23, 14 marca 2024r. II AKa 383/13 i II AKa 251/21, 31 stycznia 2024r. II AKa 318/23, 21 grudnia 2023r. II AKa 127/23; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 maja 2022r., II AKa 318/21; postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 kwietnia 2022r. III KK 133/22, 7 kwietnia 2022r. IV KK 280/21, 15 marca 2022r. IV K 14/22, 2 marca 2022r. II KK 58/22). W powyższym kontekście podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 427 § 2 kpk to po stronie obrońcy leży obowiązek wykazania, dlaczego nie zgadza się z zaskarżonym orzeczeniem, jak też przedstawienia rzeczowej w tym przedmiocie argumentacji. Kwestionowanie ustaleń Sądu I instancji nie może ograniczyć się jedynie do bardzo ogólnych stwierdzeń. Skarżąca jest podmiotem profesjonalnym świadczącym usługi prawne w tym obronę, toteż wymagania wobec niego przekraczają ogólne sformułowanie wątpliwości co do powziętej przez sąd decyzji procesowej, dla poparcia podniesionego zarzutu obrazy przepisów postępowania.

Trafnie za niewiarygodne (str.13 uzasadnienia wyroku) Sąd I instancji uznał wyjaśnienia oskarżonej jakoby podanie przez nią noża oskarżonemu wynikało ze strachu przed nim i było skutkiem jego prośby w tym zakresie (wyjaśnienia oskarzonej – k.454 akt sprawy) i obawy przed nim wynikającej ze znęcania się oskarżonego nad oskarżoną (k.454, 571v-572 akt sprawy). Sprzecznym z zasadami logicznego rozumowania jest bowiem twierdzenie oskarżonej, że podanie przez nią noża oskarżonemu było skutkiem jego prośby w tym zakresie skoro oskarżony w momencie przekazania mu noża znajdował się już poza miejscem, gdzie przebywała oskarżona, prowadząc już słowną utarczkę z pokrzywdzonym oraz wdając się z nim w „przepychanki”.

Ad. II. Zarzut nie jest trafny. Jak już wskazano w niniejszym uzasadnieniu, zarzut błędu w ustaleniach faktycznych może zostać skutecznie podniesiony wyłącznie wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada zasadom logicznego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, bądź jest rezultatem oceny obarczonej nieuprawnioną dowolnością. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych (por. wyroki: Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 19 grudnia 2024r., II AKa 310/21; Sądu Apelacyjnego w Lublinie z: 27 lipca 2021r. II AKa 109/21, 30 grudnia 2019r. II AKa 55/19; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 22 kwietnia 2021r., II AKa 29/21; postanowienie Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 2008r., V KK 301/07; wyroki Sądu Najwyższego z: 10 maja 2005r. WA 10/05, 20 lutego 1975r. OSNPG 1975/9/84, 22 stycznia 1975r., OSNKW 1976/2/64). Z uwagi na fakt, że zarzuty dotyczące oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przez Sąd II instancji zostały uznane za chybione, na aprobatę nie zasługuje również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych co do czynu przypisanego oskarżonej M. S.. Ustalenia owe bowiem zostały poczynione w oparciu o prawidłowo, zgodnie z dyrektywami określonymi w art.7 kpk, oceniony materiał dowodowy.

Ad. III. Zarzut nie jest trafny. Na wstępie Sąd Apelacyjny odwołuje się do uwag natury ogólnej dotyczących zarzutu rażącej niewspółmierności (surowości) kary poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu, gdyż zachowują one aktualność w obecnie omawianej apelacji i brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Nie sposób uznać za okoliczności łagodzące wskazanych przez skarżącą: przeproszenia i żałowania czynu (str.3 apelacji), skoro oskarżona nie przyznała się do jego popełnienia. Taką deklarację należy zatem traktować jako całkowicie instrumentalną, motywowaną li tylko poprawieniem swojej sytuacji procesowej. Sąd nie poczytał jako okoliczności obciążającej nieprzyznania się oskarżonej do popełnienia przypisanego jej czynu, co czyni całkowicie bezprzedmiotowym rozważania skarżącej (str.3 apelacji), że nie przyznanie się oskarżonej do przestępstwa nie może być poczytane na jej niekorzyść.

Rola oskarżonej w popełnionej zbrodni była znaczna, mimo przypisania jej jedynie pomocnictwa do jej popełnienia. To oskarżona bowiem przyniosła oskarżonemu nóż, którym ten śmiertelnie ugodził pokrzywdzonego. Uczyniła to tylko i wyłącznie z własnej inicjatywy. Należy zatem uznać, że do śmierci pokrzywdzonego w okolicznościach ustalonych w sprawie nie doszłoby gdyby nie zachowanie oskarżonej. Biorąc powyższe pod uwagę, a nadto fakt uprzedniej karalności oskarżonej za popełnienie przestępstwa spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, z użyciem noża (k.285-286 akt sprawy), nie sposób uznać aby kara 15 lat pozbawienia wolności (przy zagrożeniu karnym od 10 do 30 lat pozbawienia wolności) raziła surowością.

Wnioski

Apelacja obrońcy M. G..

1.  zmiana zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku IV Wydział Karny, sygn. akt IV K 167/24 z dnia 29 stycznia 2025 r. poprzez wyeliminowanie z opisu czynu znamienia działania w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia R. K. i w konsekwencji przyjęcie, iż M. G. dopuścił się czynu z art.156 § 3 k.k. oraz wymierzenie stosownej kary;

ewentualnie

2. zmiana zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku IV Wydział Karny, sygn. akt IV K 167/24 z dnia 29 stycznia 2025 r. poprzez uznanie że oskarżony działał w zamiarze ewentualnym pozbawienia życia R. K. i wymierzenie stosownej kary;

z daleko posuniętej ostrożności:

3. zmiana wymiaru kary na niższą z uwagi na fakt, że oskarżony od pierwszych czynności śledczych potwierdzał okoliczności zdarzenia i nie negował swojej odpowiedzialności;

4. zasądzenie kosztów pomocy adwokackiej za postępowanie prowadzone przed sądem II instancji z uwzględnieniem stawki podatku od towarów i usług. Koszty udzielonej pomocy adwokackiej nie zostały uiszczone ani w całości ani w części.

Apelacja obrońcy oskarżonej M. S..

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,

ewentualnie

zmiana wyroku w zaskarżonej części poprzez złagodzenie wymierzonej oskarżonej kary pozbawienia wolności orzeczonej za czyn opisany w pkt II skarżonego wyroku.

ponadto

- zasądzenie nieopłaconych kosztów obrony z urzędu za drugą instancję według norm przepisanych, podwyższonych o stawkę podatku od towarów i usług, które nie zostały one uiszczone w całości ani w części, zaś obrońca jest płatnikiem podatku od towarów i usług (VAT).

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosków za zasadne, częściowo zasadne albo niezasadne.

Apelacja obrońcy oskarżonego M. G..

Ad. 1), 2), 3) Niezasadność zarzutów apelacyjnych.

Ad. 4) Zasadność wniosku. Szerzej do tej kwestii Sąd odwoławczy odniesie się w sekcji 5.4 niniejszego uzasadnienia.

Apelacja obrońcy oskarżonej M. S..

Ad. tiret pierwsze. Niezasadność zarzutów apelacyjnych. Brak jest podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosek o charakterze kasatoryjnym nie jest zasadny wobec niezasadności podniesionych zarzutów. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że wniosek ten nie został w żaden sposób umotywowany. Podkreślenia tymczasem wymaga, że zgodnie z aktualnym oraz mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie brzmieniem przepisu art.437 § 2 kpk, uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art.439 § 1 kpk (skarżąca nie podniosła takiego zarzutu, a Sąd odwoławczy nie stwierdza zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej) i art.454 kpk (nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie) lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości (skarżąca nie wskazała okoliczności świadczących o takiej potrzebie, a Sąd odwoławczy nie stwierdza ich zaistnienia).

Ad. tiret drugie. Niezasadność zarzutów apelacyjnych.

Ad. tiret trzecie. Zasadność wniosku. Szerzej do tej kwestii Sąd odwoławczy odniesie się w sekcji 5.4 niniejszego uzasadnienia.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Nie dotyczy.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Nie dotyczy.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Niezasadność zarzutów apelacyjnych. Brak przesłanek z art.439 § 1 kpk i art.440 kpk.

1.5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.1.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Nie dotyczy.

Zwięźle o powodach zmiany

Nie dotyczy.

1.5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

Nie dotyczy.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Nie dotyczy.

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Nie dotyczy.

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

Nie dotyczy.

4.1.

Nie dotyczy.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Nie dotyczy.

1.5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Nie dotyczy.

1.5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Na mocy przepisów § 1, § 2 pkt 1), § 4 ust.1 i 3, § 17 ust.2 pkt 5) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14.05.2024r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu orzeczono o kosztach obrony z urzędu udzielonej oskarżonym w postępowaniu odwoławczym.

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

O kosztach sądowych w postępowaniu odwoławczym Sąd Apelacyjny orzekł na mocy art.626 § 1 kpk w zw. z art.624 kpk i zwolnił oskarżonych od opłat za postępowanie odwoławcze, a jego wydatkami obciążył Skarb Państwa. Uznał bowiem, że w ich aktualnej sytuacji finansowej i w perspektywie odbycia orzeczonych kar pozbawienia wolności obciążanie ich nimi stanowiłoby dla nich nadmierną uciążliwość.

7.  PODPISy

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1.

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego M. G.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wina, kara

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2.

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonej M. S.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wina, kara

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana