Postanowienie SN z 9 lutego 2016, sygn. IV KK 438/15
Data orzeczenia
9 lutego 2016
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Eugeniusz Wildowicz
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
POSTANOWIENIE
Dnia 9 lutego 2016 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Eugeniusz Wildowicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 lutego 2016 r.,
sprawy Ł. B.
skazanego z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii w zw. z art. 64 § 1kk
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 8 września 2015 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.
z dnia 4 maja 2015 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 4 maja 2015 r. Sąd Rejonowy w S. uznał oskarżonego Ł. B.
za winnego popełnienia czynu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o
przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to skazał go na karę 8
miesięcy pozbawienia wolności (pkt 1). Na mocy art. 414 § 1 k.p.k., art. 17 § 1 pkt
10 k.p.k. umorzył postępowanie karne przeciwko oskarżonemu o czyny z art. 190 §
1 k.k. (pkt 3, 4).
Od powyższego wyroku apelację w zakresie jego pkt I złożył obrońca
oskarżonego zarzucając:
2
I. obrazę przepisu prawa karnego, tj. art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o
przeciwdziałaniu narkomanii, poprzez uznanie, że przypisany oskarżonemu w pkt. I
wyroku czyn nie stanowił wypadku mniejszej wagi, w sytuacji gdy Sąd nie
określił i tym samym nie wziął pod uwagę, stopnia społecznej szkodliwości ww.
czynu, a zamiast tego opierał się na okolicznościach związanych z osobą
oskarżonego, które nie decydują czy zarzucone mu przestępstwo z art. 62
ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii stanowiło typ podstawowy bądź
uprzywilejowany;
II. obrazę przepisu postępowania karnego, tj. art. 5 § 2 k.p.k., poprzez przyjęcie
przez Sąd Rejonowy, że ilość środka odurzającego w postaci konopi innych niż
włókniste, jaką posiadał oskarżony (6,29 g), pozwala na teoretyczne uzyskanie
6-21 działek handlowych, podczas gdy opinia biegłej w tym zakresie nie była
kategoryczna, co w myśl zasady in dubio pro reo nakazywało przyjęcie wersji
korzystnej dla oskarżonego, tzn. że ilość ta była wystarczająca do uzyskania 6
działek;
III. błąd w ustaleniach faktycznych, wziętych za podstawę wyroku, polegający na
braku określenia stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego
oskarżonemu, który to błąd skutkował naruszeniem art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.,
poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku okoliczności przemawiających za
uznaniem, że czyn ten jest społecznie szkodliwy w stopniu wyższym niż
znikomy.
W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez
uznanie, że czyn przypisany oskarżonemu stanowił wypadek mniejszej wagi
określony w art. 62 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzenie
oskarżonemu kary 12 miesięcy ograniczenia wolności połączonej z obowiązkiem
wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20
godzin miesięcznie oraz zobowiązanie oskarżonego na podstawie art. 36 § 2 k.k. w
zw. z art. 72 § 1 pkt 6 k.k. do poddania się leczeniu odwykowemu od używania
środków odurzających i oddziaływaniu terapeutycznemu.
Wyrokiem z dnia 8 września 2015 r. Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok
utrzymał w mocy.
3
Od powyższego wyroku kasację złożył obrońca skazanego Ł. B. zarzucając
rażącą obrazę przepisów postępowania, tj. art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2
k.p.k., poprzez niewłaściwą, nierzetelną kontrolę odwoławczą wyroku Sądu
Rejonowego, polegającą na pominięciu części zarzutów podniesionych w apelacji,
uchyleniu się od ich rozpoznania oraz na ogólnikowym, pozbawionym wnikliwości
potraktowaniu pozostałej ich części, co znalazło wyraz w treści lakonicznego i
zdawkowego uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego, która to obraza miała istotny
wpływ na treść zaskarżonego wyroku, albowiem skutkowała niezasadnym,
niepoprzedzonym rzetelną kontrolą instancyjną, utrzymaniem go w mocy.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu
Okręgowego z dnia 8 września 2015 r. oraz pkt 1, 5 i 7 wyroku Sądu Rejonowego z
dnia 4 maja 2015 r. i umorzenie postępowania odnośnie czynu z art. 62 ust. 1
u.o.p.n., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy temu
Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego Ł. B. jest bezzasadna w stopniu oczywistym.
Obrońca oskarżonego w apelacji zarzucił Sądowi pierwszej instancji
uchybienia związane ze sposobem procedowania (art. 5 § 2 k.p.k.), błąd w
ustaleniach faktycznych oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 3
ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, dalej – u.o.p.n.
Zarzuty te skarżący szczegółowo uzasadnił, przedstawiając argumenty, które jego
zdaniem wskazywały na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa
materialnego i postępowania karnego oraz dokonanie błędnych ustaleń faktycznych.
W tej sytuacji obowiązkiem Sądu odwoławczego, wynikającym z art. 433 § 2 k.p.k.,
było rozważenie wszystkich zarzutów wskazanych w apelacji oraz rzetelne
ustosunkowanie się do każdego z nich. Realizując ten drugi z przywołanych
obowiązków Sąd odwoławczy powinien w uzasadnieniu wyroku wykazać
konkretnymi, znajdującymi oparcie w ujawnionych w sprawie okolicznościach
argumentami, dlaczego uznał je za niezasadne (art. 457 § 3 k.p.k.).
4
Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozostawia wątpliwości, że
Sąd Okręgowy dopełnił tych obowiązków, gdyż przeprowadził kontrolę instancyjną
zaskarżonego apelacją orzeczenia w sposób wszechstronny, nie pomijając w
swoich rozważaniach żadnego z podniesionych w apelacji zarzutów. Sąd
odwoławczy nie tylko dokonał ponownej analizy materiału dowodowego sprawy w
kontekście podniesionego przez obrońcę zarzutu naruszenia art. 62 ust. 3 u.o.p.n.
oraz zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych (s. 6-7 uzasadnienia), ale również
odniósł się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu obrazy art. 5 § 2 k.p.k. (s.
7-9 uzasadnienia). Zaprezentowane przez ten Sąd stanowisko należy ocenić jako
trafne, poprawne pod względem logicznym i konsekwentne. Podkreślić przy tym
należy, że w wypadku, gdy analiza przedstawionych w apelacji zarzutów pozwalała
sądowi odwoławczemu uznać je za całkowicie bezzasadne był on uprawniony - w
sytuacji podzielenia w pełni dokonanej przez sąd I instancji oceny dowodów - do
uchylenia się od wnikliwego odniesienia się do nich w uzasadnieniu swojego
wyroku, gdyż byłoby to jedynie zbędnym powtórzeniem zasadnej argumentacji
sądu I instancji (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 2 sierpnia 2006 r., II
KK 238/2005, LEX nr 193046; z dnia 27 lutego 2013 r., II KK 98/12, LEX nr
1297682).
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k.
orzekł, jak w postanowieniu.
kc