Wyrok z 21 października 2025, sygn. I AGa 308/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 października 2025 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: SSA Grzegorz Krężołek

Protokolant: Sara Cieślik

po rozpoznaniu w dniu 21 października 2025 r. w Krakowie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.

przeciwko A. P., K. S., J. Ś. i R. W.

o zapłatę

na skutek apelacji strony powodowej

od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 19 sierpnia 2022 r. sygn. akt IX GC 510/22

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Krakowie i orzeczenia o kosztach postępowania apelacyjnego.

Sygn. akt I AGa 308/22

UZASADNIENIE

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. w pozwie skierowanym przeciwko byłym członkom zarządu (...) S.A. z siedzibą w G. - K. S., J. Ś. , R. W. i A. P. domagała się zasądzenia kwoty - 303 711,15 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu , tytułem ceny za sprzęt elektroniczny, sprzedany przez powódkę spółce z G. w okresie od kwietnia 2013 r. do sierpnia 2013 r.

Jak jednoznacznie wynikało z podstawy faktycznej powództwa, swoje roszczenie o charakterze odszkodowawczym oparła na treści art. 11 i 21 ustawy z 28 lutego 2003 r. prawo upadłościowe i naprawcze.

Z twierdzeń powódki wynikało bowiem , iż wskutek naruszenia przez pozwanych obowiązku niezwłocznego zgłoszenia upadłości kupującej, sprzedała jej towar za które kontrahentka nie zapłaciła. Transakcje nie miałaby by miejsca gdyby powódka wiedziała o ówczesnym, w czasie ich dokonania , już stanie niewypłacalnością (...).S.A.

W ramach postępowania układowego prowadzonego wobec kupującej, powódka uzyskała jedynie środki finansowe odpowiadające 14 % jej wierzytelności.

Pozostałe , jak dotąd niezaspokojone, wynikające z nich świadczenia łącznie stanowią szkodę spółki (...) za której wyrównanie odpowiadają pozwani – byli członkowie organu zarządzającego dłużniczki.

Pozwani domagali się oddalenia powództwa.

Rozpoznając sprawę po raz pierwszy , wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2020r , wydanym w sprawie o sygnaturze (...) , Sąd Okręgowy w Krakowie:

- oddalił powództwo [ pkt I ]

- zasądził od strony powodowej solidarnie na rzecz pozwanych koszty procesu w kwocie 10 817 zł [pkt II] oraz

- nakazał ściągnąć od strony powodowej na rzecz Skarbu Państwa- Sądu Okręgowego w Krakowie kwotę 703,34 zł., tytułem brakującej zaliczki na koszty biegłego [pkt III sentencji orzeczenia ].

Sąd Okręgowy ustalił , iż:

- dane ze sprawozdań finansowych (...) S.A. w G. za lata bilansowe kończące się 31 marca 2011 r., 31 marca 2012 r. i 31 marca 2013 r. wskazują na brak przesłanek do zgłoszenia , w tych okresach, wniosku o upadłość przed sierpniem 2013 r.

- jednak z opinii biegłej z zakresu księgowości A. T. wynikało ,iż na podstawie analizy finansowej bilansu i rachunku zysków oraz strat za okres od 1 kwietnia 2012 r. do 31 marca 2013 r., w porównaniu do okresu pomiędzy 1 kwietnia 2013 r. i 31 marca 2014 r., przy zastosowaniu dodatkowej analizy wskaźnikowej, wniosek o upadłość należało zgłosić już w marcu 2013 r. ze względu na zagrożenie bankructwem,

- ze złożonych na rozprawie w dniu 29 października 2018r. zeznań pozwanych wynika , że do czerwca 2013 r. spółka regulowała wszystkie swoje zobowiązania. Płynność utraciła dopiero w sierpniu, tego roku , co było następstwem wypowiedzenia (...) S.A. przez bank w lipcu 2013 r. kredytu obrotowego w wysokości 50 mln złotych.

- członkowie zarządu spółki wiedzieli o niewypłacalności spółki w marcu 2013r.

- wniosek o upadłość został zgłoszony w dniu 16 września 2013r. Postanowieniem z 16 października 2013 r. Sąd Rejonowy wG. ogłosił upadłość (...) SA w G. z możliwością zawarcia układu.

- w dniu 5 listopada 2013 r. strona powodowa zgłosiła wierzytelność z tytułu nie zapłaconej przez upadłą ceny za dostarczony ,w okresie od kwietnia do sierpnia 2013r., sprzęt elektroniczny , w wysokości 342 599,25 zł za sprzęt , a z tytułu skapitalizowanych odsetek w łącznej kwocie 10 553,90 zł.,

- pozwani wysokości tych obu należności w postępowaniu nie kwestionowali,

- propozycja układowa nadzorcy sądowego zredukowania tych wierzytelności o 86% została przyjęta przez zgromadzenie wierzycieli w dniu 8 września 2016 r. Tym samym układem objęto tylko 14 %, wierzytelności powódki , która została zaspokojona w ramach realizacji układu,

- postanowieniem z dnia 14 lutego 2017 r. Sąd stwierdził zakończenie postępowania (...) S.A. w upadłości z możliwością zawarcia układu.

W ramach oceny prawnej roszczenia poddanego pod osąd Sąd I instancji , w bardzo lakonicznym wywodzie , nie prezentując dla podjętych przez siebie wniosków żadnej argumentacji wskazał, iż odpowiedzialność członków zarządu wynikająca z art. 11 i 21 p.u.in. ogranicza się do szkody wynikającej z nieuzyskania przez wierzycieli pokrycia należności stwierdzonych tytułami wykonawczymi. Byli członkowie zarządu odpowiadają wobec wierzycieli w oparciu o powołane przez stronę powodowa normy tylko w granicach w których egzekucja tych tytułów okaże się być bezskuteczna.

W warunkach , gdy (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. . nie dysponuje takimi tytułami wobec (...) S.A. stwierdzającymi nie zaspokojone należności , nie ma tym samym legitymacji czynnej w procesie przeciwko członkom jej zarządu. Brak taki skutkuje oddaleniem powództwa.

W apelacji od tego wyroku strona powodowa, kwestionując go w całości, w pierwszej kolejności domagała się wydania orzeczenia kasatoryjnego i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania .

Na wypadek nie podzielenia tego wniosku przez Sąd Odwoławczy , (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. , domagała się zmiany orzeczenia z dnia 18 sierpnia 2020r i uwzględnienia żądania pozwu w całości oraz obciążenia pozwanych kosztami procesu i postępowania apelacyjnego.

W ramach zarzutów apelacyjnych powódka podniosła :

a/ nierozpoznanie istoty sprawy i oddalenie powództwa z uwagi na bezzasadne uznanie, że nie dysponuje tytułem egzekucyjnym obejmującym wierzytelności, które były objęte żądaniem pozwu i w konsekwencji, iż skarżąca nie ma legitymacji czynnej do występowania w przedmiotowej sprawie, a tym samym, że powództwo na tej podstawie powinno zostać oddalone; a nadto sformułowała zarzuty :

b/ naruszenie przepisów postępowania w postaci:

- art. 327 ¹ § 1 k.p.c. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia w sposób odpowiadający dyspozycji tego przepisu, polegający na sporządzeniu uzasadnienia w sposób lapidarny, bez dokładnego określenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia - bez wskazania, na których dowodach Sąd I instancji się oparł, a którym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, bez dokładnego wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku, co skutkowało brakiem możliwości prześledzenia sfery motywacyjnej Sądu Okręgowego przy wydawaniu wyroku, a ta nieprawidłowość uniemożliwia poddanie wyroku kontroli instancyjnej,

- art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustalenie, że skarżąca spółka nie posiada legitymacji czynnej do wystąpienia z powództwem o odszkodowanie przeciwko członkom zarządu spółki (...) S.A. podczas, gdy wytoczone przez siebie powództwo oparła o przepis art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze , z którego w ogóle nie wynika taki obowiązek, co doprowadziło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego, a w konsekwencji do nierozpoznania istoty sporu.

Kolejną grupę zarzutów stanowiły zarzuty materialne a to :

1)  naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci:

art. 21 ust. 3 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na takim wyłożeniu przepisu, z którego wynikało, że warunkiem odpowiedzialności pozwanych (członków zarządu) jest posiadanie przez powoda tytułu egzekucyjnego obejmującego wierzytelności z tytułu współpracy handlowej pomiędzy powodem, a spółką (...) S.A., podczas gdy taka odpowiedzialność nie ma charakteru gwarancyjnego a odszkodowawczy, a wśród przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej wynikającej z tego przepisu nie ma obowiązku posiadania tytułu egzekucyjnego obejmującego takie wierzytelności,

Wada zastosowania tej normy miała , zdaniem strony skarżącej polegać także na tym , iż Sąd niższej instancji nietrafnie uznał , że zarząd spółki (...) S.A., a wobec tego pozwani nie odpowiadają za kontynuowanie przez wierzycieli współpracy handlowej ze względu na brak rozeznania co do rzeczywistej sytuacji majątkowej spółki i przyjęcie, że członkowie organu odpowiadają tylko za bezskuteczność egzekucji, podczas gdy skuteczność egzekucji nie jest w ogóle warunkiem odpowiedzialności wynikającej z przepisu art. 21 ust. 3 ustawy a odpowiedzialność taka nie jest warunkiem odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanych.

Sąd Apelacyjny w K. wyrokiem z dnia 14 marca 2022r., wydanym w sprawie o sygnaturze (...), uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu w Krakowie do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania apelacyjnego.

Jak wynika z motywów prawnych rozstrzygnięcia Sądu Odwoławczego , w jego ocenie, zasadny okazał się podniesiony w apelacji zarzut nierozpoznania istoty sprawy.

Do nierozpoznania istoty sprawy dochodzi wówczas, gdy rozstrzygnięcie sądu nie odnosi się do tego, co było przedmiotem sprawy, gdy sąd zaniechał zbadania materialnej podstawy żądania albo merytorycznych zarzutów strony przeciwnej , bezpodstawnie przyjmując, że istnieje przesłanka materialnoprawna lub procesowa unicestwiająca roszczenie.

Jak argumentował dalej

w rozstrzyganej sprawie Sąd I instancji nie dokonał merytorycznej oceny zgłoszonego przez stronę powodową roszczenia, gdyż nie przeprowadził oceny prawnej sprawy w oparciu o przepisy adekwatne do powołanej przez spółkę (...) podstawy faktycznej żądania pozwu.

Wskazał , iż jako podstawę prawną dochodzonego roszczenia powołała art. 21 ust. 3 pr. upadł. a do przesłanek odpowiedzialności ujętych w tym przepisie odnosiła się powołując w pozwie stan faktyczny.

Przesłankami tymi są: powstanie szkody, zawinione niewykonanie obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości w przewidzianym terminie oraz związek przyczynowy pomiędzy zachowaniem, polegającym na niewykonaniu obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości w przewidzianym terminie, a powstałą szkodą.

Tymczasem Sąd Okręgowy ograniczył ocenę prawną roszczenia poddanego pod osąd do stwierdzenia, że członkowie organu odpowiadają tylko za bezskuteczność egzekucji i - wobec niedysponowania przez stronę powodową tytułem egzekucyjnym obejmującym wierzytelności jakich dotyczy spór - nie jest w procesie , który zapoczątkowała czynnie legitymowana.

Takie stwierdzenie- zdaniem Sadu Odwoławczego - nie wykazuje dostatecznego powiązania z którąkolwiek z wyżej powołanych przesłanek odpowiedzialności na podstawie art. 21 ust. 3 prawa upadłościowego i naprawczego . Z przepisu tego, odczytanego w sposób literalny, nie wynika powoływane przez Sąd I instancji ograniczenie odpowiedzialności członków zarządu upadłego tylko do skutków bezskutecznej egzekucji.

Sąd podkreślił . iż porównanie treści art. 21 ust. 3 pr. upadł. z treścią art. 299 § 1 k.s.h., taki wniosek dostatecznie usprawiedliwia.

Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera żadnego prawnego wywodu odwołującego się np. do innych niż literalna sposobów wykładni, który ujawniałby przeprowadzone przez Sąd I instancji rozumowanie, które doprowadziło go do zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wykładni art. 21 ust. 3 wskazanej ustawy.

Ponieważ , jak podniósł w dalszej części wywodu Sąd Odwoławczy, Sąd Okręgowy, jako podstawę oddalenia powództwa, powołał wyłącznie brak czynnej legitymacji strony powodowej odniesiony do kwestii legitymowania się przez powódkę tytułem egzekucyjnym wobec upadłego dłużnika, a zarazem w ogóle nie odniósł się do wynikających z treści art. 21 ust. 3 pr. upadł. przesłanek tej odpowiedzialności w postaci szkody, winy odpowiedzialnych osób oraz związku przyczynowego pomiędzy ich zachowaniem, polegającym na niewykonaniu obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości w przewidzianym terminie, a powstałą szkodą, uznać należało , że podniesiony w apelacji zarzut nierozpoznania istoty sprawy jest zasadny.

A w tej sytuacji zbędnym było odnoszenie się do pozostałych zarzutów podniesionych w apelacji.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy czynności Sądu Okręgowego ograniczyły się do przeprowadzenia jednej rozprawy – w dniu 5 sierpnia 2022r – zapis dźwiękowy minuty 1- 19 , zapis skrócony k. 1059 akt /.

Podczas jej przebiegu nie został przeprowadzony żaden dodatkowy dowód, a strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska co do rozstrzygnięcia.

Sąd I instancji, jak wynika z protokołu tej rozprawy , po przedstawieniu uzasadnienia wyroku kasatoryjnego wyraził pogląd , iż zakres jego kognicji , po uchyleniu orzeczenia wydanego po raz pierwszy, jest ograniczony do dokonania ponownej oceny prawnej roszczenia poddanego w sprawie pod osąd , które to wskazanie Sądu Apelacyjnego jest niedopuszczalne, w świetle przepisów kodeksu postępowania cywilnego.

Rozpoznając sprawę po raz drugi , Sąd Okręgowy w Krakowie ,wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2022r .

- oddalił powództwo[ pkt I];

- zasądził od strony powodowej solidarnie na rzecz pozwanych koszty procesu w kwocie 29 717 zł [ pkt II] oraz

- nakazał ściągnąć od strony powodowej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Krakowie kwotę 703, 34 zł , tytułem brakującej zaliczki na koszty biegłego [ pkt III sentencji orzeczenia ].

W motywach orzeczenia / sformułowanych , jak można sadzić przy przyjęciu , iż ustalenia faktyczne poczynione w ramach postępowania zakończonego orzeczeniem z dnia 18 sierpnia 2020r. pozostają aktualne / , które Sąd Odwoławczy będzie przywoływał posługując się sformułowaniami użytymi przez Sąd niższej instancji ;

jego zdaniem ,

„[..] rzeczywistą zaleconą przez sąd drugiej instancji czynnością nie było ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz ponowne sporządzenie uzasadnienia w części stanowiącej wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku poprzez dokonanie interpretacji art. 21 ust. 3 pr. upadł., której to czynności sąd apelacyjny, pomimo zobowiązania do samodzielnej oceny zarzutów apelacyjnych (art. 387 par. 2(1) kpc, nie podołał”

I jak argumentował dalej ;

„ustawa prawo upadłościowe, wcześniej prawo upadłościowe i naprawcze, podobnie jak kodeks spółek handlowych nie dotyczy stosunków cywilnoprawnych pomiędzy osobami.

Wymienione ustawy stanowią akty publicznoprawne, co oznacza, że do uregulowanych nimi stosunków przepisy cywilne, materialne i proceduralne, mogą być stosowane tylko w przypadku odesłania.

Ustawa prawo upadłościowe (wcześniej upadłościowe i naprawcze) w sprawach proceduralnych nieuregulowanych ustawą odwołuje się do kpc. Natomiast tylko w nielicznych, ściśle sprecyzowanych stanach faktycznych zezwala na odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu cywilnego.

Odwrotne rozwiązanie zastosowano w kodeksie spółek handlowych.

Ustawa prawo upadłościowe w przedmiocie odpowiedzialności członków zarządu za szkodę wywołaną uchybieniem obowiązkowi złożenia w odpowiednim czasie wniosku o upadłość nie daje podstaw do dochodzenia tych roszczeń w procesie, gdyż wymienione odszkodowanie nie stanowi wierzytelności w znaczeniu art. 362 i 363 kc.

Dochodzone w niniejszej sprawie należności powinny zostać zatem objęte postępowaniem upadłościowym prowadzonym przeciwko (...) SA.

Skoro powód nie skorzystał z tej drogi, wobec nielegitymowania się tytułem wykonawczym w znaczeniu art. 776 i 777 kpc, powinien dochodzić wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie niezaspokojonych w postępowaniu układowym należności z tytułu ceny, czego również zaniechał. „

Sąd I instancji wskazał także , że :

„ odpowiedzialność cywilnoprawna członka organu osoby prawnej za popełnione czyny jest wyłączona z mocy art. 416 kc.

Za uchybienia sformułowane w art. 21 p.u. członkowie zarządu spółki z o.o. odpowiadają na podstawie art. 299 ksh. Na takiej samej zasadzie odpowiadają również członkowie zarządu spółki akcyjnej.

Przesłanką powstania wymienionej odpowiedzialności jest jednak bezskuteczność egzekucji prowadzonej na podstawie kpc.

Regulację zawartą w art. 299 ksh, choć nie ma charakteru cywilnoprawnego, należy zakwalifikować na podstawie art. 2 zd. 1 ksh jako stosunek podlegający rozpatrzeniu w trybie właściwym dla stosunków uregulowanych w kodeksie cywilnym” .

W konkluzji przedstawionego in extenso stanowiska, Sąd Okręgowy ocenił , iż powództwo podlega oddaleniu dlatego , że spółka (...) nie ma w procesie legitymacji czynnej.

Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach procesu była norma art. 98 kpc , sposobu zastosowania której, szczególnie w odniesieniu do ustalonego rozmiaru ilościowego obowiązku nałożonego na powódkę wobec pozwanych z tego tytułu Sąd I instancji nie określił.

W apelacji od tego wyroku, spółka (...) , kwestionując go w całości domagała się w pierwszej kolejności jego zmiany i uwzględnienia żądania pozwu w całości wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie oraz obciążenia pozwanych kosztami procesu oraz postępowania apelacyjnego.

Jako wniosek ewentualny sformułowała wniosek o wydanie przez Sąd Apelacyjny orzeczenia kasatoryjnego akcentując , iż Sąd I instancji ponownie nie rozpoznał istoty sprawy.

W tym kontekście dostrzec też należy , że poza zmianą w porównaniu z apelacją już wcześniej zrelacjonowaną , złożoną od wyroku z dnia 18 sierpnia 2020r , skarżąca zmieniła jedynie kolejność wniosków apelacyjnych a także powołała jeden dodatkowy zarzut procesowy oraz dwa materialne.

Pierwszy z nich dotyczył normy art. 386 §6 kpc , który zdaniem strony powodowej został przez Sąd niższej instancji naruszony w sposób rażący gdyż uznał on , iż nie jest związany oceną prawną roszczenia , którą sformułował Sąd II instancji w treści motywów wyroku kasatoryjnego

Natomiast zarzuty materialne miały polegać na zupełnie dowolnym, w okolicznościach sprawy, dla oceny roszczenia powódki , zastosowaniu art. 299 kodeksu spółek handlowych oraz art. 416 kc w zw. z art. 2 zd.1 k.s.h.

W ocenie apelantki normy te nie mają w zupełności w sprawie zastosowania.

Pozostałe zarzuty oraz motywacja ich realizacji przez rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego jest w istocie bardzo zbieżna z tą do której odwoływała się spółka (...) w apelacji od pierwszego wydanych przez Sąd Okręgowy wyroków.

Wynikająca z art. 327 ¹ §2 w zw. z art. 391 §1 kpc ., konieczność zachowania zwięzłości wypowiedzi motywacyjnej Sądu II instancji powoduje ,że odwołując się do wcześniej złożonej relacji z treści tego środka odwoławczego , zaniecha on powtarzania argumentów , które dla wsparcia powtórzonych zarzutów w kolejnym środku odwoławczym sformułowała strona skarżąca.

Opisane wymaganie powoduje także , że w dalszej części uzasadnienia Sąd Odwoławczy wskaże tylko kluczowe elementy , które zdecydowały o tym ,iż uznał , że zaskarżony wyrok ponownie należy uchylić wobec realizacji przesłanki nierozpoznania istoty sprawy , którą posługuje się norma art. 386 §1 kpc.

Rozpoznając apelację , Sąd Apelacyjny rozważył :

Środek odwoławczy strony powodowej jest uzasadniony i prowadzi do wydania przez Sąd II instancji orzeczenia kasatoryjnego.

Sąd Okręgowy nie rozpoznał bowiem istoty sprawy.

Jak wskazał już poprzednio Sąd II instancji ;

nierozpoznanie takie sprawy polega na wydaniu przez Sąd niższej instancji orzeczenia, które nie odnosi się do tego, co było przedmiotem roszczenia powoda w zaznaczeniu procesowym albo też na zaniechaniu zbadania materialnej podstawy żądania lub materialnych i formalnych zarzutów stron.

Może ono być także konsekwencją niepoprawnego przyjęcia, że istnieje przesłanka materialnoprawna lub procesowa, niwecząca roszczenie.

/ por . także wyrażające podobne stanowisko , powołane jedynie dla przykładu , judykaty Sądu Najwyższego z 22 kwietnia 1999r , sygn. II UKN 589/98 oraz z dnia 27 czerwca 2014 , sygn. V CZ 45/14 , powołane za zbiorem Legalis /

Przyjmując , że Sąd I instancji dopuścił się , rozpoznając ponownie sprawę , nieprawidłowości tej rangi , Sąd Odwoławczy w pierwszej kolejności wziął pod uwagę w jaki sposób Sąd Okręgowy umotywował podjęte rozstrzygnięcie.

Krytykując sposób przygotowania pisemnych motywów wyroku objętego apelacją i formułując zarzut naruszenia art. 327 ¹§1 pkt 1 i 2 kpc , strona skarżąca ma oczywiście rację mówiąc , że uzasadnienie wymagań konstrukcyjnych wskazanych przez ustawę procesową nie spełnia i nie dostarcza danych wystarczających dla przeprowadzenia, na jego podstawie , kontroli instancyjnej orzeczenia.

Uzasadnienie to , zdaniem Sądu Odwoławczego , narusza wymagania ustawowe w sposób rażący.

Nie zwiera wskazania na istotne elementy zasadniczych twierdzeń strony powodowej na podstawie których sformułowała roszczenie poddane pod osąd

Nie została w nim przedstawiona jakakolwiek ocena zgromadzonych dowodów.

Koniecznym jest też podkreślenie , że wbrew art. 386 §6 kpc , co zasadnie podnosi apelująca , w ramach jednego z zarzutów procesowych, Sąd I instancji wręcz zignorował stanowisko prawne Sądu Apelacyjnego dotyczące przesłanek na których opiera się , mająca dla weryfikacji roszczenia powódki zastosowanie norma , art. 21 ust.1 i 3 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze w brzmieniu doniosłym dla rozstrzygnięcia.

Wyraził przy tym Sąd I instancji , zacytowany wcześniej w całości , oczywiście błędny i niepoprawny w sposób rażący pogląd , że przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie jest związany oceną prawną wyrażoną w motywach orzeczenia kasatoryjnego.

Z treści tej oceny - którą jest związany także Sąd Apelacyjny rozpanaszający ponowną apelację strony powodowej od wyroku z dnia 19 sierpnia 2022r - jednoznacznie wynika , że stanowisko Sądu Okręgowego o braku legitymacji czynnej w procesie po stronie (...) spółki z o. o. w W. wobec tego, iż nie legitymuje się ona tytułami wykonawczymi przeciwko spółce akcyjnej (...) w G., obejmującymi należności , których nie zaspokoiła w ramach wykonania układu , jest oczywiście nieprawidłowe.

Do tego, co stwierdził już Sąd Apelacyjny uprzednio dodać jeszcze należy , że ta oczywiście błędna ocena treści roszczenia procesowego powódki , zważywszy na jego dwuelementowy charakter w tym przypadku ze szczególnym akcentem na podstawę faktyczną żądania , każe uznawać , iż przedmiotem oceny jest deliktowe roszczenie powódki wobec byłych członków zarządu (...) S.A , jak wprost wynika z faktów powołanych przez skarżącą różne od tego dla którego podstawą jest norma art. 299 k.s.h.

W szczególności dla jego istnienia kwestia dysponowania tytułami wykonawczymi wobec spółki z G. czy też skuteczność ich zrealizowania w drodze egzekucyjnej jest prawnie irrelewantne.

Co więcej skupiając się na tym niepoprawnym stanowisku oraz w tym kierunku prowadząc postępowanie , Sąd niższej instancji dorowadził tym samym właśnie do nierozpoznania istoty sprawy.

Opisane także wcześniej , ograniczenie się przez Sąd Instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy do przeprowadzeni jednej rozprawy na której nie został przeprowadzony żaden dowód, prowadzący do ustaleń faktycznych idących we właściwym , merytorycznie kierunku spowodował , iż w chwili zamknięcia rozprawy stan tego nierozpoznania nadal utrzymywał się.

Zatem w dalszym ciągu uzasadnionym jest także wniosek zgodnie z którym Sąd Okręgowy popełnił w prowadzeniu postępowania rozpoznawczego tym samym oczywiste błędy, których ranga jest jednym z argumentów , chociaż tylko uzupełniającym , przemawiającym za oceną o konieczności wydania przez Sąd II instancji orzeczenia kasatoryjnego.

Norma art. 386 § k.p.c., dająca Sądowi II instancji możliwość uchylenia objętego apelacją orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi niższej instancji do ponownego rozstrzygnięcia, w warunkach stwierdzenia nie rozpoznania istoty sprawy jest, przy obowiązującym modelu apelacji pełnej, w ramach którego Sąd Odwoławczy w dalszym ciągu rozpoznaje tę samą sprawę w granicach apelacji i podstaw zaskarżenia , w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniach prowadzonych przez Sądy obu instancji, jest wykładana restryktywnie.

Tym nie mniej taka wykładnia tego przepisu, w tym wskazanej przyczyny dającej możliwość wydania wyroku kasatoryjnego, nie może doprowadzić do sytuacji w której to Sąd II instancji będzie pierwszym i jedynym, w dwuinstancyjnej strukturze orzecznictwa sądownictwa powszechnego, gromadzącym zasadniczą część doniosłych dla rozstrzygnięcia dowodów, w relacji z ich zakresem, w jakim dokonał tego Sąd I instancji, po raz pierwszy przeprowadzi ocenę wszystkich dowodów/ tym bardziej gdy wziąć pod rozwagę , że od oceny takiej Sąd Okręgowy i to dwukrotnie , zupełnie się uchylił , co zasadnie wytykała strona apelująca/ i ustali na podstawie wniosków z niej wynikających, relewantne dla rozstrzygnięcia fakty. Następnie, również po raz pierwszy, przeprowadzi proces subsumpcji, rozstrzygając o roszczeniu zgłoszonym w pozwie, orzeczeniem, które z dniem podjęcia uzyska walor prawomocności.

Nie można też, w tym kontekście, nie uwzględniać, że od decyzji procesowych podjętych w ramach prowadzenia tych czynności rozpoznawczych przez Sąd Odwoławczy, ustawodawca nie przewidział środków zaskarżenia.

Natomiast jedynym środkiem weryfikacji merytorycznej w tych warunkach wydanego wyroku jest , taktowana jako środek szczególny, ograniczona w dostępie dla stron, chociażby przez przymus adwokacko - radcowski, skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego. Środek mający , co do zasady kasatoryjny, a nie reformatoryjny, charakter.

Takie następstwa ścisłej wykładni tej normy, nie tylko mogą wpływać demobilizujaco na sposób w jaki Sądy niższej instancji, w codziennej praktyce orzeczniczej, prowadzą postępowanie rozpoznawcze[ czego oczywistymi przykładami są obydwa wyroki wydane dotąd w sprawie przez Sąd Okręgowy w Krakowie ] ale przede wszystkim nie dają się pogodzić z mającą rangę gwarancji konstytucyjnej, wynikającą z art. 176 ust. 1 Ustawy Zasadniczej, zasadą co najmniej dwustacyjnego postępowania sądowego.

W sytuacji takiej jak opisana wyżej, w niezgodzie z tą gwarancyjną regułą, Sąd Odwoławczy staje się Sądem obu instancji.

/por. także wybrane jedynie ilustracyjnie , służące wykładni normy art. 186 §4 kpc , orzeczenia Sądu Najwyższego z 8 marca (...) , sygn. III CZ 16/24 z 28 marca 2024r., sygn. III CZ 154/23 oraz z 15 maja 2024, sygn. III Cz 67/24 , wszystkie za zbiorem Legalis/.

Dlatego, w ocenie Sądu Apelacyjnego, w szczególnych okolicznościach rozstrzyganej sprawy, kiedy kumulacja doniosłych dla treści rozstrzygnięcia błędów Sądu niższej instancji przenosi skutki tej rangi, dla ocenianego instancyjnie orzeczenia, iż naprawiając je, jako Sąd Odwoławczy wszedłby kompetencje zastrzeżone w ustawie procesowej (co do zasady), dla Sądu I instancji, stwierdzając że konsekwencje tych nieprawidłowości, rozważone łącznie, prowadzą do nierozpoznania istoty sprawy, był uprawniony do wydania rozstrzygnięcia kasatoryjnego, nawet mimo tego , iż strona skarżąca jako pierwszy w kolejności , w obecnie rozpoznawanej apelacji , sformułowała postulat wydania przez Sąd Odwoławczy orzeczenia reformatoryjnego.

Dlatego , uznając apelację strony powodowej za uzasadnioną i podzielając drugi w kolejności , sformułowany przez nią wniosek środka odwoławczego , Sąd II instancji orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 386 §4 kpc