sygn. I ACa 1449/22 12 listopada 2025 Sąd Apelacyjny w Krakowie

Uzasadnienie z 12 listopada 2025, sygn. I ACa 1449/22

Data orzeczenia 12 listopada 2025

Sąd Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wydział I Wydział Cywilny

Przewodniczący Sędzia Bartosz Pniewski

Tagi

#Sąd Apelacyjny w Krakowie #I Wydział Cywilny #uzasadnienie

Podstawa prawna

art. 6 kc art. 98 kpc art. 100 kpc art. 189 kpc art. 232 kpc art. 233 kpc art. 321 kpc art. 361 kc

Pokaż pozostałe podstawy prawne (9)

art. 363 kc art. 365 kpc art. 385 kpc art. 386 kpc art. 391 kpc art. 442 kc art. 444 kc art. 481 kc art. 817 kc

Sygn. akt I ACa 1449/22


W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 listopada 2025 r.
Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: SSO (del.) Bartosz Pniewski
po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2025 r. w Krakowie
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa A. K.

przeciwko Towarzystwu (...) S.A. w W.

o zapłatę oraz ustalenie
na skutek apelacji obu stron od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach
z dnia 15 czerwca 2022 r. sygn. akt I C 1940/19

I.

zmienia zaskarżony wyrok: 


1.

w punkcie V (piątym) w ten sposób, że zasądza od Towarzystwa (...) S.A. w W. na rzecz A. K.:


a.

za okres od dnia 1 października 2019 roku do dnia 31 marca 2021 roku dalszą rentę w kwotach po 4728 (cztery tysiące siedemset dwadzieścia osiem) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie co do rat rentowych za miesiące: październik, listopad i grudzień 2019 roku od dnia 12 grudnia 2019 roku do dnia zapłaty, co do rat rentowych za miesiące styczeń, luty i marzec 2020 roku od 11 (jedenastego) dnia każdego z tych miesięcy do dnia zapłaty,


b.

odsetki ustawowe za opóźnienie od kwot po 9456 (dziewięć tysięcy czterysta pięćdziesiąt sześć) złotych zasądzonych w punkcie III (trzecim) podpunkt 1 (pierwszy) zaskarżonego wyroku za miesiące od kwietnia 2020 roku do marca 2021 roku, od 11 (jedenastego) dnia każdego z tych miesięcy do dnia zapłaty,


c.

za okres od dnia 1 kwietnia 2021 roku dalszą rentę w kwotach po 4728 (cztery tysiące siedemset dwadzieścia osiem) złotych, płatną do 10 (dziesiątego) dnia każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat,


2.

w punkcie VI (szóstym) w ten sposób, że zasądza od Towarzystwa (...) S.A. w W. na rzecz A. K. dalszą kwotę 1406,51 (tysiąc czterysta sześć 51/100) złotych z ustawowymi odsetkami za czas po upływie tygodnia od doręczenia pozwanemu orzeczenia zasądzającego tę kwotę do dnia zapłaty, tytułem kosztów procesu,


3.

w punkcie VII (siódmym) w ten sposób, że zamiast kwoty 55 359 (pięćdziesiąt pięć tysięcy trzysta pięćdziesiąt dziewięć) złotych nakazuje pobrać kwotę 59 258,18 (pięćdziesiąt dziewięć tysięcy dwieście pięćdziesiąt osiem 18/100) złotych;


4.

w punkcie VIII (ósmym) poprzez uchylenie zawartego w nim rozstrzygnięcia;


II.

oddala apelację powódki w pozostałej części, a apelację pozwanego w całości;


III.

zasądza od Towarzystwa (...) S.A. w W. na rzecz A. K. kwotę 6220,80 (sześć tysięcy dwieście dwadzieścia 80/100) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia zasądzającego tę kwotę do dnia zapłaty, tytułem kosztów postępowania apelacyjnego;


IV.

nakazuje pobrać od Towarzystwa (...) S.A. w W. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Krakowie kwotę 5859 (pięć tysięcy osiemset pięćdziesiąt dziewięć) złotych, tytułem nieuiszczonej opłaty od apelacji w wniesionej przez powódkę.


Sygn. akt I ACa 1449/22
<div>
<h2>UZASADNIENIE</h2>
Powódka A. K. w pozwie skierowanym przeciwko Towarzystwu (...) S.A. w W. wniosła o zasądzenie kwot:
- 828 850 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od:
- 628 850 zł od dnia 18 lipca 2019r. do dnia zapłaty,
- 200 000 zł od dnia 19 października 2019r. do dnia zapłaty,
- 17 057,60 zł tytułem kosztów opieki nad powódką za okres od 1 lipca 2019r. do 30 września 2019r. wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 18 września 2019r. do dnia zapłaty,
- 6 984 zł miesięcznie tytułem comiesięcznej renty na zwiększone potrzeby, płatnej z góry do 10-go dnia każdego następującego po sobie miesiąca, począwszy od października 2019r. do marca 2021r., wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w przypadku uchybienia płatności którejkolwiek z rat,
- 13 859 zł miesięcznie tytułem comiesięcznej renty na zwiększone potrzeby, płatnej z góry do 10-go dnia każdego następującego po sobie miesiąca, począwszy od kwietnia 2021r. do kwietnia 2022r., wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w przypadku uchybienia w płatności którejkolwiek z rat,
- 21 059 zł miesięcznie tytułem comiesięcznej renty na zwiększone potrzeby, płatnej z góry do 10-go dnia każdego następującego po sobie miesiąca, począwszy od maja 2022r. na przyszłość wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w przypadku uchybienia płatności którejkolwiek z rat.
Powódka domagała się nadto ustalenia, że pozwany będzie ponosił odpowiedzialność za skutki wypadku komunikacyjnego z dnia 14 maja 2019r. jakie mogą u niej wystąpić w przyszłości oraz zasądzenia od pozwanego na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych.
Pozwany Towarzystwo (...) S.A. w W. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.
Wyrokiem wydanym w dniu 15 czerwca 2022 roku Sąd Okręgowy zasądził od Towarzystwa (...) S.A. w W. na rzecz A. K. kwotę 828 850 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie: od kwoty 628 850 zł od dnia 15 sierpnia 2019 r. do dnia zapłaty, od kwoty 200 000 zł od dnia 23 lutego 2020 r. do dnia zapłaty (pkt I); zasądził od Towarzystwa (...) S.A. w W. na rzecz A. K. kwotę 2 558,40 zł tytułem odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 18 września 2019 r. do dnia zapłaty (pkt II); zasądził od Towarzystwa (...) S.A. w W. na rzecz A. K.: za okres od dnia 1 października 2019 r. do dnia 31 marca 2021 r. rentę w kwotach po 9 456 zł miesięcznie: co do rat rentowych za miesiące październik, listopad i grudzień 2019 r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 12 grudnia 2019 r. do dnia zapłaty, co do rat rentowych za miesiące styczeń, luty i marzec 2020 r. – z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 10-go dnia każdego z tych miesięcy, do dnia zapłaty; za okres od dnia 1 kwietnia 2021 r. rentę w kwotach po 14 876 zł miesięcznie: co do rat rentowych za okres od 1 kwietnia 2021 r. do 31 lipca 2021 r. w ramach każdej z rat: co do kwot po 9 456 zł każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 10-go dnia każdego z tych miesięcy, do dnia zapłaty, co do kwot po 5 420 zł każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 sierpnia 2021 r. do dnia zapłaty; od dnia 1 sierpnia 2021 r. płatną do 10 – go dnia każdego miesiąca, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat do dnia zapłaty (pkt III); zaliczył na poczet zasądzonej w punkcie III wyroku renty kwoty po 7 200 zł miesięcznie za okres od dnia 1 października 2019 r., wypłacone powódce A. K. przez pozwanego Towarzystwo (...) S.A. w W. na podstawie postanowienia Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 23 stycznia 2020 r. o udzieleniu zabezpieczenia (pkt IV); oddalił powództwo w pozostałym zakresie (pkt V); zasądził od Towarzystwa (...) S.A. w W. na rzecz A. K. kwotę 9 393,49 zł tytułem kosztów procesu (pkt VI); nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Kielcach od Towarzystwa (...) S.A. w W. kwotę 55 359 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych (pkt VII); odstąpił od obciążania A. K. nieuiszczonymi kosztami sądowymi (pkt VIII).
Powyższe rozstrzygniecie Sąd Okręgowy oparł na ustaleniach faktycznych i ocenie prawnej szczegółowo przedstawionych w uzasadnieniu tego wyroku. Sąd Okręgowy uznał, że powództwo jest niemal w całości uzasadnione.
Sąd Okręgowy wskazał, że w ramach roszczenia odszkodowawczego powódka domagała się zasądzenia na swoją rzecz kwoty 17 057,60 zł tytułem kosztów opieki osób trzecich w okresie od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 30 września 2019 r. wskazując, że opieka ta była świadczona przez 24 godziny na dobę i przyjmując stawkę 19,70 zł za godzinę opieki. Sąd Okręgowy uznał, że w okresie tym powódka co prawda przebywała w Klinice (...) i pozostawała pod opieka profesjonalnego personelu medycznego, powyższa okoliczność nie może jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy skutkować przyjęciem, ze w tym samym czasie nie była konieczna opieka dodatkowej osoby, a konkretnie matki. Założeniem Kliniki (...) jest bowiem również przygotowanie opiekuna małoletniej do opieki nad powódką, albowiem powódka w klinice przebywać mogła przez okres 1 roku (następnie okres ten został przedłużony) w związku z czym matka powódki przez cały czas przebywała z powódką, uczestniczyła w czynnościach pielęgnacyjnych (toaleta ciała i jamy ustnej, kąpiel całego ciała, pielęgnacja skóry, zmiana bielizny i ubrań), odżywianiu (nadzór i podawanie pożywienia przez gastrostomię), pielęgnacji skóry wokół gastrostomii, podawanie leków pod kontrolą personelu; matka powódki B. K. uczestniczyła również w zajęciach rehabilitacyjnych i terapii powódki, także w nocy B. K. opiekowała się córką – przekręcała córkę w celu zmiany pozycji jej ciała, uspokajała, przebierała, zmieniała pieluchy. Powyższe okoliczności zdaniem Sąd wskazują, że nad powódką wymagane było sprawowanie opieki w wymiarze 16 godzin na dobę, uwzględnić bowiem należało, że matka powódki korzystała jednakże z przerw na sen, toaletę, spożywanie posiłków, fizycznie nie mogła więc zajmować się córką przez całą dobę.
Z tytułu sprawowania opieki nad powódką Sąd Okręgowy uznał we wskazanym okresie za zasadne wydatki na poziomie 28 998,40 złotych (92 dni x 16 godzin x 19,70 zł). Sąd przyjął stawkę za jedną godzinę opieki na poziomie 19,70 złotych, zgodnie ze stawką godzinową profesjonalnych usług opiekuńczych, tym bardziej ze stan powódki wymógł tak naprawdę na jej matce nabycie profesjonalnych umiejętności w tym zakresie. Jako że powódce tytułem kosztów opieki osoby trzeciej strona pozwana wypłaciła kwoty 1 440 zł i 25 000 zł, ostatecznie Sąd Okręgowy zasądził tytułem odszkodowania na rzecz powódki kwotę 2 558,40 zł (28 998,40 zł – 1 440 zł – 25 000 zł).
Odsetki od kwoty odszkodowania zasadzone zostały od dnia 18 września 2019 r., to jest od dnia wydania przez stronę pozwaną decyzji w przedmiocie zwrotu kosztów opieki nad powódką.
Oceniając żądanie zasądzenie renty Sąd Okręgowy wskazał, że powódka A. K. domagała się ostatecznie, z uwzględnieniem kwot płaconych przez pozwanego w wykonaniu postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia:

1.
kwot po 6.984 zł miesięcznie tytułem comiesięcznej renty na zwiększone potrzeby, płatnej z góry do 10-go dnia każdego następującego po sobie miesiąca, począwszy od października 2019r. do marca 2021r., wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w przypadku uchybienia płatności którejkolwiek z rat,

2.
kwot po 13.859 zł miesięcznie tytułem comiesięcznej renty na zwiększone potrzeby, płatnej z góry do 10-go dnia każdego następującego po sobie miesiąca, począwszy od kwietnia 2021r. do kwietnia 2022r., wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w przypadku uchybienia w płatności którejkolwiek z rat,

3.
kwot po 21.059 zł miesięcznie tytułem comiesięcznej renty na zwiększone potrzeby, płatnej z góry do 10-go dnia każdego następującego po sobie miesiąca, począwszy od maja 2022r. na przyszłość wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w przypadku uchybienia płatności którejkolwiek z rat.

Sąd Okręgowy wskazał, że na rentę określoną w punkcie 1 składały się wyłącznie koszty opieki osoby trzeciej (matki) nad powódką. Określenie renty za października 2019 r. do marca 2021 r. na poziomie po 6 984 zł miesięcznie miało związek z wypłacaniem przez stronę pozwaną kwot po 7 200 zł tytułem zabezpieczenia roszczenia – pierwotnie tytułem renty powódka domagała się kwot po 14 184 zł miesięcznie, w związku z wypłacaniem kwot po 7 200 zł ograniczyła powództwo, strona pozwana nie wyraziła jednakże zgody na cofniecie powództwa w tym zakresie, uznać zatem należało, że przedmiotem orzekania nada pozostaje kwota 14 184 zł miesięcznie. Zdaniem Sądu Okręgowego zasadnym jest przyjęcie 16 godzin na dobę jako ilości godzin opieki nad powódką oraz stawki godzinowej w wysokości 19,70 zł. W okresie od października 2019 r. do marca 2019 r. renta należna powódce wynosiła zatem kwoty po 9 456 zł miesienie (16 godzin x 30 dni x 19,70 zł).
O odsetkach od poszczególnych rat rentowych Sąd Okręgowy orzekł z uwzględnieniem, że powódka po raz pierwszy roszczenie rentowe zgłosiła w piśmie procesowym z dnia 25 października 2019 r., które to pismo zostało doręczone stronie pozwanej w dniu 12 listopada 2019 r. Uwzględniając zatem datę wezwania strony pozwanej do zapłaty renty (12 listopada 2019 r.) oraz 30-dniowy termin do spełnienia świadczenia przyjąć należy, że strona pozwana pozostaje w opóźnieniu ze spełnieniem rat za miesiące październik, listopad i grudzień 2019 r. dopiero od dnia 12 grudnia 2019 r., zaś odsetki od pozostałych rat rentowych winny zostać zasądzone od dnia 10-go każdego miesiąca. W tym zakresie Sąd Okręgowy przyznał, że omyłkowo zasądził odsetki od rat rentowych jedynie za miesiące styczeń, luty i marzec 2020 r. (punkt III podpunkt 1 lit. B wyroku), nie obejmując swoim rozstrzygnięciem rat rentowych za okres do 31 marca 2021 r., a okres do 31 marca 2021 r. był objęty rozstrzygnięciem zawartym w punkcie III podpunkt 1 wyroku.
W zakresie żądania rentę określonej we wskazanych powyżej punktach 2 i 3 powódka co prawda zróżnicowała wysokość dochodzonych przez siebie kwot, jednakże z uwagi na brak zgody strony pozwanej na cofnięcie powództwa w zakresie renty Sąd Okręgowy przyjął, że od kwietnia 2021 r. powódka domagała się zapłaty na swoją rzecz renty w kwotach po 21 059 zł miesięcznie. Wyższa kwota żądanej renty wynikała przy tym z faktu, że powódka w ramach zwiększonych potrzeb uwzględniła nie tylko koszty opieki osoby trzeciej, lecz również koszty rehabilitacji, albowiem od października 2020 r. przebywała już w domu.
Sąd Okręgowy wskazał, że na łączną kwotę 21 059 zł składały się zdaniem powódki kwoty: 14 184 zł tytułem kosztów opieki oraz 6 875 zł tytułem kosztów rehabilitacji. Co do kosztów opieki Sąd Okręgowy przyjął kwotę 9 456 zł miesięcznie. W zakresie kosztów rehabilitacji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zdaniem Sądu Okręgowego daje podstawy do przyjęcia, że uzasadniona jest z tego tytułu kwota 5 420 zł miesięcznie.
W ramach zwiększonych potrzeb z tytułu rehabilitacji nie uwzględniono zaś średnich miesięcznych kosztów turnusów rehabilitacyjnych, albowiem jak wynika z zeznań matki powódki, powódka z takich turnusów nie korzysta.
Ostatecznie zatem za okres od kwietnia 2021 r. zasądzona została na rzecz powódki renta w kwotach po 14 876 zł miesięcznie, na którą składają się kwota 9 456 zł tytułem kosztów opieki i kwota 5 420 zł tytułem kosztów rehabilitacji.
Sąd Okręgowy podkreślił, że na wysokość zasądzonych tytułem renty kwot w okresie od kwietnia 2021 r. nie miał wpływu fakt, że strona pozwana dobrowolnie wypłaciła powódce tytułem kosztów leczenia kwotę 50 000 zł tytułem kosztów opieki. Powódka wypłatę tę uwzględniła przy precyzowaniu roszczenia rentowego i w związku z tym kwota miesięcznej renty podwyższona została o koszty rehabilitacji od kwietnia 2021 r., mimo że powódka w domu przebywała już od października 2020 r. i już od października 2020 r. korzystała z intensywnej rehabilitacji.
O odsetkach od poszczególnych rat rentowych za okres od kwietnia 2021 r. Sąd Okręgowy orzekł z uwzględnieniem czasu, w jakim powódka rozszerzyła żądanie rentowe o koszty rehabilitacji oraz z uwzględnieniem faktu, że renta w części obejmującej koszty opieki osoby trzeciej była już comiesięcznie wymagalna. Podkreślić bowiem należy, że renta co do kwot po 9 456 zł miesięcznie tytułem kosztów opieki osoby trzeciej była już wymagalna z uwagi na skuteczne wezwanie strony pozwanej do zapłaty trenty z tego tytułu, stąd tez odsetki od kwot po 9 456 zł w ramach każdej z rat w okresie od 1 kwietnia 2021 r. do 31 lipca 2021 r. zostały zasądzone od dnia płatności poszczególnych rat rentowych. Co do renty w części obejmującej koszty rehabilitacji, powódka rozszerzyła zadanie renty o kwoty miesięcznej rehabilitacji w piśmie procesowym z dnia 26 kwietnia 2021 r., które to pismo zostało doręczone stronie pozwanej w dniu 1 lipca 2021 r. Powyższe oznacza zatem, ze renta w części obejmującej koszty rehabilitacji (5 420 zł miesięcznie) za okres od 1 kwietnia 2021 r. do dnia 31 lipca 2021 r. wymagalna jest dopiero w dniu 1 sierpnia 2021 r., a to wobec uwzględnienia daty wezwania pozwanego do zapłaty w dniu 1 lipca 2021 r. (data doręczenia pisma) i wobec uwzględnienia 30-dniowego terminu do spełnienia świadczenia.
Sąd Okręgowy wskazał również, że na podstawie postanowienia z dnia 23 stycznia 2020 r. o udzieleniu zabezpieczenia pozwany wypłaca powódce kwoty po 7 200 zł miesięcznie tytułem renty i w związku z tym, że Nie są to wpłaty dobrowolne, skutkujące zaspokojeniem roszczenia powódki w tym zakresie, a w konsekwencji wygaśnięciem roszczenie w tej części i koniecznością oddalenia powództwa. Kwoty te są spełniane w wypełnieniu obowiązku wynikającego z treści postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia, zaś pozwany kwestionuje w toku procesu swoją odpowiedzialność z tego tytułu. W tych okolicznościach nie doszło do wygaśnięcia roszczenia powódki o rentę tej części, a dla zapobieżenia wyegzekwowania całości zasądzonej renty przez powódkę i doprowadzenia do pokrzywdzenia pozwanego należało w treści wyroku zaznaczyć, iż sumy spełnione na podstawie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia podlegają zaliczeniu na poczet zasądzonej renty.
Sąd Okręgowy uznał żądanie ustalenia odpowiedzialności na przyszłość za bezzasadne. Zdaniem Sądu Okręgowego powódka nie przejawiła żadnej inicjatywy w kierunku wykazania trudności np. ze zgromadzeniem stosownego materiału dowodowego dla wykazania ewentualnych żądań lub innych przyczyn, uniemożliwiających realizację przyszłego roszczenia o zapłatę. Sam fakt możliwości ujawnienia się nowych szkód w przyszłości nie jest przesłanką ustalenia odpowiedzialności na przyszłość. W realiach niniejszej sprawy, mając na uwadze wnioski opinii biegłych, co do skutków wypadku i rokowań na przyszłość, powódka nie wykazał interesu prawnego dla takiego ustalenia, a zatem powództwo w tym zakresie zostało oddalone przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art.189 k.p.c.</a>

O kosztach procesu oraz nieuiszczonych kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a>

Na podstawie 102 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">k.p.c.</a>, zgodnie z zawartą w tym przepisie zasadą słuszności, Sąd Okręgowy odstąpił od obciążania powódki nieuiszczonymi kosztami sądowymi mimo zasądzenia na jej rzecz kwot, z których koszty sadowe mogłyby zostać pobrane.
Apelację od tego wyroku wniosły obie strony.
Powódka zaskarżyła wyrok:

1.
w zakresie w jakim Sąd oddalił żądanie powódki o zasądzenia od pozwanego na jej rzecz odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 628 850 00 zł za okres od 18 07 2019 r do 14 08 2019 r.,

2.
w zakresie w jakim Sąd oddalił żądanie powódki o zasądzenia od pozwanego na jej rzecz kosztów opieki nad powódką w kwocie 14 499,20 zł (ponad zasądzoną kwotę w wysokości 2558 40 zł) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 18 września 2019r do dnia zapłaty,

3.
w zakresie w jakim Sąd oddalił żądanie powódki o zasądzenia od pozwanego na jej rzecz comiesięcznej renty na zwiększone potrzeby, płatnej z góry do 10 - go dnia każdego następującego po sobie miesiąca, począwszy od 1 października 2019 r. do 31 marca 2021 r. w kwocie 4 728 00 zł miesięcznie (ponad zasądzone świadczenie rentowe za wskazany okres w kwocie 9 456,00 zł miesięcznie) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie:

a.
co do rat rentowych za miesiąc październik, listopada i grudzień 2019r. od dnia 12 grudnia 2019r. do dnia zapłaty,

b.
co do rat rentowych za miesiąc styczeń, luty i marzec 2020 r. od 10 — go dnia każdego z tych miesięcy do dnia zapłaty,

4.
w zakresie w jakim Sąd oddalił żądanie powódki o zasądzenia od pozwanego na jej rzecz odsetek ustawowych za opóźnienie, co do rat rentowych z tytułu zwiększonych potrzeb za okres od kwietnia 2020r. do marca 2021 r., liczonych od 10 — go dnia każdego z tych miesięcy, do dnia zapłaty,

5.
w zakresie w jakim Sąd oddalił żądanie powódki o zasądzenia od pozwanego na jej rzecz comiesięcznej renty na zwiększone potrzeby, płatnej z góry do 10-go dnia każdego następującego po sobie miesiąca, za okres od 1 kwietnia 202 Ir. do na przyszłość w kwocie 6183,00 zł miesięcznie (ponad zasądzone świadczenie rentowe za wskazany okres w kwocie 14 876 zł miesięcznie), wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi:

a.
co do rat rentowych za okres od 1 kwietnia 2021 r. do 31 lipca 2021r.co do kwoty. po 4 728, 00 zł od 10 — go dnia każdego z tych miesięcy do dnia zapłaty, po 1 455,00 zł każdego miesiąca od dnia 1 sierpnia 2021r. do dnia zapłaty,

b.
co do rat rentowych za okres od 1 sierpnia 202 Ir. do na przyszłość wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie na wypadek uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat do dnia zapłaty,

2.
w zakresie w jakim Sąd oddalił żądanie powódki o ustalenie, iż pozwany będzie ponosił odpowiedzialność wobec powódki za skutki wypadku komunikacyjnego z dnia 14.05.2019r jakie mogą u niej wystąpić w przyszłości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I.
naruszenie przepisów prawa procesowego w postaci:

1.
art 233 § 1 k p c. przez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, dokonanie ustaleń sprzecznych z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania oraz brak wszechstronnego rozważanie całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, z którego wynika, iż

a.
powódka jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wymagającą stałej lub długotrwałej pomocy innych osób (orzeczenie o niepełnosprawności z dnia 03.07 2019r.),

b.
powódka wymaga całodobowej opieki długoterminowej (zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia dziecka wydane dla potrzeb Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 24 06 2019 r.),

c.
matka przebywała z powódką w Klinice (...) 24 godziny na dobę,

d.
A. jest osobą całkowicie niesamodzielną w czynnościach życiowych, wymaga stałej opieki,

e.
powódka wymaga stałego dozoru funkcji życiowych (opinia lekarska — uzupełniająca lek. med. M. N. z dnia 01.04.2022r.),

f.
powódka będzie wymagała stałej opieki do końca życia i nigdy nie osiągnie samodzielności (opinia lekarska z dnia 13.02.2022r. sporządzona przez lek. med. M. N.),

g.
A. potrzebuje opieki 24 godziny na dobę, niczego nie jest w stanie wykonać samodzielnie, w nocy się budzi, cały czas czuwa nad nią matka, B., przy pomocy nad A. pomaga także ciotka — R. W.,

h.
A. wymaga całodobowej opieki, w wymiarze 24 godzin. Przy niektórych czynnościach takich jak kąpanie potrzebna jest pomoc dodatkowego opiekuna (zeznania M. S.),

i.
R. W. niemalże codzienne pomaga przy sprawowaniu opieki nad A.. B. K. w nocy śpi na jednym łóżku z powódką, która często się budzi, a czasami w ogóle nie śpi. A. w nocy, gdy się budzi to płacze, wymaga wówczas zmiany pieluchy, przebrania czy zmiany pozycji (zeznania B. K. z dnia 19 maja 2022r., 00:10:09 — 00 12 10),

- co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń, iż A. wymaga opieki w wymiarze 16 godzin na dobę, a nie w wymiarze 24 godzin na dobę,

2.
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez brak wszechstronnego rozważanie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a także pominięcie wniosków płynących z opinii A. K. (biegła sądowa z zakresu fizjoterapii) z dnia 04.04.2021 r. i z dnia 30.08.2021 r., z których wynika, iż powódka wymaga udziału w turnusach rehabilitacyjnych w wymiarze 4 razy w roku, w wymiarze minimum 2 tygodni każdy, co doprowadziło do nie uwzględnienia średnich kosztów turnusów rehabilitacyjnych w wysokości renty na zwiększone potrzeby,

3.
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art 233 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232 k;art. 232 k pkt. c)">art 232 k p c</a>. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189 k;art. 189 k pkt. c)">art 189 k p c</a>. przez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, dokonanie ustaleń sprzecznych z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania oraz brak wszechstronnego rozważania całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co doprowadziło do błędnego uznania, iż powódka nie wykazała interesu prawnego potrzebnego do ustalenia odpowiedzialności na przyszłość pozwanego za skutki przedmiotowego wypadku, podczas gdy interes ten wynika nie tylko z trudności dowodowych, które mogę powstać w przyszłości, ale także z możliwości pojawienia się w przyszłości nowej krzywdy, której możliwość wystąpienia potwierdzona została:

a.
w opinii sądowo — psychiatrycznej z dnia 31.08.2020r., w której wskazano, że rokowania co do stanu zdrowia w przyszłości powódki są złe,

b.
opinii lekarskiej wydanej przez lek. med. M. N. z dnia 13.02.2022r., z której wynika, iż proces leczenia się nie zakończył, a biorąc pod uwagę objawy padaczkowe trudno w tej chwili jednoznacznie ocenić, co będzie się działo dalej — czy napadów będzie więcej, czy pojawią się następne zaburzenia napadowe, czy też skończy się na obecnych zaburzeniach, dlatego w ocenie biegłego problem jest jeszcze niezakończony, a ponadto biegły wskazał, iż rokowania na przyszłość są złe,

c.
opinii sądowo — lekarskiej wydanej przez lek. med. S. M., z której wynika, z leczenie powódki nie zakończyło się, a biegły nie wyklucza, że może wymagać leczenia ortopedycznego takiego jak: przedłużenie ścięgna A. obu kończyn dolnych, tendotomii mięśnia mostkowo — obojczykowo — sutkowego prawego, a także leczenia operacyjnego w obrębie przedramienia i nadgarstków, a ponadto w ocenie biegłego następstwa neurologicznych urazów dla narządów ruchu są niepomyślne,

co doprowadziło w konsekwencji do oddalenia żądania o ustalenie odpowiedzialności pozwanego za przyszłe skutki przedmiotowego wypadku,

3.
naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez brak wszechstronnego rozważania całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a także pominięcie faktu, iż decyzją z dnia 17.07 2019r. pozwany przyznał zadośćuczynienie na rzecz powódki, która to decyzja poprzedzona była zaocznym badaniem lekarskim, z zakresu chirurgii ogólnej, co doprowadziło do błędnego ustalenia daty od której pozwany pozostaje w opóźnieniu z zapłatą należnych powódce świadczeń z tytułu zadośćuczynienia.

II.
naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci:

1.
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363;art. 363 § 2)">art. 363 § 2 k.c.</a> poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 628 850,00 zł od dnia 5.08.2019 roku do dnia zapłaty, zamiast od dnia 18.07.2019r. do dnia zapłaty, w sytuacji kiedy pozwany pierwszą decyzję dotyczącą płatności zadośćuczynienia wydał w dniu 17.07.2019 roku, a decyzja ta poprzedzona została zaoczną komisją lekarską, zaś pozwany nie chciał pomimo wniosków pełnomocnika powódki, przeprowadzić badania naocznego powódki, a stan zdrowia powódki nie uległ w kwestionowanym okresie w zasadzie żadnym odczuwalnym zmianom, a zatem odsetki ustawowy za opóźnienie winne być liczone od następnego dnia po dniu wydania pierwszej decyzji w sprawie,

2.
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363;art. 363 § 2)">art. 363 § 2 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 817;art. 817 § 2)">art. 817 § 2 k.c.</a> poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie żądania o zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie, co do rat rentowych z tytułu zwiększonych potrzeb za okres od kwietnia 2020r. do marca 2021r., liczonych od 10. dnia każdego z tych miesięcy do dnia zapłaty, w sytuacji kiedy pismem procesowym z dnia 25 października 2019r. powódka dokonała zgłoszenia roszczenia dotyczącego świadczeń rentowych, w tym za w/w okres, żądając przy tym odsetek ustawowych za opóźnienie, a pomimo jego doręczenia w dniu 12 listopada 2019r. stronie pozwanej, ta nie spełniła wskazanych żądań, a zatem pozostaje w opóźnieniu i winna z tego tytułu wypłacić powódce należne odsetki,

3.
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1;art. 444 § 2)">art. 444 § 1 i 2 k.c.</a> poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do nie uwzględnienia średnich miesięcznych kosztów turnusów rehabilitacyjnych w wysokości renty na zwiększone potrzeby należne powódce, z uwagi iż powódka nie korzystała z turnusów rehabilitacyjnych, podczas gdy dla ustalenia wysokości wskazanego świadczenia, nie ma znaczenia to, czy powódka ze wskazanych turnusów korzystała, tylko to, iż wskazane turnusy były jej potrzebne,

4.
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1;art. 444 § 2)">art. 444 § 1 i 2 k.c.</a> poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do częściowego oddalenia żądania powódki w zakresie odszkodowania i renty na zwiększone potrzeby,

5.
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 k.p.c.</a> poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia żądania o ustalenie odpowiedzialności pozwanego za przyszłe skutki przedmiotowego wypadku, pomimo iż warunki potrzebne do dokonania wskazanego ustalenia zostały spełnione,

W oparciu o te zarzuty powódka wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i:

1.
zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powódki A. K. odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od kwoty 628 850,00 zł za okres od 18.07.2019 r. do 14.08.2019r.(ponad dotychczas zasądzone),

2.
zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powódki A. K. kwotę 14 499,20 zł (ponad zasądzoną kwotę w wysokości 2558, 40 zł) tytułem kosztów opieki nad powódką za okres od 10.07.2019r. do 30.09.2019r. (odszkodowania) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 18.09.2019r. do dnia zapłaty,

3.
zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powódki A. K. comiesięcznej renty na zwiększone potrzeby, płatnej z góry do 10 — go dnia każdego następującego po sobie miesiąca, począwszy od 1 października 2019r. do 31 marca 2021 r. w kwocie 4.728, 00 zł miesięcznie (ponad zasądzone świadczenie rentowe za wskazany okres w kwocie 9.456 zł miesięcznie) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie:

a.
co do rat rentowych za miesiąc październik, listopada i grudzień 2019r. od dnia 12 grudnia 2019r. do dnia zapłaty,

b.
co do rat rentowych za miesiąc styczeń, luty i marzec 2020r. od 10 — go dnia każdego z tych miesięcy, do dnia zapłaty,

2.
zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powódki A. K. odsetek ustawowych za opóźnienie, co do rat rentowych w wysokości po 9.456,00 zł miesięcznie, zasądzonych za miesiące od kwietnia 2020r. do marca 2021 r., liczonych od 10 — go dnia każdego z tych miesięcy do dnia zapłaty,

3.
zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) SA. z siedzibą w W. na rzecz powódki A. K. comiesięcznej renty na zwiększone potrzeby, płatnej z góry do 10 — go dnia każdego następującego po sobie miesiąca, za okres od 1 kwietnia 2021r. do na przyszłość, w kwocie 6.183, 00 zł miesięcznie (ponad zasądzone świadczenie rentowe za wskazany okres w kwocie 14876 zł miesięcznie) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie:

a.
co do rat rentowych za okres od 1 kwietnia 2021 r. do 31 lipca 2021 r. co do kwoty po 4,728, 00 zł od 10 — go dnia każdego z tych miesięcy do dnia zapłaty, po 1 455,90 zł każdego z tych miesięcy od dnia 1 sierpnia 2021 r. do dnia zapłaty,

b.
co do rat rentowych za okres od 1 sierpnia 2021 r. do na przyszłość wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie na wypadek uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat do dnia zapłaty,

4.
ustalenie, iż pozwany Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w W. będzie ponosił odpowiedzialność wobec powódki za skutki wypadku komunikacyjnego z dnia 14.05.2019r. jakie mogą u niej wystąpić w przyszłości,

5.
zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów procesu za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pozwany zaskarżył wyrok:

1.
w punkcie II, w jakim Sąd I Instancji zasądził od pozwanej Towarzystwa (...) S.A. w W. na rzecz powódki A. K. kwotę 2.558, 40 zł tytułem odszkodowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 18 września 2019 roku do dnia zapłaty,

2.
punkcie III w jakim Sąd I Instancji uwzględnił powództwo na rzecz A. K.:

a.
za okres dnia od 01.10.2019 roku do dnia 31.12.2019 roku ponad kwotę po 5059,20 zł miesięcznej renty, co do rat rentowych za miesiąc październik, listopad, grudzień 2019 roku z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 12 grudnia 2019 roku do dnia zapłaty,

b.
za okres od dnia 01.01.2020 roku do dnia 31.12.2020 roku ponad kwotę po 5280 zł miesięcznej renty, co do rat rentowych za miesiąc styczeń, luty, marzec 2020 roku z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 10- go dnia każdego z tych miesięcy, do dnia zapłaty,

c.
za okres od dnia 01.01.2021 roku do 31.03.2021 roku ponad kwotę po 5 760 zł miesięcznej renty, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 10 -go dnia każdego miesiąca, do dnia zapłaty, za okres od dnia 01.04.2021 roku do 31.12.2021 roku ponad kwotę po 11 180 zł miesięcznej renty, co do rat rentowych za okres od 01.04.2021 roku do 31.07.2021 roku w ramach każdej z rat co do kwot po 5 760 zł każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 10 dnia każdego z tych miesięcy, do dnia zapłaty, zaś od 01.08.2021 roku płatnej do 10 dnia każdego miesiąca, z ustawowymi odsetkami na wypadek uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat do dnia zapłaty, co do kwot po 5 420 zł każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia Ol .08.2021 roku do dnia zapłaty,

d.
za okres od dnia 01.01.2022 roku ponad kwotę po 12 096,80 zł miesięcznej renty, co do kwot po 6 676,80 zł płatnej do 10-go dnia każdego miesiąca, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat do dnia zapłaty, co do kwot po 5 420 zł płatnej do 10-go dnia każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat do dnia zapłaty,

3.
w punkcie VI, VII wyroku w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1.
naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz nie wyciągnięcie logicznych wniosków z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności z treści zeznań przedstawiciela ustawowego powódki, a co za tym idzie do błędnego ustalenia, że powódce należy się zwrot kosztów opieki osób trzecich w wysokości 19,70 zł brutto, zgodnie ze stawką godzinową profesjonalnych usług opiekuńczych, podczas gdy w ocenie pozwanej stawka za 1 godzinę opieki winna wynosić według najniższego wynagrodzenia za pracę w 2019 roku po 10,54 zł netto, w 2020 roku po 11 zł netto, w 2021 roku po 12 zł netto, w 2022 roku po 13,91 zł netto i na przyszłość, z uwagi na fakt, iż w okresie 01.07.2019 roku do 30.09.2019 roku, a następnie od 01.10.2019 roku do 01.10.2020 powódka była pod opieką Kliniki (...), i opiekę świadczył w głównej mierze personel medyczny, a co za tym idzie opieka sprawowana była fachowo, zawodowo i profesjonalnie, zaś opieka świadczona przez matkę w tym okresie oraz po wypisie powódki z Kliniki (...) i powrotu jej do domu nic była opieką specjalistyczną, wykonywaną zawodowo i fachowo, gdyż powódka wymagała opieki w zakresie czynności dnia codziennego tj. czynności higienicznych, pielęgnacyjnych, podawanie posiłków, obecność matki powódki podczas rehabilitacji powódki oraz częściowa opieka w nocy, a nadto Sąd w postanowieniu o zabezpieczenie roszczenia rentowego w zakresie kosztów opieki uznał stawkę 10 zł za godzinę opieki. a nadto brak podstaw do zasądzenia w wysokości brutto,

2.
naruszenie przepisów prawa materialnego tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1)">art. 444 § 1 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k. c.</a> poprzez błędną wykładnię i zasądzenie na rzecz powódki odszkodowania za koszty opieki osób trzecich, przyjmując przy wyliczeniu należnej kwoty stawkę godzinową w wysokości 19,70 zł brutto, co konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego zwiększenia zasądzonej od pozwanego na rzecz powódki kwoty kosztów opieki, podczas gdy w ocenie pozwanej stawka za I godzinę opieki winna wynieść 10.54 zł netto rok 2019 wynikająca z najniższego wynagrodzenia za pracę. z uwagi na fakt, iż w okresie l.07.2019 roku do 30.09.2019 roku powódka była pod opieką Kliniki (...), i opiekę świadczył w głównej mierze personel medyczny, zaś opieka świadczona przez matkę w tym okresie oraz po wypisie powódki z Kliniki (...) i powrotu jej do domu nie była opieką specjalistyczną, wykonywaną zawodowo i fachowo, gdyż powódka wymagała opieki w zakresie czynności dnia codziennego tj. czynności higienicznych, pielęgnacyjnych. podawanie posiłków, obecność matki powódki podczas rehabilitacji powódki oraz częściowa opieka w nocy, a nadto Sąd w postanowieniu o zabezpieczenie roszczenia rentowego w zakresie kosztów opieki uznał stawkę 10 zł za godzinę opieki, a nadto brak podstaw do zasądzenia w wysokości brutto,

3.
naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 2)">art. 444 § 2 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k. c.</a> poprzez błędną wykładnię i zasądzenie na rzecz powódki renty na zwiększone potrzeby w związku z koniecznością świadczenia powódce opieki przez osoby bliskie, przyjmując przy wyliczeniu należnej kwoty stawkę godzinową 19,70 zł brutto, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego zwiększenia zasądzonej od pozwanej na rzecz powódki kwoty miesięcznej renty tytułem zwiększonych potrzeb w związku z koniecznością świadczenia jej pomocy przez osoby bliskie, podczas gdy w ocenie pozwanej stawka za I godzinę opieki winna wynikać z najniższego wynagrodzenia za pracę po 10,54 zł netto w 2019 roku, po 11 zł netto w 2020 roku, po 12 zł netto w 2021 roku, po 13,91 zł netto w 2022 roku i na przyszłość, z uwagi na fakt, iż w okresie od 01.10.2019 roku do 01.10.2020 powódka była pod opieką Kliniki (...), i opiekę świadczył w głównej mierze personel medyczny, zaś opieka świadczona przez matkę w tym okresie nie była opieką specjalistyczną, wykonywaną zawodowo i fachowo, zaś po wypisie powódki z Kliniki (...) do powrotu jej do domu opiekę nadal świadczy matka powódki, która to opieka dotyczy czynności dnia codziennego w zakresie czynności higienicznych, pielęgnacyjnych, podawania posiłków oraz obecności matki powódka w czasie rehabilitacji oraz częściowa opieki w porze nocnej, a nadto Sąd w postanowieniu o zabezpieczenie roszczenia rentowego w zakresie kosztów opieki uznał stawkę 10 zł za godzinę opieki, a nadto brak podstaw do zasądzenia w wysokości brutto.

W oparciu o te zarzuty pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku:

1.
w pkt II poprzez oddalenie powództwa A. K. w zakresie odszkodowania za koszty opieki osób trzecich,

2.
w pkt III poprzez:

a.
obniżenie miesięcznej renty w kwocie po 9 456 zł za okres od dnia 01.10.2019 roku do dnia 31.12.2019 roku do kwoty po 5 059,20 zł miesięcznej renty, co do rat rentowych za miesiąc październik, listopad, grudzień 2019 roku z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 12 grudnia 2019 roku do dnia zapłaty,

b.
obniżenie miesięcznej renty w kwocie po 9 456 zł za okres od dnia 01. 01.2020 roku do dnia 31.12.2020 roku do kwoty po 5 280 zł co do rat rentowych za miesiąc styczeń, luty marzec 2020 roku z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 10 go dnia każdego z tych miesięcy, do dnia zapłaty

c.
obniżenie miesięcznej renty w kwocie po 9 456 zł za okres od dnia Ol .2021 roku do 31.03.2021 roku do kwoty po 5.760 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 10-go każdego miesiąca do dnia zapłaty,

d.
obniżenie miesięcznej renty w kwocie po 14 876 zł za okres od dnia Ol .04.2021 roku do dnia 31.12.2021 roku do kwot po 11 180 zł miesięcznie co do rat rentowych za od 01.04.2021 roku do dnia 31.07.2021 roku w ramach każdej z rat co do kwot po 5 760 zł każdego z tych miesięcy z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 10 -go dnia każdego miesiąca, do dnia zapłaty, zaś od dnia 01.08.2021 roku płatnej do 10-go dnia każdego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat do dnia zapłaty, co do kwoty po 5.420 zł każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia Ol .08.2021 roku do dnia zapłaty,

e.
obniżenie miesięcznej renty w kwocie po 14 876 zł za okres od 01.01.2022 roku do kwoty po 12 096,80 zł miesięcznie, co do kwot po 6.676.80 zł płatnej do 10-go dnia każdego miesiąca, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat do dnia zapłaty, co do kwot po 5 420 zł płatnej do 10-go dnia każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat do dnia zapłaty,

f.
zmianę rozstrzygnięcia zawartego w pkt VI i VII wyroku w przedmiocie kosztów procesu w I instancji poprzez stosunkowe ich rozdzielenie, zgodnie z procentową wygraną stron,

2. zasądzenie od powódki A. K. na rzecz pozwanej Towarzystwa (...) S.A. zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem II instancji wg norm prawem przepisanych.
Powódka wniosła o oddalenie apelacji pozwanego i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.
Pozwany wniósł o oddalenie apelacji powódki i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.


Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja powódki jest częściowo uzasadniona, natomiast apelacja pozwanego nie zasługuje na uwzględnienie.
Dokonane przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne leżące u podstaw zaskarżonego wyroku są prawidłowe, co pozwala Sądowi Apelacyjnemu przyjąć je również za podstawą własnego wyrokowania w rozpoznawanej sprawie. Zgodzić natomiast należy się z powódką, że zabrakło w nich pełnego, jednoznacznego ustalenia zakresu jej zwiększonych potrzeb w związku z koniecznością sprawowania nad nią wieloaspektowej całodobowej opieki. W tym zakresie Sąd Apelacyjny dodatkowo ustalił, że powódka jest osobą całkowicie niepełnosprawną, niesamodzielną w czynnościach życiowych i wymaga stałej opieki oraz dozoru funkcji życiowych, których będzie wymagała do końca życia i nigdy nie osiągnie samodzielności. Okoliczności te wynikają wprost orzeczenia o niepełnosprawności wydanego w dniu 03 lipca 2019 r. (k. 103), opinii zasadniczej i uzupełniającej sporządzonych przez biegłego lekarza specjalisty neurologa M. N. (k. 642, 673 – 676), biegłego lekarza specjalisty psychiatrii dziecięcej A. S. (k. 301), ale także zeznań świadków R. W. (k. 215), M. S. (k. 216 v – 217) i przedstawiciela ustawowego powódki - B. K. (k. 715 – 716). Skoro powódka niewątpliwie wymaga całodobowej opieki, to eksponowana przez Sąd Okręgowy okoliczność, czy osoba faktycznie sprawująca tę opiekę – matka powódki B. K. jest w stanie zapewnić powódce efektywną opiekę w takim zakresie pozbawione jest znaczenia. Przewidziana w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 2)">art. 444 § 2 k.c.</a> renta odszkodowawcza z tytułu zwiększenia się potrzeb poszkodowanego ma na względzie wyrównanie szkody przyszłej, mającej charakter trwały lub co najmniej długotrwały o nieokreślonej - co do zasady - długości. Dla zasądzenie renty z tytułu zwiększenia potrzeb poszkodowanego wymagane jest zatem wykazanie istnienia takich przyszłych potrzeb, nie zaś okoliczności, czy poszkodowany bądź osoba bliska dla poszkodowanego będzie w stanie efektywnie ją zaspakajać. Oceny tej nie zmienia również zasądzenie przez sąd renty mającej w chwili wyrokowania charakter wsteczny za okres pomiędzy datą początkową poszczególnych świadczeń (najczęściej od daty wniesienia pozwu) do daty wyrokowania. Jakkolwiek w takim przypadku renta z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442;art. 442 § 2)">art. 442 § 2 k.c.</a> w istocie ma charakter odszkodowania określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1)">art. 444 § 1 k.c.</a>, to również w tym przypadku powstanie konieczności korzystania z opieki stanowi szczególnego rodzaju uszczerbek zwiększający potrzeby osoby doznającej uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia wchodzący w skład kosztów leczenia w rozumieniu tego ostatniego przepisu. Nie ma przekonujących argumentów pozwalających uznać, że koszty opieki, która była sprawowana nieodpłatnie (za czas przeszły), mogą mieścić się w zakresie szkody kompensowanej rentą, przewidzianą w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 2)">art. 444 § 2 k.c.</a>, (zasadniczo na przyszłość), nie stanowią natomiast szkody podlegającej naprawieniu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1)">art. 444 § 1 k.c.</a> (uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2020 r. III CZP 31/19). Z tego względu należna powódce renta za okres od dnia 1 października 2019 roku do dnia 31 marca 2021 roku oraz na przyszłość od 1 kwietnia 2021 roku powinna być wyższa od kwoty po 4728 zł miesięcznie. W skali miesiąca powódka potrzebuje bowiem o 240 godzin (8 x30) więcej opieki niż przyjął to Sąd Okręgowy, co przy stawce 19,70 zł zwiększa wysokość renty o 4728 zł. Sąd Apelacyjny zmieniając zaskarżony wyrok i zasądzając dodatkowe świadczenia rentowe w tym zakresie uwzględnił żądanie powódki w zakresie odsetek ustawowych za opóźnienie zgodnie z wnioskami apelacyjnymi, które z kolei nawiązywały do wadliwego w tej części orzeczenia Sądu Okręgowego. O ile powódka zaskarżyła wyrok również w części , w której Sąd Okręgowy – co sam przyznał w uzasadnieniu tego wyroku – omyłkowo oddalił żądanie powódki o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz odsetek ustawowych za opóźnienie, co do rat rentowych z tytułu zwiększonych potrzeb za okres od kwietnia 2020r. do marca 2021 r. i Sąd Apelacyjny dokonał zmiany uwzględniając powództwo w tym zakresie, to formułując w apelacji żądanie zmiany wysokości renty, powódka nie zażądała odsetek od wskazanych kwot za ten okres. Z tego względu Sąd Apelacyjny będąc związany granicami apelacji, wyznaczonymi zakresem zaskarżenia i wnioskami apelacyjnymi, nie mógł nie naruszając <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 321;art. 321 § 1)">art. 321 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.c.</a> orzec o odsetkach o dodatkowo zasądzonej renty za okres od kwietnia 2020r. do marca 2021 r.
W pozostałej części apelacja powódki nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przeprowadzone powyżej rozważania nie mają wpływu na zakres należnego powódce odszkodowania w związku ze świadczeniem nad nią przez jej matkę opieki w trakcie pobytu w Klinice (...). Jakkolwiek istotnie powódka również w trakcie pobytu wymagała całodobowej opieki, to należy jednak mieć na względzie, że faktycznie zakres tej opieki sprawowanej przez matkę był ograniczony do czasu ustalonego przez Sąd Okręgowy, w pozostałej zakresie opieka ta była sprawowana przez personel Kliniki. W podstawie faktycznej żądania pozwu powódka nie domagała się natomiast zasądzenia świadczenia w związku z opieką sprawowaną przez personel tej Kliniki, ale przez matkę, do czego – jak trafnie przyjął Sąd Okręgowy - nie ma podstaw. Sąd Apelacyjny dostrzegając faktyczne i materialnoprawne podstawy do zasądzenia na rzecz powódki zwiększonego odszkodowania nie mógł o nim jednak orzec w związku z tak ukształtowaną podstawą faktyczną powództwa.
Sąd Okręgowy trafnie również nie uwzględnił kosztów turnusów rehabilitacyjnych powódki, przy czym podstawą oddalenia powództwa w tym zakresie nie powinna być okoliczność, że powódka nie korzysta z turnusów, ale to, że nie zachodzi potrzeba korzystania z nich, a zatem nie można ich uznać za zwiększone potrzeby powódki. Wprawdzie z medycznego puntu widzenia celowe jest, aby powódka uczestniczyła w turnusach rehabilitacyjnych, ale nie można pominąć tego, że rehabilitacja powódki w warunkach pozadomowych może odbić się na jej dobrostanie psychicznym, na co uwagę zwracała jej matka – B. K. (k. 716). Powódka obawia się bowiem zmiany otoczenia i osób rehabilitantów i na nowe osoby źle reaguje, płacze, do nowych sytuacji musi się długo adaptować. W konsekwencji należy zatem uznać, że w chwili obecnej nie zachodzi potrzeba uczestniczenia przez powódkę w turnusach rehabilitacyjnych.
Sąd Okręgowy nie naruszył przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481 § 1 k.c.</a> orzekając o odsetkach ustawowych za opóźnienie w zapłacie należnego powódce zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną przez nią krzywdę nie od dnia 17 lipca 2019 roku, ale od 15 sierpnia 2019 roku. Wbrew bowiem twierdzeniom apelacji w okresie niespełna miesiąca pomiędzy wydaniem pierwszej decyzji poprzedzonej opinią wydaną przez lekarza chirurga K. K. (2) (k. 55-61) a drugiej decyzji sporządzona została w dniu 10 sierpnia 2019 roku opinia zaoczna przez lekarza specjalistę neurologa M. Ż. (k. 61), która wpłynęła na przyznanie powódce zwiększonego zadośćuczynienia. Nie można zarzucić pozwanemu, że sposób oceny powstałych u powódki następstw wypadku był nadmiernie rozciągnięty w czasie i ubezpieczyciel pozostawał bierny w tym zakresie. Do chwili wydania drugiej z opinii nie można zatem przypisać pozwanemu opóźnienia z spełnieniu świadczenia pieniężnego, skoro wydawane były opinie w terminie określonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031241152" title="Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 (art. 14;art. 14 ust. 2)">art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych</a> (Dz. U. 2025, poz. 367 t.j.).
Sąd Apelacyjny podziela również dokonaną przez Sąd Okręgowy ocenę interesu prawnego powódki w ustaleniu odpowiedzialności pozwanego na przyszłość za skutki wypadku na przyszłość. Sąd Okręgowy z odwołaniem się do orzecznictwa Sądu Najwyższego, w szczególności uchwały z dnia 24 lutego 2009 roku podjętej w sprawie III CZP 2/09 prawidłowo wskazał, że aktualnie z uwagi na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442(1);art. 442(1) § 2;art. 442(1) § 3)">art. 442
1 § 2 i 3 k.c.</a> wyeliminowane zostało niebezpieczeństwo upływu terminu przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody na osobie wcześniej niż szkoda ta się ujawniła. Wprowadzenie uregulowania, że bieg terminu przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody na osobie rozpoczyna się od momentu dowiedzenia się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia oznacza, że nie został w żaden sposób ograniczony czas, w jakim może ujawnić się szkoda na osobie, prowadząc do powstania (zaktualizowania się) odpowiedzialności pozwanego za skutki danego zdarzenia, a dopóki przyszła szkoda nie wystąpi nie rozpocznie się bieg przedawnienia roszczeń. Drugi, czy kolejny proces odszkodowawczy może więc toczyć się nawet po dziesiątkach lat od wystąpienia zdarzenia wyrządzającego szkodę. Trudności dowodowe z biegiem lat narastają, a przesądzenie w sentencji wyroku zasądzającego świadczenie odszkodowawcze o odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości zwalnia poszkodowanego z obowiązku udowodnienia istnienia wszystkich przesłanek odpowiedzialności podmiotu, na którym taka odpowiedzialność już ciąży. W razie ustalenia odpowiedzialności za szkody mogące w przyszłości powstać z określonego zdarzenia w przyszłym procesie o świadczenie odszkodowawcze powód musi udowodnić już tylko powstanie szkody oraz to, że jest ona normalnym następstwem zdarzenia sprawczego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1)">art. 361 § 1 k.c.</a>) wskazanego w sentencji wyroku ustalającego, jako wiążącego dla stron i sądu, który będzie rozpoznawał sprawę o świadczenie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 365;art. 365 § 1)">art. 365 § 1 k.p.c.</a>). Odpowiedzialność pozwanego za skutki wypadku nie budzi wątpliwości, nie była i nie jest kwestionowana, natomiast w przypadku wystąpienia dalszych negatywnych następstw zdrowotnych powódki wynikających z uszkodzenia ciała na skutek wypadku, powódka nawet w razie ustalenia odpowiedzialności pozwanego na przyszłości i tak zmuszona byłaby do wykazania dwóch wskazanych powyżej przesłanek odpowiedzialności w postaci powstania określone szkody oraz tego, że jest ona normalnym następstwem zdarzenia sprawczego. Wbrew poglądowi wyrażonemu w apelacji powódki wyrok ustalający odpowiedzialność na przyszłość nie zwalnia z obowiązków dowodzenia przez poszkodowanego w tym zakresie. W istocie zatem ustalenie odpowiedzialności na przyszłość w żaden sposób nie likwiduje obiektywnej niepewności w zakresie istniejącego między stronami stosunku prawnego powstałego w związku z wypadkiem, któremu uległa powódka.
Pozbawione racji okazały się zarzuty pozwanego wymierzone w ustalenie przez Sąd Okręgowy wysokości zasądzonej na rzecz powódki renty, która w zakresie pokrywającym koszty opieki właściwie zostały odniesione do stawki świadczeń opiekuńczych w kwotach brutto zamiast do oczekiwanej przez skarżącą stawki najniższego wynagrodzenia netto. Stawki do obliczeń kosztów opieki osób trzecich, jakiej powódka wymagała i wymaga po wypadku zostały prawidłowo przyjęte w odniesieniu do stawek stosowanych na rynku usług opiekuńczych w kwotach brutto. Nie ma więc podstaw do twierdzenia, że są one zawyżone, bowiem skoro są cenami rynkowymi to jako takie pozostają wymierne na potrzeby ustalenia świadczeń odszkodowawczych. W orzecznictwie jednolicie wskazuje się, że nawet wykonywanie osobistej pieczy faktycznej nad poszkodowanym przez najbliższych członków rodziny - jak w przypadku powódki - nie wyłącza obowiązku świadczenia renty wyrównawczej z tego tytułu. Tym samym nawet fakt, że opiekę nad poszkodowaną sprawowały bliskie jej osoby nie pozbawiał powódki prawa do żądania odszkodowania w zakresie kosztów, które musiałaby ponieść z tego tytułu, a ich wysokość należy określić na podstawie stawek usług opiekuńczych stosowanych przez ośrodki opieki społecznej jako usług dostępnych na terenie miejsca zamieszkania poszkodowanego. Poszkodowany nie jest bowiem zobowiązany do udowodnienia poniesionych w tym zakresie wydatków i może dochodzić roszczenia także wówczas, jeżeli opiekę nad nim sprawują osoby najbliższe. Do przyznania renty z tego tytułu wystarcza samo istnienie zwiększonych potrzeb, jako następstwa czynu niedozwolonego. W związku z tym nie można także zgodzić się z pozwanym, że zastosowanie stawki wyższej niż minimalna nie było uzasadnione, skoro opieka nad powódką polegała na wykonywaniu prostych, nieskomplikowanych czynności związanych z bieżącą pielęgnacją, będąc w istocie pomocą, również i z tego względu, że jak trafnie ustalił to Sąd Okręgowy matka powódki w krótkim czasie po wypadku w celu zapewnienia powódce należytej opieki była zmuszona do nabycia umiejętności typowych dla wykwalifikowanych pracowników opieki.
Zmiana rozstrzygnięcia o przedmiocie procesu spowodowała również zmianę rozstrzygnięcia o kosztach procesu i nieuiszczonych kosztach sądowych. Sąd Apelacyjny uznał, że powódka wygrała sprawę w niemal w całości i zmienił rozstrzygnięcie o kosztach procesu zawarte w punkcie VI zaskarżonego wyroku i zasądził na rzecz powódki od pozwanego kwotę dalszą kwotę 1406, 51 zł. Łącznie powódka powinna była bowiem otrzymać zwrot kosztów procesu w kwocie 10800 zł, stanowiącą wynagrodzenie jej pełnomocnika w osobie radcy prawnego ustalone na podstawie § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 roku, poz. 1935 t.j.). Konsekwentnie rozstrzygając o nieuiszczonych kosztach sądowych Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok również w punkcie VII i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 113)">art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a> (Dz. U. 2025, poz. 1228 t.j.) w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Kielcach dodatkową kwotę 3899,18 zł, uchylając tym samym zbędne rozstrzygnięcie zawarte w punkcie VIII zaskarżonego wyroku.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Apelacyjny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386)">art. 386 k.p.c.</a> orzekł jak punkcie I i II wyroku.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.c.</a> Pozwany przegrał sprawę z własnej apelacji, a poniesione przez powódkę koszty wyniosły 4050 zł i stanowią wynagrodzenie jej pełnomocnika w osobie radcy prawnego ustalone na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391 § 2;art. 391 § 2 pkt. 6)">§ 2 pkt 6</a> w zw. § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 roku, poz. 1935 t.j.). Apelacja powódki została uwzględniona w 76,8%, a koszty poniesione przez powódkę i pozwanego wynoszą po 4050 zł i stanowią wynagrodzenie pełnomocników stron ustalone wynagrodzenie jej pełnomocnika w osobie radcy prawnego ustalone na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391 § 2;art. 391 § 2 pkt. 6)">§ 2 pkt 6</a> w zw. § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 roku, poz. 1935 t.j.). Powódce należy się zatem zwrot 3110,40 zł (4050 zł x 76,8 %), a pozwanemu kwoty 939,60 zł (4050 zł x 23,2 %). Po skompensowaniu tych kwot powódce należy się zwrot kwoty 2170, 80 zł (3110,40 zł – 939,60 zł), a zatem łącznie kwoty 6220,80 zł (4050 + 2170,80).
Powódka była zwolniona od opłaty od apelacji w kwocie 7630 zł i w związku z tym Sąd Apelacyjny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 113)">art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a> (Dz. U. 2025, poz. 1228 t.j.) w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Krakowie kwotę 5859 zł (7630 zł x 76,8 %) .
</div>