sygn. I AGa 150/23 2 grudnia 2025 Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wyrok z 2 grudnia 2025, sygn. I AGa 150/23

Data orzeczenia 2 grudnia 2025

Sąd Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wydział I Wydział Cywilny

Przewodniczący Sędzia Józef Wąsik

Tagi

#Sąd Apelacyjny w Krakowie #I Wydział Cywilny #wyrok

Podstawa prawna

art. 11 kpc art. 65 kc art. 98 kpc art. 278 kk art. 279 kk art. 280 kk art. 284 kk art. 286 kk

Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)

art. 378 kpc art. 381 kpc art. 382 kpc art. 385 kpc art. 805 kc art. 822 kc

Sygn. akt I AGa 150/23
<div>
<h2>WYROK</h2>
<h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5>
Dnia 2 grudnia 2025 r.
Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: SSA Józef Wąsik
Protokolant: Katarzyna Kluz
po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2025 r. w Krakowie na rozprawie
sprawy z powództwa (...) B. B. (1) i(...), Spółki jawnej w K.

przeciwko Towarzystwo (...) S.A. w W.

o zapłatę
na skutek apelacji strony pozwanej
od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 9 marca 2023 r.
sygn. akt IX GC 1121/21

1.

oddala apelację; 


2.

zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 4 050 zł (cztery tysiące pięćdziesiąt złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. 


Sygn. akt I A Ca 150/23
</div>
<div>
<h2>UZASADNIENIE</h2>
Strona powodowa (...) B. B. (1) i (...), spółka jawna w K. domagała się od strony pozwanej Towarzystwo (...) Spółki Akcyjnej w W. kwoty 101 500 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21 stycznia 2021 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenia kosztów procesu.
W uzasadnieniu strona powodowa podniosła, że dochodzi roszczenia z tytułu umowy ubezpieczenia Autocasco (AC) z związku z utratą samochodu marki (...).
W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz domagała się zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.
W uzasadnieniu strona pozwana podniosła, że w świetl zapisów umowy AC oraz Ogólnych Warunków Ubezpieczenia (OWU) brak jest podstaw do wypłaty odszkodowania na rzecz strony powodowej.
W dalszym toku postępowania strony podtrzymały i rozwinęły swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie.
Wyrokiem z 9 marca 2023r Sąd Okręgowy w Krakowie:
I. zasądził od strony pozwanej Towarzystwo (...) Spółki Akcyjnej w W. na rzecz strony powodowej (...) B. B. (1) i (...), spółki jawnej w K. kwotę 101 500 zł (sto jeden tysięcy pięćset złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 21 stycznia 2021 r. do dnia zapłaty;
II. zasądził od strony pozwanej Towarzystwo (...) Spółki Akcyjnej w W. na rzecz strony powodowej (...) B. B. (1) i (...), spółki jawnej w K. kwotę 11 992 zł (jedenaście tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt dwa złote) tytułem kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;
III. nakazał ściągnąć od strony pozwanej Towarzystwo (...) Spółki Akcyjnej w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Krakowie kwotę 133, 43 zł (sto trzydzieści trzy złote czterdzieści trzy grosze) tytułem wydatków.
Rozstrzygnięcie to zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny:
Stronę powodową (...) B. B. (1) i (...), spółkę jawną w K. (ubezpieczający) łączyła ze stroną pozwaną Towarzystwo (...) Spółką Akcyjną w W. (ubezpieczyciel) umowa ubezpieczenia OC i Autocasco (AC) za okres 27 września 2020 r. do dnia 26 września 2021 r., dotycząca samochodu M. (...) (...) nr rej. (...).


W polisie ubezpieczeniowej wskazane było, że pojazd jest wykorzystywany jako przedmiot wynajmu. 

Suma ubezpieczenia wskazanego pojazdu w ramach umowy Autocasco (dalej: „AC”) ustalona była na kwotę 101 500 zł netto.
Zgodnie z zapisami Ogólnych Warunków Ubezpieczenia (dalej: „OWU”) Autocasco, stanowiących integralną część umowy, 
ubezpieczającemu przysługiwało odszkodowanie w razie m.in. kradzieży pojazdu wskutek wszelkich zdarzeń niezależnych od woli ubezpieczonego lub osoby upoważnionej do korzystania z pojazdu z wyłączeniem szkód wymienionych w § 4 OWU (§ 3 ust. 3 OWU). 



Zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 3 OWU (...) nie odpowiadała m.in. za szkody polegające na utracie ubezpieczonego pojazdu w wyniku kradzieży, gdy sprawca wszedł w posiadanie klucza, karty lub innego urządzenia służącego do otwarcia lub uruchomienia pojazdu za wiedzą osób wymienionych w ust. 1 pkt 1 lub osób upoważnionych do korzystania z pojazdu.

Kradzież została w OWU zdefiniowana jako działanie sprawcy o znamionach określonych w polskim <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksie karnym</a>, tj. w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278)">art. 278 k.k.</a> (kradzieży rzeczy ruchomej), <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279)">art. 279 k.k.</a> (kradzież z włamaniem) i w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280)">art. 280 k.k.</a> (rozbój), które doprowadziło do zaboru pojazdu, przy czym pojęcie to 
nie obejmowało przywłaszczenia, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284)">art. 284 kodeksu karnego</a> (§ 2 ust. 3 OWU).

Strona powodowa wykorzystywała przedmiotowy samochód do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, polegającą m.in. na zarobkowym wynajmie pojazdów osobowych.
W momencie zawierania przedmiotowej umowy ubezpieczenia właścicielem samochodu marki M. nr rej. (...) była (...) Spółka Akcyjna w Ł.. Na mocy umowy cesji z dnia 8 grudnia 2021 r. (...) Spółka Akcyjna w Ł. przeniosła na rzecz strony powodowej (...) B. i (...), spółki jawnej w K. prawo do żądania odszkodowania od Towarzystwa (...) S.A. w związku ze szkodą zaistniałą na skutek utraty przedmiotowego samochodu.
Strona powodowa zgłosiła stronie pozwanej Towarzystwo (...) Spółce Akcyjnej w W. (dalej: (...)) szkodę związaną z utratą samochodu.
Ostatecznie decyzją z dnia 18 stycznia 2021 r. strona pozwana odmówiła wypłaty odszkodowania, powołując się na zapisy OWU.
(fakty bezsporne)
Sąd ustalił ponadto następujący stan faktyczny:
W dniu 7 grudnia 2020 r. do strony powodowej zgłosił się mężczyzna, zainteresowany najmem samochodu. Strona powodowa prowadziła działalność gospodarczą m.in. w zakresie wynajmu busów wyższej klasy, posiadała wówczas w swojej flocie ok. 3 – 4 auta tego typu, jak przedmiotowy samochód marki M.. Samochody te były przeznaczone wyłącznie na wynajem.
Ok. południa w dniu 7 grudnia 2020 r. wspólnik strony powodowej B. B. (1) odebrał telefon od potencjalnego klienta z zapytaniem, czy strona powodowa dysponuje samochodem na osiem miejsc marki M. z dobrym wyposażeniem, wskazując, że jest zainteresowany najmem. Wtedy B. B. (1) zaproponował mu samochód M. nr rej. (...), przeznaczony dla ośmiu osób, samochód klasy P.. Klient powiedział, że przyjedzie po samochód z Ł. w godzinach popołudniowych, wskazując, że w Ł. nie ma tego typu aut na wynajem. B. B. (1) poprosił go, żeby przesłał smsem swoje dane w tym imię i nazwisko, celem wcześniejszego przygotowania umowy najmu. Ok. godziny 17- tej mężczyzna ten pojawił się w biurze strony powodowej i wylegitymował dwoma dokumentami – dowodem osobistym i prawem jazdy na nazwisko podane wcześniej w wiadomości sms, tj. „B. G.”. Przedstawiciele strony powodowej zrobili fotografie tych dokumentów.
Następnie B. B. (1) oraz mężczyzna, który stawił się w biurze strony powodowej podpisali umowę najmu i protokół przekazania pojazdu.
Na umowie najmu pojazdu okres najmu został wskazany od 7 grudnia do 23 grudnia 2020 r. Mężczyzna który stawił się w biurze uiścił opłatę za cały okres najmu gotówką z góry oraz uiścił kaucję w kwocie 2 000 zł na poczet ewentualnych szkód.
Mężczyzna posługujący się nazwiskiem B. G. oświadczył, że samochód zamierza wykorzystać przy okazji wyjazdu biznesowego na Litwę, w związku z powyższym otrzymał poza kluczykiem do auta dowód rejestracyjny, przydatny w przypadku wyjazdów zagranicznych.
Na dokumentach w postaci prawa jazdy i dowodu osobistego były zdjęcia osoby, podającej się za „B. G.”.
W dniu 15 grudnia 2020 r. B. B. (1) otrzymał telefon z Komendy Policji w P. z zapytaniem, czy mężczyzna przedstawiający się jako (...) wynajął samochód u strony powodowej. Po potwierdzeniu policjant wskazał, że jest to „znany złodziej samochodów, który w przeszłości włamywał się do samochodów i je kradł, a ostatnio zmienił sposób działania, jeździ po wypożyczalniach i po prostu te samochody w ten sposób kradnie”.
W dniu 18 grudnia 2020 r. B. B. (1) złożył w tej sprawie zeznania w Komendzie Policji w K.. W trakcie przesłuchania B. B. (1) dowiedział się, że osoba taka jak (...) nie istnieje, w rzeczywistości mężczyzna ten ma inne personalia i jest „znanym złodziejem samochodów”.

B. B. (1) złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa niezwłocznie po upływie terminu obowiązywania umowny najmu, t.j. w Wigilię Bożego Narodzenia w dniu 24 grudnia 2020 r. w porozumieniu z Policją, kiedy to pojazd nie został mu zwrócony po upływie terminu umowy najmu.
W dalszym toku postępowania przygotowawczego policjanci poinformowali B. B. (1), że dokumenty w postaci dowodu osobistego i prawa jazdy użyte przy okazji najmu pojazdu nie zostały ukradzione innej osobie, ale do tego celu sprawca utworzył nową, fikcyjną tożsamość.
Sprawca zdarzenia został ostatecznie zatrzymany, do chwili obecnej toczy się postępowanie karne.
Stawka płatności w umowie ubezpieczenia OC i AC była wyższa z uwagi na fakt, że auto służyło do zarobkowego wynajmu pojazdów.
dowód: zeznania B. B. (1) za stronę powodową k. 70 – 75, umowa najmu pojazdu wraz z protokołem przekazania k. 82 - 84
Rynkowa wartość samochodu M.- (...)
nr rej. (...) na dzień 7 grudnia 2020 r. wynosiła 113 900 zł netto (140 097 zł brutto).
dowód: opinia biegłego sądowego M. T. wraz z opinią uzupełniającą k. 92 – 119, k. 141 - 146
Powyższe ustalenia faktyczne poczynione zostały w oparciu o zeznania B. B. (1) za stronę powodową k. 70- 75 oraz wskazane dokumenty, których wiarygodność i moc dowodowa nie budziła wątpliwości Sądu.

B. B. (1) szczegółowo opisał całokształt zdarzeń, związanych z zawarciem umowy najmu przez osobę podającą się za (...) i utratą samochodu.
Jeżeli chodzi natomiast o wyliczenia związane z wartością rynkową auta na dzień 7 grudnia 2020 r., Sąd oparł się na opinii biegłego sądowego M. T., która została uzupełniona pisemnie, pozostawała przy tym spójna, jasna i kompletna, a biegły wyczerpująco odniósł się do zarzutów i uwag strony pozwanej do opinii.
Sąd podniósł, że stan faktyczny w ogólnym zarysie nie był pomiędzy stronami sporny, natomiast spór koncentrował się wokół wykładni postanowień zawartej umowy AC i OWU.
Sąd Okręgowy przeprowadził następujące rozważania prawne:
Powództwo podlegało uwzględnieniu w całości.
Przedmiotem sporu było ustalenie, czy w świetle stanu faktycznego niniejszej sprawy zaistniały przesłanki do wypłaty odszkodowania przez Towarzystwo (...) Spółkę Akcyjną w W. na rzecz strony powodowej (...) B. B. (1) i (...), spółki jawnej w K. w związku z utratą przedmiotowego samochodu marki M. (...) (...) nr rej. (...) w dniu 7 grudnia 2020 r.
Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 805;art. 805 § 1)">art. 805 § 1 kodeksu cywilnego</a> przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę.
Przy czym zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 805;art. 805 § 2)">art. 805 § 2 k.c.</a> świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie przy ubezpieczeniu majątkowym - określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku.
Na wstępie należy wskazać, iż legitymacja czynna strony powodowej, na którą właściciel samochodu (...) Spółka Akcyjna w Ł. scedowała uprawnienie do dochodzenia odszkodowania nie budziła wątpliwości, podobnie jak wysokość żądanej kwoty ubezpieczenia. W umowie ubezpieczenia maksymalna suma ubezpieczenia Autocasco została ustalona na kwotę 101 500 zł netto. W dniu utraty pojazdu przez stronę powodową wartość samochodu wynosiła 113 900 zł netto, tak więc żądana w niniejszej sprawie kwota nie przekracza przewidzianej umową maksymalnej sumy ubezpieczenia i mieści się w granicach wartości pojazdu. Sporna była natomiast odpowiedzialność ubezpieczyciela co do zasady.
Należy przypomnieć, że podstawą roszczenia strony powodowej była dobrowolna umowa Autocasco (AC), na podstawie której stronie powodowej przysługiwało odszkodowanie w razie m.in. kradzieży pojazdu wskutek wszelkich zdarzeń niezależnych od woli ubezpieczonego lub osoby upoważnionej do korzystania z pojazdu z wyłączeniem szkód wymienionych w § 4 OWU, przy czym podjęcie kradzieży na potrzeby umowy zostało zdefiniowane w § 2 ust. 3 OWU. Ogólne warunki umowy Autocasco (OWU) stanowiły integralną część umowy.
Zgodnie z § 2 ust. 3 OWU pod pojęciem kradzieży na potrzeby umowy stron mieściły się: kradzież o znamionach z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278)">art. 278 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279)">art. 279 k.k.</a> (kradzież z włamaniem) oraz rozbój z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280)">art. 280 k.k.</a>, które doprowadziły do zaboru pojazdu. Przy tym pojęcie to nie obejmowało przywłaszczenia, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284)">art. 284 k.k.</a>

Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a> kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 k.k.</a> kto kradnie z włamaniem, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 k.k.</a> kto kradnie, używając przemocy wobec osoby lub grożąc natychmiastowym jej użyciem albo doprowadzając człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności, podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
Wreszcie zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 1)">art. 284 § 1 k.k.</a> kto przywłaszcza sobie cudzą rzecz ruchomą lub prawo majątkowe, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3, przy czym zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 § 2 k.k.</a> kto przywłaszcza sobie powierzoną mu rzecz ruchomą, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
W niniejszej sprawie postępowanie karne prowadzone przeciwko osobie, która podawała się za B. G. przy zawarciu umowy najmu w dniu 7 grudnia 2020 r. nie zakończyło się prawomocnie do chwili wydania wyroku w niniejszej sprawie. Nie zachodziła zatem sytuacji związania wyrokiem sądu karnego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 11)">art. 11 k.p.c.</a>, a tut. Sąd musiał samodzielnie ustalić, czy ziściły się warunki wypłaty odszkodowania przez stronę pozwaną w świetle wiążącej strony umowy AC i OWU.
W ocenie tut. Sądu działania osoby, która dokonała zaboru przedmiotowego pojazdu marki M. w dniu 7 grudnia 2020 r., winny być traktowane co najmniej jako kradzież w świetle postanowień § 2 ust. 3 OWU i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a>, nie zaś jako przestępstwo przywłaszczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284)">art. 284 k.k.</a>, które to przywłaszczenie wprost było wyłączone z zakresu odpowiedzialności ubezpieczyciela.
Przedmiotem przywłaszczenia może być bowiem jedynie rzecz, która znajduje się w legalnym, a nie bezprawnym posiadaniu osoby dokonującej czynu zabronionego [por. m.in. wyrok SN z 9.04.1997 r., III KKN 241/96, OSP 1998/5, poz. 95; J. Satko, Glosa do wyroku SN z 9.04.1997 r..., s. 95; wyrok SN z 4.01.2006 r., IV KK 376/05, OSNwSK 2006/1, poz. 35; postanowienie SN z 29.08.2007 r., I KZP 18/07, OSNKW 2007/9, poz. 64 ]. W przypadku przywłaszczenia rzecz znajduje się już w legalnym posiadaniu sprawcy, który następnie ją przywłaszcza [por. również W. Świda [w:] I. Andrejew, W. Świda, W. Wolter, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeks karny</a>..., s. 609; zob. też wyrok SN z 24.04.2007 r., IV KK 34/07, Prok. i Pr.-wkł. 2007/10, poz. 7; postanowienie SN z 4.10.2007 r., V KK 151/07, Prok. i Pr.-wkł. 2008/1, poz. 9, oraz wyrok SN z 7.11.2014r., V KK 236/14].
W ocenie tut. Sądu w świetle ustalonego stanu faktycznego nie może być mowy o przestępstwie przywłaszczenia. Istotnie osoba podająca się za „B. G.” zawarła w dniu 7 grudnia 2020 r. umowę najmu przedmiotowego samochodu, jednakże posługiwała się podrobionymi dokumentami w postaci dowodu osobistego i prawa jazdy, wystawionymi na nieistniejącą w rzeczywistości osobę, sama posiadając zupełnie inne personalia. Ten sposób działania całkowicie wyklucza w ocenie Sądu, aby doszło tu. do legalnego wejścia w posiadanie przedmiotowego samochodu. Zamiarem tej osoby był bowiem od początku sprzeczny z prawem zabór samochodu. 

W realiach niniejszej sprawy wystąpiła zatem kradzież samochodu w rozumieniu zapisów OWU i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a> 

Nie był zatem zasadny zarzut strony pozwanej, iż do utraty pojazdu nie doszło w wyniku „kradzieży” w rozumieniu § 2 ust. 3 OWU.
Należy również zauważyć, że przedmiotowy pojazd wykorzystywany był jako przedmiot wynajmu, było to zaznaczone w umowie ubezpieczenia, jak również stawka ubezpieczenia była wyższa wobec związanego z tym ryzyka.
Istotnie przestępstwo przywłaszczenia było wyłączone z zakresu odpowiedzialności ubezpieczyciela w świetle zapisów OWU. Sytuacja taka wystąpiłaby hipotetycznie, gdyby osoba, która zawarła w sposób prawidłowy i legalny umowę najmu pojazdu nie zwróciła go wynajmującemu. Jednakże w realiach niniejszej sprawy występowała całkowicie odmienna sytuacja, a osoba która podpisała umowę najmu posługiwała się podrobionymi dokumentami i fikcyjną, wytworzoną na potrzeby dokonania czynu zabronionego tożsamością. Tak więc nie weszła w posiadanie samochodu w sposób legalny.
Należy też pamiętać, dokonując analizy zapisów § 2 ust. 3 OWU, że wskazane tam poprzez odesłanie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksu karnego</a> typy przestępstw dotyczyły zaboru samochodu przez osoby całkowicie nieuprawnione do władania rzeczą. Biorąc pod uwagę zamiar osoby podającej się za B. G. i sposób jej działania przy okazji zaboru pojazdu należało uznać, że ochroną ubezpieczenia w świetle zapisów OWU objęte było również zdarzenie, będące przedmiotem ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.
Podobnie nie był zasadny zarzut strony pozwanej, że nawet w przypadku uznania, że doszło do kradzieży w rozumieniu § 2 ust. 3 OWU, to zastosowanie znajduje inna podstawa wyłączenia odpowiedzialności strony pozwanej z § 4 ust. 3 pkt 3 OWU wobec wejścia sprawcy w posiadanie klucza za wiedzą osób wymienionych w ust. 1 pkt 1) lub osób upoważnionych do korzystania z pojazdu. Biorąc pod uwagę sposób działania osoby podającej się za B. G., posługiwanie się podrobionymi dokumentami i fikcyjną tożsamością nie sposób bowiem uznać, aby wszedł on w posiadanie kluczyka w sposób legalny, co stanowi w ocenie Sądu istotę wskazanego wyłączenia odpowiedzialnością strony pozwanej.
Nie uszło również uwadze Sądu, że strona powodowa dochodziła roszczenia z tytułu dobrowolnej umowy Autocasco, a strony były związane zapisami umowy oraz OWU, stanowiącymi integralną część umowy. Jednakże wszelkie wątpliwości, czy doszło do zaistnienia przesłanek odpowiedzialności ubezpieczyciela w świetle zapisów OWU, na które strona powodowa nie miała żadnego wpływu, winny być intepretowane na korzyść ubezpieczającego. Należy bowiem wskazać, że niewątpliwie intencją strony powodowej przy zawieraniu umowy ubezpieczenia była ochrona przez bezprawnym zaborem samochodu przez osobę nieuprawnioną, jak miało to miejsce w realiach niniejszej sprawy [por. również m.in. wyrok SN z dnia 28 maja 1997 r., III CKN 76/97, LEX nr 50796 oraz wyrok SN z dnia 10 stycznia 2014 r., I CSK 155/13, LEX nr 1523347].
Mając na uwadze powyższe tut. Sąd uznał, że roszczenie strony powodowej podlegało uwzględnieniu w całości na podstawie powołanych wyżej przepisów prawa i wskazanych postanowień łączącej strony umowy Autocasco oraz OWU, o czym orzeczono w pkt I wyroku.
O kosztach Sąd orzekł na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> zgodnie z zasadą odpowiedzialności za jego wynik, o czym orzeczono w pkt II wyroku.
W pkt III wyroku Sąd nakazał ściągnąć od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Krakowie kwotę 133, 43 zł tytułem brakującej części zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego.


Apelację od tego wyroku – w całości - wniosła strona pozwana, zarzucając:
- naruszenie przepisów prawa materialnego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a> poprzez jego błędną wykładnie oraz niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że czynność, której dopuścił się nierzetelny kontrahent powoda, który podając się za inną osobę, zawarł z Powodem umowę najmu pojazdu M. (...) (...), nr rej.: (...), a następnie nie zwrócił samochodu po jej zakończeniu stanowi realizację znamion przestępstwa, określonego w tym przepisie, w sytuacji gdy w rzeczywistości tak nie jest;
- naruszenie przepisów prawa materialnego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 1;art. 284 § 2)">art. 284 § 1 i 2 k.k.</a> poprzez jego błędną wykładnie oraz niezastosowanie zastosowanie i przyjęcie, że czynność, której dopuścił się nierzetelny kontrahent powoda, który podając się za inną osobę, zawarł z powodem umowę najmu pojazdu M. (...) (...), nr rej.: (...), a następnie nie zwrócił samochodu po jej zakończeniu nie stanowi przestępstwa przywłaszczenia, określonego w tym przepisie w sytuacji, gdy czyn ten realizuje znamiona określone w tym artykule;
- naruszenie przepisów prawa materialnego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> poprzez jego niezastosowanie i pominięcie okoliczności, że czynność, której dopuścił się nierzetelny kontrahent Powoda, który podając się za inną osobę, zawarł z powodem umowę najmu pojazdu M. (...) (...), nr rej.: (...), a następnie nie zwrócił samochodu po jej zakończeniu realizuje znamiona określone w tym artykule;
naruszenie przepisów prawa materialnego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 1;art. 822 § 2)">art. 822 § 1 i 2 k.c.</a> w zw. z §2 ust. 3 OWU umowy ubezpieczenia, potwierdzonej polisą ubezpieczeniową nr (...) z dnia 12 września 2020 r. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 65;art. 65 § 1;art. 65 § 2)">art. 65 § 1 i 2 k.c.</a> poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że:
czynność, której dopuścił się nierzetelny kontrahent Powoda, który podając się za inną osobę, zawarł z powodem umowę najmu przedmiotowego pojazdu, a następnie nie zwrócił samochodu po jej zakończeniu, stanowi „kradzież", w świetle postanowień §2 ust. 3 OWU i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a> w sytuacji, gdy czyn ten nie realizuje znamion przestępstwa, określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a>, a tym samym w sprawie nie mamy do czynienia z „kradzieżą", zdefiniowaną w umowie Autocasco, co wyklucza odpowiedzialność odszkodowawczą pozwanego, za przedmiotowe zdarzenie;
- §2 ust. 3 OWU należy interpretować na korzyść ubezpieczonego, bowiem intencją powoda, przy zawieraniu umowy ubezpieczenia, była ochrona przed bezprawnym zaborem samochodu przed osobę nieuprawnioną w sytuacji, gdy w oparciu o cytowaną jednostkę redakcyjną strony umówiły się, że odpowiedzialność odszkodowawcza pozwanego za utratę przedmiotowego pojazdu będzie miała miejsce jedynie wówczas, gdy do jego utraty dojdzie wyłącznie w wyniku czynów, stanowiących realizację znamion trzech przestępstw, określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278)">art. 278 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279)">art. 279 k.k.</a> lub <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280)">art. 280 k.k.</a>, a taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie;
e) z ostrożności procesowej, mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wobec faktu, że powództwo winno było zostać w istocie oddalone w całości, a w konsekwencji niewłaściwe obciążenie Pozwanego kosztami postępowania sądowego i wydatkami.
Wniosła o zmianę przedmiotowego wyroku w zaskarżonej części i oddalenie powództwa w całości, a także stosowną zmianę orzeczenia w przedmiocie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania przed Sądem II instancji.
Strona powodowa wniosła o oddalenie apelacji i zasadzenie na jej rzecz kosztów postępowania apelacyjnego.


Sąd Apelacyjny po rozpoznaniu apelacji zważył, co następuje:
Brak podstaw prawnych do uwzględnienia apelacji.
Sąd I Instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, które Sąd Apelacyjny przyjął za swoje oraz trafnie zastosował przepisy prawa procesowego oraz prawa materialnego.
Na wstępie wskazać należy, że sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 378;art. 378 § 1)">art. 378 §1 k.p.c.</a>) na podstawie materiału zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu apelacyjnym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 382)">art.382 k.p.c.</a>) z tym zastrzeżeniem, że przed sądem pierwszej instancji powinny być przedstawione wyczerpująco kwestie sporne, zgłoszone fakty i dowody, a prezentacja materiału dowodowego przed sądem drugiej instancji jest ograniczona (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 381)">art. 381 k.p.c</a>).
Zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów (III CZP 49/07, OSNC 2008, nr 6, poz.55), której nadano moc zasady prawnej, sąd drugiej instancji rozpoznający sprawę na skutek apelacji nie jest związany przedstawionymi w niej zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego, wiążą go natomiast zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego. Aby zarzut procesowy został uwzględniony konieczne jest także wykazanie, że jego naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.
W sprawie niniejszej apelujący podnosi zarzuty naruszenia prawa materialnego, które okazały się nieuzasadnione.
Przede wszystkim bezzasadny jest zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 1;art. 284 § 2)">art. 284 § 1 i 2 k.k.</a> czyli uznanie, że osoba podająca się za B. G. nie popełniła przestępstwa przywłaszczenia, które zostało wprost wskazane w OWU AC strony pozwanej jako podstawa wyłączenia odpowiedzialności. Rzecz przywłaszczana znajduje się we władaniu w legalnym sprawcy (postanowienie SN z 24.09.2020, IV KK 201/20, LEX nr 3082197), a przywłaszczane prawo może on wykonywać. Przez fakt przywłaszczenia nie następuje żadna fizyczna zmiana w sytuacji rzeczy ani żadna zmiana w zakresie faktycznej możliwości wykonywania prawa, zmiana dotyczy stanu prawnego (wyrok SN z 4.08.1978 r., Rw 285/78, OSNKW 1978/10, poz. 118; Górniok [w:] Górniok i in., t. 2, s. 401; Michalski [w:] Wąsek, Zawłocki II, s. 1088 i n.).
W wypadku przywłaszczenia samo wejście we władanie rzeczą lub w wykonywanie prawa następuje legalnie (wyrok SA w Krakowie z 26.04.1999 r., II AKa 131/99, KZS 1999/8–9, poz. 47; Marek, Komentarz do K.K., s. 606; Michalski [w:] Wąsek, Zawłocki KOmentyarz do K.K. II, s. 1089).
Kwalifikowanym typem przywłaszczenia jest sprzeniewierzenie, określone w § 2. Polega ono na przywłaszczeniu rzeczy (ale nie prawa majątkowego) powierzonej sprawcy. Powierzenie jest to przekazanie władztwa nad rzeczą (również legalne) z zastrzeżeniem obowiązku jej późniejszego zwrotu. Powierzenie może nastąpić z prawem do używania lub użytkowania rzeczy bądź bez tego prawa (Górniok [w:] Górniok i in., t. 2, s. 401). W szczególności jest powierzona rzecz oddana w komis lub dla wykonania jej kopii (wyrok SN z 26.08.1981 r., Rw 254/81, OSNPG 1982/12, poz. 159), a także rzecz użyczona (Górniok, Pleńska, Przestępstwa, s. 413; Marek, Oczkowski [w:] System prawa karnego, t. 9, s. 105).
Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że osoba podająca się za B. G. weszła w posiadanie przedmiotowego samochodu w sposób nielegalny przedstawiając nieprawdziwy dowód osobisty i prawo jazdy. Tymczasem zgodnie z 284 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 1)">§ 1 k.k.</a> kto przywłaszcza sobie cudzą rzecz ruchomą lub prawo majątkowe, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3, przy czym zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 § 2 k.k.</a> kto przywłaszcza sobie powierzoną mu rzecz ruchomą, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
W ocenie Sądu Apelacyjnego działania osoby, która dokonała zaboru przedmiotowego pojazdu marki M. w dniu 7 grudnia 2020 r., winny być traktowane co najmniej jako kradzież w świetle postanowień § 2 ust. 3 OWU i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a>, nie zaś jako przestępstwo przywłaszczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284)">art. 284 k.k.</a>, które to przywłaszczenie wprost było wyłączone z zakresu odpowiedzialności ubezpieczyciela.
Strona pozwana myli się twierdząc, że 
„poza sporem pozostaje fakt, że Powód, w ślad za umową najmu z dnia 7 grudnia 2020 r. dobrowolnie wydał sprawcy pojazd licząc na zapłatę umówionego czynszu i zwrot samochodu, po zakończeniu umowy najmu." Pozwana miałaby rację, gdyby powód wydał przedmiot ubezpieczenia mając świadomość, że kontrahent posługuje się fałszywą tożsamością i akceptował takie działanie, co nie miało miejsca. Nie może być zatem mowy o jakiejkolwiek dobrowolności przekazania rzeczy, gdy przekazujący pozostaje w błędnym przekonaniu co do tożsamości osoby, której rzecz przekazuje. Przytoczone w apelacji przykłady przywłaszczenia są nieadekwatne do stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie, bowiem w przykładach tych sprawcy weszli w posiadanie przywłaszczonych rzeczy całkowicie legalnie (np. powierzenie odzieży do przymierzenia), w przeciwieństwie do sprawcy kradzieży pojazdu, który wszedł w jego posiadanie posługując się sfałszowanymi dokumentami tożsamości. Momentem decydującym o charakterze czynu przestępczego skutkującego bezprawną utratą przez ubezpieczonego pojazdu objętą ochroną ubezpieczeniową zapewnianą przez pozwanego jest zamiar sprawcy w chwili realizacji działań zmierzających do uzyskania władztwa nad rzeczą objętą ubezpieczeniem. W stanie faktycznym sprawy, zamiar zaboru przedmiotowego pojazdu przez sprawcę nie pojawił się po jego wydaniu przez powoda na podstawie umowy zawierającej fałszywe dane najemcy, lecz znacznie wcześniej, skoro sprawca posłużył się fałszywym dokumentem tożsamości, aby dokonać zaboru pojazdu bez konieczności przełamywania zabezpieczeń pojazdu.
Sprawca nie wszedł w posiadania klucza do pojazdu za wiedzą i zgodą powoda, ponieważ istota przestępstwa przeciwko powodowi polegała na posłużeniu się przez sprawcę fałszywą tożsamością „B. G." w celu wejścia w posiadanie przedmiotu ubezpieczenia. Sprawcy nie został również zatem wydany klucz do pojazdu w sposób legalny, skoro powód był przekonany o zawarciu umowy najmu z osobą w niej wskazaną i nie miał podstaw, by podejrzewać, że sprawca działa w celu zaboru pojazdu.
Zatem zdarzenie to nie wpływa to na zakres odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń, bowiem zgodnie z umową ubezpieczenia powodowi przysługuje odszkodowanie w razie m.in. kradzieży pojazdu wskutek wszelkich zdarzeń niezależnych od woli ubezpieczonego lub osoby upoważnionej do korzystania z pojazdu z wyłączeniem szkód wymienionych w § 4 OWU (§3 ust. 3 OWU).
Nie można się zgodzić z apelującą, która zakwestionowała odpowiedzialność ubezpieczyciela za szkody powstałe w pojazdach wynajmowanych zarobkowo. Wszak ze stanu faktycznego wynika, że w polisie ubezpieczeniowej zapisano, że pojazd jest wykorzystywany jako przedmiot wynajmu. Pozwana w postępowaniu przed Sądem I instancji nie zarzucała braku swojej odpowiedzialności z powodu powstania szkody w pojeździe będącym 
przedmiotem wynajmu. Należy zwrócić uwagę, że w polisie nr (...), na str. 1 w rozdziale: PRZEDMIOT UBEZPIECZENIA zostało wyraźnie wskazane: „Pojazd jest wykorzystywany: [...j jako przedmiot wynajmu -TAK".
Bezzasadne są również zarzuty podniesione w punkcie d i e apelacji.
Wbrew twierdzeniom zawartym a apelacji, treść § 2 ust. 3 OWU nie jest na tyle precyzyjna, aby prowadziła „
do jednoznacznego wniosku, że w przedmiotowej umowie ubezpieczenia strony umówiły, że Pozwany zrekompensuje szkodę wynikającą z utraty pojazdu jedynie wówczas, gdy do jego utraty dojdzie na skutek czynów określonych w trzech przepisach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksu Karnego</a>, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278)">art. 278 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279)">279 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280)">art. 280 k.k.</a>" na co na pierwszy rzut oka wskazuje definicja zawarta w §2 ust. 3 OWU zdanie pierwsze. Jednak i w zakresie tego zdania występuje wątpliwość, a to ze względu na użycie w tym zdaniu sformułowania 
„działanie sprawcy o znamionach określonych w polskim <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksie Karnym</a>, tj. w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278)">art. 278</a> (kradzież rzeczy ruchomych), <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279)">art. 279</a> (kradzież z włamaniem) i w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280)">art. 280</a> (rozbój), które doprowadziło do zaboru pojazdu." . Chodzi raczej nie tyle o odwołanie się do określonych przepisów prawa karnego materialnego, co odesłanie do opisu znamion wymienionych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksie karnym</a> rodzajów czynów zabronionych (kwalifikowanych form kradzieży).
Jednak definicja kradzieży zawarta w OWU nie ogranicza się do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284 zd. 1)">zdania pierwszego</a>, lecz wprowadza ponadto wyraźne wyłączenie w postaci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284 zd. 2)">zdania drugiego</a>, które wskazuje, że pojęcie kradzieży w rozumieniu OWU 
„nie obejmuje przywłaszczenia, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284)">art. 284 kk</a>". Jeżeli, zatem- jak to twierdzi pozwany - §2 ust. 3 OWU <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284 zd. 1)">zdanie pierwsze</a> miałoby ściśle odnosić się tylko do wymienionych w nim rodzajów przestępstw, to niepotrzebne byłoby <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284 zd. 2)">zdanie drugie</a> przewidujące wyraźne wyłączenie z zakresu pojęcia kradzieży sformułowanego na potrzeby OWU przestępstwa przywłaszczenia pojazdu. Ponadto, jeżeli wskazane w §2 ust. 3 OWU przestępstwa miałoby stanowić wyczerpujące określenie szkód związanych z bezprawnym zaborem pojazdu, to z zakresu ubezpieczenia wyłączona musiałaby być kradzież zuchwała, o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278 a)">art. 278a k.k.</a>, do której nie ma odesłania w omawianym postanowieniu OWU, czy oszustwo, które również może stanowić kwalifikowaną formę kradzieży. Przepis o kradzieży zuchwałej został przywrócony do polskiego prawa karnego a dniem 24 czerwca 2020 r., a polisa ubezpieczeniowa będąca podstawą roszczeń powoda obowiązywała w okresie od 27 września 2020 r. do 26 września 2021 r., a więc już po wejściu w życie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">k.k.</a> o kradzieży zuchwałej. Takie wąskie rozumienie zakresu pojęcia kradzieży jest zatem nieuzasadnione i sprzeczne z intencją stron umowy ubezpieczenia, które chciały objąć zakresem ubezpieczenia wszelkie przypadki bezprawnego wejścia w posiadanie przedmiotu ubezpieczenia poza - wyraźnie wyłączonego przywłaszczenia pojazdu, o którym to wyłączeniu będzie mowa w dalszej części niniejszego pisma.
W sprawie niniejszej zachodzi zatem konieczność zastosowania art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej nakazującego interpretować niejednoznaczne postanowienia umowy ubezpieczenia, ogólnych warunków ubezpieczenia oraz innych wzorców umowy na korzyść ubezpieczającego, ubezpieczonego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia. Tym bardziej, że z treści polisy wyraźnie wynika, iż pojazd został zakwalifikowany jako przedmiot wynajmu.
Biorąc pod uwagę przedstawione argumenty Sąd Apelacyjny oddalił apelację na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono w myśl zasady odpowiedzialności za wynik sprawy na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 1(1))">art. 98 § 1 i 1
1 k.p.c.</a>



SSA Józef Wąsik 

</div>