sygn. I ACa 488/23 10 grudnia 2025 Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wyrok z 10 grudnia 2025, sygn. I ACa 488/23

Data orzeczenia 10 grudnia 2025

Sąd Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wydział I Wydział Cywilny

Przewodniczący Sędzia Paweł Rygiel

Tagi

#Sąd Apelacyjny w Krakowie #I Wydział Cywilny #wyrok

Podstawa prawna

art. 100 kpc art. 102 kpc art. 177 kk art. 233 kpc art. 278 kpc art. 353 kc art. 385 kpc art. 415 kc

Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)

art. 435 kc art. 436 kc art. 444 kc art. 445 kc art. 446 kc art. 481 kc art. 822 kc

sygn. akt I ACa 488/23
<div>
<h2>WYROK</h2>
<h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5>
dnia 10 grudnia 2025 r.
Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: SSA Paweł Rygiel
Sędziowie: -
Protokolant: -
po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. w Krakowie na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa Ł. N.

przeciwko Polskiemu Biuru Ubezpieczycieli (...) w U.

o zapłatę
na skutek apelacji obu stron od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie
z dnia 23 listopada 2022 r. sygn. akt I C 872/18

1.

oddala obie apelacje; 


2.

znosi wzajemnie między stronami koszty postępowania apelacyjnego. 


sygn. akt I ACa 488/23
</div>
<div>
<h2>UZASADNIENIE</h2>
wyroku z dnia 10 grudnia 2025 r.
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy:
- zasądził od strony pozwanej Polskiego Biura Ubezpieczycieli (...) w U. na rzecz powoda Ł. N. kwotę 50 000 zł z odsetkami w wysokości ustawowej za opóźnienie od dnia 23 listopada 2022 r. do dnia zapłaty;
- oddalił powództwo w dale idącej części;
- nie obciążył powoda kosztami postępowania;
- nakazał pobrać od strony pozwanej Polskiego Biura Ubezpieczycieli (...) w U. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Krakowie kwotę 4 403 zł tytułem części brakujących kosztów sądowych.
Sąd I instancji ustalił, że dnia 22 marca 2003 r. w A., K. W. kierując pojazdem marki M. (...) nr rej. (...) nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, nie zachowując należytej ostrożności, zjeżdżając na pas jezdni przeznaczony dla samochodów jadących z naprzeciwka oraz doprowadzając do uderzenia w samochód marki Ł. nr rej. (...) kierowany przez Ł. N.. Na skutek tego zdarzenia powód doznał złamania kości czaszki typu (...), złamania nosa, szczęk, kości jarzmowej prawej z przemieszczeniem, złamania otwartego wieloodłamkowego kości udowej lewej z przemieszczeniem, złamania nadkłykciowego wieloodłamkowego kości udowej lewej z przemieszczeniem - otwartego, złamania w dwóch miejscach podudzia prawego z przemieszczeniem, zmiażdżenia obu stóp ze złamaniem kości śródstopia, pęknięciem wątroby, pęknięcia kątnicy i wstępnicy, krwiaka przestrzeni zaotrzewnowej, pęknięcia surowicówki korzenia krezki, które to obrażenia stanowiły ciężkie uszkodzenie ciała w rozumieniu ciężkiej choroby długotrwałej.
Sąd Okręgowy ustalił, że dnia 19 sierpnia 2004 r. (...) Towarzystwo (...) przyznało w związku z wypadkiem z dnia 22 marca 2003 r. na rzecz Ł. N. zadośćuczynienie w kwocie 45 000 zł.
Pozwem z dnia 13 stycznia 2005 r. Ł. N. wniósł o zasądzenie kwoty 240.000 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną na skutek zdarzenia z dnia 22 marca 2003 r. oraz renty wyrównawczej w kwocie 1 200 zł miesięcznie, a M. N., która również uczestniczyła w wypadku - o zasądzenie kwoty 80.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, odszkodowania oraz wykonywanej opieki nad chorym mężem. W tej sprawie zawarto ugodę, w której Polskie Biuro Ubezpieczycieli (...) zobowiązało się zapłacić na rzecz Ł. i M. N. solidarnie kwotę 270.000 zł, która to kwota miała wyczerpywać wszystkie roszczenia powodów na dzień zawarcia ugody, należne ponad kwoty dotychczas im wypłacone. Jednocześnie strony ustaliły, że Polskie Biuro Ubezpieczycieli (...) ponosi odpowiedzialność za dalsze, mogące wystąpić w przyszłości skutki wypadku.
W toku postępowania dowodowego, przed zawarciem ugody, została sporządzona opinia biegłych, z której wynika, że u Ł. N. występuje duży stopień upośledzenia funkcji narządu ruchu. Bezpośrednio po wypadku powód był kilkukrotnie operowany, potem był poddany rehabilitacji. Rehabilitacja i dalsze leczenie będą konieczne w przyszłości, dodatkowo u powoda mogą wystąpić kolejne zmiany i urazy. Nadto u powoda po wypadku stwierdzono obecność niewielkich wodniaków podtwardówkowych nad oboma płatami czołowymi co świadczy o doznanym urazie głowy. U powoda występuje wtórne, częściowe uszkodzenie nerwu łokciowego. U powoda stwierdza się również znaczny stopień upośledzenia funkcji z punktu widzenia chirurgii szczękowo-twarzowej na skutek stłuczenia twarzy, w tym licznych złamań. Powód najprawdopodobniej będzie wymagał w przyszłości resekcji przegrody nosa. Rokowania odległe w nadwichnięciach zębów jest złe.
W latach 2009-2010 doszło do polepszenia stanu zdrowia Ł. N..
Około 2014 roku pojawiły się u powoda problemy z prawą stopą, doszło do złamania jednej kości. Od tego czasu porusza się stale o kulach.
W 2015 roku Ł. N. doznał drętwienia rąk na skutek przemijającego niedotlenienia mózgu. Od 2017 roku cierpiał na problemy związane z nerką. Okresowo ma bóle głowy.
Dalej Sąd ustalił, że w okresie od listopada 2014 r. do lipca 2019 r. Ł. N. był wielokrotnie hospitalizowany w wielu placówkach medycznych z powodu różnych schorzeń takich jak: rozpoznanie złamania V kości śródstopia prawego, przemijające niedokrwienie mózgu z całkowitą niepamięcią, encefalopatią pourazową, ból w lewym dole biodrowym, osłabieniem, ból promieniującym do pachwiny i jądra lewego, prawostronne zapalenie płuc, kamica układu moczowego, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia depresyjno-lękowych, zwapnienie przykorowego przy dolnym biegunie nerki lewej, zakażenie dróg moczowych, krwiomocz, kamica nerki, wyrośl kostnej kości skokowej prawej, zwężenie cewki moczowej. Część z wyżej wymienionych dolegliwości wiązało się z koniecznością przeprowadzenia zabiegów operacyjnych.
Powód leczył się psychiatrycznie w 2004 roku, po wypadku. Obecnie takiego leczenia nie podejmuje.
Wreszcie Sąd pierwszej instancji ustalił, że Ł. N. ma tendencje do wzmacniania i nadmiernego przeżywania nieprzyjemnych emocji, ma trudności z mobilizowaniem się do działania, co skutkuje zwiększonym poziomem stresu, który okresowo nasila się w sytuacjach pogarszania stanu zdrowia, nie jest to jednak następstwem wypadku. Wyrośle kostne kości skokowej prawej i skostnienia pourazowe pięty i kości skokowej prawej, które rozpoznano u powoda w 2018 r. i 2019 r. można wiązać z wypadkiem z 2003 roku, jako jego odległe następstwa. Przemijające niedokrwienie, kamica nerkowa, łagodna encefalopatia ciała modzelowatego są schorzeniami samoistnymi, które nie są następstwami urazów, których Ł. N. doznał na skutek wypadku w 2003 roku. W związku z wypadkiem nie pozostaje również złamanie V kości śródstopia. Wodniak podtwardówkowy jest ewolucją krwiaka podtwardówkowego, może być usuwany chirurgicznie lub leczony zachowawczo aż do całkowitego wchłonięcia.
W dniu 29 stycznia 2018 r. Ł. N., działający za pośrednictwem pełnomocnika, złożył do Sądu Rejonowego (...) w W.wniosek o zawezwanie do próby ugodowej, do zawarcia ugody jednak nie doszło.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał zgłoszone roszczenie za częściowo uzasadnione, jako znajdujące oparcie w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 435;art. 435 § 1;art. 435 § 2)">art. 435 § 1 i 2 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 436;art. 436 § 1)">art. 436 § 1 k.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1)">art. 444 § 1 k.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 1)">art. 822 § 1 k.c.</a> w zw. z art. 19 ust. 3, art. 34 ust. 1 art. 120 ust. 1 i 2 i art. 123 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli (...) (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 367 z późn. zm.).
W pierwszej kolejności Sąd Okręgowy stwierdził, że bezzasadnie strona pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczenia, którego termin wynosi dwadzieścia lat od dnia popełnienia przestępstwa. W związku z brakiem stwierdzenia popełnienia przestępstwa prawomocnym wyrokiem sądu karnego, sąd cywilny samodzielnie ustalił, że szkoda wynikła z występku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a>).
Dalej Sąd I instancji pochylił się nad zarzutem powagi rzeczy osądzonej w związku z toczącym się już postępowaniem o zapłatę między powodem a pozwanym, w którym zawarto ugodę. Sąd w swych rozważaniach doszedł do wniosku, że zasądzenie zadośćuczynienia nie wyklucza przyznania kolejnego zadośćuczynienia w związku z pojawieniem się nowej krzywdy, której nie można było przewidzieć w ramach poprzedniego postępowania i która nie jest wówczas objęta powagą rzeczy osądzonej. Większość dolegliwości z jakimi boryka się powód, zwłaszcza bólowych, uwzględniono przy zawieraniu ugody. Nową krzywdą, której nie wzięto pod uwagę są natomiast skutki obrażeń w obrębie jamy brzusznej, złamanie V kości śródstopia prawego, wyrośle kostne kości skokowej prawej oraz skostnienie pourazowe pięty i kości skokowej prawej. Te dolegliwości nie zostały przewidziane przy zawieraniu ugody.
Biorąc natomiast pod uwagę wskazania i wytyczne wysuwane przez judykaturę i doktrynę co do wysokości zadośćuczynienia Sąd uznał za zasadne zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 50 000 zł. W pozostałym zakresie powództwo oddalono ze względu na skutecznie podniesiony zarzut powagi rzeczy osądzonej i nieudowodnienie roszczenia. O odsetkach Sąd orzekł na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1;art. 481 § 2)">art. 481 § 1 i 2 k.c.</a>, zasądzając je od daty wydania wyroku.
O kosztach postępowania Sąd pierwszej instancji orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> O brakujących kosztach sądowych poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 113;art. 113 ust. 1;art. 113 ust. 2;art. 113 ust. 4)">art. 113 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a> (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1228 z późn. zm.).
Od powyższego orzeczenia apelacje wniosły obie strony.
Strona pozwana, zaskarżając wyrok w części co do punktu I, III oraz IV wyroku, zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego tj.: <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278)">art. 278 k.p.c.</a> poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i dokonaniu jej wybiórczo, z zupełnym pominięciem trzech opinii Instytutu (...) i Zakładu (...) w V., w zakresie:
- w jakim biegli sądowi stwierdzają wyraźnie, iż badania powoda przeprowadzone przed zawarciem ugody w 2007 r. wyczerpująco opisał jego stan zdrowia, a po tym czasie biegli wydający opinię nie stwierdzili jakichkolwiek nowych schorzeń, które byłyby następstwami wypadku samochodowego z dnia 22 marca 2003 r.,
- w jakim biegli sądowi stwierdzili wyraźnie, iż zwapnienie nerki powoda jest ewolucją zejścia krwiaka który był obecny w 2003 r., o którym wiedzę powód posiadał zawierając ugodę w 2007 r., a tym samym zwapnienie nerki nie może być kwalifikowane jako nowa szkoda,
- w jakim biegli sądowi stwierdzili wyraźnie, iż nie zachodzi adekwatny związek przyczynowy pomiędzy złamanie 5 kości śródstopia a doznanymi obrażeniami w wypadku i jego następstwami,
- w jakim biegli sądowi stwierdzili, iż wyrosła kostne są następstwem powikłanego procesu gojenia, które mogły wystąpić, i z powodzeniem poddano je leczeniu ortopedycznemu.
Apelujący pozwany zarzucił również naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez uznanie, iż przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego obrazującego stan zdrowia powoda po wypadku odnośnie obrażeń w obrębie jamy brzusznej, było koniecznym warunkiem uznania, iż powód ma wiedzę o stanie swojego zdrowia w zakresie występującego u powoda krwiaka nerki i jego ewolucji co w efekcie skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego przez uznanie, iż powód doznał nowych schorzeń, takich jak zwapnienie przykorowe nerki lewej, leczenie złamanej kości śródstopia prawej stropy, kolejne operacje wyrośli kostnych i zasadne jest zasądzenie z tego tytułu od strony pozwanej na rzecz powoda dalszego zadośćuczynienia w kwocie 50.000 zł, pomimo zawarcia w 2007 r. ugody sądowej obejmującej zadośćuczynienie za krzywdę powoda związaną z wypadkiem z dnia 22 marca 2003 r.; <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do obciążenia pozwanego obowiązkiem zwrotu części opłaty od pozwu liczonej od wartości przedmiotu sporu, a nie od wartości zasądzonego roszczenia; <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do nieobciążenia powoda kosztami zastępstwa procesowego należnych stronie pozwanej, pomimo, iż powód przegrał sprawę w 85%.
Pozwany wniósł o zmianę wyroku Sądu I instancji poprzez oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu. Wniósł także o zmianę postanowienia o kosztach postępowania przed Sądem I instancji poprzez zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, uwzględniając końcowy wynik sprawy oraz poprzez nie obciążanie pozwanego częścią nieuiszczonej opłaty sądowej od pozwu liczonej od wartości przedmiotu sporu.
Jako wniosek ewentualny pozwany zgłosił żądanie uchylenia wyroku Sądu 1 instancji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, przy uwzględnieniu kosztów postępowania apelacyjnego.
Powód, zaskarżając wyrok w części oddalającej powództwo, zarzucił naruszenie przepisów o charakterze procesowym oraz materialnoprawnym tj.:
- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i niedostosowanie wysokości kwoty zadośćuczynienia do stopnia bólu i cierpienia powoda;
- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez sprzeczność i nielogiczność ustaleń Sądu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, poprzez przyjęcie, że: a/ z dokumentacji lekarskiej załączonej jako dowód w sprawie wynika, u powoda stwierdzono zarówno kamice odlewową nerek jak i zwapnienie przykorowe nerki lewej, podczas, gdy z dokumentacji lekarskich jednoznacznie wynika, że u powoda występowało jedno schorzenie nerek; b/ zakażenia organizmu powoda pochodzące z układu moczowego są wynikiem kamicy odlewowej, której u powoda nie ma;
- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez niewyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności przez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza urologa lub nefrologa, i brak jednoznacznego wyjaśnienia: a/ jakie schorzenia nerek występują u powoda, że jest nim zwapnienie przykorowe nerki lewej wchodzące do układu moczowego; b/ że zakażenia z dróg moczowych organizmu powoda mają związek z wypadkiem z 2003 r.; c/ że dolegliwości bólowe i hospitalizacje powoda stanowią samodzielne elementy doznanej przez niego krzywdy po zawarciu ugody z 2007 r.; d/ przez brak uwzględnienia wcześniej wymienionych okoliczności przy ustalaniu kwoty zadośćuczynienia;
- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez niewyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przez brak analizy ugody sądowej stron z 12.02.2007 r. i wynikającego z niej zakresu odpowiedzialności strony pozwanej za skutki wypadku z 2003 r. jakiego doznał powód;
- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegające na zaakceptowaniu jako wiarygodnej i przekonującej opinii (...) (...), w zakresie schorzeń nerek powoda, podczas, gdy w tym zakresie opinia ta była sprzeczna z dokumentacją lekarską, została sporządzona przy braku wiedzy w specjalności urologa lub nefrologa, została wykonana bez przeprowadzenia analizy badań obrazowych mimo ich przedłożenia przez powoda na wezwanie biegłych;
- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 316;art. 316 § 1)">art. 316 § 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez nieuwzględnienie przy orzekaniu wyroku istotnej okoliczności tj. faktu, że krzywda powoda jest następstwem zawinionego, przestępnego działania sprawcy wypadku, za który odpowiedzialność ponosi strona;
- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 k.c.</a> w związku z treścią ugody sądowej z dnia 12.02.2007 r., jak też naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 353(1))">art. 353
1 k.c.</a>, poprzez jego błędną wykładnię, że umowa ugody zawarta przez strony procesu nie modyfikuje lub nie może modyfikować regulacji kodeksowych dotyczących zasad ustalania zadośćuczynienia, że w tym zakresie nie obowiązuje zasada swobody zawierania umów, jak tez przez pominięcie zapisów powyższej ugody, na mocy których strona pozwana ponosiła odpowiedzialność za wszystkie skutki wypadku z 2003 r. powstałe po zawarciu tej ugody. W takim wypadku zasądzona kwota zadośćuczynienia nie uwzględnia zasady pełnej kompensaty krzywdy powoda, która przy uwzględnieniu wszystkich opisanych choćby w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kwestii, winna powodować przyznanie zadośćuczynienia w wysokości nie mniejszej niż 180 000 zł;
- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445)">art. 445 k.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444)">art. 444 k.c.</a> poprzez jego błędną wykładnię i w związku z tym nieuwzględnienie przy ustalaniu kwoty zadośćuczynienia, dalszych okoliczności, za które odpowiedzialność ponosi strona pozwana, a to krzywd związanych z pęknięciem nerki lewej, powstaniem na niej zwapnienia przykorowego wchodzącego w przestrzeń nerki, wynikającymi z tego zakażeniami, brak uwzględnienia licznych hospitalizacji powoda oraz stale trwających i powiększających się dolegliwości bólowych. Mając na uwadze rozmiar cierpień doznanych przez powoda i czas ich trwania oraz następstwa, zasadzona kwota 50 000 zł jest kwotą nieuwzględniającą zasady pełnej kompensaty doznanej krzywdy, a adekwatnym zadośćuczynieniem jest kwota co najmniej 110.000,00 zł;
- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445)">art. 445 k.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444)">art. 444 k.c.</a> poprzez jego błędną wykładnię i w związku z tym niezasadne przyjęcie, iż kwotą adekwatną do rozmiaru cierpień, bólu, krzywdy z tytułu zadośćuczynienia, której doznał powód jest kwota 50.000,00 złotych, podczas gdy mając na uwadze rozmiar cierpień doznanych przez powoda i czas ich trwania oraz następstwa, wprost wyartykułowane przez Sąd Okręgowy była to kwota nieuwzględniającą zasady pełnej kompensaty doznanej krzywdy, a adekwatnym zadośćuczynieniem jest kwota co najmniej 110 000,00 zł;
- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 430)">art. 430</a> w zw. z. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 446)">art. 446 k.c.</a> poprzez jego niezastosowanie, a to brak przyjęcia odpowiedzialności pozwanego za krzywdę wyrządzoną działaniami przestępnie zawinionymi przez sprawcę szkody, za którego odpowiada strona pozwana, a co za tym idzie nie dostosowanie wysokości zadośćuczynienia do sytuacji, w której zachodzi odpowiedzialność na zasadzie winy.
Powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie II poprzez zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda dalszej kwoty 60 000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty od 23 listopada 2022 r. do dnia zapłaty, oraz oddalenie powództwa w pozostałym zakresie, a także zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania przed Sądem II Instancji. Względnie wnioskował o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia.
Nadto strona powodowa wniosła o: dopuszczenie w postępowaniu odwoławczym dowodu z opinii biegłego lekarza w zakresie urologii lub nefrologii; dopuszczenie dowodu z dokumentu wystawionego przez biegłego(...) Uniwersytetu (...) w V., zawierającego wezwanie powoda na badanie w dniu 26 i 28 listopada 2019 r.
Każda ze stron wniosła o oddalenie apelacji przeciwnika procesowego.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Apelacje obu stron nie zasługują na uwzględnienie.
Ustalenia dokonane w pierwszej instancji, w zakresie okoliczności mających znaczenie dla rozpoznania apelacji, są prawidłowe i Sąd Apelacyjny przyjmuje je za własne. Ustalenia te znajdują oparcie w przeprowadzonych dowodach, a ocena tych dowodów mieści się w granicach wyznaczonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>

Odnosząc się w pierwszej kolejności do apelacji pozwanego, wpierw rozważyć należy zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> W judykaturze przejawia się pogląd, iż przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> reguluje kwestię oceny wiarygodności i mocy dowodowej przeprowadzonych w sprawie dowodów, a nie poczynionych ustaleń faktycznych, czy wyprowadzonych z materiału dowodowego wniosków (wyrok SA w Łodzi z 16.09.2025 r., I ACa 36/24, LEX nr 3939127). Przy ocenie czy Sąd rzeczywiście naruszył w jakikolwiek sposób zasadę swobodnej oceny dowodów należy mieć na uwadze, że Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Ocena dowodów polega na ich zbadaniu i podjęciu decyzji, czy została wykazana prawdziwość faktów, z których strony wywodzą skutki prawne. Sąd dokonuje określonych ustaleń faktycznych i ostatecznie ustala stan faktyczny, który stanowi podstawę rozstrzygnięcia. Ocena wiarygodności mocy dowodów przeprowadzonych w każdej sprawie powinna odpowiadać regułom logicznego rozumowania, wyrażającym formalne schematy powiązań między podstawami wnioskowania i wnioskami, oraz uwzględniać zasady doświadczenia życiowego wyznaczające granice dopuszczalnych wniosków i stopień prawdopodobieństwa ich występowania w danej sytuacji. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo jest sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego w ten sposób, że nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (wyrok SA we Wrocławiu z 31.10.2025 r., V ACa 657/25, LEX nr 3980156). Zatem dla przyjęcia, że doszło do naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> nie jest wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął Sąd wadze poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena Sądu (wyrok SA we Wrocławiu z 17.11.2025 r., V ACa 1625/25, LEX nr 3982665; wyrok SA w Warszawie z 5.11.2025 r., I ACa 1351/23, LEX nr 3953419). Nadto postawienie zarzutu naruszenia tego przepisu wymaga wskazania przez skarżącego konkretnych zasad lub przepisów, które naruszył sąd przy ocenie określonych dowodów (wyrok SA w Łodzi z 16.09.2025 r., I ACa 36/24, LEX nr 3939127).
Biorąc zatem pod uwagę wyżej przedstawione stanowisko stwierdzić należy, iż pozwanemu nie udało się skutecznie wykazać, aby Sąd Okręgowy uchybił w jakikolwiek sposób dyrektywie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Skarżący kwestionuje fakt, iż powód doznał nowych schorzeń będących skutkiem wypadku przebytego w 2003 r., co pozostaje w sprzeczności z ustaleniami stanu faktycznego i opinią biegłych. Należy pamiętać, że opinia biegłego zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278)">art. 278 k.p.c.</a> służy stworzeniu sądowi możliwość prawidłowej oceny materiału dowodowego w wypadkach, kiedy ocena ta wymaga wiadomości specjalnych. Sąd samodzielnie wypowiadając się w kwestiach wymagających wiadomości specjalnych, z pominięciem dowodu z opinii biegłego, naruszyłby <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278)">art. 278 k.p.c.</a> (wyrok SA w Łodzi z 30.07.2025 r., I AGa 313/24, LEX nr 3910249). Prawdą jest, że opinia biegłego podlega ocenie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a>, tak jak każdy inny dowód. Jednakże w ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd Okręgowy prawidłowo dokonał oceny dowodu z opinii biegłego przyjmując ją w całości, ponieważ sporządzona została w sposób jasny, rzetelny i nie zawierała sprzeczności. Nadto ustalenia stanu faktycznego są spójne z twierdzeniami przedstawionymi w opinii, co skutkowało uznaniem zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278)">art. 278 k.p.c.</a> za bezzasadny.
W dalszej części odnieść należy się do zarzutów podnoszonych w apelacji powoda.
Wszelkie zarzuty dotyczące naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> są bezzasadne. Sąd Apelacyjny przyjął, jak wykazano powyżej, że Sąd Okręgowy nie uchybił w żaden sposób <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Powód nie wskazał konkretnie na czym miałoby polegać naruszenie tego przepisu, w szczególności nie wskazał żadnych zasad czy przepisów jakim miałby uchybić Sąd I instancji. Sąd Okręgowy opierając się na ustaleniach stanu faktycznego prawidłowo dokonał rozróżnienia schorzeń będących skutkiem wypadku przebytego przez powoda w 2003 r. na te, które zostały objęte ugodą z 2007 r. oraz te, które pojawiły się po tym czasie. Warto nadmienić, iż Sąd oparł się w tym zakresie na opinii biegłych (którą to przyjął w całości o czym powyżej), ponieważ dokonanie prawidłowej analizy sprawy z medycznego punktu widzenia wymagało wiadomości specjalnych, a w związku z tym, iż takie wiadomości wykraczają poza zakres wiedzy ogólnej Sąd nimi nie dysponuje. Ustalenia dokonane przez biegłych w tym zakresie są jasne i spójne. Biegli wyczerpująco dokonali analizy stanu zdrowia powoda, zatem opinia była pełna. Dlatego też nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutów powoda dotyczących jego stanu zdrowia oraz kwestionowania opinii biegłych.
Nie jest też prawdą jakoby Sąd I instancji nie dokonał szczegółowej analizy ugody z 12 lutego 2007 r. zawartej pomiędzy powodem a pozwanym. Strona pozwana zobowiązała się wówczas wypłacić kwotę 270 000 zł na rzecz Ł. i M. N. solidarnie, co miało wyczerpać roszczenia powodów na dzień zawarcia ugody, jednocześnie ustalono odpowiedzialność pozwanego za dalsze skutki wypadku, które mogą wystąpić w przyszłości. W postępowaniu zakończonym zawarciem przedmiotowej ugody przeprowadzono dowód z opinii biegłego, który szczegółowo określił uszczerbek na zdrowiu jaki powód poniósł wskutek wypadku, a także następstwa, z którymi powód będzie się borykał w przyszłości. Podstawowymi kryteriami ustalania wysokości odpowiedniej kwoty tytułem zadośćuczynienia są między innymi: rozmiar krzywdy, rodzaj, charakter, intensywność i czas trwania cierpień fizycznych i psychicznych, stopień trwałego kalectwa, rokowania na przyszłość, utrata szans na normalne życie, poczucie bezradności i nieprzydatności społecznej (wyrok SN z 15.01.2025 r., II CSKP 781/23, LEX nr 3818458). Nie ulega zatem wątpliwości, że przy ustaleniu wysokości zadośćuczynienia wzięto pod uwagę nie tylko aktualne cierpienia fizyczne i psychiczne powoda, ale także krzywdę, którą powód będzie odczuwał także w przyszłości oraz krzywdę, którą można z reguły z dużym prawdopodobieństwem przewidzieć (wyrok SA w Krakowie z 15.01.2025 r., I ACa 1528/21, LEX nr 394643). Wobec powyższego przyznanie powodowi dalszego zadośćuczynienia musiało wiązać się z powstaniem nowych dolegliwości spowodowanych wypadkiem w 2003 r. (nowej krzywdy), które nie zostały objęte treścią ugody.
Powód przedstawił szereg dolegliwości, z którymi mierzy się każdego dnia, jednak tylko niektóre z nich mogły zostać uznane za powodujące nową krzywdę. I tak Sąd Okręgowy słusznie uznał, że dolegliwości bólowe nie są zdarzeniami nowymi, a jedynie pogłębiającymi się skutkami urazów przebytych wskutek wypadku. Natomiast skutki urazu jamy brzusznej oraz nowe schorzenia, które pojawiły się u powoda po 2014 r. wiązały się z powstaniem nowej krzywdy, która nie została zaspokojona przyznanym w ugodzie zadośćuczynieniem. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że przyznanie powodowi dalszego zadośćuczynienia jest zasadne, jednak kwota jakiej żądał powód jest zawyżona.
Idąc dalej, w odniesieniu do zarzutu niedostosowania wysokości kwoty zadośćuczynienia do stopnia krzywdy powoda, należy przychylić się do stanowiska zaprezentowanego przez Sąd Najwyższy, że zadośćuczynienie przyznawane na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 k.c.</a> ma charakter kompensacyjny, stanowi sposób naprawienia szkody niemajątkowej wyrażającej się krzywdą w postaci doznanych cierpień fizycznych i psychicznych. O rozmiarze należnego zadośćuczynienia pieniężnego powinien decydować rozmiar doznanej krzywdy, ustalony na podstawie wyżej wymienionych kryteriów. Specyficzny charakter i niemierzalność tych okoliczności sprawia, że sąd przy ustalaniu rozmiaru krzywdy i tym samym sumy zadośćuczynienia ma pewnego rodzaju swobodę. Ustalenie rozmiaru krzywdy i wysokości zadośćuczynienia nie może być jednak całkowicie dowolne. Decyzja sądu w tym względzie powinna opierać się na całokształcie okoliczności sprawy i odpowiadać funkcji zadośćuczynienia oraz standardowi sprawiedliwości nakazującemu, aby podobne przypadki rozstrzygać w miarę możliwości podobnie (postanowienie SN z 20.11.2025 r., I CSK 762/24, LEX nr 4013707). Ustalając wysokość zadośćuczynienia należy mieć na uwadze, że kompensacja nie może prowadzić do wzbogacenia poszkodowanego, ale nie może także być jedynie symboliczna, nieodpowiednia w stosunku do rozmiaru doznanej krzywdy (wyrok SA w Warszawie z 15.05.2024 r., I ACa 2059/22, LEX nr 3737640). W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd I instancji kierując się powyższymi wytycznymi słusznie uznał, iż zasadnym będzie przyznanie powodowi zadośćuczynienia w kwocie 50 000 zł. Sąd Okręgowy wziął po uwagę nie tylko powstanie nowych schorzeń związanych z wypadkiem, ale także ból i cierpienie zarówno fizyczne jak i psychiczne, z jakim boryka się powód. Z tych powodów zarzuty strony powodowej co do wysokości zadośćuczynienia są bezpodstawne.
Nie sposób zgodzić się również z powodem co do zarzutu nieuwzględnienia przez Sąd Okręgowy faktu, że krzywda powoda wynikła z przestępnego działania sprawcy wypadku. Zgodzić należy się z rozważaniami Sądu I instancji, że szkoda jaką poniósł powód niewątpliwie wynikła z występku. Bezsporny pozostaje fakt, że czyn sprawcy wypadku wypełnił wszystkie znamiona czynu określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a>, a okoliczność, że postępowanie karne pozostaje zawieszone, w związku z czym nie został wydany prawomocny wyrok karny, nie ma tutaj kluczowego znaczenia. Dodatkowo trzeba nadmienić, iż kwestia winy nigdy nie była sporna między stronami. Sąd I instancji uwzględnił zatem powyższe okoliczności przy ustaleniu kompensaty pieniężnej tytułem zadośćuczynienia, co nie budzi wątpliwości.
Bezzasadnie wreszcie zarzuca apelujący pozwany naruszenie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> Sąd przyjął bowiem, że w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, który przemawia za nieobciążaniem powoda kosztami procesu, pomimo, iż uległ żądaniu w 85 %. Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> statuujący zasadę słuszności stanowi przejaw prawa sędziowskiego i może być stosowany wówczas, kiedy okoliczności konkretnej sprawy dają ku temu podstawy, czyli gdy zasądzenie kosztów na rzecz wygrywającego przeciwnika w całości, a nawet w części, byłoby sprzeczne z powszechnym odczuciem sprawiedliwości oraz zasadami współżycia społecznego. Jednak ocena sądu, czy zachodzi wypadek szczególnie uzasadniony jest oparta na swobodnym uznaniu, kształtowanym własnym przekonaniem sądu oraz oceną okoliczności rozpoznawanej sprawy. W związku z tym może być podważona przez sąd wyższej instancji, jednak tylko wtedy, gdy jest rażąco niesprawiedliwa (postanowienie SA w Szczecinie z 30.04.2025 r., III AUz 24/25, LEX nr 3896664). Biorąc pod uwagę szczególne okoliczności Sąd Okręgowy trafnie uznał, iż powód nie powinien ponosić kosztów procesu, z uwagi na specyfikę niniejszej sprawy.
Skazany na fiasko był także zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> Sąd Okręgowy dokonał stosunkowego rozdzielenia brakujących kosztów sądowych poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa i zasądził je od strony pozwanej jedynie w 15 %, czyli w takiej wysokości w jakiej strona pozwana przegrała proces, co odpowiada zasadzie słuszności. Sąd Apelacyjny nie stwierdził zatem żadnych nieprawidłowości związanych z takim postanowieniem.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Apelacyjny, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>, orzekł jak w sentencji.
W ramach rozliczenia kosztów postępowania apelacyjnego pomiędzy stronami Sąd Apelacyjny zniósł wzajemnie koszty postępowania na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a>

</div>