Wyrok z 12 stycznia 2026, sygn. I ACa 1878/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 stycznia 2026 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: SSA Marek Boniecki

Protokolant: Madelaine Touahri

po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. w Krakowie na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Bank (...) S.A.
w W.

przeciwko J. K.

o zapłatę

na skutek apelacji strony powodowej

od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie

z dnia 2 września 2022 r. sygn. akt I C 3283/21

1.  oddala apelację;

2.  zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanego, tytułem kosztów postępowania apelacyjnego, kwotę 5417 zł (pięć tysięcy czterysta siedemnaście złotych) z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Sygn. akt I ACa 1878/22

Uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie

z 12 stycznia 2026 r.

Wyrokiem z dnia 2 września 2022 r. Sąd Okręgowy w Krakowie oddalił powództwo (...) Bank (...) S.A. w W. przeciwko J. K. o zapłatę kwoty 108.842,61 zł z odsetkami z tytułu świadczenia należnego stronie powodowej w związku z wypowiedzeniem pozwanemu umowy pożyczki gotówkowej.

Sąd pierwszej instancji poczynił ustalenia faktyczne zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z których wynika, że:

- 26 maja 2017 r. pozwany zawarł ze stroną powodową umowę pożyczki, na podstawie której powód udzielił pozwanemu pożyczki w wysokości 199.757,60 zł na okres kredytowania 96 miesięcy;

- na sumę pożyczki złożyły się: całkowita kwota pożyczki w wysokości 159.500 zł oraz kwota przeznaczona na zapłatę kosztów związanych z udzieleniem pożyczki, tj. prowizji za udzielenie pożyczki w wysokości 1594,84 zł oraz składek ubezpieczeniowych za cały okres ubezpieczenia równy okresowi kredytowania, w wysokości 38.662,76 zł, z tytułu zawarcia umowy ubezpieczenia na życie oraz umowy ubezpieczenia w razie utraty źródła dochodu albo inwalidztwa w następstwie nieszczęśliwego wypadku;

- kwota pożyczki była oprocentowana według zmiennej stopy procentowej, która w dniu zawarcia umowy wynosiła 8,99% w stosunku rocznym; pożyczkobiorca był zobowiązany do spłaty pożyczki wraz z odsetkami w 96 równych ratach kapitałowo-odsetkowych, płatnych w okresach miesięcznych, do dnia 15. każdego miesiąca w wysokości i terminach wyszczególnionych w planie spłaty;

- kwoty niespłaconych w całości lub w części rat pożyczki stawały się następnego dnia po upływie tych terminów zadłużeniem przeterminowanym i wymagalnym; w przypadku niespłacenia raty w terminie Bank miał pobrać od kwoty zaległej raty pożyczki odsetki według zmiennej stopy procentowej zadłużenia przeterminowanego; stopa ta miała odpowiadać aktualnej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie;

- pożyczkodawca mógł wypowiedzieć umowę pożyczki, m.in. w przypadku niedotrzymania przez pożyczkobiorcę warunków określonych w umowie; w tym przypadku okres wypowiedzenia wynosił 30 dni i był liczony od dnia następnego po dniu odebrania przez pożyczkobiorcę przesyłki poleconej zawierającej wypowiedzenie, nadanej za zwrotnym potwierdzeniem odbioru;

- wraz z zawarciem umowy pożyczki pozwany przystąpił do umowy ubezpieczenia;

- pożyczka została uruchomiona 26 maja 2017 r. w łącznej kwocie 199.757,60 zł;

- 21 lipca 2017 r. pozwany złożył wypowiedzenie umowy ubezpieczenia zawartej wraz
z umową pożyczki;

- pismem z 16 grudnia 2020 r. Bank skierował do pozwanego monit, wzywając pożyczkobiorcę do zapłaty należności wynikających z umowy w wysokości 5.028,11 zł, informując
o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia; pismo zostało wygenerowane
z systemu informatycznego Banku bez opatrywania podpisem i wysłane na adres pozwanego wskazany w umowie; przesyłka została doręczona 22 grudnia 2020 r.;

- w piśmie datowanym na 12 lutego 2021 r. Bank złożył wobec pożyczkobiorcy oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytu z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia; oświadczenie zostało podpisane przez P. B.;

- oświadczenie zostało doręczone pozwanemu 24 lutego 2021 r.;

- P. B. nie został wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego dla strony powodowej w żadnym charakterze;

- pismem datowanym na dzień 6 kwietnia 2021 r. powodowy Bank wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 111.536,46 zł oraz dalszych należnych odsetek naliczanych na bieżąco, według zmiennej stopy procentowej;

- pod wezwaniem do zapłaty również podpisał się P. B.; wezwanie zostało odebrane w dniu 26 kwietnia 2021 r. przez B. K..

W ustalonym przez siebie stanie faktycznym, po dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd Okręgowy oddalił powództwo. W oparciu o przedstawione w sprawie dowody, Sąd pierwszej instancji przyjął, że na dzień wystosowania przez stronę powodową wezwania do zapłaty z dnia 16 grudnia 2020 r. pozwany rzeczywiście pozostawał w opóźnieniu ze spłatą rat kapitałowo – odsetkowych, co oznacza, że nie dotrzymywał warunków określonych w umowie. W związku z tym strona powodowa wystosowała wezwanie do zapłaty, którego treść pozostawała w zgodności z art. 75c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 38), jednakże nie zawierało ono podpisu ani innych danych, które pozwoliłyby na wskazanie osoby działającej w imieniu Banku. W tej sytuacji koniecznym było wskazanie umocowania do złożenia jednostronnego oświadczenia woli, jakim jest wezwanie do zapłaty przez osobę reprezentującą powodowy Bank. Wobec tego wezwanie było nieprawidłowe, co skutkować musiało uznaniem, że wymogi konieczne do wypowiedzenia umowy pożyczki nie zostały spełnione, a zatem do wypowiedzenia nie doszło.

Strona powodowa nie przedłożyła także pełnomocnictwa wskazującego na umocowanie do działania w imieniu Banku dla P. B., którego podpis widnieje pod oświadczeniem o wypowiedzeniu umowy oraz dalszym wezwaniem do zapłaty. Jego umocowanie do działania w imieniu banku nie wynika też z Krajowego Rejestru Sądowego.

Sąd Okręgowy wskazał również, że o ile umowa pożyczki nie została skutecznie wypowiedziana, o tyle bankowi przysługuje roszczenie o zapłatę tych rat kredytu, co do których upłynął już termin zapłaty wyznaczony w harmonogramie spłat. Strona powodowa nie wskazała jednak wysokości tego roszczenia.

Wyrok powyższy w całości zaskarżył apelacją powód, wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie powództwa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Apelujący zarzucił naruszenie: 1) art. 361 §2 k.c. w zw. z art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 359 § 1 i 2 k.c. poprzez błędne przyjęcie, że strona powodowa nie wykazała skuteczności wypowiedzenia umowy nr (...) nr (...), w tym nie wykazała, iż wezwanie do zapłaty z dnia 16 grudnia 2020 r. było prawidłowe oraz, że podpisany na wypowiedzeniu umowy z dnia 12 lutego 2021 r. P. B. jest umocowany do działania w imieniu powodowego Banku; 2) art. 361 §2 k.c. w zw. z art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 359 § 1 i 2 k.c. poprzez błędne przyjęcie, że strona powodowa nie wykazała zasadności i wysokości roszczenia dochodzonego pozwem; 3) art. 233 k.p.c. polegające na błędnej ocenie zgłaszanych przez stronę powodową wniosków dowodowych zgłaszanych w pozwie oraz w dalszych pismach procesowych, co w konsekwencji doprowadziło Sąd orzekający do błędnego ustalenia stanu faktycznego i do błędnych i nieuprawnionych wniosków; 4) przepisów prawa procesowego, w tym nierównego traktowania stron procesowych ze wskazaniem, że Sąd faworyzuje stronę pozwaną , która pomimo, że nie zgłaszała wniosków dowodowych, w tym nie podnosiła zarzutu nieprawidłowości w zakresie wezwania do zapłaty z 16 grudnia 2020 r. i braku legitymacji dla podpisanego na wypowiedzeniu umowy nr (...) nr (...) z dnia 12 lutego 2021 r. P. B., została uprzywilejowana i zastąpiona w prowadzonym postępowaniu dowodowym przez Sąd orzekający w sprawie, co skutkuje tym, iż Sąd orzekający w sprawie zatracił walor bezstronności i obiektywizmu w rozpoznawanej sprawie.

W odpowiedzi na apelację strona pozwana wniosła o oddalenie apelacji, rozpoznanie apelacji strony powodowej na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo, z poszanowaniem reguł wyrażonych w przepisie art. 233 §1 k.p.c. ustalił stan faktyczny sprawy, co sprawiło, że Sąd Apelacyjny przyjął go za własny. Doprecyzowania wymaga jedynie sformułowanie; „Bank skierował do pozwanego monit”. Z dalszej części uzasadnienia wynika bowiem, że nie było to oświadczenie Banku jako strony umowy, stanowiące element procesu wypowiedzenia umowy, a jedynie niepodpisany wydruk z systemu, zawierający informację o zaległości i postępowaniu restrukturyzacyjnym.

Rozważania rozpocząć należy od zarzutu uchybienia art. 233 §1 k.p.c. Zarzut przekroczenia swobodnej oceny dowodów, skutkującej błędnymi ustaleniami faktycznymi może być skuteczny tylko wtedy, gdy skarżący wykażą przekroczenie swobody sędziowskiej w zakresie któregoś z powyżej wymienionych kryteriów. Sąd na podstawie art. 233 §1 k.p.c. przykładowo z dwóch przeciwstawnych źródeł wiedzy o zdarzeniach faktycznych ma prawo oprzeć swoje stanowisko, wybierając to, które uzna za bardziej wiarygodne. Jeżeli w danej sprawie istnieją dwie grupy przeciwstawnych dowodów, wiadomo, że ustalenia faktyczne z konieczności muszą pozostawać w sprzeczności z jedną z nich. Wówczas sąd orzekający według swobodnej oceny dowodów ma prawo eliminacji określonych dowodów, przyjmując, że według jego oceny pozbawione są one wiarygodności. W takiej sytuacji nie narusza art. 233 §1 k.p.c. (por. K. Piasecki (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Tom I. Komentarz. Art. 1–366, Wyd. 7. Warszawa 2016). Stanowisko to jest powszechnie akceptowane także w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który w jednym z orzeczeń stwierdził, że jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to taka ocena dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 §1 k.p.c., choćby dowiedzione zostało, że z tego samego materiału dałoby się wysnuć równie logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski odmienne. Tylko w przypadku wykazania, że brak jest powiązania, w świetle kryteriów wyżej wzmiankowanych, przyjętych wniosków z zebranym materiałem dowodowym, możliwe jest skuteczne podważenie oceny dowodów dokonanej przez sąd; nie jest tu wystarczająca sama polemika naprowadzająca wnioski odmienne, lecz wymagane jest wskazanie, w czym wyraża się brak logiki lub uchybienie regułom doświadczenia życiowego w przyjęciu wniosków kwestionowanych (wyrok Sądu Najwyższego z 29 września 2005 r., II PK 34/05).

W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał wnikliwej analizy dowodów, zaś apelacji nie udało się wykazać nielogicznego czy sprzecznego z zasadami doświadczenia życiowego wnioskowania przy ich ocenie. Sąd Okręgowy wziął pod uwagę całość materiału dowodowego, na który złożyły się dokumenty przedłożone przez stronę powodową do akt sprawy, które to ocenił w sposób dokładny i rzetelny, a nie tak jak zarzuca strona powodowa – pobieżnie i wybiórczo.

Niezależnie od powyższych uwagi zwrócić należy na wadliwość sformułowania zarzutu naruszenia art. 233 §1 k.p.c. Podkreślenia wymaga, że Sąd drugiej instancji rozpoznający sprawę na skutek apelacji nie jest związany przedstawionymi w niej zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego, wiążą go natomiast zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC 2008/6/55). Związanie powyższe oznacza, że strona powołująca się na ewentualne uchybienia proceduralne, zobowiązana jest szczegółowo je wskazać, np. jaki konkretnie dowód został wadliwie oceniony i na czym wadliwość ta miała polegać. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie apelujący bardzo ogólnikowo powołał się na naruszenie art. 233 k.p.c., co już w świetle poczynionych wcześniej uwag dyskwalifikowało ten zarzut jako nie poddający się kontroli instancyjnej. Dodatkowo podnieść należy, że w aktualnym stanie prawnym w zarzutach co do podstawy faktycznej rozstrzygnięcia należy wskazać fakty ustalone przez sąd pierwszej instancji niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy lub istotne dla rozstrzygnięcia fakty nieustalone przez sąd pierwszej instancji (art. 368 §1 ¹ k.p.c.), czego zabrakło w ocenianym środku odwoławczym.

Nie sposób zgodzić się także z zarzutem nierównego traktowania stron oraz faworyzowania strony pozwanej przez Sąd pierwszej instancji. Zgłaszanie wniosków dowodowych oraz odpieranie zarzutów jest uprawnieniem strony. Jeżeli jedna ze stron nie korzysta ze swojego prawa, a mimo to wygrywa proces, nie świadczy to o nierównym traktowaniu stron. Prawdą jest, że nie zawsze obowiązek dowodzenia wszelkich faktów o zasadniczym dla rozstrzygnięcia sporu znaczeniu spoczywa na stronie powodowej. Jeżeli jedna ze stron wykazała wystąpienie faktów przemawiających za słusznością jej stanowiska, to wówczas na drugiej stronie procesu spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności podważających ten wniosek. W rozpoznawanej sprawie to na stronie powodowej spoczywał ciężar dowodu, a zatem miała ona obowiązek wskazania dowodów dla potwierdzenia faktów, z który wywodziła skutek prawny (art. 232 k.p.c.). Dokumenty przedłożone przez stronę powodową nie wykazały racji Banku, a zatem ciężar dowodu nie został przerzucony na stronę pozwaną. To, że stronie powodowej nie udało się udowodnić jej twierdzeń, do czego była obowiązana, a strona pozwana nie korzystała ze swoich przywilejów procesowych, nie świadczy o faworyzowaniu którejkolwiek ze stron przez Sąd Okręgowy. Sąd pierwszej instancji oparł się bowiem na dowodach, które zostały mu przedstawione przez stronę powodową, a zatem nie było tak, że u podstaw rozstrzygnięcia leżały fakty, których żadna ze stron nie poparła środkami dowodowymi. Nie może być zatem mowy o nierównym traktowaniu stron przez Sąd pierwszej instancji.

Nie ma też racji skarżący, podnosząc, że pozwany nie kwestionował nieprawidłowości w wezwaniu do zapłaty oraz wypowiedzeniu umowy, albowiem uczynił to już w odpowiedzi na pozew (k. 41). To właśnie powód w toku postępowania pierwszoinstancyjnego zaniechał odniesienia się do tych zarzutów.

Nietrafione okazały się także podniesione w apelacji zarzuty naruszenia art. 361 §2 k.c. w zw. z art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 359 § 1 i 2 k.c. Pomijając w tym miejscu fakt, że przytoczone przepisy prawa nie korespondowały w pełni z treścią zarzutów, zauważyć należy, że Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał, że wypowiedzenie umowy pożyczki przez Bank nie było skuteczne. Niewątpliwym jest, że pozwany nie dotrzymywał warunków określonych w umowie pożyczki, czym dał Bankowi powód do wypowiedzenia umowy. Jednakże proces skutecznego wypowiedzenia umowy pożyczki zależy od spełnienia wymogów określonych w art. 75 c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 38), który stanowi, że jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych (ust. 1), nadto bank winien poinformować kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia (ust. 2). Skorzystanie przez bank z jednostronnego uprawnienia kształtującego do wypowiedzenia umowy powinno nastąpić po wyczerpaniu środków mniej dla kredytobiorcy dolegliwych, zwłaszcza uprzednich wezwań do zapłaty, z uwzględnieniem możliwości złożenia przez dłużnika z wniosku o restrukturyzację zadłużenia po uprzednim pouczeniu go o takiej możliwości (zob. postanowienie SN z 30.01.2024 r., I CSK 312/23). Z powodowego banku wystosowano wezwanie do zapłaty, którego treść odpowiadała powyższym wymogom, jednakże pismo to nie zawierało podpisu. Słusznie Sąd Okręgowy wskazuje na utrwalony w orzecznictwie pogląd, że wezwanie do zapłaty stanowi jednostronne oświadczenie woli zbliżone do czynności prawnej (uchwała SN z 19.05.1992 r., III CZP 56/92, OSNC 1992, nr 12, poz. 219). Jak wskazano wyżej, wezwanie, o którym mowa w art. 75c prawa bankowego, musi zostać złożone przez bank, czyli musi pochodzić od osoby umocowanej do działania w imieniu banku. Nie spełnia tego wymogu wysłanie przez bliżej nieokreśloną osobę pisma informacyjnego, albowiem nie pochodzi ono od banku, a jedynie z banku zostało wysłane. Podkreślić w tym miejscu należy doniosłość skutków wypowiedzenia umowy, która nakazuje rygorystyczne podejście do zachowania wszystkich wymogów składających się na tę czynność. Wobec powyższego Sąd Apelacyjny nie mógł przyjąć, iż wypowiedzenie umowy pożyczki było skuteczne, albowiem wymogi z art. 75 c ustawy prawo bankowe nie zostały spełnione, pomimo podpisania kolejnych pism, tj. dalszego wezwania do zapłaty oraz wypowiedzenia umowy pożyczki. Ubocznie zauważyć należy, że stosowne pouczenie z art. 75 c prawa bankowego nie zostało także zawarte w wypowiedzeniu.

Odnieść należy się również do umocowania P. B. do składnia oświadczeń w imieniu Banku. Podpis P. B. został złożony pod oświadczeniem o wypowiedzeniu umowy pożyczki, jak i również pod dalszym wezwaniem do zapłaty. Strona skarżąca wraz z apelacją przedłożyła pełnomocnictwo udzielające P. B. umocowania do składania oświadczeń woli w imieniu powodowego Banku. Dowód z niniejszego pełnomocnictwa uznać należy za zdecydowanie spóźniony, bowiem nie został on przedstawiony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Mimo tego, że strona powodowa zgłosiła ten dowód stanowczo zbyt późno, nie można go jednak pominąć. Treść dokumentu jednoznacznie wskazuje na to, że P. B. zostało udzielone pełnomocnictwo do składania oświadczeń prawnokształtujących w imieniu powodowego Banku, czemu nie sposób zaprzeczyć. Nie zmienia to jednak faktu, że o ile na wypowiedzeniu umowy pożyczki czy dalszym wezwaniu do zapłaty widnieje podpis osoby umocowanej do działania w imieniu Banku, o tyle brak jest podpisu pod wezwaniem do zapłaty z dnia 16 grudnia 2020 r., co skutkuje nieskutecznym wypowiedzeniem przez powodowy Bank umowy pożyczki.

Sąd Apelacyjny przychyla się również do stanowiska zaprezentowanego przez Sąd Okręgowy co do niemożności ustalenia wysokości wymagalnego roszczenia z tytułu nieuiszczonych rat, po przyjęciu bezskuteczności wypowiedzenia. Obok w pełni przekonujących argumentów Sądu pierwszej instancji, dodatkowo zwrócić uwagę należy na trzy kwestie. Po pierwsze, skarżący nie zakwestionował w apelacji ustaleń faktycznych jako niepełnych, a te nie obejmowały faktów związanych z wymagalnością poszczególnych rat pożyczki. Po drugie, powód nigdy nie zaoferował twierdzeń w omawianym przedmiocie, które mogłyby zostać zweryfikowane na podstawie zaoferowanych przez strony dowodów. Po trzecie wreszcie, kwestii tej nie można ustalić na podstawie przedstawionych przez stronę powodową dokumentów. Nieprzydatny w tym względzie okazał się harmonogram spłat pożyczki, który został sporządzony przy wyjściowej sumie 199.757,60 zł. Tymczasem kwota ta obejmuje 38.662,76 zł tytułem ubezpieczenia, z którego pozwany zrezygnował. Rezygnacja
z ubezpieczenia została odnotowana jako 0,00 zł, co wynika historii operacji na kontrakcie kredytowym. Z kolei w piśmie z dnia 28 marca 2022 r. strona powodowa wskazała, że składka z tytułu ubezpieczenia została rozliczona i przekazana na spłatę zadłużenia. Opcje te wykluczają się wzajemnie. W związku z tym nie można stwierdzić jednoznacznie, w jaki sposób winny zostać rozliczone spłaty dokonane przez pozwanego. Nie jest możliwe również ustalenie, które wymagalne raty kapitałowo-odsetkowe nie zostały spłacone, co wiąże się z tym, że nie da się określić wysokości zobowiązania pozwanego względem Banku. Skutkuje to również niemożnością ustalenia ewentualnego przedawnienia roszczenia, które w aktualnym stanie prawnym, z uwagi na status pozwanego, sąd zobligowany jest do wzięcia pod uwagę
z urzędu, stosownie do art. 117 §2 ¹ k.c.

Sąd odwoławczy nie stwierdził także naruszeń prawa materialnego innych niż wskazane w apelacji.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

Za podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego, które po stronie powodowej ograniczyły się do opłaty od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenia radcy prawnego przyjęto art. 98 §1 k.p.c. w zw. z art. 391 §1 k.p.c. w zw. z §2 pkt 6 w zw. z §10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).